Art. 20.

1. Brzmienie w najnowszym tekście — od Dz.U. 2020 poz. 204 (ogł. 10 lutego 2020) do Dz.U. 2022 poz. 2378 (ogł. 21 listopada 2022)

   1. Osoba, o której mowa w art. 19, jest obowiązana odbyć szkolenie i zdać egzamin przed komisją kwalifikacyjną. Osoba, która zdała egzamin, otrzymuje zaświadczenie potwierdzające jej przygotowanie zawodowe.

   1a. Przed odbyciem szkolenia i przystąpieniem do egzaminu osoba, której przedsiębiorca albo kierownik jednostki naukowej umożliwia dostęp do wyrobów pirotechnicznych w związku z realizacją publicznych pokazów pirotechnicznych o charakterze imprez masowych, jest obowiązana potwierdzić swoją praktykę zawodową w zakresie realizacji tych pokazów.

   2. Członków komisji kwalifikacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki.

   3. Za przeprowadzenie szkolenia oraz egzaminu pobierana jest opłata.

   4. Opłatę wnosi pracodawca kierujący osobę, o której mowa w art. 19, na szkolenie, o którym mowa w ust. 1.

   5. Opłata, o której mowa w ust. 3, powinna zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzania szkolenia oraz egzaminu.

   6. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia:

   1) wysokość opłaty, o której mowa w ust. 3;

   2) rodzaje dokumentów potwierdzających praktykę zawodową, o której mowa w ust. 1a;

   3) zakres i program szkolenia;

   4) zakres i sposób przeprowadzenia egzaminu oraz wzory zaświadczeń potwierdzających przygotowanie zawodowe;

   5) podmioty upoważnione do prowadzenia szkolenia.

   W rozporządzeniu należy uwzględnić w szczególności zróżnicowany charakter szkolenia, biorąc pod uwagę charakter i rodzaj wykonywanej pracy.

   6a. Zaświadczenia potwierdzające przygotowanie zawodowe, o których mowa w ust. 1, są ważne przez 5 lat, po upływie których osoby mające dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego są obowiązane odbyć ponownie szkolenie i zdać egzamin.

   7. Przepisów art. 19 pkt 2 nie stosuje się do osób, które posiadają kwalifikacje określone w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

2. Wcześniejsze brzmienie — od Dz.U. 2012 poz. 1329 (ogł. 28 listopada 2012) do Dz.U. 2019 poz. 45 (ogł. 10 stycznia 2019) ten tekst

   1. Osoba, o której mowa w art. 19, jest obowiązana odbyć szkolenie i zdać egzamin przed komisją kwalifikacyjną. Osoba, która zdała egzamin, otrzymuje zaświadczenie potwierdzające jej przygotowanie zawodowe.

   1a. Przed odbyciem szkolenia i przystąpieniem do egzaminu osoba, której przedsiębiorca albo kierownik jednostki naukowej umożliwia dostęp do wyrobów pirotechnicznych w związku z realizacją publicznych pokazów pirotechnicznych o charakterze imprez masowych, jest obowiązana potwierdzić swoją praktykę zawodową w zakresie realizacji tych pokazów.

   2. Członków komisji kwalifikacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki.

   3. Za przeprowadzenie szkolenia oraz egzaminu pobierana jest opłata.

   4. Opłatę wnosi pracodawca kierujący osobę, o której mowa w art. 19, na szkolenie, o którym mowa w ust. 1.

   5. Opłata, o której mowa w ust. 3, powinna zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzania szkolenia oraz egzaminu.

   6. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia:

   1) wysokość opłaty, o której mowa w ust. 3;

   2) rodzaje dokumentów potwierdzających praktykę zawodową, o której mowa w ust. 1a;

   3) zakres i program szkolenia;

   4) zakres i sposób przeprowadzenia egzaminu oraz wzory zaświadczeń potwierdzających przygotowanie zawodowe;

   5) podmioty upoważnione do prowadzenia szkolenia.

   W rozporządzeniu należy uwzględnić w szczególności zróżnicowany charakter szkolenia, biorąc pod uwagę charakter i rodzaj wykonywanej pracy.

   6a. Zaświadczenia potwierdzające przygotowanie zawodowe, o których mowa w ust. 1, są ważne przez 5 lat, po upływie których osoby mające dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego są obowiązane odbyć ponownie szkolenie i zdać egzamin.

   7. Przepisów art. 19 pkt 2 nie stosuje się do osób, które posiadają kwalifikacje określone w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

   Przypis w tekście jednolitym: Obecnie ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2126 oraz z 2018 r. poz. 650, 723, 1563, 1629, 1637, 1669 i 2245), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., na podstawie art. 225 tej ustawy.

3. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2002 poz. 1007 (ogł. 25 lipca 2002)

   1. Osoba, o której mowa w art. 19, jest obowiązana odbyć szkolenie, zakończone egzaminem przed komisją kwalifikacyjną.

   2. Członków komisji kwalifikacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki.

   3. Za przeprowadzenie szkolenia oraz egzaminu pobierana jest opłata.

   4. Opłatę wnosi pracodawca kierujący osobę, o której mowa w art. 19, na szkolenie, o którym mowa w ust. 1.

   5. Opłata, o której mowa w ust. 3, powinna zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzania szkolenia oraz egzaminu.

   6. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia:

   1) wysokość opłaty, o której mowa w ust. 3,

   2) zakres i przebieg szkolenia,

   3) zakres i sposób przeprowadzenia egzaminu,

   4) jednostki upoważnione do przeprowadzenia szkolenia.

   W rozporządzeniu należy uwzględnić w szczególności zróżnicowany charakter szkolenia w zależności od charakteru i rodzaju wykonywanej pracy.

   7. Przepisów art. 19 pkt 2 nie stosuje się do osób, które posiadają kwalifikacje określone w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

Źródła: przepis występuje w 7 z 7 tekstów tego aktu w bazie. Polecenia zmian są przypisywane do przepisu automatycznie z tekstu nowelizacji — polecenie, którego nie dało się jednoznacznie przypisać, nie jest tu pokazywane.