Orzecznik
Wróć do aktu
PRZEPIS

Art. 16.

Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 maja 2013 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji · DU 2013 poz. 1107

Treść w tym tekście

1. W przypadku gdy Rada Ministrów przyjmie Krajowy plan redukcji emisji, minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: gospodarki, transportu, rolnictwa, budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz gospodarki morskiej, z każdym w zakresie jego właściwości, określi, w drodze rozporządzenia, sektorowe plany redukcji emisji, kierując się ustaleniami Krajowego planu redukcji emisji oraz potrzebą zapewnienia ograniczania emisji, a także nieprzekraczania w przyszłości krajowych pułapów emisji dla poszczególnych sektorów gospodarki.

2. Sektorowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności:

1) zakres ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

2) terminy obowiązywania ograniczeń;

3) listę podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, albo kryteria kwalifikowania instalacji do objęcia obowiązkiem ograniczenia emisji;

4) dla instalacji objętych planem:

a) standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy jeszcze nie obowiązują, lub

b) zaostrzone standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy już obowiązują, lub

c) wskaźniki emisji substancji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca

- obowiązujące w trakcie realizowania planu;

5) zakres i sposób prowadzenia pomiarów wielkości emisji albo sposób określania wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji oraz częstotliwość przekazywania wyników wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

3. W przypadku przekroczenia krajowego pułapu emisji podmioty korzystające ze środowiska i objęte sektorowym planem redukcji emisji są obowiązane, w zakresie określonym w tym planie, do:

1) ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

2) przestrzegania standardów emisji lub zaostrzonych standardów emisji, określonych w sektorowym planie redukcji emisji, lub dotrzymania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca;

3) wykonywania dodatkowych obowiązków związanych z ograniczaniem emisji, polegających na:

a) prowadzeniu pomiarów wielkości emisji lub ustalaniu wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji,

b) przekazywaniu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów.

4. Minister właściwy do spraw środowiska może zawierać porozumienia z podmiotami w zakresie dobrowolnej redukcji emisji w sektorach gospodarki objętych Krajowym planem redukcji emisji. Jeżeli porozumienie obejmuje stworzenie dodatkowych zachęt finansowych dla przedsiębiorcy, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 43 ustawy z dnia 13 lipca 2012 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 951), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

Wersje

Zmiany z nowelizacji — dosłownie (data wejścia w życie według API Sejmu)

  1. w życie od 1 lipca 2024 · Dz.U. 2024 poz. 834

    2) w art. 16 w ust. 1 po wyrazie „energii,” dodaje się wyrazy „gospodarki surowcami energetycznymi,”;

  2. w życie od 29 lutego 2020 · Dz.U. 2020 poz. 284

    1) użyte w art. 3 w ust. 2 w pkt 10 w lit. p i w ust. 5, w art. 5, w art. 7 w ust. 4 i 7, w art. 10 w ust. 1, w art. 11, w art. 11a w ust. 1, 2, 5 i 6, w art. 11b w ust. 1a i 1b, w art. 12 w ust. 1, w art. 14 w ust. 2, w art. 15 w ust. 1, w art. 16 w ust. 1 i 4, w art. 16b w ust. 6-9, w art. 16d w ust. 1, 2, 8 i 9, w art. 16e w ust. 1 w części wspólnej i w ust. 2-4, w art. 20, w art. 21 w ust. 1, w art. 21a w ust. 3 we wprowadzeniu do wyliczenia i w ust. 5, w art. 21b, w art. 21c w ust. 3 i 5, w art. 21d w ust. 1 i 2, w art. 21f w ust. 1, 8 i 9, w art. 24 w ust. 1, w ust. 4 w pkt 1 i w ust. 5 i 7, w art. 25 w ust. 2 w pkt 4, w art. 27, w art. 31b w ust. 2 i 4, w art. 35 w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 38 w ust. 1, 2, 2b, 4-6, 8 i 9, w art. 39 w ust. 3 i 4, w art. 40 w ust. 2 i 3, w art. 41, w art. 42 w ust. 3, w art. 43 w ust. 3 i 4, w art. 44 w ust. 2 i 2a, w art. 47 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 49 w ust. 1 i 2, w art. 50 w ust. 3, 7 i 9, w art. 51 w ust. 1 i 3 oraz w art. 52, w różnym przypadku, wyrazy „minister właściwy do spraw środowiska” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „minister właściwy do spraw klimatu”;

  3. w życie od 17 marca 2016 · Dz.U. 2016 poz. 266

    1) w art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. W przypadku gdy Rada Ministrów przyjmie Krajowy plan redukcji emisji, minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: energii, gospodarki, transportu, rolnictwa, budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz gospodarki morskiej, z każdym w zakresie jego właściwości, określi, w drodze rozporządzenia, sektorowe plany redukcji emisji, kierując się ustaleniami Krajowego planu redukcji emisji oraz potrzebą zapewnienia ograniczania emisji, a także nieprzekraczania w przyszłości krajowych pułapów emisji dla poszczególnych sektorów gospodarki.”;

  4. w życie od 9 września 2015 · Dz.U. 2015 poz. 1223

    14) w art. 16 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: „2a. Sektorowy plan redukcji emisji może zawierać także: 1) działania prowadzące do ograniczenia emisji z transportu; 2) działania zmierzające do zmiany rodzaju lub jakości paliw dopuszczonych do obrotu gospodarczego; 3) działania zmierzające do ograniczenia niskiej, rozproszonej emisji komunalno-bytowej; 4) inne działania zmierzające do ograniczania krajowych emisji.”;

  1. Brzmienie w najnowszym tekście — w Dz.U. 2026 poz. 526 (ogł. 16 kwietnia 2026)

    1.31) W przypadku gdy Rada Ministrów przyjmie Krajowy plan redukcji emisji, minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: energii, gospodarki surowcami energetycznymi, gospodarki, transportu, rolnictwa, budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz gospodarki morskiej, z każdym w zakresie jego właściwości, określi, w drodze rozporządzenia, sektorowe plany redukcji emisji, kierując się ustaleniami Krajowego planu redukcji emisji oraz potrzebą zapewnienia ograniczania emisji, a także nieprzekraczania w przyszłości krajowych pułapów emisji dla poszczególnych sektorów gospodarki. 31) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 29 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 2. Sektorowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności: 1) zakres ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone; 2) terminy obowiązywania ograniczeń; 3) listę podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, albo kryteria kwalifikowania instalacji do objęcia obowiązkiem ograniczenia emisji; 4) dla instalacji objętych planem: a) standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy jeszcze nie obowiązują, lub b) zaostrzone standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy już obowiązują, lub c) wskaźniki emisji substancji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca – obowiązujące w trakcie realizowania planu; 5) zakres i sposób prowadzenia pomiarów wielkości emisji albo sposób określania wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji oraz częstotliwość przekazywania wyników wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. 2a. Sektorowy plan redukcji emisji może zawierać także: 1) działania prowadzące do ograniczenia emisji z transportu; 2) działania zmierzające do zmiany rodzaju lub jakości paliw dopuszczonych do obrotu gospodarczego; 3) działania zmierzające do ograniczenia niskiej, rozproszonej emisji komunalno-bytowej; 4) inne działania zmierzające do ograniczania krajowych emisji. 3. W przypadku przekroczenia krajowego pułapu emisji podmioty korzystające ze środowiska i objęte sektorowym planem redukcji emisji są obowiązane, w zakresie określonym w tym planie, do: 1) ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone; 2) przestrzegania standardów emisji lub zaostrzonych standardów emisji, określonych w sektorowym planie redukcji emisji, lub dotrzymania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca; 3) wykonywania dodatkowych obowiązków związanych z ograniczaniem emisji, polegających na: a) prowadzeniu pomiarów wielkości emisji lub ustalaniu wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji, b) przekazywaniu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów. 4. Minister właściwy do spraw klimatu może zawierać porozumienia z podmiotami w zakresie dobrowolnej redukcji emisji w sektorach gospodarki objętych Krajowym planem redukcji emisji. Jeżeli porozumienie obejmuje stworzenie dodatkowych zachęt finansowych dla przedsiębiorcy, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

  2. Wcześniejsze brzmienie — od Dz.U. 2020 poz. 1077 (ogł. 22 czerwca 2020) do Dz.U. 2022 poz. 673 (ogł. 25 marca 2022)

    1. W przypadku gdy Rada Ministrów przyjmie Krajowy plan redukcji emisji, minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: energii, gospodarki, transportu, rolnictwa, budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz gospodarki morskiej, z każdym w zakresie jego właściwości, określi, w drodze rozporządzenia, sektorowe plany redukcji emisji, kierując się ustaleniami Krajowego planu redukcji emisji oraz potrzebą zapewnienia ograniczania emisji, a także nieprzekraczania w przyszłości krajowych pułapów emisji dla poszczególnych sektorów gospodarki.

    2. Sektorowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności:

    1) zakres ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

    2) terminy obowiązywania ograniczeń;

    3) listę podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, albo kryteria kwalifikowania instalacji do objęcia obowiązkiem ograniczenia emisji;

    4) dla instalacji objętych planem:

    a) standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy jeszcze nie obowiązują, lub

    b) zaostrzone standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy już obowiązują, lub

    c) wskaźniki emisji substancji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca

    - obowiązujące w trakcie realizowania planu;

    5) zakres i sposób prowadzenia pomiarów wielkości emisji albo sposób określania wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji oraz częstotliwość przekazywania wyników wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

    2a. Sektorowy plan redukcji emisji może zawierać także:

    1) działania prowadzące do ograniczenia emisji z transportu;

    2) działania zmierzające do zmiany rodzaju lub jakości paliw dopuszczonych do obrotu gospodarczego;

    3) działania zmierzające do ograniczenia niskiej, rozproszonej emisji komunalno-bytowej;

    4) inne działania zmierzające do ograniczania krajowych emisji.

    3. W przypadku przekroczenia krajowego pułapu emisji podmioty korzystające ze środowiska i objęte sektorowym planem redukcji emisji są obowiązane, w zakresie określonym w tym planie, do:

    1) ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

    2) przestrzegania standardów emisji lub zaostrzonych standardów emisji, określonych w sektorowym planie redukcji emisji, lub dotrzymania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca;

    3) wykonywania dodatkowych obowiązków związanych z ograniczaniem emisji, polegających na:

    a) prowadzeniu pomiarów wielkości emisji lub ustalaniu wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji,

    b) przekazywaniu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów.

    4. Minister właściwy do spraw klimatu może zawierać porozumienia z podmiotami w zakresie dobrowolnej redukcji emisji w sektorach gospodarki objętych Krajowym planem redukcji emisji. Jeżeli porozumienie obejmuje stworzenie dodatkowych zachęt finansowych dla przedsiębiorcy, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

  3. Wcześniejsze brzmienie — od Dz.U. 2017 poz. 286 (ogł. 17 lutego 2017) do Dz.U. 2019 poz. 1447 (ogł. 2 sierpnia 2019)

    1. W przypadku gdy Rada Ministrów przyjmie Krajowy plan redukcji emisji, minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: energii, gospodarki, transportu, rolnictwa, budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz gospodarki morskiej, z każdym w zakresie jego właściwości, określi, w drodze rozporządzenia, sektorowe plany redukcji emisji, kierując się ustaleniami Krajowego planu redukcji emisji oraz potrzebą zapewnienia ograniczania emisji, a także nieprzekraczania w przyszłości krajowych pułapów emisji dla poszczególnych sektorów gospodarki.

    2. Sektorowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności:

    1) zakres ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

    2) terminy obowiązywania ograniczeń;

    3) listę podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, albo kryteria kwalifikowania instalacji do objęcia obowiązkiem ograniczenia emisji;

    4) dla instalacji objętych planem:

    a) standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy jeszcze nie obowiązują, lub

    b) zaostrzone standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy już obowiązują, lub

    c) wskaźniki emisji substancji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca

    - obowiązujące w trakcie realizowania planu;

    5) zakres i sposób prowadzenia pomiarów wielkości emisji albo sposób określania wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji oraz częstotliwość przekazywania wyników wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

    2a. Sektorowy plan redukcji emisji może zawierać także:

    1) działania prowadzące do ograniczenia emisji z transportu;

    2) działania zmierzające do zmiany rodzaju lub jakości paliw dopuszczonych do obrotu gospodarczego;

    3) działania zmierzające do ograniczenia niskiej, rozproszonej emisji komunalno-bytowej;

    4) inne działania zmierzające do ograniczania krajowych emisji.

    3. W przypadku przekroczenia krajowego pułapu emisji podmioty korzystające ze środowiska i objęte sektorowym planem redukcji emisji są obowiązane, w zakresie określonym w tym planie, do:

    1) ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

    2) przestrzegania standardów emisji lub zaostrzonych standardów emisji, określonych w sektorowym planie redukcji emisji, lub dotrzymania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca;

    3) wykonywania dodatkowych obowiązków związanych z ograniczaniem emisji, polegających na:

    a) prowadzeniu pomiarów wielkości emisji lub ustalaniu wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji,

    b) przekazywaniu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów.

    4. Minister właściwy do spraw środowiska może zawierać porozumienia z podmiotami w zakresie dobrowolnej redukcji emisji w sektorach gospodarki objętych Krajowym planem redukcji emisji. Jeżeli porozumienie obejmuje stworzenie dodatkowych zachęt finansowych dla przedsiębiorcy, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

  4. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2015 poz. 2273 (ogł. 29 grudnia 2015)

    1. W przypadku gdy Rada Ministrów przyjmie Krajowy plan redukcji emisji, minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: gospodarki, transportu, rolnictwa, budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz gospodarki morskiej, z każdym w zakresie jego właściwości, określi, w drodze rozporządzenia, sektorowe plany redukcji emisji, kierując się ustaleniami Krajowego planu redukcji emisji oraz potrzebą zapewnienia ograniczania emisji, a także nieprzekraczania w przyszłości krajowych pułapów emisji dla poszczególnych sektorów gospodarki.

    2. Sektorowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności:

    1) zakres ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

    2) terminy obowiązywania ograniczeń;

    3) listę podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, albo kryteria kwalifikowania instalacji do objęcia obowiązkiem ograniczenia emisji;

    4) dla instalacji objętych planem:

    a) standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy jeszcze nie obowiązują, lub

    b) zaostrzone standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy już obowiązują, lub

    c) wskaźniki emisji substancji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca

    - obowiązujące w trakcie realizowania planu;

    5) zakres i sposób prowadzenia pomiarów wielkości emisji albo sposób określania wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji oraz częstotliwość przekazywania wyników wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

    2a. Sektorowy plan redukcji emisji może zawierać także:

    1) działania prowadzące do ograniczenia emisji z transportu;

    2) działania zmierzające do zmiany rodzaju lub jakości paliw dopuszczonych do obrotu gospodarczego;

    3) działania zmierzające do ograniczenia niskiej, rozproszonej emisji komunalno-bytowej;

    4) inne działania zmierzające do ograniczania krajowych emisji.

    3. W przypadku przekroczenia krajowego pułapu emisji podmioty korzystające ze środowiska i objęte sektorowym planem redukcji emisji są obowiązane, w zakresie określonym w tym planie, do:

    1) ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

    2) przestrzegania standardów emisji lub zaostrzonych standardów emisji, określonych w sektorowym planie redukcji emisji, lub dotrzymania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca;

    3) wykonywania dodatkowych obowiązków związanych z ograniczaniem emisji, polegających na:

    a) prowadzeniu pomiarów wielkości emisji lub ustalaniu wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji,

    b) przekazywaniu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów.

    4. Minister właściwy do spraw środowiska może zawierać porozumienia z podmiotami w zakresie dobrowolnej redukcji emisji w sektorach gospodarki objętych Krajowym planem redukcji emisji. Jeżeli porozumienie obejmuje stworzenie dodatkowych zachęt finansowych dla przedsiębiorcy, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

    Przypis w tekście jednolitym: Obecnie minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 1a i art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 812, 1255, 1269 i 1960), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r.

    Przypis w tekście jednolitym: Dodany przez art. 123 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

  5. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2013 poz. 1107 (ogł. 19 września 2013) ten tekst

    1. W przypadku gdy Rada Ministrów przyjmie Krajowy plan redukcji emisji, minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw: gospodarki, transportu, rolnictwa, budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa oraz gospodarki morskiej, z każdym w zakresie jego właściwości, określi, w drodze rozporządzenia, sektorowe plany redukcji emisji, kierując się ustaleniami Krajowego planu redukcji emisji oraz potrzebą zapewnienia ograniczania emisji, a także nieprzekraczania w przyszłości krajowych pułapów emisji dla poszczególnych sektorów gospodarki.

    2. Sektorowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności:

    1) zakres ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

    2) terminy obowiązywania ograniczeń;

    3) listę podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, albo kryteria kwalifikowania instalacji do objęcia obowiązkiem ograniczenia emisji;

    4) dla instalacji objętych planem:

    a) standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy jeszcze nie obowiązują, lub

    b) zaostrzone standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy już obowiązują, lub

    c) wskaźniki emisji substancji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca

    - obowiązujące w trakcie realizowania planu;

    5) zakres i sposób prowadzenia pomiarów wielkości emisji albo sposób określania wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji oraz częstotliwość przekazywania wyników wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

    3. W przypadku przekroczenia krajowego pułapu emisji podmioty korzystające ze środowiska i objęte sektorowym planem redukcji emisji są obowiązane, w zakresie określonym w tym planie, do:

    1) ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

    2) przestrzegania standardów emisji lub zaostrzonych standardów emisji, określonych w sektorowym planie redukcji emisji, lub dotrzymania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca;

    3) wykonywania dodatkowych obowiązków związanych z ograniczaniem emisji, polegających na:

    a) prowadzeniu pomiarów wielkości emisji lub ustalaniu wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji,

    b) przekazywaniu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów.

    4. Minister właściwy do spraw środowiska może zawierać porozumienia z podmiotami w zakresie dobrowolnej redukcji emisji w sektorach gospodarki objętych Krajowym planem redukcji emisji. Jeżeli porozumienie obejmuje stworzenie dodatkowych zachęt finansowych dla przedsiębiorcy, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 43 ustawy z dnia 13 lipca 2012 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 951), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2013 r.

  6. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2009 poz. 1070 (ogł. 18 sierpnia 2009)

    1. W przypadku gdy Rada Ministrów przyjmie Krajowy plan redukcji emisji, minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw gospodarki, transportu, rolnictwa, budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej oraz gospodarki morskiej, z każdym w zakresie jego właściwości, określi, w drodze rozporządzenia, sektorowe plany redukcji emisji, kierując się ustaleniami Krajowego planu redukcji emisji oraz potrzebą zapewnienia ograniczania emisji, a także nieprzekraczania w przyszłości krajowych pułapów emisji dla poszczególnych sektorów gospodarki.

    2. Sektorowy plan redukcji emisji powinien zawierać w szczególności:

    1) zakres ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

    2) terminy obowiązywania ograniczeń;

    3) listę podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, albo kryteria kwalifikowania instalacji do objęcia obowiązkiem ograniczenia emisji;

    4) dla instalacji objętych planem:

    a) standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy jeszcze nie obowiązują, lub

    b) zaostrzone standardy emisji substancji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone, jeżeli takie standardy już obowiązują, lub

    c) wskaźniki emisji substancji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca

    - obowiązujące w trakcie realizowania planu;

    5) zakres i sposób prowadzenia pomiarów wielkości emisji albo sposób określania wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji oraz częstotliwość przekazywania wyników wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.

    3. W przypadku przekroczenia krajowego pułapu emisji podmioty korzystające ze środowiska i objęte sektorowym planem redukcji emisji są obowiązane, w zakresie określonym w tym planie, do:

    1) ograniczenia emisji, których krajowe pułapy emisji zostały przekroczone;

    2) przestrzegania standardów emisji lub zaostrzonych standardów emisji, określonych w sektorowym planie redukcji emisji, lub dotrzymania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca;

    3) wykonywania dodatkowych obowiązków związanych z ograniczaniem emisji, polegających na:

    a) prowadzeniu pomiarów wielkości emisji lub ustalaniu wielkości emisji na podstawie wskaźników emisji,

    b) przekazywaniu wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów.

    4. Minister właściwy do spraw środowiska może zawierać porozumienia z podmiotami w zakresie dobrowolnej redukcji emisji w sektorach gospodarki objętych Krajowym planem redukcji emisji. Jeżeli porozumienie obejmuje stworzenie dodatkowych zachęt finansowych dla przedsiębiorcy, wymaga uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych.

Źródła: przepis występuje w 9 z 9 tekstów tego aktu w bazie. Polecenia zmian są przypisywane do przepisu automatycznie z tekstu nowelizacji — polecenie, którego nie dało się jednoznacznie przypisać, nie jest tu pokazywane.

Orzeczenia

W bazie nie ma orzeczeń, których podstawa prawna wskazuje ten przepis.