Art. 7.

W ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532, z 2005 r. Nr 94, poz. 788 oraz z 2006 r. Nr 249, poz. 1828) wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 5 ust. 4a i 5 otrzymują brzmienie:

4a. Od decyzji w sprawie stwierdzenia polskiego pochodzenia przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

5. Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach o stwierdzenie polskiego pochodzenia jest minister właściwy do spraw wewnętrznych.

2) w art. 15:

a) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

4. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej „Szefem Urzędu”, udziela lub odmawia udzielenia zezwolenia na osiedlenie się osobom, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz wydaje kartę pobytu.

b) ust. 6 otrzymuje brzmienie:

6. Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, są obowiązane zawiadomić Szefa Urzędu o utracie karty pobytu i o jej odzyskaniu.

3) art. 33 otrzymuje brzmienie:

1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych prowadzi centralny rejestr wniosków, decyzji i postanowień wydanych w sprawach:

1) wydania wizy wjazdowej w celu repatriacji;

2) uznania za repatrianta;

3) udzielenia pomocy repatriantom ze środków budżetu państwa.

2. Szef Urzędu prowadzi centralny rejestr wniosków, decyzji i postanowień wydanych w sprawach udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla członków najbliższej rodziny repatrianta.

4) użyte w art. 11 w ust. 2 we wprowadzeniu do wyliczenia i w ust. 3, w art. 12b, w art. 17 w ust. 5, w art. 29 w ust. 3 i w art. 30 w ust. 1 w różnym przypadku wyrazy „Prezes Urzędu” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „minister właściwy do spraw wewnętrznych”.