Art. 21.
Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o emeryturach kapitałowych · DU 2008 poz. 1507
Treść w tym tekście
1. Zakład emerytalny przekazuje do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych środki na pokrycie opłaty z tytułu kosztów obsługi dożywotniej emerytury kapitałowej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, dotyczącej w szczególności:
1) postępowań w sprawach o ustalenie prawa i wysokości dożywotniej emerytury kapitałowej, o ponowne ustalenie prawa i wysokości dożywotniej emerytury kapitałowej, doręczania dożywotniej emerytury kapitałowej;
2) egzekucji nienależnie pobranej dożywotniej emerytury kapitałowej;
3) egzekucji i potrąceń z dożywotniej emerytury kapitałowej;
4) czynności dokonywanych dla celów podatkowych.
2. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż 0,5% kwoty najniższej emerytury, o której mowa w art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa w ust. 2, uwzględniając rzeczywiste koszty związane z obsługą dożywotnich emerytur kapitałowych ponoszone przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, przy czym koszty te nie mogą być uzależnione od wysokości dożywotniej emerytury kapitałowej.
Wersje
-
Brzmienie w najnowszym tekście — od Dz.U. 2014 poz. 1097 (ogł. 20 sierpnia 2014) do Dz.U. 2018 poz. 926 (ogł. 17 maja 2018)
(uchylony)
-
Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2008 poz. 1507 (ogł. 24 grudnia 2008) ten tekst
1. Zakład emerytalny przekazuje do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych środki na pokrycie opłaty z tytułu kosztów obsługi dożywotniej emerytury kapitałowej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, dotyczącej w szczególności:
1) postępowań w sprawach o ustalenie prawa i wysokości dożywotniej emerytury kapitałowej, o ponowne ustalenie prawa i wysokości dożywotniej emerytury kapitałowej, doręczania dożywotniej emerytury kapitałowej;
2) egzekucji nienależnie pobranej dożywotniej emerytury kapitałowej;
3) egzekucji i potrąceń z dożywotniej emerytury kapitałowej;
4) czynności dokonywanych dla celów podatkowych.
2. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż 0,5% kwoty najniższej emerytury, o której mowa w art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa w ust. 2, uwzględniając rzeczywiste koszty związane z obsługą dożywotnich emerytur kapitałowych ponoszone przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, przy czym koszty te nie mogą być uzależnione od wysokości dożywotniej emerytury kapitałowej.
Źródła: przepis występuje w 3 z 3 tekstów tego aktu w bazie. Polecenia zmian są przypisywane do przepisu automatycznie z tekstu nowelizacji — polecenie, którego nie dało się jednoznacznie przypisać, nie jest tu pokazywane.
Orzeczenia
W bazie nie ma orzeczeń, których podstawa prawna wskazuje ten przepis.