Protokół z dnia 3 czerwca 1999 r. wprowadzający zmiany do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporządzonej w Bernie dnia 9 maja 1980 r.

TREÂå: Poz.: UMOWA MI¢DZYNARODOWA 674 — Protokó∏ zdnia 3 czerwca 1999 r. wprowadzajàcy zmiany do Konwencji omi´dzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporzàdzonej w Bernie dnia 9 maja 1980 r. (Protokó∏1999) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 6013 675 — OÊwiadczenie rzàdowe zdnia 12 lutego 2007 r. wsprawie mocy obowiàzujàcej Protoko∏u z dnia 3 czerwca 1999 r. wprowadzajàcego zmiany do Konwencji o mi´dzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporzàdzonej wBernie dnia 9 maja 1980 r. (Protokó∏ 1999) . 6514 674 PROTOKÓ¸ z dnia 3 czerwca 1999 r. wprowadzajàcy zmiany do Konwencji o mi´dzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporzàdzonej w Bernie dnia 9 maja 1980 r. W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ podaje do powszechnej wiadomoÊci: W dniu 3 czerwca 1999 r. zosta∏ sporzàdzony w Wilnie Protokó∏ wprowadzajàcy zmiany do Konwencji o mi´dzynarodowym przewozie kolejami (COTIF), sporzàdzonej w Bernie dnia 9 maja 1980 r. (Protokó∏ 1999), w nast´pujàcym brzmieniu:

Nr 100 — 6014 — Poz. 674

Protokół z dnia 3 czerwca 1999 roku wprowadzający zmiany do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 roku

(Protokół 1999)

Na podstawie art. 6 i 19 § 2 Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami, sporządzonej w Bernie dnia 9 maja 1980 roku, zwanej dalej "COTIF 1980" odbyło się w Wilnie w dniach od 26 maja do 3 czerwca 1999 roku piąte Zgromadzenie

Ogólne Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF).

— Przekonane o potrzebie i użyteczności organizacji międzyrządowej zajmującej się na szczeblu państw, w takim zakresie w jakim jest to możliwe,

wszelkimi zagadnieniami międzynarodowego przewozu kolejami,

— biorąc w tym celu pod uwagę, iż Konwencja COTIF 1980 ma zastosowanie do 39 państw w Europie, Azji i Afryce oraz przedsiębiorstw kolejowych w tych państwach,

najbardziej właściwą organizacją jest OTIF,

— biorąc pod uwagę potrzebę doskonalenia COTIF 1980, w szczególności Przepisów ujednoliconych CIV i Przepisów ujednoliconych CIM, w celu ich

dostosowania do nowych potrzeb międzynarodowego przewozu kolejami,

— biorąc pod uwagę, że w międzynarodowej komunikacji kolejowej bezpieczeństwo przewozu towarów niebezpiecznych wymaga przekształcenia RID w system prawa publicznego, którego stosowanie nie będzie już zależało od zawarcia

umowy przewozu podlegającej Przepisom ujednoliconym CIM,

— biorąc pod uwagę, że po podpisaniu Konwencji w dniu 9 maja 1980 roku w znacznej ilości Państw Członkowskich nastąpiły przemiany polityczne, gospodarcze i prawne, które powinny skutkować ustanowieniem i rozwijaniem przepisów

ujednoliconych obejmujących inne, ważne dla międzynarodowej komunikacji

kolejowej dziedziny prawa,

— biorąc pod uwagę, iż ze względu na szczególne zainteresowanie społeczne, państwa powinny przyjąć bardziej skuteczne środki w celu usunięcia przeszkód

utrudniających przekraczanie granic w międzynarodowej komunikacji kolejowej,

Nr 100 — 6015 — Poz. 674

— biorąc pod uwagę, że dla międzynarodowego przewozu kolejami istotne znaczenie ma aktualizowanie istniejących wielostronnych, międzynarodowych Konwencji i umów dotyczących kolejnictwa oraz ich odpowiednie włączanie do

Konwencji,

Zgromadzenie Ogólne postanowiło, co następuje:

Artykuł 1 Nowe brzmienie Konwencji

COTIF 1980 zostaje zmieniona zgodnie z brzmieniem podanym w załączniku,

stanowiącym integralną część niniejszego Protokołu.

Artykuł 2 Depozytariusz tymczasowy

§ 1. Funkcje Rządu depozytariusza, przewidziane w art. 22 do 26 COTIF 1980, od dnia otwarcia do podpisania niniejszego Protokołu do dnia jego wejścia w życie, wykonuje OTIF, jako depozytariusz tymczasowy.

§ 2. Depozytariusz tymczasowy powiadamia Państwa Członkowskie:

a) © podpisaniu niniejszego Protokołu oraz-złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia,

b) o dniu wejścia w życie Protokołu zgodnie z jego art. 4,

oraz wykonuje inne funkcje depozytariusza, określone w części VII Konwencji Wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 roku.

Artykuł 3 Podpisanie, ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie, przystąpienie

§ 1. Protokół niniejszy pozostaje otwarty do podpisania przez Państwa Członkowskie do dnia 31 grudnia 1999 roku. Podpisanie odbywa się Bernie w siedzibie depozytariusza tymczasowego.

§ 2. Zgodnie z art. 20 § 1 COTIF 1980, Protokół podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składa się

niezwłocznie depozytariuszowi tymczasowemu.

Nr 100 — 6016 — Poz. 674

§ 3. Państwa, które nie podpisały niniejszego Protokołu w terminie przewidzianym w § 1 oraz państwa, których wniosek o przystąpienie do COTIF 1980 został przyjęty zgodnie z art. 23 § 2, mogą przystąpić do niniejszego Protokołu przed jego wejściem w życie, składając dokument przystąpienia depozytariuszowi tymczasowemu.

§ 4. Przystąpienie państwa do COTIF 1980 zgodnie z jej art. 23, którego wniosek został złożony w okresie od otwarcia do podpisania do wejścia w życie niniejszego

Protokołu, uważa się za przystąpienie do COTIF 1980 oraz Konwencji w brzmieniu

stanowiącym załącznik do niniejszego Protokołu.

Artykuł 4 Wejście w życie § 1. Protokół niniejszy wejdzie w życie pierwszego dnia trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym depozytariusz tymczasowy powiadomił Państwa Członkowskie o złożeniu dokumentu, w wyniku którego zostały spełnione wymogi określone w art. 20 § 2 COTIF 1980. Państwa, które w czasie podjęcia decyzji przez piąte Zgromadzenie Ogólne były Państwami Członkowskimi i które są nimi nadal w momencie spełnienia wymogów przewidzianych dla wejścia w życie niniejszego

Protokołu, uważa się za Państwa Członkowskie w rozumieniu art. 20 § 2.

§2. Jednak art. 3 stosuje się od otwarcia do podpisania niniejszego Protokołu.

Artykuł 5 Oświadczenia i zastrzeżenia

Oświadczenia i zastrzeżenia przewidziane w art. 42 § 1 Konwencji w jej nowym brzmieniu, stanowiącym załącznik do niniejszego Protokołu, mogą być dokonane lub złożone w każdym czasie, nawet przed wejściem w życie niniejszego Protokołu.

Nabierają one mocy z chwilą wejścia w życie niniejszego Protokołu.

Artykuł 6 Postanowienia przejściowe

§ 1. Nie później niż w ciągu sześciu miesięcy po wejściu w życie Protokołu,

Sekretarz Generalny Organizacji zwołuje Zgromadzenie Ogólne w celu:

a) wyznaczenia członków Komitetu Administracyjnego na kolejny okres (art. 14 § 2

Nr 100 — 6017 — Poz. 674

lit. b) COTIF w brzmieniu załącznika do niniejszego Protokołu) oraz, w razie potrzeby, podjęcia decyzjj o wygaśnięciu mandatu dotychczasowego ' Komitetu

Administracyjnego,

b) ustalenia na okres sześcioletni, maksymalnej kwoty, jaką mogą osiągnąć wydatki Organizacjj w każdym okresie budżetowym (art. 14 § 2 lit. e COTIF

w brzmieniu załącznika do niniejszego Protokołu), oraz

c) dokonania, w razie potrzeby, wyboru Sekretarza Generalnego (art. 14 8 2 lit. c

COTIF w brzmieniu załącznika do niniejszego Protokołu).

§ 2. Nie później niż w ciągu trzech miesięcy po wejściu w życie Protokołu,

Sekretarz Organizacji zwołuje Komisję Ekspertów Technicznych.

§ 3. Po wejściu w życie niniejszego Protokołu wygasa mandat Komitetu Administracyjnego, określony zgodnie z art. 6 § 2 lit. b COTIF 1980. Ustalona przez Zgromadzenie Ogólne data jego wygaśnięcia musi być zbieżna z początkiem mandatu członków i zastępców członków Komitetu Administracyjnego wyznaczonych przez

Zgromadzenie Ogólne (art. 14 8 2 lit. b COTIF w brzmieniu załącznika do niniejszego Protokołu). |

§ 4. Mandat Dyrektora Generalnego Urzędu Centralnego wykonującego swoje funkcje w czasie wejścia w życie niniejszego Protokołu, wygasa po upływie okresu, na który został powołany zgodnie z art. 7 § 2 lit. d) COTIF 1980. Z chwilą wejścia w życie niniejszego Protokołu, wykonuje on funkcje Sekretarza Generalnego.

§ 5. Nawet po wejściu w życie niniejszego Protokołu, odpowiednie postanowienia art. 6, 7, 11 COTIF 1980, stosuje się w odniesieniu do:

a) sprawdzania rachunków i zatwierdzania rocznych wydatków Organizacji, b) ustalania ostatecznych udziałów Państw Członkowskich w wydatkach Organizacji,

c) wpłacania udziałów,

d) ustalonej przed wejściem w życie niniejszego Protokołu maksymalnej kwoty, jaką mogą osiągnąć wydatki Organizacji w okresie pięcioletnim.

Lit a do c dotyczą roku, w którym niniejszy Protokół wejdzie w życie oraz roku poprzedzającego.

§ 6. Ostateczne udziały Państw Członkowskich należne za rok, w którym wejdzie w

życie niniejszy Protokół, zostaną obliczone się na podstawie art. 11 § 1 COTIF 1980.

§ 7. Na wniosek Państwa Członkowskiego, którego udział obliczony na podstawie art.

Nr 100 — 6018 — Poz. 674

26 Konwencji w brzmieniu załącznika do niniejszego Protokołu, jest wyższy od udziału za 1999 rok, Zgromadzenie Ogólne może ustalić udział tego państwa na trzy lata następujące po roku wejścia w życie niniejszego Protokołu, biorąc pod uwagę

następujące zasady:

a) podstawą ustalenia udziału przejściowego będzie minimalny udział, określony w wyżej wymienionym art. 26 § 3 lub udział należny za 1999 rok, jeżeli jest on wyższy od

wyższy od udziału minimalnego;

b) udział będzie stopniowo dostosowywany najwyższej w trzech etapach do

osiągnięcia kwoty ostatecznego udziału określonego w wyżej wymienionym art. 26.

Postanowienie niniejsze nie ma zastosowania do Państw Członkowskich zalegających z wpłatą minimalnego udziału, którą w każdym przypadku, należy

dokonać.

§ 8. Umowy przewozu pasażerów lub towarów w komunikacji międzynarodowej, między Państwami Członkowskimi, zawarte na podstawie Przepisów ujednoliconych CIV z 1980 roku lub Przepisów ujednoliconych CIM z 1980 roku, podlegają Przepisom ujednoliconym obowiązującym w czasie zawarcia umowy nawet po

wejściu w życie niniejszego Protokołu.

§ 9. Postanowienia obligatoryjne Przepisów ujednoliconych CUV i Przepisów ujednoliconych CUI będą stosowane do umów zawartych przed wejściem w życie

niniejszego Protokołu, przez rok po jego wejściu w życie.

Artykuł 7 Teksty Protokołu

§ 1. Protokół niniejszy jest sporządzony i podpisany w językach angielskim,

francuskim i niemieckim. W razie rozbieżności tekst francuski jest rozstrzygający.

§ 2. Na wniosek zainteresowanego Państwa Członkowskiego, Organizacja ogłasza oficjalne przekłady niniejszego Protokołu na inne języki, o ile jeden z tych języków jest oficjalnym językiem na terytorium przynajmniej dwóch Państw Członkowskich.

Przekłady będą sporządzane we współpracy z właściwymi służbami zainteresowanych państw.

Na dowód czego niżej podpisani, należycie upoważnieni przez swoje Rządy podpisali niniejszy Protokół.

Nr 100 — 6020 — Poz. 674

Konwencja o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) z dnia 9 maja 1980 roku w brzmieniu przyjętym Protokołem zmian

z dnia 3 czerwca 1999 roku

Tytuł I

Postanowienia ogólne

Artykuł 1 Organizacja międzyrządowa

§ 1. Strony niniejszej Konwencji tworzą, jako Państwa Członkowskie, Międzyrządową Organizację Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF), zwaną dalej "Organizacją".

§ 2. Siedzibą Organizacji jest Berno. Zgromadzenie Ogólne może postanowić o jej

przeniesieniu w inne miejsce położone w jednym z Państw Członkowskich.

§ 3. Organizacja ma osobowość prawną. Ma ona w szczególności zdolność do zawierania umów, nabywania i zbywania ruchomości i nieruchomości, jak również

zdolność sądową.

§ 4. Organizacja, członkowie jej personelu, powoływani przez nią eksperci oraz przedstawiciele Państw Członkowskich korzystają z przywilejów i immunitetów niezbędnych do sprawowania swoich funkcji, na warunkach określonych w Protokole

o przywilejach i immunitetach Organizacji, załączonym do Konwencji.

§ 5. Stosunki między Organizacją i państwem, na którego terenie znajduje się jej siedziba, reguluje umowa o siedzibie.

8 6. Językami roboczymi Organizacji są angielski, francuski i niemiecki. Zgromadzenie

Ogólne może wprowadzić inne języki robocze.

Nr 100 — 6021 — Poz. 674

Artykuł 2 Cel Organizacji § 1. Celem Organizacji jest wszechstronne promowanie, usprawnianie i ułatwianie międzynarodowej komunikacji kolejowej, w szczególności poprzez: a) ustanowienie jednolitych systemów prawnych w następujących dziedzinach prawa:

l. umowy o przewozie osób i towarów w międzynarodowej bezpośredniej komunikacji kolejowej, łącznie z przewozem uzupełniającym innymi środkami

transportu a stanowiącym przedmiot jednej umowy,

2. umowy o użytkowaniu wagonów, jako środka transportu w międzynarodowej komunikacji kolejowej,

3. umowy o użytkowaniu infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej, 4. _ przewóz towarów niebezpiecznych w międzynarodowej komunikacji kolejowej;

b) mając na uwadze szczególne zainteresowanie społeczne, przyczynianie się do usuwania w możliwie jak najkrótszym czasie, przeszkód przy przekraczaniu granic w międzynarodowej komunikacji kolejowej, w takim zakresie w jakim za powody tych przeszkód odpowiadają państwa;

c) przyczynianie się do osiągnięcia interoperacyjności oraz technicznej harmonizacji w sektorze kolejowym, poprzez wprowadzanie norm technicznych i przyjmowanie ujednoliconych przepisów technicznych;

d) ustanowienie jednolitej procedury technicznego dopuszczania urządzeń kolejowych przeznaczonych do użytkowania w komunikacji międzynarodowej;

e) nadzorowanie stosowania wszystkich przepisów oraz zaleceń przyjętych w ramach Organizacji;

f) tworzenie jednolitych systemów prawa, przepisów i procedur, o których mowa pod lit. a do e mając na uwadze rozwój prawa, gospodarki i techniki.

§ 2. Organizacja może:

a) zgodnie z celami wymienionymi w § 1 opracować inne jednolite systemy prawne;

b) ustanowić ramy, w których Państwa Członkowskie mogą wypracować inne

Nr 100 — 6022 — Poz. 674

międzynarodowe Konwencje, mające na celu promowanie, usprawnianie i ułatwianie

międzynarodowej komunikacji kolejowej.

Artykuł 3 Współpraca międzynarodowa

§ 1. Państwa Członkowskie zobowiązują się skoncentrować swoją współpracę międzynarodową w dziedzinie kolejnictwa co do zasady w ramach Organizacji i w takim zakresie w jakim współpraca ta będzie zgodna z zadaniami, które wynikają z art. 2 i 4. W tym celu, Państwa Członkowskie podejmą wszelkie niezbędne i służące temu środki, zmierzające do dostosowania wielostronnych międzynarodowych umów i Konwencji, których są one stronami, w takim zakresie w jakim te Konwencje i umowy dotyczą międzynarodowej współpracy w dziedzinie kolejnictwa oraz wynikają z nich kompetencje dla innych międzyrządowych i pozarządowych organizacji, które

pokrywają się z zadaniami wyznaczonymi dla Organizacji.

§ 2. Zobowiązania wynikające dla Państw Członkowskich z § 1, które są również członkami Unii Europejskiej lub państwami stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym nie mają pierwszeństwa w stosunku do zobowiązań tych państw jako członków Unii Europejskiej lub państw stron Porozumienia

o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Artykuł 4 Przyjmowanie i przekazywanie zadań

§ 1. Zgodnie z postanowieniem Zgromadzenia Ogólnego, Organizacja jest upoważniona, w ramach swoich celów określonych w art. 2, do przyjęcia zadań, środków finansowych i zobowiązań innych organizacji międzyrządowych, które mogą

być jej przekazane na podstawie umów zawartych z tymi organizacjami.

§ 2. Organizacja może, na podstawie decyzji Zgromadzenia Ogólnego, przekazać innym organizacjom międzyrządowym zadania, środki finansowe i zobowiązania na

podstawie umów zawartych z tym organizacjami.

§ 3. Za zgodą Komitetu Administracyjnego, Organizacja może przyjąć funkcje

Nr 100 — 6023 — Poz. 674

administracyjne, związane z jej celami i które zostały jej powierzone przez Państwo Członkowskie. Wydatki Organizacji związane z przejęciem tych funkcji będą

pokrywane przez to Państwo Członkowskie.

Artykuł 5 Szczególne zobowiązania Państw Członkowskich

§ 1. Państwa Członkowskie zobowiązują się do podjęcia wszelkich właściwych środków dla usprawnienia i przyspieszenia międzynarodowej komunikacji kolejowej.

W tym celu, każde Państwo Członkowskie, w miarę możliwości, zobowiązuje się do: a) eliminowania każdej zbędnej procedury,

b) upraszczania oraz ujednolicania dotychczas wymaganych formalności,

c) upraszczania kontroli granicznych.

§ 2. W celu ułatwiania i usprawnienia międzynarodowej komunikacji kolejowej, Państwa Członkowskie zobowiązują się do wspierania działań dla osiągnięcia możliwie najwyższego stopnia ujednolicenia przepisów, procedur oraz metod organizacyjnych dotyczących taboru kolejowego, personelu kolejowego, infrastruktury kolejowej i służb pomocniczych.

§ 3. Państwa Członkowskie zobowiązują się ułatwiać zawieranie umów między

zarządzającymi infrastrukturą w celu optymalizacji międzynarodowej komunikacji kolejowej.

Artykuł 6 Przepisy ujednolicone

§1. Jeżeli oświadczenia lub zastrzeżenia nie zostały zgłoszone lub złożone, zgodnie z art. 42 § 1, pierwsze zdanie, międzynarodowa komunikacja kolejowa

i dopuszczenie taboru kolejowego do użytkowania w komunikacji międzynarodowej podlegają:

a) 'Przepisom ujednoliconym o umowie międzynarodowego przewozu osób kolejami (CIV)”, stanowiącym załącznik A do niniejszej Konwencji,

Nr 100 — 6024 — Poz. 674

b) 'Przepisom ujednoliconym o umowie międzynarodowego przewozu towarów

kolejami (CIM)", stanowiącym załącznik B do niniejszej Konwencji,

c) "Regulaminowi międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych

(RID)”, stanowiącym załącznik C do niniejszej Konwencji,

d) "'Przepisom ujednoliconym o umowach użytkowania pojazdów w międzynarodowej

komunikacji kolejowej (CUV)", stanowiącym załącznik D do niniejszej Konwencji,

e) "Przepisom ujednoliconym o umowie użytkowania infrastruktury w międzynarodowej

komunikacji kolejowej (CUI)”, stanowiącym załącznik E do niniejszej Konwencji,

f 'Przepisom ujednoliconym o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjęciu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu (APTU)", stanowiącym załącznik F

do niniejszej Konwencji,

g) 'Przepisom ujednoliconym o dopuszczeniu technicznym urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu (ATMF)", stanowiącym załącznik

G do niniejszej Konwencji,

h) inne ujednolicone systemy prawne opracowane przez Organizację na podstawie art.

2§2lit. a, również stanowiące załączniki do niniejszej Konwencji.

§ 2. Przepisy ujednolicone, Regulamin i systemy prawne wymienione w § 1, wraz

z aneksami do nich, stanowią część integralną niniejszej Konwencji.

Artykuł 7 Definicja pojęcia "Konwencja"

W poniższych postanowieniach wyrażenie "Konwencja" obejmuje właściwą Konwencję, Protokół, o którym mowa w art. 1 § 4 oraz załączniki wymienione w art. 6, wraz z ich

aneksami.

Nr 100 — 6025 — Poz. 674

Tytuł II

Postanowienia wspólne

Artykuł 8 Prawo krajowe

§ 1. Przy interpretacji i stosowaniu Konwencji należy brać pod uwagę jej charakter

prawa międzynarodowego oraz konieczność zachowania jej jednolitości. § 2. W sprawach nieuregulowanych w Konwencji stosuje się prawo krajowe.

§ 3. "Prawo krajowe" oznacza prawo państwa, w którym osoba uprawniona

dochodzi swoich roszczeń, włącznie z normami kolizyjnymi.

Artykuł 9 Jednostka obrachunkowa

§ 1. Jednostką obrachunkową przewidzianą w załącznikach, jest Specjalne Prawo

Ciągnienia, zdefiniowane przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.

§ 2. Wyrażona w specjalnym prawie ciągnienia wartość waluty krajowej państwa będącego członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego jest ustalona według metody obliczeniowej stosowanej przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy do

jego własnych operacji i transakcji.

§ 3. Wyrażona w specjalnym prawie ciągnienia wartość waluty krajowej państwa nie będącego członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego jest ustalona w sposób określony przez to państwo. Przeliczenie to powinno wyrażać w walucie krajowej wartość rzeczywistą, jak najbardziej zbliżoną do wartości, która byłaby osiągnięta

przy zastosowaniu § 2.

§ 4. Dla Państwa Członkowskiego, nie będącego członkiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego, którego ustawodawstwo nie zezwala na zastosowanie § 2 lub § 3, jednostka obrachunkowa określona w załącznikach jest uważana za równą

wartości odpowiadającej trzem frankom w złocie. Frank w złocie jest określony przez

Nr 100 — 6026 — Poz. 674

10/31 grama złota o próbie 0,900. Przeliczenie franka w złocie na walutę krajową powinno wyrażać w walucie krajowej wartość rzeczywistą, jak najbardziej zbliżoną

do wartości, która byłaby osiągnięta przy zastosowaniu § 2.

§ 5. W ciągu trzech miesięcy od dnia wejścia w życie Konwencji oraz w każdym wypadku zmiany metody przeliczeniowej lub w wartości swojej waluty krajowej w stosunku do jednostki obrachunkowej, państwa informują Sekretarza Generalnego o swojej metodzie przeliczeniowej zgodnie z § 3 lub o wartości przeliczenia zgodnie z § 4. Sekretarz Generalny przekazuje te informacje do wiadomości

Państwom Członkowskim.

§ 6. Wartość wyrażoną w jednostkach obrachunkowych przelicza się na walutę krajową państwa, którego sąd lub trybunał orzekł zajęcie. Przeliczenia dokonuje się zgodnie z wartością waluty w dniu rozstrzygnięcia sądowego lub w dniu

uzgodnionym przez strony.

Artykuł 10 Postanowienia dodatkowe

§ 1. W celu wykonania Przepisów ujednoliconych CIV i Przepisów ujednoliconych CIM, dwa lub więcej Państw Członkowskich lub dwóch lub więcej przewoźników mogą przyjąć postanowienia dodatkowe; jednak nie mogą one odbiegać od tych

Przepisów ujednoliconych.

§ 2. Postanowienia dodatkowe, o których mowa w § 1 wchodzą w życie i są ogłaszane w sposób określony przez prawo i przepisy każdego z państw. Sekretarz Generalny jest powiadamiany o postanowieniach dodatkowych państw oraz o dniu ich wejścia w życie. Sekretarz Generalny informuje Państwa Członkowskie

o powyższych powiadomieniach.

Artykuł 11 Kaucja sądowa

Nie można wymagać złożenia kaucji sądowej dla zabezpieczenia pokrycia kosztów

sądowych wniesionych na podstawie Przepisów ujednoliconych CIV, Przepisów

Nr 100 — 6027 — Poz. 674

ujednoliconych CIM, Przepisów ujednoliconych CUV lub Przepisów ujednoliconych CUI.

Artykuł 12 Wykonanie orzeczeń. Zajęcia

§ 1. Z chwilą, gdy orzeczenia wydane przez właściwy sąd na podstawie postanowień niniejszej Konwencji w obecności stron lub zaocznie staną się prawomocne na mocy ustawy zastosowanej przez sąd, stają się wykonalne w każdym z pozostałych Państw Członkowskich po dopełnieniu formalności przewidzianych w państwie, w którym ma nastąpić wykonanie orzeczenia. Rewizja przedmiotu sporu jest

niedopuszczalna. Postanowienia niniejsze stosuje się również do ugod sądowych.

§ 2. 8 1 nie dotyczy orzeczeń o wykonalności tylko tymczasowej jak również orzeczeń, które wskutek oddalenia powództwa zasądzają od powoda odszkodowanie

poza kosztami procesu.

§ 3. Wierzytelności powstałe z tytułu przewozu podlegającego Przepisom ujednoliconym CIV lub Przepisom ujednoliconym CIM, na korzyść przedsiębiorstwa przewozowego ze strony innego przedsiębiorstwa przewozowego, nie przynależnego do tego samego Państwa Członkowskiego, podlegają zajęciu wyłącznie na podstawie wyroku wydanego przez władze sądowe Państwa Członkowskiego, do którego

przynależy przedsiębiorstwo będące właścicielem wierzytelności, które mają być zajęte.

§ 4. Wierzytelności powstałe z umowy podlegającej Przepisom ujednoliconym CUV lub Przepisom ujednoliconym CUI podlegają zajęciu wyłącznie na podstawie wyroku wydanego przez władze sądowe Państwa Członkowskiego, do którego

przynależy przedsiębiorstwo będące właścicielem zajętych wierzytelności.

§ 5. Tabor kolejowy może podlegać zajęciu na terytorium innym niż terytorium Państwa Członkowskiego, w którym posiadacz ma swoją siedzibę, wyłącznie na podstawie wyroku wydanego przez władze sądowe tego państwa. Wyrażenie "posiadacz" oznacza osobę, która będąc właścicielem lub uprawnionym do

dysponowania, w sposób ciągły eksploatuje komercyjnie tabor kolejowy jako środek transportu.

Nr 100 — 6028 — Poz. 674

Tytuł III

Struktura i działalność

Artykuł 13 Organy § 1. Działalność Organizacji jest zapewniona przez następujące organy: a) Zgromadzenie Ogólne, b) Komitet Administracyjny, c) - Komisję Rewizyjną,

d) Komisję Ekspertów do Spraw Przewozu Towarów Niebezpiecznych (Komisja Ekspertów RID), |

e) - Komisję Ułatwień Przewozów Kolejowych, f) Komisję Ekspertów Technicznych, g) . Sekretarza Generalnego.

§ 2. Zgromadzenie Ogólne może utworzyć inne tymczasowe komisje dla

realizacji określonych zadań.

§ 3. Przy określaniu quorum w Zgromadzeniu Ogólnym oraz w komisjach wymienionych w S§ 1 lit. c do f nie są brane pod uwagę Państwa Członkowskie, które nie mają prawa głosu (art. 14 § 5, art. 26 § 7 lub art. 40 § 4).

§ 4. Przewodnictwo Zgromadzeniu Ogólnemu, przewodnictwo Komitetowi Administracyjnemu oraz funkcja Sekretarza Generalnego, co do zasady są przydzielane

obywatelom różnych Państw Członkowskich.

Artykuł 14 Zgromadzenie Ogólne

§ 1. Zgromadzenie Ogólne składa się ze wszystkich Państw Członkowskich.

Nr 100 — 6029 — Poz. 674

§ 2. Zgromadzenie Ogólne: a) ustala swój regulamin wewnętrzny,

b) wyznacza członków Komitetu Administracyjnego oraz zastępcę członka dla każdego z nich oraz wyznacza Państwo Członkowskie, któremu powierza się jego

przewodnictwo (art. 15 $§ 1 do 3), c) wybiera Sekretarza Generalnego (art. 21 § 2),

d) wydaje wytyczne dotyczące działalności Komitetu Administracyjnego i Sekretarza

Generalnego,

e) ustala na okres sześcioletni, maksymalną kwotę, jaką mogą osiągnąć wydatki Organizacji w każdym okresie budżetowym (art. 25); lub też wydaje, na okres nie

przekraczający sześciu lat, wytyczne dotyczące ograniczenia tych wydatków, f) postanawia o przeniesieniu siedziby Organizacji (art. 1 § 2), g) postanawia o wprowadzeniu innych języków roboczych (art. 1 § 6),

h) postanawia o przyjęciu przez Organizację innych kompetencji (art. 4 §1) oraz o przekazaniu kompetencji Organizacji do innej organizacji międzyrządowej (art. 4 §2), i) w razie potrzeby, postanawia o utworzeniu innych tymczasowych komisji dla

realizacji określonych zadań (art. 13 § 2),

J) ustala, czy stanowisko państwa należy uznać za milczące wyrażenie woli

wypowiedzenia Konwencji (art. 26 § 7),

k) postanawia o powierzeniu kontroli finansowej innemu Państwu Członkowskiemu,

niż państwo siedziby (art. 27 81),

5 postanawia w sprawach propozycji mających na celu zmianę Konwencji (art. 33 §213), m) postanawia w sprawach wniosków o przystąpienie przedłożonych Zgromadzeniu

Ogólnemu (art. 37 § 4),

n) postanawia o warunkach przystąpienia regionalnej organizacji integracji gospodarczej (art. 38 81),

o) postanawia w sprawach przedłożonych wniosków o stowarzyszenie (art. 39

81),

Nr 100 — 6030 — Poz. 674

p) postanawia o rozwiązaniu Organizacji i ewentualnym przekazaniu jej zadań do

innej organizacji międzyrządowej (art. 43), q) postanawia we wszelkich innych sprawach wpisanych do porządku dziennego.

§ 3. Sekretarz Generalny zwołuje sesje Zgromadzenia Ogólnego raz na trzy lata lub na wniosek jednej trzeciej liczby Państw Członkowskich lub Komitetu Administracyjnego, jak również w wypadkach przewidzianych w art. 33 § 2 i 3 oraz w art. 37 § 4. Przesyła on Państwom Członkowskim projekt porządku dziennego, najpóźniej na trzy miesiące przed otwarciem sesji, zgodnie z warunkami ustalonymi

w regulaminie wewnętrznym, o którym mowa w § 2 lit. a.

§ 4. Zgromadzenie Ogólne osiąga quorum (art. 13 §3), gdy jest w nim reprezentowana większość Państw Członkowskich. Jedno Państwo Członkowskie może być reprezentowane przez inne Państwo Członkowskie; jednakże jedno

państwo nie może reprezentować więcej niż jedno inne państwo.

§ 5. W przypadku głosowania na Zgromadzeniu Ogólnym dotyczącego zmian załączników do Konwencji, Państwa Członkowskie , które złożyły oświadczenie do

danego załącznika na podstawie art. 42 § 1, pierwsze zadanie, nie mają prawa głosu.

§ 6. Postanowienia Zgromadzenia Ogólnego zapadają większością głosów Państw Członkowskich, których przedstawiciele są obecni podczas głosowania, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w § 2, lit. e, f, g,h, lip oraz w art. 34 § 6, dla których wymagana jest większość dwóch trzecich głosów. Jednakże w przypadku, o którym mowa w § 2 litera I) większość dwóch trzecich jest wymagana tylko wówczas, gdy dotyczy propozycji mających na celu zmianę samej Konwencji, z wyjątkiem art. 9 i 27

§ 2 do 10 oraz Protokołu, o którym mowa wart. 184.

8 7. W porozumieniu z większością Państw Członkowskich, Sekretarz Generalny

zaprasza do udziału, z głosem doradczym, w sesjach Zgromadzenia Ogólnego: a) państwa nie będące członkami Organizacji, oraz

b) organizacje i stowarzyszenia międzynarodowe właściwe dla zagadnień dotyczących działalności Organizacji lub zajmujących się problemami wpisanymi do

porządku dziennego.

Nr 100 — 6031 — Poz. 674

Artykuł 15 Komitet Administracyjny § 1. Komitet Administracyjny składa się z jednej trzeciej Państw Członkowskich.

§ 2. Członkowie i zastępcy członków oraz Państwo Członkowskie, pełniące funkcje przewodniczącego, wyznaczani są na okres trzyletni. Skład Komitetu ustala się na każdy okres, uwzględniając w szczególności sprawiedliwy podział geograficzny. Zastępcę członka, który został członkiem Komitetu w czasie danego okresu,

wyznacza się na członka Komitetu na następny okres.

§ 3. W razie powstania wakatu lub zawieszenia członka w prawach głosu albo w przypadku nieobecności członka podczas dwóch kolejnych posiedzeń Komitetu, który nie upoważnił innego członka do jego reprezentowania zgodnie z § 6, zastępca członka wyznaczony przez Zgromadzenie Ogólne wykonuje jego funkcję przez

pozostałą część okresu.

§ 4. Z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w § 3, żadne z Państw Członkowskich nie może wchodzić w skład Komitetu dłużej niż w ciągu pełnych dwóch kolejnych

okresów.

§ 5. Komitet: a) ustala swój regulamin wewnętrzny , b) zawiera umowę o siedzibę , c) ustala statut personelu Organizacji,

d) uwzględniając kompetencje kandydatów i sprawiedliwy podział geograficzny,

mianuje wysokich rangą urzędników Organizacji, e) ustala regulamin dotyczący finansów i rachunkowości Organizacji,

f) zatwierdza plan pracy, budżet, sprawozdanie z działalności oraz

rozliczenie finansowe Organizacji,

g) ustala, na podstawie zatwierdzonego rozliczenia finansowego, ostateczne udziały Państw Członkowskich zgodnie z art. 26 za dwa kolejne lata kalendarzowe oraz wysokość zaliczki należnej od państw Członkowskich, zgodnie

z art. 26 § 5, na rok bieżący i następny rok kalendarzowy,

Nr 100 — 6032 — Poz. 674

h) ustala zadania Organizacji dotyczące wszystkich Państw Członkowskich lub tylko niektórych Państw Członkowskich, jak również wydatki, które w związku

z ich wykonaniem powinny ponieść te Państwa Członkowskie ( art. 26 § 4 ), i) ustala kwotę opłat szczególnych ( art. 26 § 11), J) wydaje specjalne wytyczne dotyczące kontroli finansowej ( art. 27 §1 ),

k) zatwierdza przejęcie przez Organizację funkcji administracyjnych (art.4 § 3) oraz ustala wysokość należności finansowych wymaganych od danego

Państwa Członkowskiego,

5 przekazuje Państwom Członkowskim sprawozdanie z działalności, wyniki

finansowe oraz przyjęte postanowienia i zalecenia,

m) opracowuje sprawozdanie ze swej działalności i propozycje dotyczące swego składu w nowej kadencji oraz przekazuje je do wiadomości Państwom Członkowskim, najpóźniej dwa miesiące przed sesją Zgromadzenia Ogólnego, które ma ustalić skład Komitetu (art. 14 § 2 lit. b),

n) kontroluje wykonywanie obowiązków przez Sekretarza Generalnego,

o) czuwa nad prawidłowym stosowaniem przez Sekretarza Generalnego niniejszej Konwencji oraz nad wykonywaniem przez Sekretarza Generalnego decyzji podejmowanych przez pozostałe organy; tym celu Komitet może podjąć odpowiednie kroki w celu usprawnienia stosowania Konwencji i wyżej

wymienionych decyzji,

p) wydaje uzasadnione opinie w sprawach mogących mieć wpływ na działalność Organizacji i przedłożonych mu przez Państwo Członkowskie

lub Sekretarza Generalnego,

q) rozstrzyga spory między Państwem Członkowskim a Sekretarzem

Generalnym w odniesieniu do jego funkcji jako depozytariusza (art. 36 § 2),

r) postanawia w sprawach dotyczących wniosków o zawieszenie członkostwa (art. 40 ),

§ 6. Komitet osiąga quorum, gdy jest w nim reprezentowane dwie trzecie jego członków. Członek może być reprezentowany przez innego członka; jednakże

członek może nie może reprezentować więcej niż jednego członka.

Nr 100 — 6033 — Poz. 674

§ 7. Postanowienia Komitetu zapadają większością głosów członków, którzy są obecni

podczas głosowania.

§ 8. Komitet obraduje w siedzibie Organizacji, chyba, że postanowiono inaczej.

Protokoły z posiedzeń są przesyłane wszystkim Państwom Członkowskim. § 9. Przewodniczący Komitetu:

a) zwołuje posiedzenia Komitetu przynajmniej raz w roku, lub na wniosek jednej

czwartej jego członków lub Sekretarza Generalnego, b) przesyła członkom Komitetu projekt porządku dziennego,

c) zajmuje się, w zakresie i na zasadach określonych regulaminem wewnętrznym

Komitetu, sprawami pilnymi, które zaistniały w okresie między posiedzeniami. d) podpisuje umowę o siedzibie, o której mowa w § 5 lit. b).

§ 10. Komitet może, w zakresie swoich uprawnień, zobowiązać przewodniczącego do

wykonania określonych zadań szczególnych.

Artykuł 16

Komisje § 1. Komisje, o których mowa w art. 13 81 lit. c do fi § 2 składają się co do zasady ze wszystkich Państw Członkowskich. Jeżeli Komisja Rewizyjna, Komisja Ekspertów RID lub Komisja Ekspertów Technicznych rozpatrują i postanawiają, w zakresie swoich uprawnień, o zmianach w załącznikach do Konwencji, Państwa Członkowskie, które złożyły oświadczenie dotyczące danego załącznika zgodnie z art.

42 §1 pierwsze zdanie nie będą członkami odpowiedniej komisji.

§ 2. Sekretarz Generalny zwołuje posiedzenia komisji z własnej inicjatywy bądź na wniosek pięciu Państw Członkowskich, lub na _ wniosek Komitetu Administracyjnego. Sekretarz Generalny przesyła projekt porządku dziennego

Państwom Członkowskich najpóźniej dwa miesiące przed otwarciem posiedzenia.

§ 3. Państwo Członkowskie może być reprezentowane przez inne Państwo Członkowskie; jednakże jedno państwo nie może reprezentować więcej niż dwóch innych państw.

§ 4. Każde z Państw Członkowskich reprezentowanych w komisjach ma prawo do

Nr 100 — 6034 — Poz. 674 jednego głosu. Zgłoszona propozycja zostaje przyjęta, jeżeli liczba głosów *'za" wynosSi:

a) co najmniej jedną trzecia liczby Państw Członkowskich reprezentowanych w chwili

głosowania, oraz b) więcej niż liczba głosów "przeciw".

§ 5. W porozumieniu z większością Państw Członkowskich, Sekretarz Generalny

zaprasza do udziału, z głosem doradczym, w posiedzeniach komisji: a) państwa, nie będące członkami Organizacji, b) Państwa Członkowskie, które nie są członkami właściwej komisji,

c) międzynarodowe organizacje i stowarzyszenia właściwe w sprawach dotyczących działalności Organizacji lub zajmujące się problemami wpisanymi do porządku

dziennego.

8 6. Na każde posiedzenie lub na ustalony okres komisje wybierają przewodniczącego

oraz jednego lub kilku zastępców przewodniczącego.

§ 7. Obrady odbywają się w językach roboczych Organizacji. Istotne elementy wypowiedzi wygłaszane podczas posiedzeń w jednym z języków roboczych są

tłumaczone na inne języki robocze. Wnioski i podjęte decyzje są tłumaczone w całości.

§ 8. Protokoły są streszczeniem obrad. Wnioski i decyzje są odtwarzane w pełnym brzmieniu. Jeśli chodzi o podejmowane decyzje, za rozstrzygający uważa się

tekst francuski. Protokoły są przesyłane do wszystkich Państw Członkowskich.

§ 9. Komisje mogą wyznaczać grupy robocze, którym powierza się

opracowywanie określonych zagadnień.

§ 10. Komisje ustalają własny regulamin wewnętrzny.

Artykuł 17 Komisja Rewizyjna 8 1. Komisja Rewizyjna:

a) postanawia, zgodnie z art. 33 § 4, o propozycjach zmierzających do zmiany

Konwencji,

Nr 100 — 6035 — Poz. 674 b) rozpatruje, zgodnie z art. 33 § 2, wnioski, które mają być przedłożone do decyzji Zgromadzeniu Ogólnemu.

§ 2. Komisja Rewizyjna osiąga quorum, gdy są obecni przedstawiciele większości Państw Członkowskich (art. 13 § 3).

Artykuł 18 Komisja Ekspertów RID

§1. Komisja Ekspertów RID rozstrzyga, zgodnie z art. 33 § 5, o propozycjach zmierzających do zmiany Konwencji.

§ 2. Komisja Ekspertów RID osiąga quorum, gdy są obecni przedstawiciele jednej trzeciej Państw Członkowskich (art. 13 § 3).

Artykuł 19 Komisja Ułatwień Przewozów Kolejowych § 1. Komisja Ułatwień Przewozów Kolejowych:

a) opiniuje wszelkie sprawy mające na celu ułatwienia w przekraczaniu granic w międzynarodowej komunikacji kolejowej.

b) zaleca normy, metody, procedury i rozwiązania praktyczne dotyczące ułatwień w międzynarodowej komunikacji kolejowej.

§ 2. Komisja Ułatwień Przewozów Kolejowych osiąga quorum, gdy są obecni przedstawiciele jednej trzeciej Państw Członkowskich (art. 13 § 3).

Artykuł 20 Komisja Ekspertów Technicznych § 1. Komisja Ekspertów Technicznych:

a) podejmuje decyzje, zgodnie z art. 5 Przepisów ujednoliconych APTU o zatwierdzaniu norm technicznych dotyczących urządzeń kolejowych, użytkowanych w przewozach międzynarodowych,

Nr 100 — 6036 — Poz. 674

b) podejmuje decyzje, zgodnie z art. 6 Przepisów ujednoliconych APTU o przyjęciu ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących budowy, eksploatacji, utrzymania lub postępowania z urządzeniami kolejowymi użytkowanymi w przewozach

międzynarodowych,

c) nadzoruje stosowanie norm technicznych i ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu kolejowego oraz kontroluje ich rozwój w celu ich przyjęcia i zatwierdzenia zgodnie z procedurami, o których mowa w art. 5

i6 Przepisów ujednoliconych APTU,

d) rozstrzyga, zgodnie z art. 33 § 6, o propozycjach zmierzających do zmiany

Konwencji,

e) prowadzi wszelkie inne sprawy, które zostały jej powierzone zgodnie z Przepisami

ujednoliconymi APTU i Przepisami ujednoliconymi ATMF.

§2. Komisja Ekspertów Technicznych osiąga quorum (art. 13 § 3), gdy są obecni przedstawiciele jednej drugiej Państw Członkowskich w rozumieniu art. 16 § 1. Jeśli Komisja rozstrzyga o postanowieniach zawartych w załącznikach do Przepisów ujednoliconych APTU, nie mają prawa głosu Państwa Członkowskie, które zgodnie z art. 35 § 4 złożyły sprzeciw w sprawie stosownych postanowień lub złożyły zastrzeżenie

zgodnie z art. 9 §1 Przepisów ujednoliconych APTU.

§ 3. Komisja Ekspertów Technicznych może zatwierdzić normy techniczne lub przyjąć ujednolicone przepisy techniczne albo odmówić ich zatwierdzenia lub przyjęcia;

Komisja nie może w żadnym przypadku wprowadzać do nich zmian.

Artykuł 21 Sekretarz Generalny § 1. Sekretarz Generalny sprawuje funkcje Sekretariatu Organizacji.

§ 2. Sekretarza Generalnego wybiera Zgromadzenie Ogólne na okres trzech lat,

z możliwością najwyżej dwukrotnego ponownego wyboru. § 3. Wszczególności, Sekretarz Generalny:

a) wykonuje funkcje depozytariusza (art. 36),

Nr 100 — 6037 — Poz. 674

b) reprezentuje Organizację na zewnątrz,

c)przesyła Państwom Członkowskim decyzje podjęte przez Zgromadzenie Ogólne i komisje (art. 34 § 1 i art. 358 1),

d) wykonuje zdania powierzone mu przez pozostałe organy Organizacji,

e) analizuje propozycje Państw Członkowskich, dotyczące zmiany Konwencji, korzystając w razie potrzeby z pomocy ekspertów,

f) zwołuje sesje Zgromadzenia Ogólnego i posiedzenia komisji (art. 14 § 3; art. 16 82),

g) przesyła we właściwym czasie Państwom Członkowskim dokumenty niezbędne na

posiedzenia poszczególnych organów,

h) - opracowuje plan pracy, projekt budżetu i sprawozdanie z działalności organizacji

i przedstawia je do zatwierdzenia Komitetowi Administracyjnemu (art. 25), i) _ w ramach zatwierdzonego budżetu, zarządza gospodarką finansową Organizacji,

j) na wniosek zainteresowanych stron, podejmuje się, w ramach świadczenia dobrych usług, rozstrzygać sprawy sporne między nimi, wynikające w związku z interpretacją lub stosowaniem Konwencji,

k) udziela na wniosek wszystkich zainteresowanych stron opinii w sprawach

spornych wynikających w związku z interpretacją lub stosowaniem Konwencji, |) wykonuje zadania powierzone mu w Tytule V niniejszej Konwencji,

m) otrzymuje komunikaty od Państw Członkowskich, organizacji i stowarzyszeń międzynarodowych, o których mowa w art. 16 § 5, oraz przedsiębiorstw (przewoźników, zarządzających infrastrukturą, itp.) uczestniczących w międzynarodowej komunikacji kolejowej, i w razie potrzeby, przekazuje je do wiadomości innym Państwom Członkowskim, organizacjom i stowarzyszeniom

międzynarodowym oraz przedsiębiorstwom, n) - zarządza personelem Organizacji,

o) we właściwym czasie, informuje Państwa Członkowskie o każdym wolnym

stanowisku w Organizacji,

p) - prowadzi na bieżąco i publikuje listy linii, o których mowa w art. 24.

Nr 100 — 6038 — Poz. 674 § 4. Sekretarz Generalny może przedkładać z własnej inicjatywy propozycje zmierzające do zmiany Konwencji.

Artykuł 22 Personel Organizacji

Prawa i obowiązki personelu Organizacji określa statut personelu ustalony przez

Komitet Administracyjny, zgodnie z art. 15 $Slit. c).

Artykuł 23 Biuletyn

§ 1. Organizacja wydaje biuletyn zawierający oficjalne komunikaty oraz inne

informacje, które są niezbędne i użyteczne dla stosowania Konwencji.

§ 2. W razie potrzeby, komunikaty, za których przekazanie zgodnie z Konwencją odpowiada Sekretarz Generalny mogą być przekazane w formie ogłoszenia

w biuletynie.

Artykuł 24

"Listy linii § 1. Linie morskie i żeglugi śródlądowej, o których mowa w art. 1 Przepisów ujednoliconych CIV i art. 1 Przepisów ujednoliconych CIM, na których wykonuje się

przewozy, będące przedmiotem, oprócz przewozu kolejowego, jednej umowy

przewozu, wpisuje się na dwie listy: a) listę linii morskich i żeglugi śródlądowej CIV, b) listę linii morskich i żeglugi śródlądowej CIM.

§ 2. Linie kolejowe Państwa Członkowskiego objęte zastrzeżeniem złożonym zgodnie z art. 1 § 6 Przepisów ujednoliconych CIV lub zgodnie z art. 1 § 6 Przepisów

ujednoliconych CIM wpisuje się zgodnie z tym zastrzeżeniem, na dwie listy: a) listę linii kolejowych CIV,

b) listę linii kolejowych CIM.

Nr 100 — 6039 — Poz. 674

§ 3. Państwo Członkowskie przesyła Sekretarzowi Generalnemu powiadomienie o wpisaniu lub skreśleniu z linii, o których mowa w § 1 i 2. Linie morskie i żeglugi śródlądowej, o których mowa w § 1, stanowiące połączenie między Państwami Członkowskimi wpisuje się na listę dopiero po uzyskaniu zgody właściwych państw; do

§ 4. Sekretarz Generalny powiadamia wszystkie Państwa Członkowskie

o wpisaniu danej linii na listę lub skreśleniu jej z listy.

§ 5. Przewozy na liniach morskich i na liniach żeglugi śródlądowej, o których mowa w §1 oraz przewozy na liniach kolejowych, o których mowa w § 2, zostają objęte Konwencją z chwilą upływu jednego miesiąca, licząc od daty powiadomienia przez Sekretarza Generalnego o jej wpisaniu na listę. Taka linia nie podlega Konwencji po upływie trzech miesięcy licząc od daty powiadomienia przez Sekretarza Generalnego o jej skreśleniu, z wyjątkiem przypadków, gdy trwają na niej przewozy, które muszą być całkowicie wykonane.

Tytuł IV

Finanse

Artykuł 25 Plan pracy. Budżet. Rozliczenie finansowe. Sprawozdanie z działalności

§ 1. Plan pracy, budżet i rozliczenie finansowe Organizacji obejmują okres dwóch lat kalendarzowych.

§ 2. Organizacja ogłasza sprawozdanie z działalności nie rzadziej niż raz na dwa lata.

8 3. Na wniosek Sekretarza Generalnego, Komitet Administracyjny ustala ogólną kwotę wydatków Organizacji na każdy okres budżetowy.

Artykuł 26 Finansowanie wydatków

§1. Z zastrzeżeniem postanowień § 2 do 4, wydatki Organizacji nie pokryte

Nr 100 — 6040 — Poz. 674

innymi dochodami są ponoszone w dwóch piątych przez Państwa Członkowskie na zasadzie podziału składek w systemie Narodów Zjednoczonych i w trzech piątych proporcjonalnie do długości infrastruktury kolejowej, a także linii morskich i linii żeglugi śródlądowej wpisanych zgodnie z art. 24 § 1. Jednakże linie morskie i żeglugi

śródlądowej liczą się tylko w połowie ich długości.

§ 2. Jeżeli Państwo Członkowskie złoży zastrzeżenie zgodnie art. 1 § 6 Przepisów ujednoliconych CIV lub art. 1 § 6 Przepisów ujednoliconych CIM, udział tego państwa,

o którym mowa w § 1, ustala się, następująco:

a) zamiast całkowitej długości infrastruktury kolejowej znajdującej się na terytorium tego Państwa Członkowskiego, bierze się pod uwagę tylko linie kolejowe wpisane zgodnie z art. 24 82,

b) część składki według systemu Narodów Zjednoczonych oblicza się proporcjonalnie do długości linii wpisanych zgodnie z art. 24§ 1 i2, w stosunku do całkowitej długości infrastruktury kolejowej znajdującej się na terytorium tego państwa i linii wpisanych zgodnie z art. 24 § 1; jednakże składka nie może być

niższa niż 0,01%. § 3. Każde Państwo Członkowskie ponosi nie mniej niż 0,25% i nie więcej niż 15% wydatków.

§ 4. Komitet Administracyjny ustala :

a) jakie zadania Organizacjj w równym stopniu dotyczą wszystkich Państw Członkowskich i jakie wydatki ponoszą wszystkie Państwa Członkowskie według zasady,

o której mowa w § 1,

b) jakie zadania Organizacji dotyczą tylko niektórych Państw Członkowskich i jakie wydatki ponoszą te Państwa Członkowskie według tej samej zasady. Postanowienia § 3

stosuje się odpowiednio. Postanowienia niniejsze nie dotyczą art. 4 § 3.

§ 5. Udziały Państw Członkowskich w wydatkach Organizacji są należne w postaci zaliczki, płatnej w dwóch ratach, najpóźniej do dnia 31 października każdego z dwóch lat objętych budżetem. Zaliczkę ustala się na podstawie ostatecznie

ustalonych należnych udziałów za dwa lata poprzednie.

§ 6. Przesyłając do Państw Członkowskich sprawozdanie z działalności

Nr 100 — 6041 — Poz. 674

i rozliczenie finansowe, Sekretarz Generalny powiadamia o ostatecznej wysokości udziału za dwa poprzednie lata kalendarzowe oraz wysokość zaliczki na dwa kolejne lata

kalendarzowe.

§ 7. Po dniu 31 grudnia roku, w którym Sekretarz Generalny dokonał powiadomienia, o którym mowa w § 6, do należnych kwot za ubiegłe dwa lata kalendarzowe dolicza się odsetki w wysokości pięciu procent rocznie. Jeżeli dane Państwo Członkowskie nie wpłaci należnego udziału po upływie roku od wyżej wymienionej daty, to jego prawo głosu ulega zawieszeniu aż do chwili wywiązania się przez nie z obowiązków płatniczych. Po upływie kolejnego okresu dwóch lat, Zgromadzenie Ogólne rozważa, czy postawę danego państwa należy uznać za milczące wyrażenie woli wypowiedzenia Konwencji, a jeśli tak, ustala w razie

potrzeby, datę wejścia w życie wypowiedzenia.

§ 8. W razie wypowiedzenia, o którym mowa w S§ 7 lub w art. 41, jak również w razie zawieszenia prawa głosu, o którym mowa w art. 40 §4 lit. b przypadające

składki są w dalszym ciągu należne. § 9. Kwoty nie zapłacone pokrywane są ze środków Organizacji.

§ 10. Państwo Członkowskie wypowiadające Konwencję, może zostać ponownie Państwem Członkowskim przez przystąpienie do Konwencji, pod warunkiem spłaty kwot

stanowiących jego zadłużenie.

§11. Organizacja pobiera opłatę na pokrycie kosztów szczególnych wynikających z działań wymienionych w art. 21 §3 lit. j do |. W przypadkach przewidzianych w art. 21 § 8 lit. j i k wysokość tej opłaty ustala Komitet Administracyjny, na wniosek Sekretarza Generalnego; w przypadku wymienionym w art. 21 § 3 lit. I, ma zastosowanie art. 31 § 3.

Artykuł 27 Kontrola finansowa

§1. Jeżeli Zgromadzenie Ogólne, stosownie do art. 14 § 2 lit. k nie postanowi inaczej, kontrolę finansową przeprowadza państwo siedziby, zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu i stosownie do wszystkich specjalnych wytycznych Komitetu

Administracyjnego, udzielonych zgodnie z regulaminem dotyczącym finansów

Nr 100 — 6042 — Poz. 674

i rachunkowości Organizacji (art. 15 $ S lit. e.

§ 2. Rewident księgowy sprawdza finanse Organizacji, włącznie ze wszystkimi funduszami powierniczymi i kontami specjalnymi, w zakresie w jakim uzna to za

konieczne, w celu ustalenia, czy: a) sprawozdania finansowe są zgodne z księgami Organizacji,

b) operacje finansowe, o których jest mowa w sprawozdaniach, zostały sporządzone zgodnie z zasadami i przepisami, postanowieniami budżetowymi oraz innymi

wytycznymi Organizacji,

c) wartościowe i gotówka zdeponowana w banku lub w kasie zostały skontrolowane na podstawie dowodów depozytowych, wydanych bezpośrednio przez

depozytariuszy, lub rzeczywiście przeliczone, d) kontrole wewnętrzne, w tym wewnętrzna kontrola finansowa, były właściwe,

e) wszystkie składniki aktywów i pasywów, jak również nadwyżki i niedobory zostały

zaksięgowane zgodnie z procedurą, którą rewident księgowy uzna za wystarczającą.

§ 3. Jedynie rewident księgowy jest uprawniony do całkowitego lub częściowego uznania pokwitowań i dokumentów przedłożonych przez Sekretarza Generalnego. W razie potrzeby, rewident księgowy może przeprowadzić sprawdzenie i szczegółową kontrolę wszelkich dowodów księgowych dotyczących operacji finansowych lub dostaw

i wyposażenia.

§ 4. W każdym czasie rewident księgowy ma swobodny dostęp do wszystkich

ksiąg, dokumentów księgowych i innych informacji, które uzna za potrzebne.

§ 5. Rewident księgowy nie jest uprawniony do odrzucenia poszczególnych czynności finansowych, jednak powinien on niezwłocznie zwrócić uwagę Sekretarza Generalnego na każdą operację, której prawidłowość lub celowość wydaje się mu być wątpliwa, tak

aby Sekretarz miał możliwość podjęcia stosownych działań. § 6. Rewident księgowy przedstawia i podpisuje oświadczenie o sprawozdaniu finansowym, w następującym brzmieniu:

"Sprawdziłem sprawozdania finansowe Organizacji za okres budżetowy, który zakończył się dnia 31 grudnia .. Sprawdzenie obejmowało ogólną analizę metod

księgowania i kontrolę dokumentów finansowych oraz innych dokumentów, których

Nr 100 — 6043 — Poz. 674

sprawdzenie w danych okolicznościach uznałem za konieczne." W zależności od

okoliczności, powyższe oświadczenie stwierdza, że:

a) sprawozdanie finansowe we właściwy sposób odzwierciedla sytuację finansową w dniu zakończenia okresu sprawozdawczego, jak również wyniki przeprowadzonych

operacji w ciągu okresu, który zakończył się w tym dniu,

b) sprawozdanie finansowe zostało sporządzone zgodnie zasadami księgowania, stosowane zasady finansowe były zgodne z tymi, które zostały przyjęte w poprzednim

okresie budżetowym,

c) stosowane zasady finansowe były zgodne z tymi, które zostały przyjęte w poprzednim

okresie budżetowym,

d) operacje finansowe zostały przeprowadzone zgodnie z zasadami i przepisami, postanowieniami budżetowymi oraz innymi wytycznymi Organizacji.

§ 7. W sprawozdaniu, dotyczącym operacji finansowych, rewident księgowy przedstawia:

a) rodzaj i zakres przeprowadzonej kontroli,

b) elementy związane z wymogiem kompletności lub dokładności rachunków, uwzględniając w odpowiednim przypadku:

1. informacje niezbędne dla właściwej interpretacji i oceny rachunków,

2.wszelkie kwoty, które powinny być pobrane, lecz nie zostały zaksięgowane na koncie,

3. wszelkie kwoty będące przedmiotem normalnego lub warunkowego zobowiązania płatniczego, które nie zostały zaksięgowane lub nie zostały uwzględnione

w sprawozdaniu finansowym,

4. wydatki, w odniesieniu do których nie przedłożono wystarczających dokumentów księgowych, 5. informacje, czy księgi rachunkowe są prowadzone we właściwej i należytej formie;

należy zwrócić uwagę na przypadki, w których prezentacja sprawozdań finansowych

odbiega od ogólnie znanych i stosowanych zasad księgowości;

c) inne sprawy, na które należy zwrócić uwagę Komitetowi Administracyjnemu, na przykład:

Nr 100 — 6044 — Poz. 674

1. przypadki oszustwa lub domniemania oszustwa,

2. niegospodarność lub niewłaściwe użycie funduszy lub innych składników majątku Organizacji (nawet gdy rachunki dotyczące tej operacji były prowadzone

właściwie),

3. wydatki, mogące spowodować w przyszłości powstanie znacznych kosztów dla

Organizacji,

4. każda ogólna lub szczególna wadliwość w systemie kontroli wpływów i wydatków

lub zaopatrzenia i wyposażenia,

5. wydatki, niezgodne z intencjami Komitetu Administracyjnego, z uwzględnieniem zmian wynikających 'z właściwie przeprowadzonych przeniesień wewnątrz

budżetu,

6. przekroczenie wydatków, z uwzględnieniem zmian wynikających z właściwie

przeprowadzonych przeniesień wewnątrz budżetu, 7. wydatki niezgodne z celem, na który zostało wydane upoważnienie,

d) zgodność lub brak zgodności rachunków w odniesieniu do dostaw i wyposażenia,

stwierdzone na podstawie inwentaryzacji i kontroli ksiąg rachunkowych.

Ponadto, sprawozdanie może wykazywać operacje zaksięgowane w poprzednim okresie budżetowym, i na temat których uzyskano nowe informacje lub odnotowywać operacje, które powinny być wykonane w późniejszym okresie budżetowym i o których wydaje się iż, powinien być uprzednio poinformowany

Komitet Administracyjny.

§ 8. Rewident księgowy nie może w swoim sprawozdaniu zamieszczać uwag krytycznych, jeżeli uprzednio nie umożliwiono Sekretarzowi Generalnemu

udzielenia wyjaśnień w danej sprawie.

§ 9. Wnioski wynikające z kontroli rewident księgowy przekazuje Komitetowi Administracyjnemu i Sekretarzowi Generalnemu. Ma on również prawo do przedstawienia stosownych uwag w odniesieniu do sprawozdania finansowego

Sekretarza Generalnego.

§ 10. W razie, gdy rewident księgowy przeprowadził tylko kontrolę ogólną lub nie

uzyskał wystarczających dokumentów księgowych, powinien odnotować ten fakt

Nr 100 — 6045 — Poz. 674

w oświadczeniu i w sprawozdaniu, podając uzasadnienie swoich uwag, jak również wynikające z tego skutki dla sytuacji finansowej i dla zaksięgowanych operacji

fimansowych. Tytuł V

Arbitraż

Artykuł 28 Kompetencje

§ 1. Sprawy sporne między Państwami Członkowskimi, wynikłe z interpretacji lub ze stosowania Konwencji, jak również sprawy sporne między Państwami Członkowskimi a Organizacją, wynikłe z interpretacji lub ze stosowania Protokołu o przywilejach i immunitetach, mogą być na żądanie jednej ze Stron wniesione przed trybunał arbitrażowy. Strony ustalają dowolnie skład trybunału arbitrażowego

i procedurę arbitrażową.

§ 2. Inne sprawy sporne wynikłe z interpretacji lub stosowania niniejszej Konwencji lub innych Konwencji opracowanych przez Organizację zgodnie z art. 2 § 2, jeśli nie zostały uregulowane polubownie lub przedstawione do rozstrzygnięcia sądom powszechnym, mogą być na mocy porozumienia zainteresowanych Stron wniesione przed trybunał arbitrażowy. Odnośnie do składu trybunału arbitrażowego

i procedury arbitrażowej mają zastosowanie art. 29 do 32.

§ 3. Państwo może, w momencie składania wniosku o przystąpienie do Konwencji,

zastrzec sobie prawo do niestosowania w całości lub w części postanowień § 1 i §2.

§ 4. Każde państwo, które dokonało zastrzeżenia na mocy § 3, może w każdej chwili zrezygnować z niego, informując o tym depozytariusza. Rezygnacja z zastrzeżenia nabiera skuteczności po upływie jednego miesiąca począwszy od dnia, w którym

depozytariusz powiadomi o tym pozostałe Państwa Członkowskie.

Artykuł 29 Umowa arbitrażowa. Rejestracja

Strony sporu zawierają umowę arbitrażową, wyszczególniając:

Nr 100 — 6046 — Poz. 674

a) przedmiot sporu, b) skład trybunału i terminy ustalone do mianowania jednego lub kilku arbitrów, c) miejscowość ustaloną jako siedzibę trybunału,

Umowa arbitrażowa powinna być podana do wiadomości Sekretarzowi Generalnemu

odpowiedzialnemu za rejestrację.

Artykuł 30 Arbitrzy

§ 1. Sekretarz Generalny sporządza i prowadzi na bieżąco wykaz arbitrów. Każde

Państwo Członkowskie może wpisać na tę listę dwóch swoich obywateli.

§ 2. Trybunał arbitrażowy składa się z jednego, trzech lub pięciu arbitrów, w zależności od zawartej umowy kompromisowej. Arbitrów wybiera się spośród osób figurujących na liście, o której mowa w § 1. Jednakże, gdy umowa kompromisowa przewiduje pięciu arbitrów, każda ze Stron może wybrać jednego arbitra spoza listy. Jeżeli umowa kompromisowa przewiduje jednego arbitra, to wybiera się go za obustronnym porozumieniem Stron. Jeżeli umowa kompromisowa przewiduje trzech lub pięciu arbitrów, to każda ze Stron wybiera odpowiednio jednego lub dwóch arbitrów, którzy za wspólnym porozumieniem wyznaczają trzeciego lub piątego arbitra, który przewodniczy trybunałowi arbitrażowemu. W razie niemożności osiągnięcia przez Strony zgody co do wyznaczenia jednego arbitra lub zgody między wybranymi arbitrami

"w sprawie wyboru trzeciego lub piątego arbitra, wyznacza ich Sekretarz Generalny.

§ 3. Jedyny arbiter bądź trzeci lub piąty arbiter powinien mieć inne obywatelstwo niż

Strony sporu, chyba, że obie Strony mają to samo obywatelstwo.

§ 4. Udział w sprawie spornej jakiejkolwiek Strony trzeciej pozostaje bez wpływu na

skład trybunału arbitrażowego. Artykuł 31 Procedura. Koszty

§ 1. Trybunał Arbitrażowy wydaje decyzję o przyjętej procedurze, z uwzględnieniem

w szczególności, następujących postanowień:

a)trybunał arbitrażowy prowadzi dochodzenie i orzeka we wniesionych sprawach na

podstawie danych dostarczonych przez Strony, nie będąc związanym w momencie wydania orzeczenia wykładnią tych Stron,

b)trybunał arbitrażowy nie może przyznać niczego więcej ani też niczego innego niż to, czego żądano we wnioskach powoda, ani też mniej, niż pozwany uznał za

należne,

c)trybunał arbitrażowy redaguje należycie uzasadnione orzeczenie i powiadamia o nim

Strony za pośrednictwem Sekretarza Generalnego,

djorzeczenie arbitrażowe jest ostateczne, jeśli prawo obowiązujące w miejscu, w którym zasiada trybunał arbitrażowy nie postanawia inaczej lub jeśli Strony nie

zawrą porozumienia o treści przeciwnej orzeczeniu trybunału. § 2. Wysokość honorariów arbitrów ustala Sekretarz Generalny.

§ 3. Orzeczenie arbitrażowe ustala wysokość kosztów i wydatków i rozstrzyga o ich podziale między Strony, jak również o podziale kwoty honorariów arbitrów między

Strony.

Artykuł 32 Przedawnienie. Wykonalność

§ 1. Wszczęcie postępowania arbitrażowego ma, jeżeli chodzi o przerwanie biegu przedawnienia, ten sam skutek, jak skutek przewidziany przez prawo materialne,

mające zastosowanie do wszczęcia postępowania przed sądem powszechnym.

§ 2. Orzeczenie trybunału arbitrażowego nabiera mocy wykonawczej w każdym z Państw Członkowskich po dokonaniu formalności przewidzianych w państwie, w którym ma nastąpić wykonanie orzeczenia. Rewizja przedmiotu sporu jest

niedopuszczalna.

Tytuł VI

Zmiana Konwencji

Artykuł 33

Nr 100 — 6048 — Poz. 674

Kompetencje

§ 1. Sekretarz Generalny powiadamia niezwłocznie Państwa Członkowskie o propozycjach zmian Konwencji, które otrzymał od Państw Członkowskich lub które

sam opracował.

§ 2. Zgromadzenie Ogólne postanawia w sprawie propozycji zmian Konwencji

w przypadkach nie wymienionych w §4do6.

§ 3. Z chwilą przedstawienia mu propozycji zmiany Zgromadzenie Ogólne może zdecydować większością głosów przewidzianą w art. 14 § 6, że propozycja ta pozostaje w ścisłym związku z jednym lub kilkoma postanowieniami załączników do Konwencji. W takim wypadku, jak również w przypadkach, o których mowa w § 4 do 6, drugie zdanie, Zgromadzeniu Ogólnemu przysługuje również prawo podjęcia decyzji

o zmianie tego przepisu lub przepisów.

§ 4. Z zastrzeżeniem decyzji Zgromadzenia Ogólnego w myśl § 3 pierwsze zdanie, Komisja Rewizyjna rozstrzyga o propozycjach zmian przepisów mających na celu zmianę: |

a) art 9iart.27§2do 10,

b) Przepisów ujednoliconych CIV, z wyjątkiem art. 1, 2, 5, 6, 16, art. 26 do 39, art. 41 do 53 i art. 56 do 60,

c) Przepisów ujednoliconych CIM, z wyjątkiem art. 1, 5, art. 6§ 1i2, art. 8, 12, art. 138§2,art. 14, art. 15§2i3,art. 1986i7, oraz art. 23 do 27, art. 30 do 33, art. 36 do 41 i art. 44 do 48,

d) Przepisów ujednoliconych CUV, z wyjątkiem art. 1, 4, 5 i art. 7 do 12,

e) Przepisów ujednoliconych CUI, z wyjątkiem art. 1, 2, 4, art. 8 do 15, art. 17 do 19, art. 21, art. 23 do 25,

f) Przepisów ujednoliconych APTU, z wyjątkiem art. 1, 3, art. 9 do 11 oraz

załączników do niniejszych Przepisów ujednoliconych, g) Przepisów ujednoliconych ATMF, z wyjątkiem art. 1, 3 iart. 9.

Jeżeli przedłożono propozycje zmian przepisów należących do właściwości Komisji Rewizyjnej zgodnie z lit. a do g, jedna trzecia państw reprezentowanych w Komisji

może zażądać, aby powyższe propozycje zostały przedłożone do decyzji Zgromadzeniu

Nr 100 — 6049 — Poz. 674

Ogólnemu.

§ 5. Odnośnie do propozycji zmian dotyczących postanowień Regulaminu międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych (RID) decyduje Komisja Ekspertów RID. Jednakże, jedna trzecia państw reprezentowanych w Komisji może zażądać, aby powyższe propozycje zostały przedłożone do decyzji

Zgromadzeniu Ogólnemu.

§ 6. Odnośnie do propozycji zmian dotyczących postanowień załączników do Przepisów ujednoliconych APTU decyduje Komisja Ekspertów Technicznych. Jednakże jedna trzecia państw reprezentowanych w Komisji może zażądać, aby

powyższe propozycje zostały przedłożone do decyzji Zgromadzeniu Ogólnemu.

Artykuł 34 Postanowienia Zgromadzenia Ogólnego

§ 1. Sekretarz Generalny powiadamia Państwa Członkowskie o zmianach

Konwencji przyjętych przez Zgromadzenie Ogólne.

§ 2. Zmiany dotyczące postanowień samej Konwencji, przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne, wchodzą w życie po upływie dwunastu miesięcy od dnia ich zatwierdzenia przez dwie trzecie Państw Członkowskich. Zmiany wchodzą w życie dla wszystkich Państw Członkowskich, z wyjątkiem tych państw, które przed ich wejściem w życie

złożyły oświadczenie zgodnie, z którym nie zatwierdzają tych zmian.

§ 3. Zmiany dotyczące postanowień załączników do Konwencji, przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne, wchodzą w życie po upływie dwunastu miesięcy od dnia ich zatwierdzenia przez połowę Państw Członkowskich, które nie złożyły oświadczenia, o którym mowa w art. 42 § 1, pierwsze zdanie. Zmiany wchodzą w życie dla wszystkich Państw Członkowskich, z wyjątkiem tych państw, które przed ich wejściem w życie złożyły oświadczenie zgodnie, z którym nie zatwierdzają tych zmian, oraz z wyjątkiem tych państw, które złożyły oświadczenie, o którym mowa w art.

42 § 1, zdanie pierwsze.

§ 4. Państwa Członkowskie powiadamiają Sekretarza Generalnego o zatwierdzeniu zmian Konwencji przyjętych przez Zgromadzenie Ogólne, jak również

o ich oświadczeniu, zgodnie z którymi nie zatwierdzają tych zmian. Sekretarz

Nr 100 — 6050 — Poz. 674

Generalny powiadamia o powyższym pozostałe Państwa Członkowskie.

§ 5. Okres, o którym mowa w § 2 i 3 biegnie od dnia powiadomienia Sekretarza Generalnego stwierdzającego, iż zostały wypełnione warunki wymagane dla wejścia

w życie zmian.

§ 6. W chwili przyjęcia zmiany Zgromadzenie Ogólne może postanowić, że dana zmiana ma takie znaczenie, iż każde Państwo Członkowskie, które złoży oświadczenie, o którym mowa w § 2 lub § 3 i nie zatwierdzi zmiany w okresie osiemnastu miesięcy od dnia wejścia jej w życie przestanie, z upływem

wymienionego terminu, być Państwem Członkowskim Organizacji.

§ 7. Jeżeli decyzje Zgromadzenia Ogólnego dotyczą załączników do Konwencji, stosowanie danego załącznika w przewozach z i między Państwami Członkowskimi, które zgodnie z § 3 we właściwym czasie złożyły oświadczenie, zgodnie z którym nie zatwierdzają tych zmian, zawiesza się w całości od dnia wejścia w życie decyzji. Sekretarz Generalny powiadamia o tym zawieszeniu Państwa Członkowskie. Zawieszenie wygasa po upływie miesiąca licząc od dnia, w którym Sekretarz Generalny

powiadomił pozostałe Państwa Członkowskie o wycofaniu sprzeciwu.

Artykuł 35 Postanowienia komisji

§1. Sekretarz Generalny powiadamia Państwa Członkowskie o zmianach

Konwencji przyjętych przez komisje.

6 2. Zmiany dotyczące postanowień samej Konwencji, przyjęte przez Komisję Rewizyjną, wchodzą w życie dla wszystkich Państw Członkowskich pierwszego dnia dwunastego miesiąca licząc od miesiąca, w którym Sekretarz Generalny powiadomił o nich Państwa Członkowskie. Państwa Członkowskie mogą złożyć sprzeciw w ciągu czterech miesięcy licząc od daty powiadomienia. W przypadku sprzeciwu jednej czwartej Państw Członkowskich, zmiana ta nie wchodzi w życie. Jeżeli Państwo Członkowskie złoży sprzeciw wobec decyzji Komisji Rewizyjnej w terminie czterech miesięcy oraz wypowie Konwencję, wypowiedzenie wchodzi w życie w dniu

ustalonym dla wejścia w życie tej decyzji.

6 3. Zmiany dotyczące postanowień załączników do Konwencji, przyjęte przez

Nr 100 — 6051 — Poz. 674

Komisję Rewizyjną, wchodzą w życie dla wszystkich Państw Członkowskich, pierwszego dnia dwunastego miesiąca licząc od miesiąca, w którym Sekretarz Generalny powiadomił o nich Państwa Członkowskie. Zmiany przyjęte przez Komisję Ekspertów RID lub Komisję Ekspertów Technicznych wchodzą w życie dla wszystkich Państw Członkowskich pierwszego dnia szóstego miesiąca licząc od

miesiąca, w którym Sekretarz Generalny powiadomił o nich Państwa Członkowskie.

§ 4. Państwa Członkowskie mogą składać sprzeciwy w ciągu czterech miesięcy licząc od dnia powiadomienia, o którym mowa w § 3. W przypadku sprzeciwu jednej czwartej Państw Członkowskich zmiana nie wchodzi w życie. Stosowanie danego załącznika w przewozach z i między Państwami Członkowskimi, które we właściwym czasie złożyły sprzeciw wobec decyzji zawiesza się w całości od dnia wejścia w życie decyzji. Jednakże, w przypadku złożenia sprzeciwu dotyczącego zatwierdzenia norm technicznych lub przyjęcia ujednoliconych przepisów technicznych zawiesza się jedynie ich stosowanie w przewozach z i między tymi Państwami Członkowskimi od dnia wejścia w życie decyzji, niniejsze postanowienia stosuje się odpowiednio do sprzeciwów złożonych do części decyzji.

§ 5. Sekretarz Generalny powiadamia Państwa Członkowskie o zawieszeniach, o których mowa w § 4; zawieszenia wygasa po upływie jednego miesiąca licząc od dnia w którym Sekretarz Generalny powiadomił pozostałe Państwa Członkowskie o wycofaniu sprzeciwu.

§ 6. Przy ustalaniu liczby sprzeciwów przewidzianych w § 2 i 4 nie bierze się pod uwagę Państw Członkowskich, które:

a) nie mają prawa głosu (art. 14 § 5, art. 26 § 7 lub art. 40 § 4), b) nie są członkami danej Komisji (art. 16 § 1, zdanie drugie),

c) złożyły oświadczenie zgodnie z art. 9 § 1 Przepisów ujednoliconych APTU.

Tytuł VII Postanowienia końcowe

Artykuł 36

Nr 100 — 6052 — Poz. 674

Depozytariusz

§ 1. Sekretarz Generalny jest depozytariuszem niniejszej Konwencji. Jego funkcje jako depozytariusza są wymienione w części VII Konwencji Wiedeńskiej o prawie traktatów

z dnia 23 maja 1969 roku.

§ 2. W przypadku powstania rozbieżności między Państwem Członkowskim a depozytariuszem dotyczącym wykonywania jego funkcji, depozytariusz lub właściwe Państwo Członkowskie przedstawia sprawę pozostałym Państwom Członkowskim lub

w razie potrzeby, przedkłada do decyzji Komitetowi Administracyjnemu.

Artykuł 37 Przystąpienie do Konwencji

§1. Konwencja jest otwarta do przystąpienia dla każdego państwa, na

terytorium którego jest eksploatowana infrastruktura kolejowa.

§ 2. Państwo pragnące przystąpić do Konwencji kieruje wniosek do depozytariusza.

Depozytariusz przekazuje go do wiadomości Państwom Członkowskim.

§ 3. Wniosek zostaje prawomocnie przyjęty po upływie trzech miesięcy od chwili przekazania powiadomienia, o którym mowa w S§ 2, jeżeli pięć Państw Członkowskich nie zgłosi sprzeciwu do depozytariusza. Depozytariusz powiadamia o tym bezzwłocznie państwo ubiegające się o przystąpienie, jak również Państwa Członkowskie. Przystąpienie staje się prawomocne z pierwszym dniem trzeciego

miesiąca, licząc od miesiąca, w którym nastąpiło powiadomienie.

§ 4. W przypadku sprzeciwu przynajmniej pięciu Państw Członkowskich w terminie, o którym mowa w § 3, wniosek o przystąpienie przedstawia się do decyzji

Zgromadzeniu Ogólnemu.

85. Z zastrzeżeniem art. 42, każde przystąpienie do Konwencji może dotyczyć wyłącznie Konwencji w jej brzmieniu obowiązującym w chwili, gdy przystąpienie staje się

prawomocne.

Artykuł 38

Przystąpienie regionalnych organizacji integracji gospodarczej

Nr 100 — 6053 — Poz. 674

§ 1. Konwencja jest otwarta do przystąpienia dla regionalnych organizacji integracji gospodarczej posiadających kompetencje dotyczące stanowienia własnego prawodawstwa obowiązującego ich członków w sprawach objętych niniejszą Konwencją i których członkami jest jedno lub więcej Państw Członkowskich. Warunki przystąpienia zostaną określone w umowie zawieranej między Organizacją

a organizacją regionalną.

§ 2. Organizacja Regionalna może wykonywać prawa, którymi dysponują jej członkowie na podstawie Konwencji, w takim zakresie w jakim wynikają one z jej kompetencji. Odnosi się to również do obowiązków nałożonych na podstawie Konwencji na Państwa Członkowskie, z wyjątkiem zobowiązań finansowych,

o których mowa w art. 26.

§ 3. W celu wykonywania prawa głosu oraz prawa sprzeciwu, o których mowa w art. 35 § 2 i4, organizacja regionalna dysponuje liczbą głosów równą liczbie swoich członków będących jednocześnie Państwami Członkowskimi Organizacji. Ci ostatni mogą wykonywać swoje prawa, a w szczególności prawo głosu, tylko w zakresie dopuszczonym w § 2. Organizacja regionalna nie posiada prawa głosu w sprawach uregulowanych w tytule IV.

§ 4. Artykuł 41 stosuje się odpowiednio do wypowiedzenia przystąpienia.

Artykuł 39 Członkowie stowarzyszeni

§ 1. Każde państwo, na terytorium którego jest eksploatowana infrastruktura kolejowa, może zostać członkiem stowarzyszonym Organizacji. Art. 37 § 2 do 5 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Członek stowarzyszony może uczestniczyć, tylko z głosem doradczym, w pracach organów wymienionych w art. 13 § 1 lit. a i c do f. Członek stowarzyszony nie może być wyznaczony na członka Komitetu Administracyjnego. Pokrywa on wydatki Organizacji w wysokości 0,25% ogólnej kwoty składek (art. 26 § 3).

§ 3. Art. 41 stosuje się odpowiednio do wypowiedzenia członkostwa stowarzyszonego.

Nr 100 — 6054 — Poz. 674

Artykuł 40 Zawieszenie członkostwa

§1. Państwo Członkowskie może złożyć wniosek, bez wypowiedzenia Konwencji, o zawieszenie członkostwa Organizacji, jeżeli nie jest wykonywany jakikolwiek międzynarodowy przewóz kolejowy na jego terytorium z przyczyn niezależnych od tego

państwa.

§ 2. Komitet Administracyjny postanawia w sprawie wniosku o zawieszenie członkowstwa. Wniosek składa się Sekretarzowi Generalnemu najpóźniej trzy miesiące

przed posiedzeniem Komitetu.

§ 3. Zawieszenie członkostwa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca, następującego po dniu, w którym Sekretarz Generalny powiadomił Państwa Członkowskie o postanowieniu Komitetu Administracyjnego. Zawieszenie członkostwa wygasa z chwilą powiadomienia przez Państwo Członkowskie o przywróceniu na jego terytorium międzynarodowego przewozu kolejowego. Sekretarz

Generalny bezzwłocznie powiadamia o tym pozostałe Państwa Członkowskie. § 4. Zawieszenie członkostwa powoduje:

a) zwolnienie Państwa Członkowskiego z obowiązku z uczestniczenia

w finansowaniu wydatków Organizacji, b) zawieszenia prawa głosu w organach Organizacji,

c) zawieszenie prawa sprzeciwu na podstawie art. 34 § 2 i 3 oraz art. 35§2i4.

Artykuł 41 Wypowiedzenie Konwencji §1. Konwencję można wypowiedzieć w każdym czasie.

§ 2. Każde Państwo Członkowskie pragnące wypowiedzieć Konwencję zawiadamia o tym depozytariusza. Wypowiedzenie wchodzi w życie z dniem 31

grudnia następnego roku.

Artykuł 42

Nr 100 — 6055 — Poz. 674

Oświadczenia i zastrzeżenia do Konwencji

§ 1. Każde Państwo Członkowskie może oświadczyć, w każdym czasie, że nie będzie stosować w całości niektórych załączników do Konwencji. Poza tym, zastrzeżenia, jak również oświadczenia o niestosowaniu niektórych postanowień samej Konwencji lub jej załączników są dopuszczone tylko wówczas, gdy takie

zastrzeżenia lub oświadczenia są wyraźnie przewidziane w tych postanowieniach.

§ 2. Zastrzeżenia lub oświadczenia przekazuje się do depozytariusza. Stają się one prawomocne z chwilą wejścia w życie Konwencji dla danego państwa. Wszelkie oświadczenie złożone po jej wejściu w życie staje się prawomocne dnia 31 grudnia roku następującego po roku, w którym złożono oświadczenie. Depozytariusz powiadamia

o tym Państwa Członkowskie.

Artykuł 43 Rozwiązanie Organizacji

§1. Zgromadzenie Ogólne może postanowić o rozwiązaniu Organizacji i przekazaniu jej kompetencji do innej organizacji międzyrządowej, w razie potrzeby,

ustalając z tą organizacją warunki przekazania.

§ 2. W przypadku rozwiązania Organizacji, jej majątek dzieli się między Państwa Członkowskie, będące członkami Organizacji nieprzerwanie przez ostatnich pięć lat kalendarzowych poprzedzających podjęcie postanowienia, o którym mowa w § 1. Majątek dzieli się proporcjonalnie do średniej stawki procentowej, jaką Państwa

Członkowskie wpłacały na rzecz Organizacji przez poprzednich pięć lat.

Artykuł 44 Przepisy przejściowe

W przypadkach, o których mowa w art. 34 § 7, art. 35 § 4, art. 41 § 1 i art. 42, prawo obowiązujące w czasie zawarcia umów zgodnie z Przepisami ujednoliconymi CIV, Przepisami ujednoliconymi CIM, Przepisami ujednoliconymi CUI i Przepisami

ujednoliconymi CUV, stosuje się do istniejących umów.

Nr 100 — 6057 — Poz. 674

Protokół o przywilejach i immunitetach Międzyrządowej Organizacji

Międzynarodowych Przewozów Kolejowych (OTIF)

Artykuł 1 Immunitet sądowy, egzekucyjny i zajęcia

§ 1. W ramach swych czynności urzędowych Organizacja korzysta z immunitetu

sądowego i egzekucyjnego, z wyjątkiem następujących przypadków:

a) jeśli Organizacja wyraźnie zrzeknie się takiego immunitetu w określonym

przypadku, b) wrazie wszczęcia postępowania cywilnego wytoczonego przez osobę trzecią,

c) w ' przypadku powództwa wzajemnego, bezpośrednio związanego z postępowaniem wszczętym na skutek powództwa głównego wniesionego przez

Organizację,

d) w razie zajęcia wynagrodzeń, płac i innych płatności należnych ze strony

Organizacji członkowi jej personelu nakazanego na mocy wyroku sądowego.

§ 2. Majątek i dobra, stanowiące własność Organizacji, gdziekolwiek by się one znajdowały, korzystają z immunitetu wobec wszelkiego rodzaju rekwizycji, konfiskaty, sekwestru i innych form zajęcia lub przymusu, z wyjątkiem przypadków, w których wymaga tego czasowe zapobieżenie wypadkom, w których uczestniczą pojazdy samochodowe stanowiące własność Organizacji lub kursujące na jej rachunek oraz przypadków, w których wymaga tego dochodzenie, spowodowane wyżej

wymienionymi wypadkami.

Artykuł 2 Ochrona przed wywłaszczeniem

Jeżeli wywłaszczenie jest konieczne w celach użyteczności publicznej, należy

poczynić wszelkie odpowiednie kroki zmierzające do niedopuszczenia do tego, aby

Nr 100 — 6058 — Poz. 674

wywłaszczenie stało się przeszkodą w wykonywaniu działalności Organizacji. Powinno

być również wypłacone odszkodowanie z góry, szybko i w odpowiedniej wysokości.

Artykuł 3 Zwolnienia od podatków

§ 1. Każde Państwo Członkowskie zwalnia Organizację, jej majątek i dochody z obowiązku płacenia podatków bezpośrednich, w ramach jej czynności urzędowych. W razie dokonania zakupów lub korzystania z usług o znacznej wartości, koniecznych do wykonywania urzędowej działalności przez Organizację, oraz gdy cena tych zakupów lub usług obejmuje opodatkowanie lub opłaty, Państwa Członkowskie wydają, za każdym razem, gdy jest to możliwe, odpowiednie zarządzenia w celu zwolnienia Organizacji od tych podatków lub opłat bądź też w celu zwrotu kwot w równej

im wysokości.

§ 2. Nie przyznaje się żadnych zwolnień od podatków i innych opłat stanowiących

jedynie wynagrodzenie za wyświadczone usługi.

§ 3. Dobra nabyte zgodnie z § 1 nie mogą zbywane, odstępowane ani wykorzystywane inaczej niż na warunkach ustalonych przez Państwa Członkowskie,

które przyznały zwolnienia.

Artykuł 4 Zwolnienia od opłat i podatków

§ 1. Wyroby importowane lub eksportowane przez Organizację i ściśle niezbędne do wykonywania jej czynności urzędowych są zwolnione od wszelkich opłat i podatków

pobieranych przy wwozie lub wywozie.

§ 2. Nie przyznaje się żadnych zwolnień z tytułu niniejszego artykułu, w stosunku do zakupów i importu dóbr bądź świadczonych usług, przeznaczonych na własne

potrzeby członków personelu Organizacji.

§ 3. Art. 3 § 3 stosuje się odpowiednio do dóbr importowanych zgodnie z § 1.

Artykuł 5

Nr 100 — 6059 — Poz. 674

Czynności urzędowe

Czynnościami urzędowymi Organizacji, w rozumieniu niniejszego Protokołu, są

czynności odpowiadające celom, określonym w art. 2 Konwencji. Artykuł 6 Operacje walutowe

Organizacja może przyjmować i przechowywać wszelkie fundusze, dewizy, gotówkę lub papiery wartościowe. Może ona swobodnie dysponować nimi na wszelkie cele przewidziane w Konwencji, jak również może mieć konta w dowolnej walucie

w zakresie koniecznym do wywiązywania się z przyjętych zobowiązań.

Artykuł 7 Przekazywanie informacji

W zakresie urzędowej wymiany informacji i przekazywania wszystkich swych dokumentów, Organizacji przysługuje traktowanie co najmniej takie samo jak to, które przysługuje innym podobnym organizacjom międzynarodowym ze strony każdego

Państwa Członkowskiego.

Artykuł 8 Przywileje i immunitety przedstawicieli państw

Przedstawiciele Państw Członkowskich korzystają w trakcie pełnienia funkcji i w czasie podróży służbowych z następujących przywilejów i immunitetów na terytorium

każdego Państwa Członkowskiego:

a) immunitetu sądowego, nawet po zakończeniu pełnienia obowiązków, za czyny, włącznie z wypowiedziami w słowie i na piśmie, popełnione w trakcie pełnienia obowiązków; jednakże immunitet ten ustaje w przypadku szkód wynikłych z nieszczęśliwego wypadku spowodowanego przez pojazd samochodowy lub jakikolwiek inny środek transportu stanowiący własność przedstawiciela danego państwa lub przez niego prowadzony bądź też w razie naruszenia przepisów ruchu

dotyczących wymienionego wyżej środka transportu,

b)immunitetu nietykalności osobistej i wyłączenia spod aresztu tymczasowego

Nr 100 — 6060 — Poz. 674

z wyjątkiem schwytania na gorącym uczynku, c) nietykalności bagażu osobistego, z wyjątkiem schwytania na gorącym uczynku, d) nietykalności wszystkich papierów i dokumentów urzędowych,

e) wyłączenia ich samych oraz ich współmałżonków spod wszelkich formalności

zameldowania i rejestracji obcokrajowców,

f) tych samych ułatwień w zakresie przepisów monetarnych lub kursu wymiany, jakie przysługują przedstawicielom obcych Rządów, pełniącym tymczasowo misje

oficjalne.

Artykuł 9 Przywileje i immunitety członków personelu Organizacji

Pracownicy Organizacji korzystają w trakcie sprawowania swych funkcji z następujących przywilejów i immunitetów na terytorium każdego Państwa

Członkowskiego:

a) immunitetu sądowego za czyny, włącznie z wypowiedziami w słowie i na piśmie, popełnione podczas pełnienia obowiązków i w zakresie mich zadań; jednakże immunitet ten ustaje w przypadku. szkód wynikłych z nieszczęśliwego wypadku spowodowanego przez pojazd samochodowy lub jakikolwiek inny środek transportu stanowiący własność pracownika Organizacji lub przez niego prowadzony bądź też w razie naruszenia przepisów ruchu dotyczących wyżej wymienionego środka transportu; pracownicy korzystają z tego immunitetu nawet po ustaniu zatrudnienia

w Organizacji, b) nietykalności wszystkich papierów i dokumentów urzędowych,

c) tych samych odstępstw od zarządzeń ograniczających imigrację i regulujących zameldowanie obcokrajowców, jak te, które zwykle przysługują pracownikom organizacji międzynarodowych; z tych samych ułatwień korzystają członkowie rodzin

pracowników pozostających z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym,

d) zwolnień z opłaty krajowego podatku dochodowego, z zastrzeżeniem wprowadzenia na rzecz Organizacji wewnętrznego opodatkowania uposażeń, płac

i innych wynagrodzeń wypłacanych przez Organizację; niemniej jednak Państwa

Nr 100 — 6061 — Poz. 674

Członkowskie mają możliwość uwzględniania tych uposażeń, płac i wynagrodzeń przy obliczaniu podatków pobieranych od dochodów z innych źródeł, Państwa Członkowskie nie są obowiązane do stosowania tych ulg podatkowych do rent i emerytur oraz do rent rodzinnych wypłacanych przez Organizację byłym pracownikom

i innym uprawnionym do nich osobom,

e)w zakresie przepisów dotyczących wymiany walut przysługują te same przywileje,

jakie przysługują zwykle pracownikom organizacji międzynarodowych,

f) w okresach kryzysów międzynarodowych zarówno pracownikom, jak i członkom ich rodzin, pozostających z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym, przysługują te same ułatwienia w powrocie do kraju, jakie przysługują zwykle pracownikom

organizacji międzynarodowych.

Artykuł 10 Przywileje i immunitety ekspertów

Powołani przez Organizację eksperci korzystają w trakcie pełnienia swych funkcji przy Organizacji lub wykonywania dla niej określonych zadań z następujących przywilejów i immunitetów, jeśli są one niezbędne do wykonywania obowiązków, włącznie z podróżami dokonywanymi w ramach wykonywania tych obowiązków bądź w trakcie

przebywania na delegacjach:

a) immunitetu sądowego za czyny, włącznie z wypowiedziami w słowie i na piśmie, popełnione przez nich w trakcie pełnienia obowiązków; jednakże immunitet ten ustaje w przypadku szkód wynikłych z nieszczęśliwego wypadku spowodowanego przez pojazd samochodowy lub jakikolwiek inny środek transportu stanowiący własność eksperta lub przez niego prowadzony bądź też w razie naruszenia przepisów ruchu dotyczących wyżej wymienionego środka transportu; eksperci korzystają z tego

immunitetu nawet po ustaniu ich funkcji przy Organizacji, b) nietykalności wszystkich papierów i dokumentów urzędowych, c) ułatwień w wymianie walut, niezbędnych do transferu ich wynagrodzeń,

d)tych samych ułatwień w zakresie bagażu osobistego, jakie przysługują

przedstawicielom obcych Rządów, pełniącym tymczasowe misje oficjalne.

Nr 100 — 6062 — Poz. 674

Artykuł 11 Cel przyznanych przywilejów i immunitetów

§ 1. Przywileje i immunitety przewidziane w niniejszym Protokole zostały ustanowione wyłącznie w celu zapewnienia, we wszelkich okolicznościach, swobodnego funkcjonowania Organizacji i całkowitej niezależności osób, którym są one przyznane. Właściwe władze znoszą wszelkie immunitety we wszystkich przypadkach, w których ich zachowanie mogłoby przeszkadzać w działaniu wymiaru sprawiedliwości i w których immunitet może być cofnięty bez naruszenia realizacji celu, w którym został przyznany.

§ 2. Właściwymi władzami w rozumieniu § 1 są: a) Państwa Członkowskie, w odniesieniu do swych przedstawicieli, b) Komitet Administracyjny, w odniesieniu do Sekretarza Generalnego,

c) Sekretarz Generalny, w odniesieniu do pozostałych pracowników oraz do

ekspertów powołanych przez Organizację.

Artykuł 12 Zapobieganie nadużyciom

§ 1. Żadne z postanowień niniejszego Protokołu nie może naruszać posiadanego przez każde Państwo Członkowskie prawa do podejmowania wszelkich potrzebnych

środków ostrożności w interesie jego bezpieczeństwa publicznego.

§ 2. Organizacja stale współpracuje z właściwymi władzami Państw Członkowskich w celu ułatwienia sprawnego zarządzania wymiarem sprawiedliwości, zapewnienia poszanowania ustaw i przepisów prawnych właściwych Państw Członkowskich oraz w celu przeciwdziałania jakimkolwiek nadużyciom mogącym wyniknąć z przywilejów

i immunitetów przewidzianych w niniejszym Protokole.

Artykuł 13

Traktowanie własnych obywateli

Nr 100 — 6064 — Poz. 674

Przepisy ujednolicone o umowie międzynarodowego przewozu osób kolejami

(CIV- załącznik A do Konwencji)

Tytuł I

Postanowienia ogólne

Artykuł 1 Zakres stosowania

8 1. Niniejsze Przepisy ujednolicone stosuje się do każdej umowy odpłatnego lub nieodpłatnego przewozu osób koleją, jeżeli miejsce wyjazdu i miejsce przeznaczenia są położone w dwóch różnych Państwach Członkowskich, niezależnie do miejsca

zamieszkania lub siedziby i przynależności państwowej stron umowy przewozu.

§ 2. Jeżeli międzynarodowy przewóz będący przedmiotem jednej umowy obejmuje przewóz drogowy lub przewóz środkami żeglugi śródlądowej w komunikacji wewnętrznej Państwa Członkowskiego, jako uzupełnienie przekraczającego granice

przewozu kolejami, stosuje się niniejsze Przepisy ujednolicone.

§ 3. Jeżeli międzynarodowy przewóz będący przedmiotem jednej umowy obejmuje przewóz morski lub przekraczający granice przewóz środkami żeglugi śródlądowej, jako uzupełnienie przewozu kolejami, stosuje się niniejsze Przepisy ujednolicone, jeżeli przewóz morski lub przewóz środkami żeglugi śródlądowej jest wykonywany na liniach wpisanych na listę, o której mowa w art. 24 § 1 Konwencji.

§ 4. Niniejsze Przepisy ujednolicone stosuje się również, w zakresie dotyczącym odpowiedzialności przewoźnika za śmierć i zranienie podróżnych, do osób konwojujących przesyłkę, której przewóz odbywa się zgodnie z Przepisami

ujednoliconymi (CIM).

§ 5. Niniejszych Przepisów ujednoliconych nie stosuje się do przewozów

Nr 100 — 6065 — Poz. 674

wykonywanych między stacjami położonymi na terytorium państw sąsiadujących, jeżeli infrastrukturą tych stacji zarządza jeden lub kilku zarządzających należących

do jednego i tego samego Państwa.

§ 6. Każde państwo, będące stroną umowy o międzynarodowym kolejowym bezpośrednim przewozie osób porównywalnej do niniejszych Przepisów ujednoliconych może, gdy zwróci się z wnioskiem o przystąpienie do niniejszej Konwencji, złożyć oświadczenie o stosowaniu niniejszych Przepisów ujednoliconych tylko do przewozów wykonywanych na części infrastruktury kolejowej, położonej na jego terytorium. Wymieniona część infrastruktury kolejowej musi być ściśle określona i powinna być połączona z infrastrukturą kolejową Państwa Członkowskiego. Jeżeli państwo złożyło

wyżej wymienione oświadczenie, Przepisy ujednolicone stosuje się pod warunkiem, że:

a) miejsce wyjazdu albo przeznaczenia oraz ustalona w umowie przewozu

droga przewozu będą położone na ściśle oznaczonej infrastrukturze, lub

b) ściśle oznaczona infrastruktura łączy infrastrukturę dwóch Państw Członkowskich oraz została ona przewidziana w umowie przewozu jako droga do przewozu

tranzytowego.

§ 7. Państwo, które złożyło oświadczenie, o którym mowa w § 6, może je wycofać w każdym czasie, powiadamiając o tym depozytariusza. Wycofanie staje się prawomocne po upływie miesiąca licząc od dnia, w którym depozytariusz

powiadomił o tym Państwa Członkowskie.

Oświadczenie traci swoją moc, gdy państwo przestaje być stroną umowy, o której

mowa w §6, zdanie pierwsze.

Artykuł 2 Zastrzeżenia dotyczące odpowiedzialności przewoźnika za śmierć i zranienie podróżnych

§ 1. Każde państwo może w każdym czasie zastrzec sobie prawo, że nie zastosuje całości postanowień dotyczących odpowiedzialności przewoźnika za śmierć i zranienie podróżnych, jeżeli wypadek nastąpił na jego terytorium, a podróżny

jest obywatelem tego państwa lub ma w tym państwie miejsce stałego pobytu.

§ 2. Państwo, które wniosło zastrzeżenie zgodnie z § 1, może w każdym czasie

Nr 100 — 6066 — Poz. 674

z niego zrezygnować powiadamiając o tym depozytariusza. Wycofanie zastrzeżenia wchodzi w życie po miesiącu od dnia, w którym depozytariusz powiadomił

o powyższym Państwa Członkowskie.

Artykuł 3 Definicje Dla celów niniejszych Przepisów ujednoliconych, wyrażenie:

a) "przewoźnik" oznacza przewoźnika umownego, z którym podróżny zawarł umowę przewozu na podstawie Przepisów ujednoliconych lub kolejnego przewoźnika

odpowiadającego na podstawie tej umowy,

b) 'przewoźnik podwykonawca" oznacza przewoźnika, który nie zawarł umowy przewozu z podróżnym lecz, któremu przewoźnik, o którym mowa w lit. a powierzył,

w całości lub części, rzeczywiste wykonanie przewozu,

c) "Ogólne warunki przewozu" oznacza warunki przewoźnika w postaci warunków ogólnych lub taryfowych, prawnie obowiązujących w każdym Państwie Członkowskim i

które stają się w wyniku zawarcia umowy przewozu jej integralną częścią,

d) pojazd” oznacza pojazdy samochodowe oraz przyczepy przewożone przy okazji

przewozu podróżnych.

Artykuł 4 Wyjątki od zakresu stosowania

§ 1. Państwa Członkowskie mogą zawierać umowy przewidujące odchylenia od niniejszych Przepisów ujednoliconych do przewozów wykonywanych wyłącznie między dwoma stacjami położonymi po dwóch stronach granicy, jeżeli nie ma między nimi innej

stacji.

§ 2. W celu wykonywania przewozów w tranzycie przez państwo nie będące Państwem Członkowskim, właściwe państwa mogą zawierać porozumienia

przewidujące nie stosowanie niniejszych Przepisów ujednoliconych.

§ 3. Z zastrzeżeniem innych postanowień międzynarodowego prawa publicznego,

dwa lub więcej Państw Członkowskich może uzgodnić między sobą warunki, na jakich

Nr 100 — 6067 — Poz. 674

przewoźnicy są podporządkowani obowiązkowi przewozu osób, bagażu, zwierząt i

pojazdów w komunikacji między nimi.

§ 4. O porozumieniach, o których mowa w § 1 do 3 oraz datach ich wejścia w życie powiadamia się Międzyrządową Organizację Międzynarodowych Przewozów Kolejami. Sekretarz Generalny Organizacji powiadamia o powyższym pozostałe

Państwa Członkowskie oraz zainteresowane przedsiębiorstwa.

Artykuł 5 Prawo obowiązujące

Jeżeli niniejsze Przepisy ujednolicone nie stanowią inaczej, jakiekolwiek postanowienie umowy przewozu mogące, bezpośrednio lub pośrednio uchylać ich stosowanie jest nieważne. Nieważność takiego postanowienia nie wpływa na ważność pozostałych postanowień umowy przewozu. Jednakże przewoźnik może przyjąć na siebie większą odpowiedzialność i szersze zobowiązania od określonych w niniejszych

Przepisach ujednoliconych.

Tytuł II

Zawarcie i wykonanie umowy przewozu

Artykuł 6 Umowa przewozu

§ 1. Przez zawarcie umowy przewozu przewoźnik zobowiązuje się do przewiezienia podróżnego oraz odpowiednio jego bagażu i pojazdów do miejsca

przeznaczenia oraz do wydania bagażu i pojazdów w miejscu przeznaczenia.

§ 2. Umowę przewozu potwierdza się jednym lub kilkoma biletami na przewóz wydawanymi podróżnemu. Niemniej jednak bez uszczerbku dla postanowień art. 9, brak, nieprawidłowości lub utrata biletu nie powodują nieważności umowy przewozu,

która w dalszym ciągu podlega postanowieniom niniejszych Przepisów ujednoliconych.

§ 3. Z zastrzeżeniem dowodu przeciwnego, bilet jest miarodajnym dowodem

zawarcia oraz treści umowy przewozu.

Nr 100 — 6068 — Poz. 674

Artykuł 7 Bilet

§ 1. Ogólne warunki przewozu ustalają formę i treść biletu jak również języki

i czcionki, które należy zastosować przy ich druku i wypełnianiu biletu. § 2. Bilet powinien zawierać przynajmniej następujące dane: a) oznaczenie przewoźnika lub przewoźników,

b) wskazanie, że pomimo zawarcia w umowie odmiennego postanowienia przewóz podlega niniejszym Przepisom ujednoliconym; może to zostać wykonane poprzez

umieszczenie na bilecie skrótu CIV,

c) wszelkie inne wskazówki niezbędne dla udowodnienia zawarcia oraz treści umowy i umożliwiające podróżnemu dochodzenie swoich praw wynikających

z umowy.

§ 3. Podróżny jest zobowiązany przy otrzymaniu biletu upewnić się, czy został on

wystawiony według jego wskazówek.

§ 4. Bilet może być odstąpiony, gdy nie jest imienny i podróż nie została jeszcze

rozpoczęta.

§ 5. Bilet może być sporządzony w postaci elektronicznego zapisu danych, które mogą być przekształcone w formę pisemną. Sposób rejestracji i przetwarzania danych powinien być równoważny z funkcjonalnego punktu widzenia, w szczególności

w zakresie mocy dowodowej biletu określanego przez te dane.

Artykuł 8 Opłata i zwrot należności za przejazd

§ 1. Opłatę za przejazd uiszcza się przed rozpoczęciem podróży chyba, że między

podróżnym a przewoźnikiem została zawarta odmienna umowa,

§ 2. Ogólne warunki przewozu określają zasady zwrotu opłaty za przejazd.

Nr 100 — 6069 — Poz. 674

Artykuł 9 Prawo przewozu. Wyłączenie z przewozu

§ 1. Z chwilą rozpoczęcia podróży podróżny powinien posiadać ważny bilet na

przejazd i okazać go przy kontroli biletów. Ogólne warunki przewozu mogą stanowić, że:

a) podróżny, który nie może okazać ważnego biletu jest obowiązany oprócz opłaty za

przejazd uiścić opłatę dodatkową,

b)podróżnego, który odmawia natychmiastowego uiszczenia opłaty za przejazd lub

opłaty dodatkowej, można usunąć z pociągu, oraz c) . określać, czy i na jakich zasadach dokonuje się zwrotu opłaty dodatkowej.

§ 2. Ogólne warunki przewozu mogą przewidywać wyłączenie z przewozu lub

możliwość usunięcia w czasie podróży:

a) podróżnych stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa i prawidłowego

funkcjonowania ruchu lub dla bezpieczeństwa pozostałych podróżnych, b) podróżnych, którzy w sposób niedopuszczalny są uciążliwi dla innych podróżnych;

Podróżni ci nie mają prawa żądać zwrotu opłaty za bilet ani opłaty uiszczonej za

przewóz ich bagażu.

Artykuł 10 Załatwianie formalności administracyjnych

Podróżny jest zobowiązany zastosować się do przepisów wydawanych prze władze

celne i inne władze administracyjne.

Artykuł 11 Odwołanie i opóźnienie pociągu. Utrata połączenia

Przewoźnik obowiązany jest w danym wypadku poświadczyć na bilecie odwołanie

Nr 100 — 6070 — Poz. 674

pociągu lub utratę połączenia.

Tytuł III

Przewóz bagażu podręcznego, zwierząt, przesyłek bagażowych i pojazdów

samochodowych

Rozdział I

Postanowienia wspólne

Artykuł 12 Przedmioty i zwierzęta dopuszczone do przewozu

§1. Podróżny ma prawo zabrać ze sobą łatwo przenośne przedmioty (bagaż podręczny) oraz żywe zwierzęta, zgodnie z postanowieniami Ogólnych warunków przewozu. Ponadto podróżny może zabrać ze sobą przedmioty o większych rozmiarach, zgodnie ze szczególnymi postanowieniami Ogólnych warunków przewozu. Wyłączone są z przewozu jako bagaż podręczny przedmioty i zwierzęta,

które mogą być dla podróżnych uciążliwe lub spowodować szkodę.

§ 2. Podróżny może nadać jako przesyłkę bagażową, przedmioty i zwierzęta,

zgodnie z postanowieniami Ogólnych warunków przewozu.

§ 3. Przewoźnik może zrealizować przewóz pojazdów przy okazji przewozu osób

zgodnie ze Ogólnymi warunkami przewozu .

§ 4. Przewóz przedmiotów i materiałów niebezpiecznych, jako bagażu podręcznego, przesyłek bagażowych w lub na pojazdach samochodowych, które zgodnie z postanowieniami niniejszego Tytułu, przewożone są koleją, powinien być zgodny z postanowieniami Regulaminu międzynarodowego przewozu kolejami towarów

niebezpiecznych (RID).

Artykuł 13

Nr 100 — 6071 — Poz. 674

Kontrola

§ 1. Wrazie uzasadnionego domniemania naruszenia warunków przewozu, przewoźnik ma prawo sprawdzić, jeżeli ustawy lub przepisy państwa, na którego terytorium zdarzy się taki przypadek, tego nie zabraniają, czy przedmioty lub zwierzęta (bagaż podręczny, przesyłki bagażowe, pojazdy wraz z ich ładunkiem) odpowiadają warunkom przewozu, ,. Podróżnego wzywa się do uczestniczenia przy kontroli. Jeżeli podróżny nie zjawi się lub nie jest osiągalny, kontrola powinna być dokonana w obecności dwóch

niezależnych świadków powołanych przez przewoźnika.

§ 2. W razie stwierdzenia naruszenia warunków przewozu, przewoźnik może

zażądać od podróżnego zapłacenia kosztów związanych z przeprowadzeniem kontroli.

Artykuł 14 Przestrzeganie przepisów administracyjnych

Podczas podróży podróżny jest obowiązany zastosować się do przepisów wydawanych przez władze celne i inne władze administracyjne w czasie przewozu, zarówno w odniesieniu do przewozu jego osoby, jak i przewożonych przez niego przedmiotów (bagaż podręczny, przesyłki bagażowe, pojazdy wraz z ich ładunkiem) i zwierząt. Podróżny powinien być obecny przy sprawdzaniu tych przedmiotów, chyba że ustawy

i przepisy danego Państwa dopuszczają wyjątki w tym zakresie.

Rozdział Il

Bagaż podręczny i zwierzęta

Artykuł 15 Nadzór

Nadzór nad przewożonymi przez siebie bagażem podręcznym i zwierzętami należy do podróżnego.

Nr 100 — 6072 — Poz. 674

Rozdział II

Przesyłki bagażowe

Artykuł 16 Nadanie przesyłki bagażowej

§ 1. Zobowiązania umowne dotyczące przewozu przesyłek bagażowych powinny być

potwierdzone na kwicie bagażowym, który wydaje się podróżnemu.

§ 2. Bez uszczerbku dla postanowień art. 22 brak, nieprawidłowości lub utrata kwitu bagażowego nie powodują nie ważności umowy przewozu bagażu, która

w dalszym ciągu podlega postanowieniom niniejszych Przepisów ujednoliconych.

§3. Z zastrzeżeniem dowodu przeciwnego, kwit bagażowy stanowi dowód nadania

przesyłki bagażowej oraz warunków jej przewozu.

§ 4. Do chwili złożenia dowodu przeciwnego zakłada się, że w czasie przyjęcia do przewozu przesyłka bagażowa była zewnętrznie w dobrym stanie i że liczba i masa

sztuk odpowiadały danym wpisanym na kwicie bagażowym.

Artykuł 17

Kwit bagażowy § 1. Ogólne warunki przewozu ustalają formę i treść kwitu bagażowego oraz języki i czcionki, które należy zastosować przy ich druku i wypełnianiu. Art. 7 § 5 stosuje się odpowiednio. § 2. Kwit bagażowy powinien zawierać przynajmniej następujące dane: a) oznaczenie przewoźnika lub przewoźników, b) oświadczenie, że pomimo zawarcia w umowie odmiennego postanowienia,

przewóz podlega niniejszym Przepisom ujednoliconym; może to zostać wykonane

poprzez umieszczenie na bilecie skrótu CIV,

Nr 100 — 6073 — Poz. 674

c) wszelkie inne wskazówki niezbędne dla udowodnienia zawarcia oraz treści umowy i umożliwiające podróżnemu dochodzenie swoich praw wynikających z umowy.

§ 3. Przy otrzymaniu kwitu bagażowego podróżny obowiązany jest upewnić się, czy został on wystawiony według jego wskazówek.

Artykuł 18 Nadanie i przewóz

§ 1. Z zastrzeżeniem wyjątku przewidzianego w Ogólnych warunkach przewozu, przesyłkę bagażową można nadać do przewozu tylko za okazaniem biletu na przejazd, ważnego co najmniej do stacji przeznaczenia przesyłki bagażowej. Formalności wymagane przy nadaniu bagażu, nie określone w niniejszym artykule,

regulują przepisy obowiązujące w miejscu nadania.

§ 2. Jeżeli Ogólne warunki przewozu przewidują, przyjmowanie przesyłki bagażowej do przewozu bez okazania biletu, postanowienia niniejszych Przepisów ujednoliconych dotyczące praw i obowiązków podróżnego odnośnie jego przesyłki

bagażowej, stosuje się, odpowiednio do nadawcy bagażu.

§ 3. Przewoźnik może dokonać przewozu bagażu innym pociągiem lub innym

środkiem transportu i inną drogą, niż te, z których korzysta podróżny.

Artykuł 19 Uiszczenie opłaty za przewóz bagażu

Opłatę za przewóz przesyłki bagażowej uiszcza się w chwili jego nadania chyba, że

podróżny i przewoźnik ustalili inaczej.

Artykuł 20 Oznakowanie bagażu

Podróżny obowiązany jest podać na każdej sztuce przesyłki bagażowej w dobrze

widocznym miejscu i w sposób wystarczająco trwały:

a) - swoje nazwisko i adres,

Nr 100 — 6074 — Poz. 674

b) miejsce przeznaczenia.

Artykuł 21 Prawo dysponowania przesyłką bagażową

§ 1. Jeżeli okoliczności na to pozwalają i nie sprzeciwiają się temu przepisy celne lub innych władz administracyjnych, przesyłka bagażowa może być, na żądanie podróżnego, wydany w miejscu jego nadania za zwrotem kwitu bagażowego i, jeżeli

Ogólne warunki przewozu to przewidują, za okazaniem biletu.

§ 2. Ogólne warunki przewozu mogą zawierać inne postanowienia dotyczące prawa do dysponowania przesyłka bagażowa, w szczególności zmiany miejsca jego przeznaczenia oraz ewentualnych obciążeń finansowych, jakie wówczas ponosi

podróżny.

Artykuł 22 Wydanie

§ 1. Przesyłkę bagażową wydaje się za zwrotem kwitu bagażowego i po zapłaceniu ewentualnych należności obciążających przesyłkę. Przewoźnik ma prawo, lecz nie jest obowiązany sprawdzić, czy posiadacz kwitu bagażowego jest uprawniony

do odbioru przesyłki bagażowej.

§ 2. Za równoznaczne z wydaniem przesyłki bagażowej posiadaczowi kwitu

bagażowego uważa się:

a) przekazanie przesyłki bagażowej organom celnym lub podatkowym do ich pomieszczeń ekspedycyjnych lub składów, jeżeli pomieszczenia te nie są pod

nadzorem przewoźnika, b) powierzenie żywych zwierząt osobom trzecim,

jeżeli czynności te zostały dokonane zgodnie z przepisami obowiązującymi w miejscu

wydania

§ 3. Posiadacz kwitu bagażowego ma prawo żądać wydania przesyłki bagażowej

Nr 100 — 6075 — Poz. 674

w miejscu przeznaczenia w uzgodnionym czasie, a w stosownym wypadku po upływie czasu potrzebnego do załatwienia formalności wymaganych przez władze celne lub

inne władze administracyjne.

§ 4. W razie nieoddania kwitu bagażowego przewoźnik jest obowiązany wydać przesyłkę bagażową tylko tej osobie, która udowodni, że ma do niego prawo; jeżeli dowód ten zostanie uznany za niewystarczający, przewoźnik może żądać

zabezpieczenia.

§ 5. Przesyłkę bagażową wydaje się w miejscu przeznaczenia, do którego została

nadana.

§ 6. Posiadacz kwitu bagażowego, któremu nie wydano przesyłki bagażowej może żądać stwierdzenia na kwicie bagażowym dnia i godziny, w których żądał wydania tej

przesyłki bagażowej zgodnie z § 3.

§ 7. Osoba uprawniona może odmówić odbioru przesyłki bagażowej jeśli

przewoźnik odmówił żądaniu jej sprawdzenia w celu stwierdzenia szkody.

§ 8. W sprawach nie uregulowanych powyżej wydanie przesyłki bagażowej odbywa się zgodnie z przepisami obowiązującymi w miejscu wydania.

Rozdział IV

Pojazdy samochodowe

Artykuł 23 Warunki przewozu

Postanowienia szczególne dotyczące przewozu pojazdów, zawarte w Ogólnych warunkach przewozu określają w szczególności: warunki przyjęcia do przewozu, nadania, załadunku i przewozu, warunki wyładunku i wydania, oraz obowiązki podróżnego.

Artykuł 24

Kwit przewozowy

Nr 100 — 6076 — Poz. 674

§ 1. Zobowiązania umowne dotyczące przewozu pojazdów samochodowych powinny zostać potwierdzone poprzez kwit przewozowy wydany podróżnemu. Kwit

przewozowy może stanowić część biletu na przejazd.

§ 2. Postanowienia szczególne dla przewozu pojazdów samochodowych zawarte w Ogólnych warunkach przewozu ustalają formę i treść kwitu przewozowego oraz języki i czcionki, które należy zastosować przy ich druku i wypełnianiu. Art. 7 § 5 stosuje się

odpowiednio. § 3. Kwit przewozowy powinien zawierać przynajmniej następujące dane; a) oznaczenie przewoźnika lub przewoźników,

b) wskazanie, że pomimo zawarcia w umowie odmiennego postanowienia przewóz podlega niniejszym Przepisom ujednoliconym; może to zostać wykonane

poprzez umieszczenie na bilecie skrótu CIV,

c) wszelkie inne wskazówki niezbędne dla udowodnienia zawarcia oraz treści

umowy i umożliwiające podróżnemu dochodzenie swoich praw wynikających z umowy.

§ 4. Przy otrzymaniu kwitu przewozowego podróżny obowiązany jest upewnić się,

czy został on wystawiony według jego wskazówek.

Artykuł 25 Obowiązujące prawo

Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego rozdziału, postanowienia Rozdziału III dotyczące przewozu przesyłki bagażowej stosuje się do przewozu pojazdów

samochodowych.

Tytuł IV

Odpowiedzialność przewoźnika

Rozdział I

Odpowiedzialność za śmierć i zranienie podróżnych

Nr 100 — 6077 — Poz. 674

Artykuł 26 Podstawa odpowiedzialności

§ 1. Przewoźnik odpowiada za szkody powstałe w wyniku śmierci, zranienia lub wszelkiego innego naruszenia fizycznego lub umysłowego stanu zdrowia podróżnego, spowodowane w wyniku wypadku związanego z ruchem kolejowym, powstałego podczas przebywania podróżnego w wagonie albo przy wsiadaniu lub

wysiadaniu z wagonu, niezależnie od infrastruktury kolejowej, z której podróżny

korzystał. §2. Przewoźnik jest zwolniony od odpowiedzialności, jeżeli: a) wypadek został spowodowany przez okoliczności zewnętrzne

w stosunku do ruchu kolejowego, których przewoźnik, mimo zastosowania niezbędnej w powstałej sytuacji staranności, nie mógł uniknąć ani których

skutkom nie mógł zapobiec, b) wypadek nastąpił z winy podróżnego,

c) wypadek został spowodowany zachowaniem się osoby trzeciej oraz jeżeli przewoźnik, mimo zastosowania nakazanej sytuacją staranności, nie mógł uniknąć takiego zachowania się i którego skutkom nie mógł zapobiec; nie uważa się za osobę trzecią innego przedsiębiorstwa korzystającego z tej

samej infrastruktury ; prawo do regresu pozostaje nienaruszone.

§ 3. Jeżeli wypadek został spowodowany zachowaniem, się osoby trzeciej i jeżeli pomimo tego odpowiedzialność przewoźnika nie jest całkowicie wyłączona, zgodnie z § 2 lit. c, ponosi on pełną odpowiedzialność w zakresie niniejszych Przepisów

ujednoliconych i bez uszczerbku dla swojego ewentualnego prawa regresu.

§ 4. Niniejsze Przepisy ujednolicone nie będą dotyczyć jakiejkolwiek odpowiedzialności, która może być spowodowana przez przewoźnika w przypadkach niewymienionych w § 1.

§ 5. Jeżeli przewóz w ramach jednej umowy o przewóz jest realizowany przez kolejnych przewoźników, przewoźnik zobowiązany zgodnie z umową o przewóz do zapewnienia usługi, w trakcie której zdarzy się wypadek, będzie odpowiedzialny w przypadku śmierci lub zranienia się podróżnego. Jeśli taka usługa nie zostanie zapewniona. przez

przewoźnika, tylko przez przewoźnika podwykonawcę, to obaj przewoźnicy będą

Nr 100 — 6078 — Poz. 674

wspólnie i indywidualnie odpowiedzialni stosownie do niniejszych Przepisów

ujednoliconych.

Artykuł 27 Odszkodowanie w razie śmierci § 1. Wrazie śmierci podróżnego odszkodowanie obejmuje:

a) niezbędne koszty spowodowane śmiercią, a w szczególności koszty przewozu zwłok

i pogrzebu; b) jeżeli śmierć nie nastąpiła natychmiast, odszkodowanie, o którym mowa w art. 28.

§ 2. Jeżeli wskutek śmierci podróżnego osoby, w stosunku do których miał on lub miałby w przyszłości ustawowy obowiązek alimentacyjny, utraciły jego wsparcie, również i ta strata podlega wyrównaniu. Roszczenie o odszkodowanie osób pozostających na utrzymaniu podróżnego, który nie był do tego ustawowo zobowiązany, podlega prawu

krajowemu.

Artykuł 28

Odszkodowanie w razie zranienia

W razie zranienia lub wszelkiego innego naruszenia fizycznego lub umysłowego stanu

zdrowia podróżnego, odszkodowanie obejmuje: a) niezbędne koszty, a w szczególności koszty leczenia i przewozu;

b) zadośćuczynienie stratom powstałym na skutek całkowitej lub częściowej utraty

zdolności do pracy bądź na skutek spowodowanego wypadkiem zwiększenia potrzeb.

Artykuł 29 Naprawienie innych szkód wynikających z obrażeń ciała

Prawo krajowe określa, czy i w jakiej mierze przewoźnik jest zobowiązany do

odszkodowania za szkody wynikające z obrażeń ciała, inne niż te, o których mowa w

Nr 100 — 6079 — Poz. 674

art. 27 i 28.

Artykuł 30 Forma i kwota odszkodowania za śmierć i zranienie

§ 1. Odszkodowania, o których mowa w art. 27 i art. 28 lit. b powinny być uiszczone w formie pieniężnej. Jednakże w razie gdy prawo krajowe dopuszcza przyznanie renty, odszkodowanie uiszcza się w tej formie, jeśli poszkodowany podróżny lub osoby

uprawnione, o których mowa w art. 27 § 2, tego zażądają.

§ 2. Wysokość odszkodowania przyznanego zgodnie z § 1 określa prawo krajowe. Jednakże, w przypadku gdy prawo krajowe przewiduje górną granicę o niższej wysokości, przy stosowaniu niniejszych Przepisów ujednoliconych ustala się, dla każdego podróżnego, górną granicę w wysokości 175 000 jednostek obrachunkowych

jako kwotę jednorazową lub jako rentę roczną odpowiadającą tej sumie.

Artykuł 31 Inne środki transportu

§1. Z zastrzeżeniem postanowień § 2, postanowienia dotyczące odpowiedzialności za śmierć i zranienie podróżnych nie mają zastosowania do szkód, które powstały podczas przewozu, który zgodnie z umową przewozu nie był

przewozem kolejowym.

8 2. Jeżeli jednak pojazdy kolejowe przewozi się promem, postanowienia o odpowiedzialności w razie śmierci i zranienia podróżnego stosuje się do szkód, o których mowa w art. 26 § 1 i art. 33 § 1, powstałych wskutek wypadku związanego z ruchem kolejowym, który zdarzył się w czasie przebywania podróżnego

w wymienionych pojazdach, przy wsiadaniu do nich lub wysiadaniu z nich.

§ 3. Jeżeli, wskutek wyjątkowych okoliczności, ruch kolejowy jest czasowo przerwany i podróżni są przewożeni innymi środkami transportu, przewoźnik ponosi

odpowiedzialność zgodnie z niniejszymi Przepisami ujednoliconymi.

Rozdział II

Nr 100 — 6080 — Poz. 674

Odpowiedzialność w razie niedotrzymania rozkładu jazdy

Artykuł 32

Odpowiedzialność w razie odwołania pociągu, jego opóźnienia lub utraty

połączenia

§1. Przewoźnik odpowiada za szkody, jakie poniósł podróżny, jeżeli wskutek odwołania pociągu, jego opóźnienia, lub utraty połączenia, podróż nie może być kontynuowana tego samego dnia lub, wskutek zaistniałych okoliczności, nie można wymagać jej kontynuowania zgodnie ze zdrowym rozsądkiem, , tego samego dnia. Szkody obejmują rozsądnie poniesione koszty noclegu oraz racjonalnie poniesione koszty wynikłe z powiadomieniem osób oczekujących na podróżnego

w miejscu przeznaczenia.

§ 2. Przewoźnik jest zwolniony od odpowiedzialności, jeżeli odwołanie pociągu, jego

opóźnienie lub utrata połączenia są spowodowane jedną z następujących przyczyn:

a) okolicznościami zewnętrznymi w stosunku do ruchu kolei, których przewoźnik mimo zastosowania niezbędnej w powstałej sytuacji staranności nie mógł uniknąć

ani których skutkom nie mógł zapobiec, b) winą podróżnego, lub

c) zachowaniem osoby trzeciej, którego przewoźnik, mimo zastosowania niezbędnej w powstałej sytuacji staranności, nie mógł uniknąć ani których skutkom nie mógł zapobiec. Inne przedsiębiorstwo użytkujące tę samą infrastrukturę kolejową nie jest

uważane za osobę trzecią; prawo regresu pozostaje nienaruszone.

§ 3. Prawo krajowe określa, czy i w jakiej mierze przewoźnik jest zobowiązany do wypłacenia odszkodowań za szkody inne, niż przewidziane w S§ 1. Niniejsze

postanowienie nie narusza postanowień artykułu 44.

Rozdział III

Odpowiedzialność za szkody powstałe podczas przewozu bagażu podręcznego,

zwierząt, przesyłek bagażowych i pojazdów samochodowych

Nr 100 — 6081 — Poz. 674

Dział 1

Bagaż podręczny i zwierzęta

Artykuł 33 Odpowiedzialność

§ 1. Wrazie śmierci lub zranienia podróżnego, przewoźnik odpowiada ponadto za szkodę wynikłą na skutek uszkodzenia bądź całkowitej lub częściowej utraty rzeczy, które podróżny będący ofiarą wypadku miał przy sobie lub wiózł ze sobą jako bagaż podręczny, dotyczy to również zwierząt, które podróżny przewoził ze sobą. Art. 26

stosuje się odpowiednio.

§ 2. W pozostałych wypadkach przewoźnik odpowiada za szkodę wynikłą na skutek uszkodzenia bądź całkowitej lub częściowej utraty rzeczy, bagażu podręcznego lub zwierząt, których nadzór, zgodnie z art. 15 spoczywa na podróżnym, jedynie wtedy, gdy szkoda wynikła z winy przewoźnika. Innych artykułów Tytułu IV oraz Tytułu

VI, z wyjątkiem art. 51, w tym przypadku nie stosuje się.

Artykuł 34 Ograniczenie odszkodowania w razie uszkodzenia lub utraty rzeczy

Jeżeli przewoźnik odpowiada na podstawie art. 33 § 1, to górna granica

odszkodowania wynosi 1 400 jednostek obrachunkowych dla każdego podróżnego.

Artykuł 35 Zwolnienie od odpowiedzialności

Przewoźnik nie odpowiada wobec podróżnego za szkody powstałe wskutek nie zastosowania się podróżnego do przepisów celnych i przepisów innych władz

administracyjnych.

Dział 2

Przesyłki bagażowe

Nr 100 — 6082 — Poz. 674

Artykuł 36 Zakres odpowiedzialności

§1. Przewoźnik odpowiada za szkodę powstałą wskutek całkowitego lub częściowego zaginięcia lub uszkodzenia bagażu w czasie od przyjęcia do przewozu aż

do wydania, jak również za szkodę spowodowaną opóźnionym wydaniem.

§ 2. Przewoźnik jest zwolniony od tej odpowiedzialności, jeżeli zaginięcie, uszkodzenie lub opóźnienie w wydaniu nastąpiło z winy podróżnego, z powodu jego polecenia nie wywołanego winą przewoźnika, z powodu wady własnej bagażu albo wskutek okoliczności, których przewoźnik nie mógł uniknąć i których skutkom nie mógł

zapobiec.

§ 3. Przewoźnik jest zwolniony od tej odpowiedzialności, jeżeli zaginięcie lub uszkodzenie nastąpiło wskutek szczególnego niebezpieczeństwa wynikającego z jednej lub kilku niżej wymienionych okoliczności:

a) brak lub usterki opakowania,

b) specjalnych właściwości bagażu,

c) nadanie jako przesyłki bagażowej przedmiotów wyłączonych z przewozu.

Artykuł 37 Ciężar dowodu

§ 1. Dowód, że opóźnienie w wydaniu, zaginięcie lub uszkodzenie spowodowane

zostało przez jedną z okoliczności, o których mowa w art. 36 8 2, ciąży na przewoźniku.

8 2. Jeżeli przewoźnik wykaże, , że zaginięcie lub uszkodzenie mogło wyniknąć, mając na względzie okoliczności danego przypadku, z jednego lub kilku szczególnych niebezpieczeństw, o których mowa w art. 36 S§ 3, istnieje domniemanie, że szkoda z nich wynikła. Osoba uprawniona zachowuje jednak prawo udowodnienia, że szkoda nie została spowodowana, całkowicie lub

częściowo, przez jedno z tych niebezpieczeństw.

Nr 100 — 6083 — Poz. 674

Artykuł 38 Kolejni przewoźnicy

Jeżeli przewóz będący przedmiotem jednej umowy przewozu i wykonywany jest przez kilku kolejnych przewoźników, każdy z przewoźników przyjmując przesyłkę bagażową wraz z kwitem bagażowym lub pojazd samochodowy z kwitem przewozowym, uczestniczy, w zakresie w jakim to dotyczy przewiezienia przesyłki bagażowej lub pojazdu samochodowego, w umowie przewozu, stosownie do warunków określonych w kwicie bagażowym lub w kwicie przewozowym oraz przyjmuje wynikające z niej obowiązki. W tym przypadku, każdy przewoźnik odpowiada za

wykonanie przewozu na całej drodze aż do wydania.

Artykuł 39 Przewoźnicy podwykonawcy

§ 1. Jeżeli przewoźnik zlecił przewoźnikowi podwykonawcy, w całości lub w części, wykonanie przewozu, to niezależnie czy miał do tego upoważnienie na

podstawie umowy przewozu czy nie, odpowiada za wykonanie całego przewozu.

§ 2. Wsżelkie postanowienia niniejszych Przepisów ujednoliconych dotyczące odpowiedzialności przewoźnika mają zastosowanie do odpowiedzialności przewoźnika podwykonawcy w zakresie wykonanego przez niego przewozu. Jeżeli wytoczono powództwo przeciwko pracownikom i jakimkolwiek innym zatrudnionym, z których przewoźnik podwykonawca korzystał przy wykonywaniu przewozu, mają.

zastosowanie postanowienia art. 48 i art. 52.

§ 3. Jakiekolwiek szczególne porozumienie, na mocy którego przewoźnik przyjmuje zobowiązania nie wynikające z niniejszych Przepisów ujednoliconych albo zrzeka się praw przysługujących przez niniejsze Przepisy ujednolicone, ma zastosowanie do przewoźnika podwykonawcy jedynie, gdy wyrazi na nie pisemną zgodę. Niezależnie od zgody przewoźnika podwykonawcy lub jej braku, przewoźnik

związany jest postanowieniami tego szczególnego porozumienia.

§ 4. Jeżeli przewoźnik i przewoźnik podwykonawca odpowiadają razem, ich

odpowiedzialność jest solidarna.

§ 5. Całkowita kwota odszkodowań należnych od przewoźnika, przewoźnika

Nr 100 — 6084 — Poz. 674

podwykonawcy oraz ich pracowników i innych zatrudnionych, z których usług korzystają przy wykonywaniu przewozu, nie może przekraczać maksymalnych kwot

odszkodowania przewidzianych w niniejszych Przepisach ujednoliconych .

§ 6. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie narusza praw do roszczenia

zwrotnego powstałego między przewoźnikiem a przewoźnikiem podwykonawcą.

Artykuł 40 Domniemanie zaginięcia

§ 1. Osoba uprawniona może, bez konieczności dostarczenia dalszych dowodów uważać sztukę przesyłki bagażowej za zaginioną, jeżeli jej nie wydano lub nie przygotowano do wydania w ciągu czternastu dni od chwili zażądania jej wydania zgodnie z art. 22 § 3.

§ 2. Jeżeli sztuka przesyłki bagażowej, uznana za zaginioną, zostanie odnaleziona w ciągu roku od zażądania jej wydania, przewoźnik jest obowiązany zawiadomić o tym osobę uprawnioną, jeżeli miejsce jej zamieszkania jest znane lub jeżeli można je

ustalić.

§ 3. W ciągu trzydziestu dni po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w § 2, osoba uprawniona może zażądać, aby wydano jej przesyłkę bagażową. W tym wypadku opłaca ona koszty przewozu przesyłki bagażowej od miejsca nadania do miejsca, w którym ma nastąpić wydanie i zwraca otrzymane odszkodowanie, po potrąceniu kosztów objętych tym odszkodowaniem. Osoba uprawniona zachowuje jednak prawo do odszkodowania z tytułu opóźnionego wydania, o którym mowa w art. 43.

§ 4. Jeżeli nie zażądano wydania odnalezionej sztuki przesyłki bagażowej w terminie o którym mowa w § 3 lub jeżeli odnaleziono ją dopiero po upływie roku od zażądania jej wydania, przewoźnik rozporządza nią według ustaw i przepisów miejsca,

w którym sztuka przesyłki bagażowej się znajduje.

Artykuł 41

Odszkodowanie w razie zaginięcia przesyłki bagażowej

Nr 100 — 6085 — Poz. 674 § 1. Przewoźnik jest zobowiązany zapłacić za całkowite lub częściowe zaginięcie przesyłki bagażowej, bez dalszego odszkodowania:

a) jeżeli udowodniono wysokość szkody, odszkodowanie równe tej wysokości szkody, najwyżej jednak 80 jednostek obrachunkowych za brakujący kilogram masy brutto

lub 1200 jednostek obrachunkowych za sztukę przesyłki bagażowej,

b) jeżeli nie udowodniono wysokości szkody, kwotę zryczałtowaną, licząc po 20 jednostek obrachunkowych za brakujący kilogram masy brutto lub 300 jednostek

obrachunkowych za sztukę przesyłki bagażowej.

Sposób odszkodowania za brakujący kilogram lub sztukę przesyłki bagażowej

ustalają Ogólne warunki przewozu.

§ 2. Przewoźnik zwraca ponadto opłatę za przewóz przesyłki bagażowej, opłaty celne i akcyzowe oraz inne kwoty zapłacone przy przewozie zagubionej sztuki przesyłki

bagażowej.

Artykuł 42 Odszkodowanie w razie uszkodzenia przesyłki bagażowej

§ 1. Wrazie uszkodzenia przesyłki bagażowej przewoźnik obowiązany jest zapłacić, z wyłączeniem wszelkich dalszych odszkodowań, kwotę, która odpowiada obniżeniu

wartości przesyłki bagażowej. § 2. Odszkodowanie nie może jednak przewyższać:

a) jeżeli cała przesyłka bagażowa doznała obniżenia wartości wskutek uszkodzenia

kwoty, którą należałoby zapłacić w razie całkowitego zaginięcia,

b) jeżeli tylko część przesyłki bagażowej doznała obniżenia wartości wskutek uszkodzenia, kwoty, którą należałoby zapłacić w razie zaginięcia części, której wartość uległa obniżeniu.

Artykuł 43 Odszkodowanie za opóźnienie w wydaniu przesyłki bagażowej

§ 1. Wrazie opóźnienia w wydaniu przesyłki bagażowej przewoźnik jest obowiązany

Nr 100 — 6086 — Poz. 674

zapłacić za każde rozpoczęte 24 godziny, licząc od chwili zażądania wydania, najwyżej

jednak za 14 dni:

a) jeżeli osoba uprawniona udowodni, że wskutek opóźnienia powstała szkoda łącznie z uszkodzeniem przesyłki bagażowej, odszkodowanie w wysokości szkody, które nie może przekraczać 0,80 jednostki obrachunkowej za kilogram masy brutto przesyłki bagażowej lub 14 jednostek obrachunkowych za sztukę przesyłki bagażowej

wydanego z opóźnieniem,

b) jeżeli osoba uprawniona nie udowodni, że wskutek opóźnienia powstała szkoda, odszkodowanie zryczałtowane w wysokości 0,14 jednostki obrachunkowej za kilogram masy brutto przesyłki bagażowej lub 2,80 jednostek obrachunkowych za sztukę

przesyłki bagażowej wydanej z opóźnieniem.

Sposób odszkodowania za kilogram lub sztukę przesyłki bagażowej ustalają Ogólne

warunki przewozu.

§ 2. Przy zaginięciu całego bagażu odszkodowanie , o którym mowa w § 1, łączy się

z odszkodowaniem, o którym mowa w art. 41.

§ 3. Wrazie częściowego zaginięcia przesyłki bagażowej, odszkodowanie, o którym

mowa w § 1 płaci się za część nie zaginioną.

§ 4. W razie uszkodzenia przesyłki bagażowej, nie będącego następstwem opóźnionego wydania, odszkodowanie, o którym mowa w § 1, może w danym

przypadku łączyć się z odszkodowaniem, o którym mowa w art. 42.

§ 5. W żadnym wypadku odszkodowanie , o którym mowa w S§ 1 połączone z odszkodowaniem, o którym mowa w art. 41 i art. 42 nie może być wyższe niż odszkodowanie, które należałoby zapłacić w razie całkowitego zaginięcia przesyłki

bagażowej.

Dział 3

Pojazdy samochodowe

Artykuł 44

Odszkodowanie w razie opóźnienia

Nr 100 — 6087 — Poz. 674

§ 1. W przypadku opóźnieniu w załadowaniu lub w wydaniu pojazdu samochodowego wynikłych z winy przewoźnika, przewoźnik płaci odszkodowanie, pod warunkiem, że osoba uprawniona udowodni, że w wyniku tego powstała szkoda; przy czym kwota odszkodowania nie może przekraczać wysokości opłaty za przewóz

pojazdu.

§ 2. Jeżeli z powodu opóźnienia załadunku z winy przewoźnika, osoba uprawniona wycofa się z umowy przewozu, to otrzymuje zwrot zapłaty za przewóz. Ponadto, jeżeli osoba ta udowodni, że z powodu opóźnienia powstała szkoda, może ona żądać

odszkodowania, które nie może przekraczać wysokości opłaty przewozowej.

Artykuł 45 Odszkodowanie w razie zaginięcia

W razie całkowitego lub częściowego zaginięcia pojazdu, odszkodowanie, które ma być wypłacone osobie uprawnionej za udowodnioną szkodę, jest obliczone według aktualnej wartości pojazdu i nie może przekraczać kwoty 8000 jednostek obrachunkowych.

Przyczepa z ładunkiem lub bez traktowana jest jako pojazd.

Artykuł 46 Odpowiedzialność za inne przedmioty

§ 1. Jeżeli chodzi o przedmioty pozostawione w pojazdach lub znajdujące się w bagażnikach (np. w bagażniku na narty), przymocowanych do pojazdu, przewoźnik odpowiada tylko za szkody wynikłe z jego winy. Łączna kwota

odszkodowania nie może przekraczać 1 400 jednostek obrachunkowych.

§ 2. Jeżeli chodzi o przedmioty przymocowane na zewnątrz pojazdu włącznie z bagażnikami, o których mowa w § 1, przewoźnik odpowiada tylko wówczas, jeżeli zostało udowodnione, że szkoda jest wynikiem działania lub zaniechania popełnionego przez przewoźnika albo z zamiarem spowodowania szkody albo

lekkomyślnie i ze świadomością prawdopodobieństwa powstania szkody.

Artykuł 47

Nr 100 — 6088 — Poz. 674

Obowiązujące prawo

Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego Działu, postanowienia Działu 2 dotyczące

odpowiedzialności za przesyłki bagażowe stosuje się do pojazdów samochodowych.

Rozdział IV

Postanowienia wspólne

Artykuł 48 Utrata prawa powoływania się na ograniczoną odpowiedzialność

Ograniczenia odpowiedzialności przewidziane w niniejszych Przepisach ujednoliconych oraz przepisy prawa krajowego, które ograniczają wysokość odszkodowania do określonej kwoty nie mają zastosowania, jeżeli zostało udowodnione, że szkoda jest wynikiem działania lub zaniechania popełnionego przez przewoźnika albo z zamiarem spowodowania szkody albo lekkomyślnie i ze świadomością dopuszczenia powstania szkody.

Artykuł 49 Przeliczenie i oprocentowanie odszkodowania

§ 1. Jeżeli obliczenie odszkodowania wymaga przeliczenia kwot wyrażonych w walutach obcych, przeliczenia dokonuje się według kursu obowiązującego w dniu

i w miejscu wypłaty odszkodowania.

§ 2. Osoba uprawniona może żądać odsetek od odszkodowania w wysokości pięciu procent w stosunku rocznym, naliczanych od dnia wniesienia reklamacji, o której mowa w art. 55 lub, jeżeli nie było reklamacji od dnia wytoczenia powództwa

sądowego. § 3. Jednakże w stosunku do odszkodowania należnego na podstawie

art. 27 i art. 28 odsetki są naliczane od dnia, w którym nastąpiły zdarzenia stanowiące podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania, jeżeli dzień ten jest

późniejszy od dnia złożenia reklamacji lub od dnia wytoczenia powództwa sądowego.

Nr 100 — 6089 — Poz. 674

§ 4. W przypadku przesyłek bagażowych odsetki przysługują, gdy kwota

odszkodowania przekracza 16 jednostek obrachunkowych na jeden kwit bagażowy.

§ 5. W przypadku przesyłek bagażowych, jeżeli osoba uprawniona nie przekaże przewoźnikowi w wyznaczonym terminie materiałów dowodowych niezbędnych do ostatecznego załatwienia reklamacji, bieg odsetek zawiesza się na czas od upływu tego

terminu do czasu faktycznego przekazania dokumentów.

Artykuł 50 Odpowiedzialność w razie wypadku nuklearnego

Przewoźnik jest zwolniony od odpowiedzialności ciążącej na nim na podstawie Przepisów ujednoliconych, jeżeli szkoda powstała wskutek wypadku nuklearnego i jeżeli według ustaw i przepisów o odpowiedzialności w dziedzinie energii nuklearnej, obowiązujących w danym Państwie, osoba użytkująca urządzenie nuklearne lub

zastępująca ją osoba odpowiada za tę szkodę.

Artykuł 51 Odpowiedzialność przewoźnika za swoich pracowników Przewoźnik odpowiada za swoich pracowników oraz za inne osoby, z których usług korzysta przy wykonywaniu przewozu, jeżeli ci pracownicy i te inne osoby wykonują swoje czynności służbowe. Zarządzający infrastrukturą kolejową, na której odbywa się

przewóz, uważani są za pracowników, z których przewoźnik korzysta przy wykonywaniu

przewozu.

Artykuł 52 Roszczenia szczególne

§ 1. We wszystkich wypadkach, w których mają zastosowanie niniejsze Przepisy ujednolicone, można wystąpić przeciwko przewoźnikowi z roszczeniem o odszkodowanie bez względu na tytuł, na jakim jest ono oparte, tylko na warunkach

i w granicach przewidzianych w niniejszych Przepisach ujednoliconych.

§ 2. Powyższe dotyczy również roszczeń dochodzonych od pracowników

Nr 100 — 6090 — Poz. 674

przewoźnika i innych osób, za które przewoźnik odpowiada na podstawie art. 51.

Tytuł V

Odpowiedzialność podróżnego

Artykuł 53 Szczególne zasady odpowiedzialności Podróżny ponosi odpowiedzialność wobec przewoźnika za wszelkie szkody: a) - wynikłe z nieprzestrzegania obowiązków podróżnego: 1. określonych wart. 10, art. 14 i art. 20,

2. określonych w postanowieniach szczególnych dla przewozu pojazdów

samochodowych, zawartych w Ogólnych warunkach przewozu, lub

4

3. określonych w Regulaminie międzynarodowego przewozu kolejami towarów

niebezpiecznych (RID), albo

b) spowodowane przez przedmioty lub zwierzęta, które podróżny zabrał ze sobą, o ile nie udowodni on, że szkoda powstała w wyniku okoliczności, których mimo zastosowania nakazanej sytuacją staranności nie mógł uniknąć i których skutkom nie mógł zapobiec mimo zachowania niezbędnej i oczekiwanej od zdyscyplinowanego podróżnego staranności. Niniejsze postanowienie nie narusza

odpowiedzialności przewoźnika, o której mowa w art. 26iart. 3381.

Tytuł VI

Dochodzenie roszczeń

Artykuł 54 Stwierdzenie częściowego zaginięcia lub uszkodzenia bagażu

§ 1. Jeżeli przewoźnik ujawni lub jeśli przypuszcza albo też jeżeli osoba

Nr 100 — 6091 — Poz. 674

uprawniona twierdzi, że przewożony przez przewoźnika przedmiot (bagaż, pojazd samochodowy) częściowo zaginął lub został uszkodzony, przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie, w miarę możliwości w obecności osoby uprawnionej, stwierdzić protokolarnie, w zależności od rodzaju szkody, stan przewożonego przedmiotu oraz, jeżeli to możliwe, rozmiar i przyczynę szkody, jak również czas jej

powstania. §2. Odpis tego protokołu wydaje się nieodpłatnie osobie uprawnionej.

§ 3. Jeżeli osoba uprawniona nie uznaje stwierdzeń protokołu, może ona zażądać ustalenia stanu bagażu lub pojazdu, jak również przyczyn i rozmiaru szkody przez rzeczoznawcę powołanego przez obie strony umowy lub na drodze sądowej. Postępowanie to podlega ustawom i przepisom państwa, w którym odbywa się

ustalenie szkody.

Artykuł 55 Reklamacje

§ 1. Reklamacje dotyczące odpowiedzialności przewoźnika za śmierć i zranienie podróżnego należy wnosić na piśmie do przewoźnika, przeciwko któremu może być wytoczone powództwo sądowe. W razie przewozu stanowiącego przedmiot jednej umowy przewozu i wykonywanego przez kolejnych przewoźników, reklamacje mogą być również wniesione do pierwszego lub ostatniego przewoźnika, jak również do przewoźnika mającego główną siedzibę swojej firmy, jej filię lub agencję, która zawarła

umowę przewozu w państwie stałego zamieszkania lub stałego pobytu podróżnego.

§ 2. Pozostałe reklamacje dotyczące umowy przewozu należy wnosić na piśmie do

przewoźnika, o którym mowa w art. 568213.

§ 3. Dokumenty, które osoba uprawniona pragnie dołączyć do reklamacji należy przedłożyć w oryginale lub w odpisie, w danym przypadku należycie uwierzytelnionym na żądanie przewoźnika. Przy załatwianiu reklamacji przewoźnik może zażądać zwrotu

biletu na przejazd, kwitu bagażowego lub kwitu przewozowego.

Artykuł 56

Nr 100 — 6092 — Poz. 674

Przewoźnicy, przeciwko którym mogą być wytoczone powództwa sądowe

§ 1. Powództwo sądowe wynikające z odpowiedzialności przewoźnika za śmierć i zranienie podróżnego może być wytoczone jedynie przeciwko przewoźnikowi

odpowiedzialnemu na podstawie art. 26 § 5,

§ 2. Z zastrzeżeniem § 4, inne powództwa podróżnych oparte na umowie przewozu mogą być wytaczane jedynie przeciwko pierwszemu lub ostatniemu przewoźnikowi lub przeciwko przewoźnikowi, który wykonywał tę część przewozu,

w czasie której miało miejsce zdarzenie będące przyczyną wytoczenia powództwa.

§ 3. Jeżeli w razie wykonywania przewozów przez kolejnych przewoźników, przewoźnik zobowiązany do dostarczenia przesyłki bagażowej lub pojazdu samochodowego jest wpisany do kwitu bagażowego lub kwitu przewozowego za swoją zgodą, może być także przeciwko niemu wytoczone powództwo sądowe zgodnie z § 2, nawet, gdy nie otrzymał

on bagażu lub nie przyjął pojazdu samochodowego.

§ 4. Powództwo sądowe o zwrot zapłaconej kwoty na podstawie umowy przewozu może być wytoczone przeciwko przewoźnikowi, który pobrał tę kwotę lub

przeciwko przewoźnikowi, na rzecz którego została ona pobrana.

§ 5. Powództwo sądowe może być wytoczone przeciwko innemu przewoźnikowi, niż przewoźnicy wskazani w § 2 i 4, jeżeli zostało ono wytoczone jako powództwo wzajemne lub w drodze zarzutu w związku z roszczeniem głównym, wynikłym z tej

samej umowy przewozu.

§ 6. Jeżeli postanowienia niniejszych Przepisów ujednoliconych stosują się do

przewoźnika podwykonawcy, również jemu można wytoczyć powództwo sądowe.

§ 7. Jeżeli powód ma do wyboru między kilkoma przewoźnikami, jego prawo wyboru wygasa z chwilą wytoczenia powództwa przeciwko jednemu z tych przewoźników. Powyższą zasadę stosuje się, gdy powód ma wybór między jednym lub

kilkoma przewoźnikami a przewoźnikiem podwykonawcą.

Artykuł 57 Właściwość sądów

§1. Na podstawie niniejszych Przepisów ujednoliconych można wytoczyć

Nr 100 — 6093 — Poz. 674

powództwa sądowe tylko przed sądami Państw Członkowskich wyznaczonych za wspólnym porozumieniem przez strony lub przed sądem państwa, na którego terytorium pozwany ma miejsce stałego zamieszkania lub stałego pobytu, ma stałą siedzibę, główną siedzibę, filię lub agencję za pośrednictwem której została zawarta

umowa przewozu. Powództwa nie można wytoczyć przed innymi sądami.

§ 2. Jeżeli powództwo sądowe wytoczone na podstawie niniejszych Przepisów ujednoliconych toczy się przed sądem właściwym zgodnie z § 1 lub jeżeli w takim sporze został wydany wyrok przez taki sąd, nie może być wytoczone żadne nowe powództwo sądowe z tej samej przyczyny między tymi samymi stronami, chyba że wyrok sądu, przed którym zostało wytoczone pierwsze powództwo, nie mógłby być

wykonany w Państwie, w którym jest wytoczone nowe powództwo.

Artykuł 58

Wygaśnięcie roszczeń wynikających z odpowiedzialności za śmierć i zranienie

podróżnych

§ 1. Wszelkie roszczenia osoby uprawnionej z tytułu odpowiedzialności przewoźnika za śmierć i zranienie podróżnych wygasają, jeżeli w ciągu dwunastu miesięcy licząc od chwili uzyskania wiadomości o szkodzie osoba ta nie zgłosiła wypadku, któremu uległ podróżny, jednemu z przewoźników do których, zgodnie z art. 55 § 1, mogą być składane reklamacje. Jeżeli osoba uprawniona zgłasza wypadek przewoźnikowi

ustnie, przewoźnik potwierdza zgłoszenia na piśmie. §2. Roszczenia nie wygasają jednak, jeżeli:

a) w terminie, o którym mowa w § 1 osoba uprawniona zgłosiła reklamację do

jednego z przewoźników, o których mowa w art. 55 § 1,

b) w terminie, o którym mowa w § 1 przewoźnik w inny sposób dowiedział się

o wypadku, któremu uległ podróżny,

c) wypadek nie został zgłoszony lub został zgłoszony z opóźnieniem na

skutek okoliczności niezależnych od osoby uprawnionej,

d) osoba uprawniona udowodni, że wypadek zdarzył się z winy przewoźnika.

Nr 100 — 6094 — Poz. 674

Artykuł 59

Wygaśnięcie roszczeń wynikających z tytułu umowy o przewozie przesyłki

bagażowej

§ 1. Z chwilą wydania przesyłki bagażowej osobie uprawnionej wygasają wszelkie wynikające z umowy przewozu roszczenia przeciwko przewoźnikowi, z tytułu

częściowego zaginięcia, uszkodzenia lub opóźnienia w wydaniu. § 2. Roszczenia nie wygasają jednak: a) wrazie częściowego zaginięcia lub uszkodzenia, jeżeli:

l. zaginięcie lub uszkodzenie zostało stwierdzone zgodnie z art. 54 przed

odebraniem przesyłki bagażowej przez osobę uprawnioną,

2. tylko z winy przewoźnika zaniedbano stwierdzenia, którego należało dokonać

zgodnie z art. 54,

b) w razie szkody nie dającej się zauważyć z zewnątrz, a którą stwierdzono po

odebraniu przesyłki bagażowej przez osobę uprawnioną, jeżeli osoba ta:

l. zażąda stwierdzenia szkody zgodnie z art. 54, niezwłocznie po jej ujawnieniu,

najpóźniej jednak w ciągu trzech dni po odbiorze przesyłki bagażowej, oraz

2. udowodni ponadto, że szkoda ta powstała w czasie między przyjęciem przesyłki

bagażowej do przewozu a jej wydaniem,

c) w razie opóźnienia w wydaniu, jeżeli osoba uprawniona w ciągu dwudziestu jeden dni skorzystała z przysługujących jej praw wobec jednego z przewoźników,

o których mowa w art. 56 § 3,

d) jeżeli osoba uprawniona udowodni, że szkoda powstała z winy przewoźnika.

Artykuł 60 Przedawnienie roszczeń

§ 1. Roszczenia o odszkodowanie wynikające z odpowiedzialności przewoźnika za

śmierć i zranienie podróżnego przedawniają się:

a) roszczenia podróżnego, po trzech latach licząc od następnego dnia po dniu,

w którym nastąpił wypadek,

Nr 100 — 6095 — Poz. 674

b) roszczenia innych osób uprawnionych, po trzech latach licząc od następnego dnia po dniu, w którym nastąpiła śmierć podróżnego, nie później jednak niż po pięciu

latach licząc od następnego dnia po dniu, w którym nastąpił wypadek.

§ 2. Inne roszczenia wynikające z umowy przewozu ulegają przedawnieniu po upływie jednego roku. Jednakże termin przedawnienia wynosi dwa lata, jeżeli chodzi o roszczenie dotyczące szkody będącej wynikiem działania lub zaniechania popełnionego albo z zamiarem spowodowania szkody, albo lekkomyślnie i ze

świadomością prawdopodobieństwa powstania szkody. § 3. Przedawnienie, o którym mowa w § 2 biegnie dla roszczeń:

a) o odszkodowanie za całkowite zaginięcie — od czternastego dnia po upływie terminu,

o którym mowa w art. 22 § 3,

b) o odszkodowanie za częściowe zaginięcie, uszkodzenie lub opóźnienie w wydaniu —

od dnia, w którym nastąpiło wydanie,

c) we wszystkich innych przypadkach dotyczących przewozu podróżnych — od dnia

upływu ważności biletu. Dnia wskazanego jako początek biegu przedawnienia nie wlicza się do tego terminu.

- 8 4. Wrazie wniesienia reklamacji na piśmie zgodnie z art. 55, wraz z niezbędnymi dokumentami dowodowymi, bieg przedawnienia zawiesza się do dnia, w którym przewoźnik odmówił na piśmie uznania reklamacji i zwrócił załączone do niej dokumenty. W razie częściowego uwzględnienia reklamacji, bieg przedawnienia wznawia się dla spornej części reklamacji. Obowiązek udowodnienia wniesienia reklamacji lub udzielenia odpowiedzi oraz zwrotu dokumentów ciąży na stronie powołującej się na te fakty. Dalsze reklamacje, których przedmiotem jest to samo

roszczenie, nie zawieszają biegu przedawnienia.

§ 5. Roszczeń przedawnionych nie można dochodzić nawet na drodze

powództwa wzajemnego ani podnosić na drodze sprzeciwu.

§ 4. Z zastrzeżeniem powyższych postanowień zawieszenie i przerwanie biegu

przedawnienia reguluje prawo krajowe.

Tytuł VII

Nr 100 — 6096 — Poz. 674

Wzajemne stosunki między przewoźnikami

Artykuł 61 Podział opłaty przewozowej

§ 1. Każdy przewoźnik, który pobrał lub powinien był pobrać opłaty, jest obowiązany zapłacić uczestniczącym w przewozie przewoźnikom przypadający im udział. Rodzaj

i sposób zapłaty regulują umowy między przewoźnikami.

§ 2. Postanowienia art. 6 § 3, art. 16 § 3 i art. 25 stosują się do stosunków między

kolejnymi przewoźnikami.

Artykuł 62 Prawo do roszczeń zwrotnych

§1. Przewoźnikowi, który na podstawie niniejszych Przepisów ujednoliconych zapłacił odszkodowanie, przysługuje roszczenie zwrotne przeciwko przewoźnikom

uczestniczącymi w przewozie, zgodnie z następującymi postanowieniami: a) przewoźnik, który spowodował szkodę ponosi za nią wyłączną odpowiedzialność;

b) jeżeli szkodę spowodowało kilku przewoźników, każdy z nich ponosi odpowiedzialność za szkodę przez siebie spowodowaną; jeżeli rozróżnienie takie nie

jest możliwe, odszkodowanie dzieli się między nich według zasad podanych pod lit. c;

1

c) jeżeli nie można udowodnić, który z przewoźników spowodował szkodę, odszkodowanie dzieli się między wszystkich przewoźników uczestniczących w przewozie, z wyjątkiem tych, którzy udowodnią, że szkoda nie została przez nich spowodowana; podziału dokonuje się proporcjonalnie do udziału w opłacie za

przewóz, przypadającego każdemu z przewoźników.

§ 2. Wrazie niewypłacalności jednego z przewoźników, przypadający na niego lecz nie zapłacony udział, dzieli się między wszystkich pozostałych przewoźników uczestniczących w przewozie, proporcjonalnie do przypadającego każdemu z nich

udziału w opłacie za przewóz.

Nr 100 — 6097 — Poz. 674

Artykuł 63 Postępowanie przy roszczeniach zwrotnych

§ 1. Przewoźnik, przeciwko któremu wystąpiono z roszczeniem zwrotnym, o którym mowa w art. 62, nie może kwestionować zasadności zapłaty dokonanej przez przewoźnika występującego z roszczeniem zwrotnym, jeżeli odszkodowanie ustalone zostało przez sąd po wezwaniu go w należyty sposób i po umożliwieniu mu przystąpienia do sporu w charakterze interwenienta. Sąd orzekający w sprawie głównej ustala

terminy wezwania i interwencji.

§ 2. Przewoźnik występujący z roszczeniem zwrotnym powinien pozwać jednym i tym samym pozwem wszystkich przewoźników, z którymi nie zawarł ugody, pod rygorem

utraty prawa do roszczenia zwrotnego w stosunku do przewoźników, których nie pozwał.

§ 3. Sąd powinien rozstrzygać jednym i tym samym wyrokiem o wszystkich

roszczeniach zwrotnych, z którymi wystąpiono.

§ 4. Przewoźnik, który chce skorzystać ze swojego prawa do roszczenia zwrotnego, może wnieść pozew do sądu państwa, na którego terytorium jeden z przewoźników uczestniczących w przewozie ma stałą siedzibę, główną siedzibę, filię

lub agencję, za pośrednictwem której została zawarta umowa przewozu.

§ 5. Jeżeli powództwo powinno być wytoczone przeciwko kilku przewoźnikom, przewoźnik występujący z roszczeniem zwrotnym powód ma prawo wyboru między

sądami właściwymi zgodnie z § 4.

§ 6. Postępowanie przy roszczeniach zwrotnych nie może być włączone do postępowania o odszkodowanie wszczętego przez osobę uprawnioną z tytułu umowy przewozu.

Artykuł 64 Umowy w sprawie roszczeń zwrotnych

Przewoźnicy mogą w drodze umów między sobą ustalić odchylenia od postanowień art. 61 i art. 62.

Nr 100 — 6098 — Poz. 674

Przepisy ujednolicone o umowie międzynarodowego przewozu towarów kolejami

( CIM - załącznik B do konwencji )

Rozdział I

Postanowienia ogólne

Artykuł 1 Zakres stosowania

§1. Przepisy ujednolicone stosuje się do każdej umowy o odpłatnym przewozie towarów kolejami, jeżeli miejsce przyjęcia towaru i przewidywane miejsce wydania towaru są położone w dwóch różnych Państwach Członkowskich, niezależnie od

siedziby i przynależności państwowej uczestników umowy przewozu.

§2. Przepisy ujednolicone stosuje się również do umów o odpłatnym przewozie towarów kolejami, jeżeli miejsce przyjęcia towarów i przewidywane miejsca wydania są położone w dwóch różnych państwach, z których przynajmniej jedno jest Państwem Członkowskim i jeżeli strony umowy uzgodnią, że umowa podlega Przepisom

ujednoliconym.

§3. Jeżeli międzynarodowy przewóz będący przedmiotem jednej umowy obejmuje przewóz drogowy lub przewóz środkami żeglugi śródlądowej w komunikacji wewnętrznej Państwa Członkowskiego, jako uzupełnienie przekraczającego granice przewozu

kolejami, stosuje się niniejsze Przepisy ujednolicone.

§4. Jeżeli międzynarodowy przewóz będący przedmiotem jednej umowy obejmuje przewóz morski lub przekraczający granicę przewóz środkami żeglugi śródlądowej, jako uzupełnienie przewozu kolejami stosuje się niniejsze Przepisy ujednolicone, jeżeli przewóz morski lub przewóz środkami żeglugi śródlądowej jest wykonywany na liniach

wpisanych na listę linii, o której mowa w artykule 24 §1 Konwencji.

Nr 100 — 6099 — Poz. 674

§5. Niniejszych przepisów ujednoliconych nie stosuje się do przewozów wykonywanych między stacjami położonymi na terytorium państw sąsiadujących, jeżeli infrastrukturą tych stacji zarządza jeden lub kilku zarządzających, należących do

jednego z tych państw.

§6. Każde państwo, będące stroną umowy o międzynarodowym kolejowym bezpośrednim przewozie towarów, porównywalnej do niniejszych Przepisów ujednoliconych może, gdy zwróci się z wnioskiem o przystąpienie do Konwencji, złożyć oświadczenie o stosowaniu niniejszych Przepisów ujednoliconych tylko do przewozów wykonywanych na części infrastruktury kolejowej, położonej na jego terytorium. Wymieniona część infrastruktury kolejowej musi być ściśle określona i powinna być połączona z infrastrukturą kolejową Państwa członkowskiego. Jeżeli państwo złoży

wyżej wymienione oświadczenie, Przepisy ujednolicone stosuje się pod warunkiem, że:

a) miejsce przyjęcia towarów do przewozu i miejsce dostarczenia oraz ustalona w umowie przewozu droga przewozu będą położone na ściśle oznaczonej

infrastrukturze, lub

b) ściśle oznaczona infrastruktura łączy infrastrukturę dwóch Państw Członkowskich oraz została ona przewidziana w umowie przewozu jako droga do przewozu

tranzytowego.

$/. Państwo, które złożyło oświadczenie, o którym mowa w § 6, może je wycofać w każdym czasie, powiadamiając o tym depozytariusza. Wycofanie staje się prawomocne po upływie miesiąca licząc od dnia, w którym depozytariusz powiadomił o tym Państwa członkowskie. Oświadczenie traci swą moc, gdy państwo przestaje być

stroną umowy, o której mowa w § 6 zdanie pierwsze.

Artykuł 2 Przepisy prawa publicznego

Przewozy, do których stosują się niniejsze Przepisy ujednolicone, podlegają przepisom prawa publicznego, a w szczególności przepisom o przewozie towarów niebezpiecznych

oraz przepisom prawa celnego i przepisom o ochronie zwierząt.

Artykuł 3

Nr 100 — 6100 — Poz. 674 Definicje Dla celów niniejszych Przepisów ujednoliconych, wyrażenie: a) "przewoźnik" oznacza przewoźnika umownego, z którym nadawca zawarł umowę

przewozu na podstawie Przepisów ujednoliconych lub kolejnego przewoźnika

odpowiadającego na podstawie tej umowy,

b) "przewoźnik podwykonawca" oznacza przewoźnika, który nie zawarł umowy przewozu z nadawcą, lecz któremu przewoźnik wymieniony pod lit. a powierzył,

w całości lub w części, wykonanie przewozu,

c) "Ogólne warunki przewozu” oznacza warunki przewoźnika w postaci warunków ogólnych lub taryfowych, prawnie obowiązujących w każdym Państwie członkowskim

i które stają się w wyniku zawarcia umowy przewozu jej integralną częścią,

d) "jednostka transportu intermodalnego" oznacza kontenery, nadwozia wymienne,

naczepy siodłowe i inne jednostki ładunkowe używane w przewozie intermodalnym.

Artykuł 4 Wyjątki od zakresu stosowania §1. Państwa członkowskie mogą zawierać porozumienia przewidujące odchylenia od niniejszych Przepisów ujednoliconych, dotyczące przewozów wyłącznie między dwiema stacjami, leżącymi po obu stronach granicy, jeżeli między nimi nie ma innej stacji. §2. W celu wykonywania przewozów w tranzycie przez państwo nie będące

Państwem Członkowskim, właściwe państwa mogą zawierać porozumienia przewidujące

nie stosowanie niniejszych Przepisów ujednoliconych.

§3. O porozumieniach, o których mowa w § 1 i 8.2, oraz datach ich wejścia w życie, powiadamia się Międzyrządową Organizację Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF). Sekretarz Generalny Organizacji powiadamia o powyższym pozostałe Państwa

Członkowskie oraz zainteresowane przedsiębiorstwa.

Artykuł 5

Prawo obowiązujące

Nr 100 — 6101 — Poz. 674

Jeżeli Przepisy ujednolicone nie stanowią inaczej, jakiekolwiek postanowienie umowy przewozu mogące, bezpośrednio lub pośrednio uchylać ich stosowanie jest nieważne. Nieważność takiego postanowienia nie wpływa na ważności pozostałych postanowień umowy przewozu. Jednakże przewoźnik może przyjąć na siebie większą odpowiedzialność i szersze zobowiązania od określonych w niniejszych Przepisach

ujednoliconych.

Tytuł II

Zawarcie i wykonanie umowy przewozu

Artykuł 6 Umowa przewozu

§1. Przez zawarcie umowy przewozu przewoźnik zobowiązuje się do odpłatnego

przewiezienia towaru do miejsca przeznaczenia i dostarczenia go tam odbiorcy.

§2. Umowę przewozu potwierdza się listem przewozowym zgodnym z ujednoliconym wzorem. Jednakże brak, nieprawidłowości lub utrata listu przewozowego nie powodują nieważności umowy przewozu, podlegającej w dalszym ciągu postanowieniom

Przepisów Ujednoliconych.

§3. List przewozowy podpisuje nadawca i przewoźnik. Podpisy można zastąpić

stemplem, adnotacją maszyny księgującej lub w każdy inny odpowiedni sposób.

§4. Przewoźnik odpowiednio poświadcza na wtórniku listu przewozowego przyjęcie

towaru i zwraca wtórnik nadawcy. §5. List przewozowy nie stanowi konosamentu.

§6. List przewozowy wystawia się dla każdej przesyłki. Jeżeli w umowie zawartej między nadawcą i przewoźnikiem nie postanowiono inaczej, jeden list przewozowy nie

może dotyczyć więcej niż ładunku jednego wagonu.

§7. W przypadku przewozu wykonywanego na terytorium celnym Wspólnoty Europejskiej lub na terytorium, na którym stosuje się wspólną procedurę tranzytową, każdej przewożonej przesyłce towarzyszy list przewozowy odpowiadający wymaganiom

określonym w art.7.

Nr 100 — 6102 — Poz. 674

§8. Ujednolicone wzory listów przewozowych są ustalane przez międzynarodowe stowarzyszenia przewoźników, w porozumieniu z międzynarodowymi stowarzyszeniami klientów i właściwymi organami celnymi Państw Członkowskich, a także z każdą międzyrządową regionalną organizacją integracji gospodarczej posiadającą kompetencję

w stanowieniu własnego prawa celnego.

§9. List przewozowy wraz z jego wtórnikiem może być sporządzony w postaci elektronicznego zapisu danych, które mogą być przekształcone w formę pisemną. Sposób rejestracji i przetwarzania danych powinien być równoważny z funkcjonalnego punktu widzenia w szczególności w zakresie mocy dowodowej listu przewozowego

określanego przez te dane.

Artykuł 7 Treść listu przewozowego

§1. List przewozowy powinien zawierać:

a) miejsce i datę wystawienia,

b) nazwę i adres nadawcy,

c) nazwę i adres przewoźnika, który zawarł umowę przewozu,

d) nazwę i adres osoby, której towar został rzeczywiście dostarczony, jeżeli nie

jest ona przewoźnikiem, o którym mowa w lit. c,

e) miejsce i datę przyjęcia towaru,

f) miejsce wydania,

g) nazwę i adres odbiorcy,

h) oznaczenie rodzaju towaru i sposobu opakowania, a w przypadku towarów

niebezpiecznych, oznaczenie zgodne z Regulaminem międzynarodowego przewozu

kolejami towarów niebezpiecznych (RID),

i) ilość sztuk, specjalne oznaczenia i numery niezbędne do identyfikacji przesyłek

drobnych nie zajmujących całego wagonu, J) numer wagonu w przypadku przewozu przesyłek wagonowych,

K) numer wagonu kolejowego toczącego się na własnych kołach, jeżeli został

Nr 100 — 6103 — Poz. 674

nadany do przewozu jako towar,

|) ponadto, w przypadku jednostek transportu intermodalnego, kategorię, numer

lub inne cechy konieczne do ich identyfikacji, m) masę brutto towaru lub ilość towaru wyrażoną w inny sposób,

n) szczegółowy wykaz dokumentów wymaganych przez władze celne lub inne władze administracyjne, które są załączone do listu przewozowego lub zostały przekazane przewoźnikowi i znajdują się w biurze należycie wyznaczonej władzy lub

innego organu wyznaczonego w umowie przewozu,

o) należności przewozowe (przewoźne, opłaty dodatkowe, należności celne i inne, powstałe począwszy od zawarcia umowy aż do wydania), jeżeli podlegają zapłacie przez

odbiorcę lub jakąkolwiek wskazówkę stwierdzającą, że należności opłaca odbiorca,

p) wskazanie, że pomimo zawarcia w umowie jakiegokolwiek odmiennego

postanowienia, przewóz podlega niniejszym Przepisom ujednoliconym. §2. Wrazie potrzeby list przewozowy powinien zawierać ponadto:

a) w przypadku przewozu przez kolejnych przewoźników, oznaczenie przewoźnika

zobowiązanego do dostarczenia towaru, jeżeli wyraził on na to zgodę,

b) należności przewozowe, które opłaca nadawca,

c) kwotę zaliczenia do pobrania przy wydaniu towaru,

d) deklarowaną wartość towaru i kwotę specjalnej wartości dostawy,

e) uzgodniony termin wykonania przewozu,

f) uzgodnioną drogę przewozu,

g) wykaz dokumentów nie wymienionych w S§ 1 li. na przekazanych

przewoźnikowi, h) wpis nadawcy dotyczący nałożonych na wagon ilości i nazw zamknięć.

§3. Strony umowy przewozu mogą zamieść w liście przewozowym jakiekolwiek inne wskazówki, które uznają za celowe.

Artykuł 8

Nr 100 — 6104 — Poz. 674

Odpowiedzialność za wskazówki zamieszczone w liście przewozowym

§1. Nadawca jest odpowiedzialny za wszystkie koszty, straty i szkody poniesione

przez przewoźnika w wyniku:

a) zamieszczenia przez nadawcę w liście przewozowym wskazówek niewłaściwych, niedokładnych, niekompletnych lub wpisanych w innym miejscu niż na to przeznaczone, lub

b) zaniedbania przez nadawcę zamieszczenia wskazówek ustalonych w RID.

§2. Jeżeli, na prośbę nadawcy, przewoźnik zamieszcza w liście przewozowym wskazówki, uważa się go za działającego na rachunek nadawcy, aż do przedstawienia

dowodu przeciwnego.

§3. Jeżeli list przewozowy nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w art. 7 § 1 lit. p, przewoźnik odpowiada za wszystkie koszty, straty i szkody poniesione przez osobę

uprawnioną z powodu jego zaniedbania.

Artykuł 9 Towary niebezpieczne

Jeżeli nadawca nie zamieścił ustalonych w RID wskazówek, w zależności od okoliczności, towary mogą być w każdej chwili wyładowane, zniszczone lub unieszkodliwione przez przewoźnika, bez prawa do odszkodowania chyba, że

przewoźnik był świadomy niebezpiecznych właściwości towaru przy jego przyjęciu.

Artykuł 10 Opłacanie należności przewozowych

§1. Jeżeli nadawca i przewoźnik nie uzgodnili inaczej, należności przewozowe (przewoźne, opłaty dodatkowe, należności celne i inne, powstałe począwszy od

zawarcie umowy aż do wydania) płaci nadawca.

§2. Jeżeli na podstawie umowy między nadawcą a przewoźnikiem należności przewozowe spoczywają na odbiorcy i odbiorca nie otrzymał listu przewozowego ani nie skorzystał z uprawnień przysługujących mu zgodnie z art. 17 § 3, ani nie zmienił umowy

przewozu zgodnie z art.18, za należności przewozowe zobowiązany jest zapłacić

Nr 100 — 6105 — Poz. 674

nadawca.

Artykuł 11 Sprawdzenie

§1. Przewoźnik ma prawo sprawdzić w każdym czasie, czy warunki przewozu zostały zachowane oraz, czy przesyłka odpowiada informacjom wniesionym przez nadawcę do listu przewozowego. Jeżeli sprawdzenie dotyczy zawartości przesyłki, powinno ono być dokonane, w miarę możliwości, w obecności osoby uprawnionej; jeżeli nie jest to możliwe, przewoźnik dokonuje sprawdzenia w obecności powołanych przez siebie dwóch, niezależnych świadków, o ile prawo i przepisy państwa, w którym odbywa się

kontrola nie stanowią inaczej.

§2. Jeżeli przesyłka nie odpowiada informacjom zamieszczonym w . liście przewozowym lub, jeżeli nie zostały zachowane przepisy dotyczące towarów dopuszczonych do przewozu warunkowo, wynik sprawdzenia należy wnieść do części listu przewozowego, która towarzyszy przesyłce, a w przypadku, gdy przewoźnik posiada jeszcze wtórnik listu przewozowego, to również do wtórnika. W takim przypadku należności powstałe z tytułu sprawdzenia obciążają towar chyba, że zostały uiszczone

bezpośrednio.

§3. Jeżeli nadawca dokonuje załadowania, ma prawo zażądać od przewoźnika sprawdzenia stanu towarów, jego opakowania, jak również zgodności informacji zamieszczonych w liście przewozowym, dotyczących ilości sztuk, ich cech i numerów oraz masy brutto lub ilości wskazanej w inny sposób. Przewoźnik jest obowiązany dokonać sprawdzenia tylko wtedy, gdy posiada do jego wykonania odpowiednie środki. Przewoźnik ma prawo żądać należności powstałych z tytułu sprawdzenia. Wynik

sprawdzenia należy wnieść do listu przewozowego.

Artykuł 12 Moc dowodowa listu przewozowego

§1. Aż do wskazania dowodu przeciwnego, list przewozowy stanowi dowód zawarcia

Nr 100 — 6106 — Poz. 674

i warunków umowy przewozu oraz przyjęcia towarów przez przewoźnika.

§2. Jeżeli załadowania towarów dokonał przewoźnik, list przewozowy stanowi dowód, aż do wskazania dowodu przeciwnego, o stanie towarów i ich opakowania wskazanym w liście przewozowym, lub w przypadku braku tych wskazówek, o dobrym stanie zewnętrznym w chwili przyjęcia towarów przez przewoźnika i o dokładności informacji listu przewozowego dotyczących ilości sztuk, ich cech i numerów, jak również masy

brutto lub ilości wskazanej w inny sposób.

§3. Jeżeli załadowania towarów dokonał nadawca, aż do wskazania dowodu przeciwnego, list przewozowy stanowi dowód o stanie towarów i ich opakowaniu wskazanym w liście przewozowym, lub w przypadku braku tych wskazówek o dobrym stanie zewnętrznym i dokładności wskazówek, o których mowa w S§ 2 jedynie w przypadku, gdy przewoźnik je sprawdził i wniósł zgadzający się wynik sprawdzenia do

listu przewozowego.

§4. Jednakże list przewozowy nie stanowi dowodu, jeżeli zawiera uzasadnione zastrzeżenie. W szczególności zastrzeżenie może być uzasadnione faktem, że przewoźnik nie dysponował odpowiednimi środkami do sprawdzenia, czy przesyłka

odpowiada informacjom wniesionym do listu przewozowego.

Artykuł 13 Załadowanie i wyładowanie towaru

§1. Nadawca i przewoźnik ustalają, do kogo należy załadowanie oraz wyładowanie towaru. W przypadku braku takiego ustalenia, załadowanie oraz wyładowanie sztuk przesyłki drobnej należy do przewoźnika, natomiast załadowanie przesyłek wagonowych

należy do nadawcy a ich wyładowanie, po wydaniu, do odbiorcy.

§2. Jeżeli załadowania dokonuje nadawca, ponosi on odpowiedzialność za wszystkie następstwa wynikłe z wadliwego załadowania i jest on zobowiązany w szczególności wynagrodzić przewoźnikowi szkodę poniesioną z tego powodu. Na przewoźniku ciąży

obowiązek udowodnienia wadliwości załadowania.

Artykuł 14

Nr 100 — 6107 — Poz. 674

Opakowanie

Nadawca ponosi odpowiedzialność w stosunku do przewoźnika za wszystkie straty, szkody i koszty wynikłe z braku lub wadliwości opakowania towarów chyba, że wadliwość była widoczna lub była znana przewoźnikowi w chwili przyjęcia towarów,

a przewoźnik nie dokonał odpowiedniego zastrzeżenia.

Artykuł 15 Załatwienie formalności administracyjnych

§1. W celu załatwienia formalności administracyjnych wymaganych przez władze celne lub inne władze administracyjne nadawca jest zobowiązany, przed wydaniem towarów, dołączyć do listu przewozowego lub przekazać do dyspozycji przewoźnika

niezbędne dokumenty albo udzielić mu wszystkich niezbędnych informacji.

§2. Przewoźnik nie ma obowiązku sprawdzenia, czy dostarczone dokumenty i informacje są wystarczające i prawidłowe. Nadawca odpowiada wobec przewoźnika za wszelkie straty i szkody wynikłe z braku, niedostateczności lub nieprawidłowości tych

dokumentów, chyba, że wina leży po stronie przewoźnika.

§3. Przewoźnik odpowiada za skutki wynikłe z zagubienia lub nieprawidłowego wykorzystania dokumentów wymienionych w liście przewozowym, które zostały do niego dołączone lub powierzone przewoźnikowi, chyba że utrata dokumentów lub szkoda spowodowana nieprawidłowym wykorzystaniem dokumentów powstała wskutek okoliczności, których przewoźnik nie mógł uniknąć i których skutkom nie mógł zapobiec. Jednakże ewentualne odszkodowanie nie może być w żadnym wypadku wyższe od

odszkodowania za zaginięcie towarów.

§4. Nadawca za pomocą informacji wniesionej do listu przewozowego, a odbiorca w wyniku udzielenia zlecenia na podstawie art. 18 § 3, może żądać:

a) swojego osobistego uczestnictwa lub uczestnictwa przez pełnomocnika przy załatwianiu formalności wymaganych przez władze celne lub przez inne władze

NEKINENECINE

uwag,

b) osobistego lub przez pełnomocnika załatwienia formalności wymaganych przez

władze celne lub inne władze administracyjne w takim zakresie, w jakim pozwalają na to

Nr 100 — 6108 — Poz. 674

ustawy i przepisy państwa, w którym formalności te są załatwiane,

c) opłacenia należności celnych i innych należności, jeżeli on sam lub jego pełnomocnik uczestniczy w załatwianiu formalności wymaganych przez władze celne lub inne władze administracyjne albo je załatwia, w zakresie, w jakim pozwalają na to

ustawy i przepisy państwa, w którym formalności te są załatwiane.

W tych przypadkach ani nadawca, ani odbiorca uprawniony do dysponowania przesyłką,

ani ich pełnomocnik, nie mają prawa objęcia towaru w posiadanie.

§5. Jeżeli, w celu załatwienia formalności wymaganych przez władze celne lub inne władze administracyjne nadawca wyznaczył miejsce, na którym obowiązujące przepisy nie pozwalają załatwić tych formalności lub, jeżeli wskazał dla tych formalności jakikolwiek inny sposób postępowania, który nie może być wykonany, przewoźnik postępuje w taki sposób, jaki uzna za najkorzystniejszy dla osoby uprawnionej

i zawiadamia nadawcę o podjętych krokach.

§6. Jeżeli nadawca wziął na swój rachunek opłacenie cła, przewoźnik może według swojego uznania załatwić formalności celne bądź to w drodze, bądź w miejscu

przeznaczenia.

§7. Jednakże przewoźnik może postąpić zgodnie z § 5, jeżeli odbiorca nie odebrał listu przewozowego w terminie przewidzianym w przepisach obowiązujących w miejscu

przeznaczenia.

§8. Nadawca powinien zastosować się do przepisów celnych lub przepisów innych władz administracyjnych dotyczących opakowania i przykrycia towaru oponami wagonowymi. Jeżeli nadawca nie opakował lub nie przykrył oponami towaru zgodnie z tymi przepisami, może tego dokonać przewoźnik; wynikające z tego koszty obciążają

towar.

Artykuł 16 Terminy dostawy

§1. Nadawca i przewoźnik uzgadniają termin dostawy. Jeżeli brak jest uzgodnienia,

termin dostawy nie może być dłuższy od terminu wynikającego z § 2 do 4.

§2. Z zastrzeżeniem § 3 do 4, maksymalne terminy dostawy są następujące:

Nr 100 — 6109 — Poz. 674

a) dla przesyłek wagonowych:

-termin Odprawy … an ati nii 12 godzin

- termin przewozu, za każde rozpoczęte 400 km … 24 godziny b) dla przesyłek drobnych:

-termin Odprawy … aanita 24 godziny

- termin przewozu, za każde rozpoczęte 200 km … 24 godziny.

Odległości odnoszą się do uzgodnionej drogi przewozu, a jeżeli takiej brak, do

najkrótszej możliwej drogi.

§3. Przewoźnik może ustalić terminy dodatkowe o określonym czasie obowiązywania

w następujących przypadkach: a) . dla przesyłek przewożonych: - liniami, których szerokości. toru jest różna, - drogą morską lub śródlądowymi drogami wodnymi, - drogą lądową, jeżeli nie istnieje połączenie kolejowe,

b) nadzwyczajnych okoliczności, które powodują niezwykły wzrost przewozów lub

niezwykłe trudności eksploatacyjne.

Okres obowiązywania terminów dodatkowych, powinien być podany w Ogólnych

warunkach przewozu.

§4. Bieg terminu dostawy zaczyna się po przyjęciu towaru do przewozu; jeżeli nie zachodzi wina przewoźnika, termin dostawy wydłuża się o czas zatrzymania. Termin

dostawy zawiesza się w niedzielę i w określone ustawowo dni świąteczne.

Artykuł 17 Wydanie

§1. Przewoźnik jest zobowiązany wydać odbiorcy list przewozowy i dostarczyć towar w uzgodnionym miejscu za pokwitowaniem i po opłaceniu należności, wynikających

z listu przewozowego.

Nr 100 — 6110 — Poz. 674

§2. Za równoznaczne z wydaniem towaru odbiorcy, uważa się:

a) przekazanie towaru urzędowi celnemu lub podatkowemu do jego pomieszczeń

ekspedycyjnych lub składów, jeżeli nie znajdują się one pod nadzorem przewoźnika,

b) oddanie towaru na skład przewoźnikowi lub spedytorowi lub publicznemu przedsiębiorstwu składowemu,

jeżeli czynności te są dokonane zgodnie z przepisami obowiązującymi w miejscu przeznaczenia,

§3. Po przybyciu towaru do miejsca przeznaczenia, odbiorca ma prawo zażądać od przewoźnika wydania listu przewozowego i towaru. Jeżeli stwierdzono zaginięcie towaru, lub jeżeli towar nie nadszedł przed upływem terminu przewidzianego w art. 29 § 1, odbiorca może dochodzić wobec przewoźnika we własnym imieniu swoich praw,

wynikających z umowy przewozu.

§4. Osoba uprawniona może odmówić przyjęcia towaru, nawet po odbiorze listu przewozowego i zapłaceniu należności przewozowych tak długo, jak długo nie uwzględni

się jej żądania ustalenia przypuszczalnej szkody.

§5. Poza tym wydanie towaru odbywa się według przepisów obowiązujących

w miejscu wydania.

§6. Jeżeli odbiorcy wydano towar, nie pobierając od niego uprzednio zaliczenia obciążającego towar, to przewoźnik jest zobowiązany wynagrodzić nadawcy szkodę do

wysokości kwoty, bez prawa do roszczenia zwrotnego w stosunku do odbiorcy.

Artykuł 18 Prawo rozporządzania towarem

§1. Nadawca ma prawo rozporządzania towarem i do zmiany umowy przewozu, poprzez udzielanie dodatkowych zleceń, umowy przewozu. Może on w szczególności

żądać, aby przewoźnik: a) - wstrzymał przewóz towaru, b) - wstrzymał wydanie towaru,

c) - wydał towar innemu odbiorcy, niż wymienionemu w liście przewozowym,

Nr 100 — 6111 — Poz. 674

d) — wydał towar w innym miejscu, niż wskazane w liście przewozowym.

§2. Nawet gdy nadawca posiada wtórnik listu przewozowego, to jego prawo do zmiany

umowy przewozu wygasa, w razie gdy odbiorca: a) - odebrał list przewozowy, b) przyjął towar,

) . skorzystał ze swoich praw zgodnie z art. 17 § 3,

(2)

d) jest uprawniony zgodnie z § 3 do udzielenia zleceń, od tej chwili przewoźnik

powinien stosować się do zleceń i wskazówek odbiorcy.

§3. Odbiorca ma prawo do zmiany umowy przewozu od chwili wystawienia listu przewozowego, jeżeli nadawca nie zamieścił w liście przewozowym przeciwnego

oświadczenia.

§4. Prawo odbiorcy do zmiany umowy przewozu wygasa w razie, gdy odbiorca: a) - odebrał list przewozowy,

b) przyjął towar,

c) . skorzystał ze swoich praw zgodnie z art. 17 §3,

d) stosownie do § 5 zlecił wydanie towaru osobie trzeciej i która zgodnie z art.art.1/ §

3 skorzystała z przysługujących jej praw.

§5. Jeżeli odbiorca zlecił wydanie towaru innej osobie, to osoba ta nie ma prawa

zmiany umowy przewozu.

Artykuł 19 Wykonanie prawa rozporządzania towarem

§1. Jeżeli nadawca lub, w przypadku art. 18 § 3, odbiorca zamierza zmienić umowę przewozu w drodze udzielenia dodatkowego zlecenia, powinien przedstawić

przewoźnikowi wtórnik listu przewozowego, na który powinny zostać naniesione zmiany.

§2. Nadawca lub, w przypadku art.18 § 3, odbiorca powinien zwrócić przewoźnikowi

koszty i naprawić szkody, wynikające z wykonania dodatkowych zleceń.

§3. Wykonanie dodatkowych zleceń, w chwili ich nadejścia do osoby zobowiązanej do

Nr 100 — 6112 — Poz. 674

ich wykonania, powinno być możliwe, dozwolone i racjonalnie uzasadnione oraz nie powinno w szczególności zakłócać normalnej pracy eksploatacyjnej przedsiębiorstwa

przewozowego ani wyrządzać szkody nadawcom lub odbiorcom innych przesyłek.

§4. W żadnym przypadku dodatkowe zlecenia nie mogą powodować podziału przesyłki.

§5. Jeżeli z powodu warunków, o których mowa w § 3, przewoźnik nie może wykonać dodatkowych zleceń, powinien on bezzwłocznie zawiadomić o tym osobę, która ich

udzieliła.

§6. Przewoźnik odpowiada za zawinione przez niego skutki niewykonania lub niewłaściwego wykonania dodatkowych zleceń. Jednakże ewentualne odszkodowanie

nie powinno przekraczać odszkodowania przewidzianego w razie zaginięcia towaru.

§7. Jeżeli przewoźnik wykonuje dodatkowe zlecenia nadawcy nie żądając od niego przedstawienia wtórnika listu przewozowego, odpowiada za szkodę wyrządzoną przez to odbiorcy, jeżeli wtórnik listu przewozowego został przekazany temu ostatniemu. Jednakże ewentualne odszkodowanie nie może przekraczać odszkodowania

przewidzianego w razie zaginięcia towaru.

Artykuł 20 Przeszkody w przewozie

§1. W razie przeszkody w przewozie, przewoźnik rozstrzyga, czy bardziej korzystne jest przewieźć towar z urzędu zmieniając drogę przewozu, czy też należy, w interesie osoby uprawnionej, żądać od niego wskazówek, przekazując mu wszelkie niezbędne

informacje, jakimi dysponuje przewoźnik.

§2. Jeżeli dalszy przewóz nie jest możliwy, przewoźnik żąda wskazówek od osoby uprawnionej do rozporządzania towarem. Jeżeli przewoźnik nie może otrzymać we właściwym terminie wskazówek, podejmuje on środki najbardziej korzystne dla osoby

uprawnionej do rozporządzania towarem.

Artykuł 21

Przeszkody w wydaniu

Nr 100 — 6113 — Poz. 674

§1. W razie przeszkody w wydaniu towaru, przewoźnik powinien niezwłocznie zawiadomić o tym nadawcę i zażądać od niego wskazówek chyba, że nadawca zażądał w liście przewozowym aby w razie powstania przeszkody w wydaniu odesłano mu towar

z urzędu.

§2. Jeżeli przeszkoda w wydaniu ustała przed nadejściem wskazówek nadawcy, towar

należy wydać odbiorcy. O wydaniu tym należy zawiadomić niezwłocznie nadawcę.

§3. Jeżeli odbiorca odmawia przyjęcia towaru, nadawca ma prawo udzielić

wskazówek nawet wtedy, gdy nie może okazać wtórnika listu przewozowego.

§4. Jeżeli przeszkoda w wydaniu powstała już po zmianie umowy przewozu przez

odbiorcę zgodnie z art. 18 § 3 do § 5, przewoźnik powinien zawiadomić o tym odbiorcę.

Artykuł 22 Następstwa przeszkód w przewozie i wydaniu §1. Przewoźnik ma prawo do zwrotu kosztów poniesionych w wyniku: a) zażądania wskazówek, b) wykonania udzielonych wskazówek, c) gdy zażądane wskazówki nie dotarły lub dotarły do niego po czasie,

d) gdy dokonał rozstrzygnięcia zgodnie z art. 20 § 1, bez żądania wskazówek,

chyba, że koszty te zostały przez niego zawinione. Może on, w szczególności, pobrać przewoźne za rzeczywistą drogę przewozu i za czas dysponowania dalszą drogą

dostawy.

§2. W przypadkach, o których mowa w art. 20 § 2 i art. 21 § 1, przewoźnik może natychmiast wyładować towar na koszt uprawnionego. Po wyładowaniu towaru przewóz uważa się za zakończony. Przewoźnik zapewnia wówczas dozór nad towarem na koszt osoby uprawnionej. Jednakże może on powierzyć towar osobie trzeciej i odpowiada wtedy tylko za staranność wyboru tej osoby. Towar obciążają należności wynikające

z umowy przewozu oraz wszelkie inne koszty.

§3. Przewoźnik może dokonać sprzedaży towaru bez oczekiwania na wskazówki od

Nr 100 — 6114 — Poz. 674

uprawnionego, jeżeli uzasadnia to nietrwałość lub stan towaru lub, gdy koszty dozoru nie są proporcjonalne do wartości towaru. W pozostałych przypadkach, może on również dokonać sprzedaży towaru, jeżeli w odpowiednim terminie nie otrzymał od uprawnionego

przeciwnych wskazówek, których wykonanie można uznać za rozsądne.

§4. Jeżeli towar został sprzedany, kwotę uzyskaną ze sprzedaży, należy po potrąceniu należności obciążających towar, oddać do dyspozycji uprawnionego. Jeżeli kwota uzyskana ze sprzedaży jest niższa od tych należności, nadawca jest zobowiązany zapłacić różnicę.

§5. Tryb postępowania w razie sprzedaży określają ustawy i przepisy jak również

zwyczaje miejsca, gdzie znajduje się towar.

§6. Jeżeli w razie przeszkody w przewozie lub w wydaniu, nadawca w rozsądnym terminie nie udzielił wskazówek, a przeszkoda w przewozie lub w wydaniu nie może być usunięta zgodnie z postanowieniami § 2 i § 3, przewoźnik może odesłać towar do

nadawcy lub też, gdy jest to uzasadnione, zniszczyć towar na jego koszt.

Tytuł III

Odpowiedzialność

Artykuł 23 Zasady odpowiedzialności

§1. Przewoźnik odpowiada za szkodę powstałą wskutek całkowitego lub częściowego zaginięcia albo uszkodzenia towaru w czasie od przyjęcia towaru do przewozu aż do jego wydania, jak również za szkodą wynikłą z przekroczenia terminu dostawy,

niezależnie od użytej infrastruktury kolejowej.

§2. Przewoźnik jest zwolniony od tej odpowiedzialności, jeżeli zaginięcie, uszkodzenie lub przekroczenie terminu dostawy nastąpiło z winy osoby uprawnionej, z powodu jej polecenia nie wywołanego winą przewoźnika, z powodu wady własnej towaru (wewnętrzne zepsucie, ubytek, itp.) lub wskutek okoliczności, których przewoźnik nie

mógł uniknąć i których skutkom nie mógł zapobiec.

§3 Przewoźnik jest zwolniony od tej odpowiedzialności, jeżeli zaginięcie lub

Nr 100 — 6115 — Poz. 674

uszkodzenie nastąpiło wskutek szczególnego niebezpieczeństwa, wynikającego z jednej

lub kilku niżej wymienionych okoliczności:

a) przewozu wykonanego w wagonie niekrytym na podstawie Ogólnych warunków przewozu lub na podstawie umowy wskazanej w liście przewozowym; z zastrzeżeniem szkód powstałych w towarach z powodu warunków atmosferycznych, nie uważa się za przewożone w wagonach niekrytych towarów załadowanych w jednostkach transportu intermodalnego i w zamkniętych naczepach przewożonych na wagonach; jeżeli nadawca używa opon wagonowych do przewozu towarów w wagonach niekrytych, przewoźnik ponosi taką samą odpowiedzialność jak przy przewozie w wagonach niekrytych bez opon wagonowych, nawet jeżeli towary te, zgodnie z Ogólnymi warunkami przewozu, nie

są przewożone w wagonach niekrytych,

b) braku lub wadliwości opakowania, jeżeli towary ze względu na swoje naturalne właściwości narażone są, w razie braku lub wadliwości opakowania, na zaginięcie lub

uszkodzenie, c) załadowania towarów przez nadawcę lub wyładowania przez odbiorcę,

d) naturalnych właściwości pewnych towarów, narażonych przez to na całkowite lub częściowe zaginięcie albo uszkodzenie, w szczególności przez połamanie, rdzę,

wewnętrzne samoistne zepsucie, wyschnięcie, rozsypanie,

e) oznaczenia lub ponumerowania sztuk niezgodnego z rzeczywistością,

niedokładnego lub niekompletnego, f przewozu żywych zwierząt,

g) przewozu, który na podstawie odpowiednich postanowień lub umowy zawartej między nadawcą a przewoźnikiem i wskazanej w liście przewozowym powinien być wykonywany pod nadzorem, jeżeli zaginięcie lub uszkodzenie wynikło

z niebezpieczeństwa, któremu dozorowanie miało zapobiec.

Artykuł 24 Odpowiedzialność w razie przewozu pojazdów kolejowych jako towaru

§1. W razie przewozu pojazdów kolejowych toczących się na własnych kołach

i nadanych do przewozu jako towar, przewoźnik odpowiada za zaginięcie lub

Nr 100 — 6116 — Poz. 674

uszkodzenie pojazdu lub jego części składowych od chwili przyjęcia do przewozu aż do jego wydania oraz za szkodę wynikłą z przekroczenia terminu dostawy, chyba, że

udowodni on, że szkoda nie powstała z jego winy.

§2. Przewoźnik nie odpowiada za zaginięcie części luźnych, nie wpisanych na obu

stronach pojazdu lub nie wymienionych w towarzyszącym wykazie inwentarza. Artykuł 25 Ciężar dowodu

§1. Dowód, że przekroczenie terminu dostawy, zaginięcie lub uszkodzenie spowodowane zostało jedną z okoliczności, o których mowa w art. 23 § 2, ciąży na

przewoźniku.

S§2. Jeżeli przewoźnik wykaże, że ze względu na okoliczności danego wypadku, zaginięcie lub uszkodzenie mogło wyniknąć z jednego lub kilku szczególnych niebezpieczeństw, o których mowa w art. 23 § 3, istnieje domniemanie, że szkoda z nich wynikła. Osoba uprawniona zachowuje jednak prawo do udowodnienia, że szkoda nie

została spowodowana całkowicie lub częściowo przez jedno z tych niebezpieczeństw.

§3. Domniemania, o którym mowa w § 2, nie stosuje się w wypadku, o którym mowa w art. 23 § 3 lit. a, jeżeli wystąpił wyjątkowo duży ubytek lub zaginięcie całych sztuk przesyłki.

Artykuł 26 Kolejni przewoźnicy

Jeżeli przewóz jest przedmiotem jednej umowy przewozu i wykonywany jest przez kilku kolejnych przewoźników, każdy przewoźnik przez samo przyjęcie towaru wraz z listem przewozowym, uczestniczy w umowie przewozu stosownie do warunków określonych w tym dokumencie i przyjmuje wynikające z niej obowiązki. W tym wypadku każdy

przewoźnik odpowiada za wykonanie przewozu na całej drodze aż do wydania.

Artykuł 27 Przewoźnicy podwykonawcy

§1. Jeżeli przewoźnik zlecił wykonanie przewozu, w całości lub w części,

Nr 100 — 6117 — Poz. 674

przewoźnikowi podwykonawcy , to niezależnie czy miał do tego upoważnienie na

podstawie umowy przewozu czy nie, odpowiada za wykonanie całego przewozu.

§2. Wszelkie postanowienia niniejszych Przepisów ujednoliconych dotyczące odpowiedzialności przewoźnika mają zastosowanie do odpowiedzialności przewoźnika podwykonawcy w zakresie wykonanego przez niego przewozu. Jeżeli wytoczono powództwo przeciwko pracownikom i jakimkolwiek innym zatrudnionym, z których usług przewoźnik podwykonawca korzystał przy wykonywaniu przewozu, mają zastosowanie

postanowienia art. 36 i art. 41.

3. Jakiekolwiek szczególne porozumienie, na mocy którego przewoźnik przyjmuje zobowiązania nie wynikające z niniejszych Przepisów ujednoliconych albo zrzeka się praw przysługujących przez niniejsze Przepisy ujednolicone, ma zastosowanie do przewoźnika podwykonawcy jedynie, gdy wyrazi na nie pisemną zgodę. Niezależnie od tego, czy przewoźnik podwykonawca takiej zgody udzielił, przewoźnik pozostaje związany zobowiązaniami lub zrzeczeniem się praw wynikających z takiego

szczególnego porozumienia.

§4. Jeżeli przewoźnik i przewoźnik podwykonawca odpowiadają razem, ich

odpowiedzialność jest solidarna.

§5. Całkowita kwota odszkodowań należnych od przewoźnika, przewoźnika podwykonawcy oraz ich pracowników i innych zatrudnionych, z których usług korzystają przy wykonywaniu przewozu, nie może przekraczać maksymalnych kwot odszkodowania

przewidzianych w niniejszych Przepisach ujednoliconych.

§6. Żadne z postanowień niniejszego artykułu nie narusza praw do roszczenia

zwrotnego powstałego między przewoźnikiem a przewoźnikiem podwykonawcą.

Artykuł 28 Domniemanie zaginięcia lub uszkodzenia w razie ponownego nadania

§1. Jeżeli przesyłkę nadaną do przewozu na podstawie niniejszych Przepisów ujednoliconych nadano ponownie na warunkach tych samych Przepisów i jeżeli po ponownym nadaniu stwierdzono częściowe zaginięcie lub uszkodzenie, istnieje domniemanie, że częściowe zaginięcie lub uszkodzenie nastąpiło w czasie

obowiązywania ostatniej umowy przewozu, pod warunkiem, że przesyłka pozostawała

Nr 100 — 6118 — Poz. 674

pod nadzorem przewoźnika i, że przesyłkę nadano w takim stanie, w jakim nadeszła do

miejsca ponownego nadania.

§2. Domniemanie takie istnieje także wtedy, gdy ponowne nadanie poprzedziła umowa przewozu nie oparta na niniejszych Przepisach ujednoliconych, pod warunkiem, że w razie bezpośredniego nadania od pierwotnego miejsca nadania do miejsca

przeznaczenia można było zastosować te przepisy.

§3. Domniemanie takie istnieje także wtedy, gdy ponowne nadanie poprzedziła umowa przewozu zawarta na podstawie porównywalnej z niniejszymi Przepisami ujednoliconymi międzynarodowej konwencji dotyczącej bezpośredniego międzynarodowego przewozu kolejami, gdy zawiera ona takie samo domniemanie na

korzyść przesyłek nadanych zgodnie z niniejszymi Przepisami ujednoliconymi.

Artykuł 29 Domniemanie zaginięcia towaru

§1. Osoba uprawniona może, bez konieczności dostarczenia dalszych dowodów, uważać towar za zaginiony, jeżeli nie wydano lub nie postawiono go do dyspozycji

odbiorcy w ciągu trzydziestu dni po upływie terminu dostawy.

§2. Otrzymawszy odszkodowanie za zaginiony towar, osoba uprawniona może na piśmie żądać, aby w razie odnalezienia towaru w ciągu roku po wypłaceniu odszkodowania zawiadomiono ją o tym niezwłocznie. O zgłoszeniu takiego żądania

przewoźnik wydaje poświadczenie na piśmie.

§3. W ciągu trzydziestu dni po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w $£ 2, osoba uprawniona może żądać, aby towar wydano jej po opłaceniu wszelkich należności wynikających z listu przewozowego i po zwróceniu otrzymanego odszkodowania, ewentualnie po potrąceniu kosztów związanych z tym odszkodowaniem. Jednakże zachowuje ona swoje prawa do odszkodowania za przekroczenie terminu dostawy,

o którym mowa w art. 33 i art. 35.

§4. Jeżeli nie zgłoszono żądania, o którym mowa w § 2 lub nie udzielono wskazówek w terminie, o którym mowa w § 3 lub, jeżeli towar został odnaleziony po upływie jednego roku od wypłacenia odszkodowania, przewoźnik rozporządza towarem zgodnie

z ustawami i przepisami miejsca, gdzie znajduje się towar.

Nr 100 — 6119 — Poz. 674

Artykuł 30 Odszkodowanie w razie zaginięcia

§1. W razie całkowitego lub częściowego zaginięcia towaru, przewoźnik powinien, bez jakichkolwiek dalszych odszkodowań, zapłacić odszkodowanie obliczone według ceny giełdowej lub w braku ceny giełdowej według ceny rynkowej, , lub też, jeżeli brak jednej i drugiej ceny, według wartości użytkowej towaru tego samego rodzaju i gatunku

w czasie i miejscu, w którym towar został przyjęty do przewozu,.

§2. Wysokość odszkodowania nie może przewyższać 17 jednostek obrachunkowych

za każdy brakujący kilogram masy brutto.

§3. W razie zaginięcia pojazdu kolejowego toczącego się na własnych kołach i nadanego do przewozu jako towar lub jednostki transportu intermodalnego lub ich części, odszkodowanie jest ograniczone, z wyłączeniem wszelkich dalszych odszkodowań, do wartości użytkowej pojazdu lub jednostki transportu intermodalnego lub ich części w czasie i w miejscu zaginięcia. Jeżeli nie można ustalić czasu i miejsca zaginięcia, odszkodowanie ogranicza się do wartości użytkowej w czasie i miejscu,

w którym został przyjęty do przewozu.

§4. Ponadto przewoźnik musi zwrócić przewoźne, cła i pozostałe kwoty, zapłacone w związku z przewozem zaginionego towaru, z wyjątkiem podatku akcyzowego od

towarów przewożonych z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy.

Artykuł 31 Odpowiedzialność w razie ubytku masy przy przewozie

§1. Jeżeli chodzi o towary, które z powodu swych właściwości tracą zazwyczaj na masie w związku z ich przewozem, przewoźnik odpowiada, bez względu na przebytą

odległość, tylko za tę część ubytku masy, która przewyższa następujące normy:

a) dwa procent masy dla towarów płynnych lub nadanych do przewozu w stanie

wilgotnym, b) jeden procent masy dla towarów suchych.

S§2. Nie można powoływać się na ograniczenie odpowiedzialności, o którym mowa

Nr 100 — 6120 — Poz. 674

w § 1, jeżeli na podstawie okoliczności danego wypadku udowodniono, że ubytek nie

wynika z przyczyn uzasadniających stosowanie tych norm.

§3. Wrazie przewozu kilku sztuk towaru na podstawie jednego listu przewozowego, ubytek masy przy przewozie oblicza się dla każdej sztuki, jeżeli jej masę podano

oddzielnie w liście przewozowym przy nadaniu lub można ją ustalić w inny sposób.

§4. Wrazie całkowitego zaginięcia towaru lub w przypadku utraty sztuk towaru, przy

obliczaniu odszkodowania nie stosuje się żadnego potrącenia ubytku masy.

§5. Postanowienia niniejszego artykułu nie naruszają postanowień art. 23 i art. 25.

Artykuł 32 Odszkodowanie w razie uszkodzenia

§1. Wrazie uszkodzenia towaru, przewoźnik obowiązany jest zapłacić, z wyłączeniem wszelkich dalszych odszkodowań, kwotę, o którą obniżyła się wartość towaru. Za podstawę do obliczenia tej kwoty przyjmuje się procent, o który w miejscu przeznaczenia

obniżyła się wartość towaru, ustalona zgodnie z art. 30. §2. Odszkodowanie nie może jednak przewyższać:

a) jeżeli cała przesyłka doznała obniżenia wartości wskutek uszkodzenia — kwoty,

którą należałoby zapłacić w razie zaginięcia całej przesyłki,

b) jeżeli tylko część przesyłki doznała obniżenia wartości wskutek uszkodzenia — kwoty, którą należałoby zapłacić w razie zaginięcia części, która doznała obniżenia

wartości.

§3. W razie uszkodzenia pojazdu kolejowego, toczącego się na własnych kołach i nadanego do przewozu jako towar lub jednostki transportu intermodalnego lub ich części, odszkodowanie jest ograniczone, z wyłączeniem jakichkolwiek dalszych odszkodowań, do wysokości kosztów naprawy. Odszkodowanie nie może przewyższać

kwoty należnej w razie zaginięcia.

§4. Przewoźnik powinien ponadto zwrócić, w stosunku określonym w § 1, poniesione

koszty, o których mowa w art. 30 §4.

Artykuł 33

Nr 100 — 6121 — Poz. 674

Odszkodowanie w razie przekroczenia terminu dostawy

§1. Jeżeli wskutek przekroczenia terminu dostawy powstała szkoda, włącznie z uszkodzeniem przesyłki, przewoźnik powinien zapłacić odszkodowanie, które nie może

przekraczać czterokrotnej kwoty przewoźnego.

§2. Wrazie całkowitego zaginięcia towaru, odszkodowanie, o którym mowa w § 1 nie

łączy się z odszkodowaniem, o którym mowa w art. 30.

§3. Wrazie częściowego zaginięcia towaru, odszkodowanie, o którym mowa w § 1 nie

może przekraczać czterokrotnej kwoty przewoźnego za nie zaginioną część przesyłki.

§4. W razie uszkodzenia towaru, nie będącego skutkiem przekroczenia terminu dostawy, odszkodowanie przewidziane w § 1 łączy się w danym wypadku,

z odszkodowaniem, o którym mowa w art. 32.

§5. W żadnym wypadku odszkodowanie, o którym mowa w S§ 1 połączone z odszkodowaniem, o którym mowa w art. 30 i art. 32 nie może być wyższe niż

odszkodowanie, które należałoby zapłacić w razie całkowitego zaginięcia towaru.§6.

.§6. Jeżeli, zgodnie z art. 16 § 1, termin dostawy został ustalony na podstawie porozumienia, porozumienie to może przewidywać inne zasady wypłacania odszkodowań, niż te, o których mowa w § 1. Jeżeli w tym przypadku, terminy dostawy, o których mowa w art.16 § 2 do 4 zostały przekroczone, osoba uprawniona może żądać odszkodowania przewidzianego w wymienionym porozumieniu albo odszkodowania, o którym mowa w § 1 do §5.

Artykuł 34 Odszkodowanie w razie deklarowania wartości towaru

Nadawca i przewoźnik mogą uzgodnić, że nadawca w liście przewozowym zadeklaruje wartość towaru przewyższającą górną granicę, o której mowa w art. 30 § 2. W tym

wypadku deklarowana wartość zastępuje górną granicę.

Artykuł 35 Odszkodowanie w razie deklarowania szczególnej wartości dostawy

Nadawca i przewoźnik mogą uzgodnić, że nadawca wpisze do listu przewozowego

Nr 100 — 6122 — Poz. 674

kwotę przedstawiającą szczególną wartość dostawy w wypadku zaginięcia, uszkodzenia, lub przekroczenia terminu dostawy. W tym wypadku poza odszkodowaniami, o których mowa w art. 30, art. 32 i art. 33, można żądać dodatkowego odszkodowania z tytułu

udowodnionej szkody do wysokości deklarowanej kwoty.

Artykuł 36 Utrata prawa do ograniczenia odpowiedzialności

Ograniczenia odpowiedzialności, o których mowa w art. 158 3, art. 1986i 7, art. 30, art 32 do 35 nie mają zastosowania, jeżeli zostało udowodnione, że szkoda jest wynikiem działania lub zaniechania popełnionego przez przewoźnika albo z zamiarem spowodowania szkody, albo lekkomyślnie i ze świadomością prawdopodobieństwa

powstania szkody.

Artykuł 37 Przeliczenie i oprocentowanie odszkodowania

§1. Jeżeli obliczenie odszkodowania wymaga przeliczenia kwot wyrażonych w walutach obcych, przeliczenia dokonuje się według kursu obowiązującego w dniu

i w miejscu wypłaty odszkodowania.

§2. Osoba uprawniona może żądać odsetek od odszkodowania, naliczanych w wysokości pięciu procent w stosunku rocznym, od dnia wniesienia reklamacji, o której

mowa w art. 43 lub, gdy nie było reklamacji, od dnia wytoczenia powództwa sądowego.

S§3. Jeżeli osoba uprawniona nie dostarczy przewoźnikowi w wyznaczonym jej odpowiednim terminie dokumentów uzasadniających roszczenie, niezbędnych do ostatecznego załatwienia reklamacji, odsetek tych nie nalicza się za okres od upływu

tego terminu do chwili dostarczenia dokumentów.

Artykuł 38 Odpowiedzialność w komunikacji kolejowo - morskiej

§1. Przy przewozach kolejowo - morskich, z wykorzystaniem linii morskich, o których

mowa w art. 24 §1 Konwencji, każde Państwo Członkowskie może, poprzez żądanie

Nr 100 — 6123 — Poz. 674

zamieszczenia odpowiedniego zapisu w liście linii podległych niniejszym Przepisom ujednoliconym, uzupełnić przyczyny uzasadniające zwolnienie od odpowiedzialności,

o których mowa w art. 23, niżej podanymi przyczynami:

a) pożarem, jeżeli przewoźnik udowodni, że nie został on spowodowany wskutek jego działalności lub z jego winy, z winy kapitana, załogi, pilota lub pracowników

przewoźnika; b) - ratowaniem lub usiłowaniem ratowania życia lub mienia na morzu;

c) załadowaniem towaru na pokład statku, pod warunkiem, że za zgodą nadawcy wyrażoną w liście przewozowym, towar umieszczono na pokładzie i nie przewozi się go

w wagonie;

d) niebezpieczeństwem, zagrożeniem lub wypadkami na morzu lub innych wodach

żeglownych.

§2. Przewoźnik może jednak powołać się na przyczyny, o których mowa w 81 tylko w razie, gdy udowodni, że zaginięcie, uszkodzenie lub przekroczenie terminu dostawy powstało podczas przewozu morzem, od chwili załadowania towaru na statek, aż do

wyładowania towaru ze statku.

§3. Jeżeli przewoźnik powołał się na przyczyny uzasadniające zwolnienie od odpowiedzialności, o których mowa w § 1, ponosi jednak odpowiedzialność, jeżeli osoba uprawniona udowodni, że zaginięcie, uszkodzenie lub przekroczenie terminu dostawy

nastąpiło z winy przewoźnika, kapitana, załogi, pilota lub pracowników przewoźnika.

§4. Jeżeli ta sama linia morska obsługiwana jest przez kilka przedsiębiorstw wpisanych na listę, o której mowa w art. 24 § 1 Konwencji, ten sam system

odpowiedzialności stosuje się do wszystkich przedsiębiorstw .

Ponadto, gdy przedsiębiorstwa te zostały wpisane na listę na żądanie kilku Państw Członkowskich, w sprawie przyjęcia przepisów o odpowiedzialności powinno być

zawarte wcześniej porozumienie między tymi państwami.

§5. O środkach powziętych na podstawie § 1 i § 4 powiadamia się Sekretarza Generalnego. Wchodzą one w życie najwcześniej po upływie trzydziestu dni od daty pisma, którym Sekretarz Generalny powiadomił o nich inne Państwa Członkowskie. Środków tych nie stosuje się do przesyłek znajdujących się w drodze.

Nr 100 — 6124 — Poz. 674

Artykuł 39 Odpowiedzialność w razie wypadku nuklearnego

Przewoźnik jest zwolniony od odpowiedzialności ciążącej na nim na podstawie Przepisów ujednoliconych, jeżeli szkoda powstała wskutek wypadku nuklearnego i jeżeli według ustaw i przepisów o odpowiedzialności w dziedzinie energii nuklearnej, obowiązujących w danym państwie, osoba użytkująca urządzenie nuklearne lub

zastępująca ją osoba odpowiada za tę szkodę.

Artykuł 40 Odpowiedzialność przewoźnika za swoich pracowników

Przewoźnik odpowiada za swoich pracowników oraz za inne osoby, z usług których korzysta przy wykonywaniu przewozu, jeżeli pracownicy ci i inne osoby wykonują swoje czynności służbowe. Zarządzający infrastrukturą kolejową, na której odbywa się przewóz, uważani są za pracowników, z usług których przewoźnik korzysta przy

wykonywaniu przewozu.

Artykuł 41 Roszczenia szczególne

§1. We wszystkich przypadkach, w których mają zastosowanie niniejsze Przepisy ujednolicone, można wystąpić przeciwko przewoźnikowi z roszczeniem o odszkodowanie bez względu na tytuł, na jakim jest ono oparte, tylko na warunkach

i w granicach przewidzianych w niniejszych Przepisach ujednoliconych.

§2. To samo dotyczy również roszczeń dochodzonych przeciwko pracownikom i innym

osobom, za które przewoźnik odpowiada na podstawie art. 40.

Tytuł IV

Dochodzenie roszczeń

Artykuł 42

Nr 100 — 6125 — Poz. 674

Stwierdzenie częściowego zaginięcia lub uszkodzenia

§1. Jeżeli przewoźnik ujawni lub przypuszcza albo też osoba uprawniona twierdzi, że towar częściowo zaginął lub został uszkodzony, przewoźnik jest obowiązany niezwłocznie i w miarę możliwości w obecności osoby uprawnionej, stwierdzić protokolarnie, w zależności od rodzaju szkody, stan towaru, jego masę oraz, jeżeli to

możliwe, rozmiar i przyczynę szkody, jak również czas jej powstania. §2. Odpis tego protokołu wydaje się nieodpłatnie osobie uprawnionej.

§3. Jeżeli osoba uprawniona nie uznaje stwierdzeń protokołu, może ona żądać ustalenia stanu i masy towaru, jak również przyczyn i rozmiaru szkody przez rzeczoznawcę powołanego przez strony umowy lub przez sąd. Postępowanie to podlega

ustawom i przepisom państwa, w którym odbywa się ustalenie szkody.

Artykuł 43 Reklamacje

§1. Reklamacje wynikające z umowy przewozu należy wnosić na piśmie do

przewoźnika, przeciwko któremu może być wytoczone powództwo sądowe.

§2. Prawo wnoszenia reklamacji przysługuje osobom, które mają prawo wytoczenia

przewoźnikowi powództwa sądowego.

§3. Wnosząc reklamację nadawca powinien przedstawić wtórnik listu przewozowego. W razie braku wtórnika, nadawca powinien przedstawić zgodę odbiorcy lub udowodnić,

że ten ostatni odmówił przyjęcia przesyłki.

§4. Wnosząc reklamację, odbiorca powinien przedstawić list przewozowy, jeśli mu go

wydano.

§5. List przewozowy, wtórnik listu przewozowego i inne dokumenty, których dołączanie do reklamacji osoba uprawniona uważa za konieczne, powinny być przedstawione w oryginałach lub odpisach, które na żądanie przewoźnika powinny być

należycie uwierzytelnione.

§6. Przy załatwianiu reklamacji, przewoźnik może żądać przedstawienia oryginału listu przewozowego, wtórnika lub zaświadczenia o zaliczeniu w oryginałach, w celu

zamieszczenia na nich adnotacji o załatwieniu.

Nr 100 — 6126 — Poz. 674

Artykuł 44 Osoby uprawnione do wytoczenia powództwa przeciwko przewoźnikowi

§1. Z zastrzeżeniem § 3.14, prawo do wytoczenia powództwa z tytułu roszczeń

wynikających z umowy przewozu przysługuje:

a) nadawcy, do chwili gdy odbiorca:

1. - odebrał list przewozowy,

2. przyjął towar, lub

3. . skorzystał z przysługujących mu praw na podstawie art. 17 § 3 lub art. 18 83, b) odbiorcy, od chwili gdy:

I. odebrał list przewozowy,

2. przyjął towar, lub

3. _ skorzystał z przysługujących mu praw na podstawie art. 17 § 3 lub art. 18 83.

§2. Jednakże, przysługujące odbiorcy prawo wytoczenia powództwa sądowego wygasa z chwilą, gdy osoba wyznaczona przez odbiorcę zgodnie z art. 18 § 5 odebrała list przewozowy, przyjęła towar lub skorzystała z praw przysługujących jej na podstawie art. 17 § 3. |

§3. Prawo do wytoczenia powództwa sądowego o zwrot kwoty zapłaconej na

podstawie umowy przewozu przysługuje tylko temu, kto dokonał zapłaty.

§4. Prawo do wytoczenia powództwa sądowego z tytułu zaliczeń przysługuje tylko

nadawcy.

§5. Wytaczając powództwo sądowe, nadawca powinien przedstawić wtórnik listu przewozowego. W razie braku wtórnika, nadawca powinien przedstawić zgodę odbiorcy lub udowodnić, że ten ostatni odmówił przyjęcia przesyłki. W razie potrzeby nadawca

powinien udowodnić brak lub zaginięcie listu przewozowego.

§6. Wytaczając powództwo sądowe, odbiorca powinien przedstawić list przewozowy,

jeśli mu go wydano.

Nr 100 — 6127 — Poz. 674

Artykuł 45 Przewoźnicy, przeciwko którym mogą być wytoczone powództwa sądowe

§1. Powództwa sądowe wynikające z umowy przewozu mogą być wytoczone, z zastrzeżeniem § 3 i 4, jedynie przeciwko pierwszemu lub ostatniemu przewoźnikowi lub przeciwko przewoźnikowi, który wykonał część przewozu, podczas której nastąpiło

zdarzenie uzasadniające roszczenie.

§2. Wrazie wykonywania przewozów przez kolejnych przewoźników, gdy przewoźnik zobowiązany do wydania jest wpisany za jego zgodą do listu przewozowego, powództwo sądowe może być wytoczone także przeciwko niemu zgodnie z § 1, nawet, gdy nie

otrzymał on towaru, ani listu przewozowego.

§3. Powództwo sądowe o zwrot kwoty zapłaconej na podstawie umowy przewozu może być wytoczone przeciwko przewoźnikowi, który pobrał tę kwotę lub przeciwko

przewoźnikowi, na rzecz którego została ona pobrana.

§4. Powództwo sądowe z tytułu zaliczenia może być wytoczone tylko przeciwko

przewożnikowi, który przyjął towar w miejscu nadania.

§5. Powództwo sądowe może być wytoczone przeciwko innemu przewoźnikowi niż wskazani w § 1 do 4, jeżeli zostało ono wytoczone jako powództwo wzajemne lub w drodze zarzutu w związku z roszczeniem głównym, wynikłym z tej samej umowy

przewozu.

§6. Jeżeli postanowienia niniejszych Przepisów ujednoliconych stosują się do

przewoźnika podwykonawcy, również jemu można wytoczyć powództwo sądowe.

$/. Jeżeli powód ma do wyboru między kilkoma przewoźnikami, jego prawo wyboru wygasa z chwilą wytoczenia powództwa przeciwko jednemu z tych przewoźników. Powyższą zasadę stosuje się, gdy powód ma wybór między jednym lub kilkoma przewoźnikami a przewoźnikiem podwykonawcą.

Artykuł 46 Właściwość sądów §1. Na podstawie niniejszych Przepisów ujednoliconych powództwa sądowe można

wytoczyć tylko przed sądami Państw Członkowskich wyznaczonych przez strony we

Nr 100 — 6128 — Poz. 674

wspólnym porozumieniu lub przed sądem państwa, na którego terytorium:

a) pozwany ma stałą siedzibę, główną siedzibę, filię lub agencję za pośrednictwem

której została zawarta umowa przewozu, lub

b) znajduje się miejsce przyjęcia towaru lub miejsce przewidziane dla dostarczania

towaru. Powództwa nie można wytoczyć przed innymi sądami.

§2. Jeżeli na podstawie niniejszych Przepisów ujednoliconych zostało wytoczone powództwo sądowe przed sądem właściwym zgodnie z § 1 lub, jeżeli w takim sporze został wydany wyrok przez taki sąd, nie może być wytoczone żadne nowe powództwo sądowe z tej samej przyczyny między tymi samymi stronami, chyba że wyrok sądu, przed którym pierwsze powództwo zostało wytoczone, nie mógłby być wykonany

w państwie, w którym jest wytoczone nowe powództwo.

Artykuł 47 Wygaśnięcie roszczeń przeciwko przewoźnikowi

§1. Z chwilą wydania towaru osobie uprawnionej wygasają wszelkie, wynikające z umowy przewozu, roszczenia przeciwko przewoźnikowi z tytułu częściowego

zaginięcia, uszkodzenia lub przekroczenia terminu dostawy. §2. Roszczenia nie wygasają jednak: a) wrazie częściowego zaginięcia lub uszkodzenia, jeżeli:

1. zaginięcie lub uszkodzenie towaru zostało stwierdzone zgodnie z art. 42 przed

przyjęciem towaru przez osobę uprawnioną,

2. tylko z winy przewoźnika zaniedbano stwierdzenia, którego należało dokonać

zgodnie z art. 42,

b) w razie szkody nie dającej się zauważyć z zewnątrz, a którą stwierdzono po

przyjęciu towaru przez osobę uprawnioną, jeżeli osoba ta:

1. zażąda stwierdzenia szkody zgodnie z art. 42, bezpośrednio po jej ujawnieniu,

najpóźniej jednak w ciągu siedmiu dni po przyjęciu towaru,

2. udowodni ponadto, że szkoda powstała w czasie pomiędzy przyjęciem towaru do

Nr 100 — 6129 — Poz. 674

przewozu a jego wydaniem,

c) w razie przekroczenia terminu dostawy, jeżeli osoba uprawniona w ciągu sześćdziesięciu dni skorzystała z przysługujących jej praw wobec jednego

z przewoźników, o których mowa w art. 45 8 1,

d) jeżeli osoba uprawniona udowodni, że szkoda jest wynikiem działania lub zaniechania popełnionego albo z zamiarem spowodowania szkody, albo lekkomyślnie

i ze świadomością prawdopodobieństwa powstania szkody.

§3. Jeżeli towar został ponownie nadany do przewozu na warunkach, o których mowa w art. 28, , roszczenia wynikające z jednej z poprzednich umów przewozu z tytułu częściowego zaginięcia lub uszkodzenia wygasają tak, jakby chodziło tylko o jedną

umowę przewozu.

Artykuł 48 Przedawnienie roszczeń

§1. Roszczenia wynikające z umowy przewozu przedawniają się z upływem jednego

roku. Jednakże termin przedawnienia wynosi dwa lata w odniesieniu do roszczenia: a) owypłatę zaliczenia pobranego przez przewoźnika od odbiorcy, b) owypłatę kwoty uzyskanej ze sprzedaży dokonanej przez przewoźnika,

c) ztytułu szkody powstałej w wyniku działania lub zaniechania popełnionego, albo z zamiarem spowodowania szkody, albo lekkomyślnie i ze świadomością

prawdopodobieństwa powstania szkody,

d) jednej z umów przewozu, poprzedzających ponowne nadanie w przypadku,

o którym mowa w art. 28. §2. Przedawnienie biegnie dla roszczeń:

a) 0 odszkodowanie za całkowite zaginięcie: od trzydziestego dnia po upływie

terminu dostawy,

b) o odszkodowanie za częściowe zaginięcie, uszkodzenie lub przekroczenie terminu

dostawy: od dnia wydania,

c) we wszystkich innych wypadkach: od dnia, od którego przysługuje prawo

Nr 100 — 6130 — Poz. 674

dochodzenia roszczeń. Dnia wskazanego jako początek biegu przedawnienia nie wlicza się do tego terminu.

§3. W razie wniesienia na piśmie reklamacji zgodnie z art. 43, wraz z niezbędnymi dokumentami dowodowymi, bieg przedawnienia zawiesza się do dnia, w którym przewoźnik odmówił na piśmie uznania reklamacji i zwrócił załączone do niej dokumenty. W razie częściowego uwzględnienia reklamacji, bieg przedawnienia wznawia się dla spornej części reklamacji. Obowiązek udowodnienia złożenia reklamacji lub udzielenia odpowiedzi oraz zwrotu dokumentów ciąży na stronie powołującej się na te fakty. Dalsze reklamacje, których przedmiotem jest to samo roszczenie, nie zawieszają biegu

przedawnienia.

§4. Roszczeń przedawnionych nie można dochodzić nawet na drodze powództwa

wzajemnego ani podnosić na drodze sprzeciwu.

§5. Z zastrzeżeniem powyższych postanowień zawieszenie i przerwanie biegu

przedawnienia reguluje prawo krajowe.

Tytuł V

Wzajemne stosunki między przewoźnikami

Artykuł 49 Rozrachunek

§1. Każdy przewoźnik, który przy nadaniu lub przy wydaniu, pobrał lub powinien był pobrać opłaty lub inne należności wynikające z umowy przewozu, jest obowiązany zapłacić uczestniczącym w przewozie przewoźnikom przypadający im udział. Rodzaj

i sposób zapłaty regulują umowy między przewoźnikami.

§2. Postanowienia art. 12 stosuje się do stosunków między kolejnymi przewoźnikami.

Artykuł 50 Prawo do roszczeń zwrotnych

§1. Przewoźnikowi, który na podstawie niniejszych Przepisów ujednoliconych zapłacił

Nr 100 — 6131 — Poz. 674

odszkodowanie, przysługuje prawo do roszczenia zwrotnego przeciwko przewoźnikom

uczestniczącym w przewozie, zgodnie z następującymi postanowieniami: a) przewoźnik, który spowodował szkodę ponosi za nią wyłączną odpowiedzialność;

b) jeżeli szkodę spowodowało kilku przewoźników, każdy z nich ponosi odpowiedzialność za szkodę przez siebie soowodowaną; jeżeli rozróżnienie takie nie jest

możliwe, odszkodowanie dzieli się między nich według zasad podanych pod lit. c;

c) jeżeli nie można udowodnić, który z przewoźników spowodował szkodę, odszkodowanie dzieli się między wszystkich przewoźników uczestniczących w przewozie, z wyjątkiem tych, którzy udowodnią, że szkoda nie została przez nich spowodowana; podziału dokonuje się proporcjonalnie do udziału w opłacie za przewóz,

przypadającego każdemu z przewoźników.

§2. W razie niewypłacalności jednego z przewoźników, przypadający na niego, lecz niezapłacony udział dzieli się między wszystkich pozostałych przewoźników uczestniczących w przewozie, proporcjonalnie do przypadającego. każdemu z nich

udziału w opłacie za przewóz.

Artykuł 51 Postępowanie przy roszczeniach zwrotnych

§1. Przewoźnik, przeciwko któremu wystąpiono z roszczeniem zwrotnym, o którym mowa w art. 50, nie może kwestionować zasadności zapłaty dokonanej przez przewoźnika występującego z roszczeniem zwrotnym, jeżeli odszkodowanie ustalone zostało przez sąd po wezwaniu go w należyty sposób i po umożliwieniu mu przystąpienia do sporu w charakterze interwenta. Sąd orzekający w sprawie głównej

ustala terminy do wezwania i interwencji.

§2. Przewoźnik występujący z roszczeniem zwrotnym powinien pozwać jednym i tym samym pozwem wszystkich przewoźników, z którymi nie zawarł ugody, pod rygorem

utraty prawa do roszczenia zwrotnego w stosunku do przewoźników, których nie pozwał.

§3. Sąd powinien rozstrzygać jednym i tym samym wyrokiem o wszystkich

roszczeniach zwrotnych, z którymi wystąpiono.

§4. Przewoźnik, który chce skorzystać ze swojego prawa do roszczenia zwrotnego,

Nr 100 — 6133 — Poz. 674

Regulamin międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych

(RID - załącznik € do konwencji)

Artykuł 1

Zakres stosowania

§ 1. Regulamin niniejszy stosuje się do : a) międzynarodowego przewozu kolejami towarów niebezpiecznych na terytorium

Państw Członkowskich,

b) przewozu uzupełniającego transport kolejowy, do którego stosują się Przepisy ujednolicone CIM, z zastrzeżeniem przepisów międzynarodowych regulujących przewozy wykonywane przez inny rodzaj transportu, oraz do działalności , o których

mowa w załączniku do niniejszego Regulaminu .

§ 2. Towary niebezpieczne wyłączone z przewozu w załączniku nie mogą być

przedmiotem przewozu międzynarodowego.

Artykuł 2 Zwolnienia

Regulamin niniejszy nie stosuje się, w całości lub w części, do przewozu towarów niebezpiecznych, których zwolnienie przewiduje załącznik. Zwolnienia mogą być przewidziane tylko wówczas, jeżeli ilość, rodzaj zwolnionych przewozów lub opakowanie

gwarantują bezpieczeństwo przewozu.

Artykuł 3 Ograniczenia

Każde Państwo Członkowskie zachowuje prawo do regulowania lub

zakazywania międzynarodowego przewozu towarów niebezpiecznych na swoim terytorium z innych przyczyn niż bezpieczeństwo podczas przewozu. Artykuł 4 Stosowanie innych przepisów

Przewozy, do których stosuje się niniejszy Regulamin, podlegają w dalszym ciągu przepisom krajowym lub międzynarodowym, stosowanym do przewozu towarów

kolejami.

Artykuł 5

Rodzaj dopuszczonych pociągów. Przewóz w postaci bagażu podręcznego, przesyłki bagażowej lub w pojazdach samochodowych

§ 1. Towary niebezpieczne przewozi się tylko pociągami towarowymi z wyjątkiem:

a) towarów niebezpiecznych dopuszczonych do przewozu zgodnie z załącznikiem, z zachowaniem maksymalnej ich ilości i szczególnych warunków przewozu

w pociągach innych niż w pociągi towarowe,

b) towarów niebezpiecznych przewożonych na warunkach szczególnych określonych w załączniku w postaci bagażu podręcznego, przesyłki bagażowej lub w pojazdach samochodowych zgodnie z art. 12 Przepisów ujednoliconych CIV.

§ 2. Podróżny nie może wziąć ze sobą towarów niebezpiecznych jako bagażu

podręcznego, przesyłki bagażowej lub do pojazdów samochodowych, jeżeli

towary te nie odpowiadają warunkom szczególnym określonym w załączniku.

Artykuł 6 Załącznik Załącznik stanowi integralną część niniejszego Regulaminu.

*k*

Załącznik otrzyma brzmienie, które ustali Komisja Ekspertów do Spraw Przewozu Towarów Niebezpiecznych w dniu wejścia wżycie Protokołu z dnia 3 czerwca 1999 r.

wprowadzającego zmiany do Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami

Nr 100 — 6135 — Poz. 674

(COTIF) z dnia 9 maja 1980 r., zgodnie z jej art. 19 § 4.

Przepisy ujednolicone o umowach użytkowania pojazdów w międzynarodowej

komunikacji kolejowej

(CUV - załącznik D do konwencji)

Artykuł 1 Zakres stosowania

Przepisy ujednolicone stosuje się do dwu- lub wielostronnych umów o użytkowanie pojazdów kolejowych jako środka transportu w celu wykonania przewozów na podstawie

Przepisów ujednoliconych CIV i Przepisów ujednoliconych CIM.

Artykuł 2 Definicje Dla celów niniejszych Przepisów ujednoliconych wyrażenie:

a) "przedsiębiorstwo transportu kolejowego" oznacza każde przedsiębiorstwo prywatne lub publiczne, upoważnione do przewozu osób lub towarów i które zapewnia trakcję,

b) "pojazd" oznacza każdy pojazd toczący się na własnych kołach po szynach, bez własnego napędu,

c) "posiadacz" oznacza osobę, która będąc właścicielem lub uprawnionym do dysponowania, w sposób ciągły eksploatuje komercyjnie tabor kolejowy jako środek transportu.

d) "stacja macierzysta” oznacza nazwę miejscowości zamieszczonej na pojeździe, do której pojazd ten może lub powinien być odesłany zgodnie z warunkami zawartymi w

umowie o użytkowanie.

Artykuł 3

Nr 100 — 6136 — Poz. 674

Znaki i napisy na pojazdach

§ 1. Niezależnie od przepisów o dopuszczeniu technicznym pojazdów o ruchu w komunikacji międzynarodowej, osoba, która powierza pojazd na podstawie umowy,

o której mowa w art. 1 powinna upewnić się, że zostały zamieszczone na pojeździe: a) Oznaczenie posiadacza,

b) w razie potrzeby, oznaczenie przedsiębiorstwa kolejowego, do którego parku

pojazdów został włączony pojazd, c)w razie potrzeby, nazwę stacji macierzystej, d) inne znaki i napisy uzgodnione w umowie o użytkowanie

§ 2. Znaki i napisy, o których mowa w § 1 mogą być uzupełnione elektronicznymi

znakami identyfikacyjnymi.

Artykuł 4 Odpowiedzialność za zaginięcie lub uszkodzenie pojazdu

§ 1. Przedsiębiorstwo transportu kolejowego, któremu pojazd został powierzony w celu użytkowania go jako środka transportu, odpowiada za szkodę powstałą w wyniku zaginięcia lub uszkodzenia pojazdu lub jego części, chyba że przedsiębiorstwo to

udowodni, że szkoda nie powstała z jego winy.

5 2. Przedsiębiorstwo transportu kolejowego nie odpowiada za szkodę wynikającą z zaginięcia części pojazdu nie wpisanych na obu stronach wagonu lub nie

wymienionych w towarzyszącym wykazie inwentarza.

§ 3. W razie zaginięcia pojazdu lub jego części, odszkodowanie jest ograniczone, z wyłączeniem jakichkolwiek dalszych odszkodowań, do wartości użytkowej pojazdu lub jego części w czasie i miejscu zaginięcia. Jeżeli nie można ustalić czasu i miejsca zaginięcia, odszkodowanie ogranicza się do wartości użytkowej w czasie i miejscu,

w którym pojazdu został przekazany do użytkowania.

§ 4. W razie uszkodzenia pojazdu lub jego części, odszkodowanie jest ograniczone, z wyłączeniem jakichkolwiek dalszych odszkodowań, do wysokości poniesionych kosztów naprawy. Odszkodowanie nie może przekraczać kwoty należnej

w razie zaginięcia.

Nr 100 — 6137 — Poz. 674

§ 5. Strony umowy mogą zawrzeć porozumienia wprowadzające odchylenia od

postanowień § 1 do § 4.

Artykuł 5 Utrata prawa powoływania się na ograniczoną odpowiedzialność

Ograniczenia odpowiedzialności, o których mowa w artykule 4 § 3 i 4 nie mają zastosowania, jeżeli zostało udowodnione, że szkoda jest wynikiem działania lub zaniechania popełnionego przez przedsiębiorstwo transportu kolejowego albo z zamiarem spowodowania szkody albo lekkomyślnie i ze świadomością dopuszczenia

powstania szkody.

Artykuł 6 Domniemanie zaginięcia pojazdu

§ 1. Osoba uprawniona może, bez konieczności dostarczenia innych dowodów, uważać pojazd za zaginiony, jeżeli zażądała od przedsiębiorstwa transportu kolejowego, któremu powierzyła pojazd w celu użytkowania jako środka transportu, poszukiwania tego pojazd i pojazd ten nie został jej przekazany do dyspozycji, w ciągu trzech miesięcy, licząc od dnia złożenia przez nią żądania lub nie otrzymała żadnej informacji o miejscu, w którym znajduje się pojazd. Termin przedłuża się o czas trwania unieruchomienia pojazd, które wynikło z przyczyny niezawinionej przez przedsiębiorstwo transportu kolejowego lub wskutek uszkodzenia.

§ 2. Jeżeli pojazd uważany za zaginiony został odnaleziony po wypłaceniu odszkodowania, osoba uprawniona może żądać od przedsiębiorstwa transportu kolejowego, któremu powierzyła pojazd w celu użytkowania jako środka transportu aby w terminie 6 miesięcy po otrzymaniu zawiadomienia, pojazd został nieodpłatnie zwrócony za zwrotem odszkodowania, na stację macierzystą lub na inne

uzgodnione miejsce.

§ 3. Jeżeli żądanie, o którym mowa w § 2 nie zostało wniesione lub jeżeli pojazd odnalazł się po upływie roku od wypłacenia odszkodowania, przedsiębiorstwo transportu kolejowego, któremu osoba uprawniona przekazała pojazd w celu

użytkowania jako środka transportu, postępuje z tym pojazdem zgodnie

Nr 100 — 6138 — Poz. 674

z ustawami i przepisami miejsca postoju wagonu.

§ 4. Strony umowy mogą zawrzeć porozumienia wprowadzające odchylenia od

postanowień § 1 do § 3. Artykuł 7 Odpowiedzialność za szkody spowodowane przez pojazd

§1. Osoba, która na podstawie umowy, o której mowa w art. 1, przekazała pojazd w celu użytkowania jako środka transportu, odpowiada za szkodę spowodowaną

przez pojazd, jeżeli wynika to z jej winy.

§ 2. Strony umowy mogą zawrzeć porozumienia wprowadzające odchylenia od

postanowień § 1.

Artykuł 8 Zastąpienie

Jeżeli umowa o użytkowanie pojazdów przewiduje, że przedsiębiorstwo transportu kolejowego może przekazać pojazd innemu przedsiębiorstwu transportu kolejowego w celu użytkowania jako środka transportu, przedsiębiorstwo transportu kolejowego może za zgodą posiadacza uzgodnić z innymi przedsiębiorstwami transportu

kolejowego, że:

a) z zastrzeżeniem prawa do roszczenia zwrotnego, przedsiębiorstwo to zastępuje posiadacza w zakresie odpowiedzialności za zaginięcie lub uszkodzenie

pojazdu lub jego części,

b) tylko posiadacz odpowiada wobec innych przedsiębiorstw transportu kolejowego za szkody spowodowane przez pojazd, ale tylko przedsiębiorstwo transportu kolejowego będące uczestnikiem porozumienia z posiadaczem jest upoważnione do dochodzenia roszczeń w stosunku do innych przedsiębiorstw

transportu kolejowego.

Artykuł 9

Odpowiedzialność za swoich pracowników i inne osoby

Nr 100 — 6139 — Poz. 674

§ 1. Strony umowy odpowiadają za swoich pracowników oraz za inne osoby, z których usług korzystają przy wykonywaniu umowy, jeżeli pracownicy ci i inne osoby

wykonują swoje czynności służbowe.

§ 2. Jeżeli strony umowy nie ustaliły inaczej, zarządzający infrastrukturą, na której przedsiębiorstwo transportu kolejowego użytkuje pojazd jako środek transportu uważani

są za pracowników, z których usług korzysta przedsiębiorstwo transportu kolejowego.

§3. §1i2 stosuje się również w wypadku zastąpienia, o którym mowa w art. 8.

Artykuł 10 Roszczenia szczególne

§1. We wszystkich przypadkach, w których stosuje się niniejsze Przepisy ujednolicone, można wystąpić z roszczeniem o odszkodowanie za zaginięcie lub uszkodzenie pojazdu lub jego części, bez względu na tytuł na jakim jest ono oparte, tylko przeciwko przedsiębiorstwu transportu kolejowego, któremu pojazd został przekazany w celu jego użytkowania jako środka transportu na warunkach i w granicach

określonych w Przepisach ujednoliconych i umowie o użytkowanie. § 2. §1 stosuje się również w wypadku zastąpienia, o którym mowa w art. 8.

§ 3. Powyższe dotyczy również każdego roszczenia dochodzonego od pracowników oraz innych osób, za których odpowiada przedsiębiorstwo transportu kolejowego, a któremu został przekazany pojazd do użytkowania jako środek transportu.

Artykuł 11 Właściwość sądowa

§ 1. Na podstawie umowy zawartej zgodnie z niniejszymi Przepisami ujednoliconymi można wytoczyć powództwo przed sądem ustalonym w porozumieniu zawartym

między stronami umowy.

§ 2. Jeżeli strony umowy nie ustaliły inaczej, właściwym jest sąd Państwa Członkowskiego, w którym pozwany ma swoją siedzibę. Jeżeli pozwany nie ma swojej siedziby w Państwie Członkowskim, właściwym jest sąd miejsca, w którym

powstała szkoda.

Nr 100 — 6141 — Poz. 674 Przepisy ujednolicone o umowie użytkowania infrastruktury w międzynarodowej komunikacji kolejowej

(CUI - załącznik E do Konwencji)

Tytuł I

Postanowienia ogólne

Artykuł 1 Zakres stosowania

§1. Niniejsze Przepisy ujednolicone stosuje się do każdej umowy o użytkowanie infrastruktury kolejowej w celu prowadzenia przewozów międzynarodowych w rozumieniu Przepisów ujednoliconych CIV i Przepisów ujednoliconych CIM. Przepisy stosuje się niezależnie od siedziby i przynależności państwowej stron umowy. Niniejsze Przepisy ujednolicone stosuje się również wtedy, gdy infrastruktura kolejowa jest zarządzana lub używana przez państwo lub przez instytucje państwowe lub

organizacje rządowe.

§2. Z zastrzeżeniem postanowień art. 21, niniejszych Przepisów ujednoliconych

nie stosuje się do innych stosunków prawnych, a w szczególności:

a) odpowiedzialności przewoźnika lub zarządzającego wobec swoich pracowników lub

innych osób, z usług których korzystają przy wypełnianiu swoich zadań,

b) odpowiedzialności między przewoźnikiem lub zarządzającym z jednej strony

a osobami trzecimi z drugiej strony.

Artykuł 2

Ograniczenie odpowiedzialności w razie powstania szkód cielesnych

Nr 100 — 6142 — Poz. 674

§ 1. Każde państwo, może w każdym czasie zastrzec sobie prawo niestosowania w stosunku do ofiar wypadków powstałych na jego terytorium całości postanowień dotyczących odpowiedzialności w wypadku szkód cielesnych, jeżeli ofiary

są obywatelami lub osobami posiadającymi stałe miejsce pobytu w tym państwie.

§ 2. Państwo, które złożyło zastrzeżenie zgodnie z § 1, może je wycofać w każdym czasie, powiadamiając o tym depozytariusza. Wycofanie zastrzeżenia wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia, w którym depozytariusz powiadomił o nim

Państwa Członkowskie.

Artykuł 3 Definicje Dla celów niniejszych Przepisów ujednoliconych wyrażenie:

a) "infrastruktura kolejowa" oznacza wszystkie tory kolejowe i instalacje stałe, o ile są one konieczne do zapewnienia ruchu pojazdów kolejowych i do bezpieczeństwa

przewozu, b) "zarządzający" oznacza udostępniającego infrastrukturę kolejową,

c) "przewoźnik" oznacza przewożącego liniami kolejowymi osoby lub towary w komunikacji międzynarodowej na podstawie Przepisów ujednoliconych CIV lub

Przepisów ujednoliconych CIM,

d) "personel" oznacza pracowników i inne osoby, z usług których korzystają przewoźnik lub zarządzający przy realizacji umowy, o ile ci pracownicy i te inne osoby

wykonują swoje zadania,

e) "osoba trzecia" oznacza każdą osobę inną niż zarządzający, przewoźnik i ich

osoby pomocnicze,

f) "licencja" oznacza zezwolenie na wykonywanie działalności przewoźnika kolejowego, wydane zgodnie z ustawami i przepisami państwa, w którym przewoźnik

ma swoją siedzibę, ,

g) "świadectwo bezpieczeństwa" oznacza dokument stwierdzający, zgodnie z ustawami i przepisami państwa, w którym znajduje się użytkowana infrastruktura, że

w zakresie w jakim to dotyczy przewoźnika:

Nr 100 — 6143 — Poz. 674

- organizacja wewnętrzna przedsiębiorstwa, oraz

- personel, który będzie zatrudniony na użytkowanej infrastrukturze i pojazdy, które będą używane na tej infrastrukturze, odpowiadają wymaganiom bezpieczeństwa w celu

zapewnienia bezpiecznych usług przewozowych na tej infrastrukturze. Artykuł 4 Prawo obowiązujące

Jeżeli niniejsze Przepisy ujednolicone nie stanowią inaczej, jakiekolwiek postanowienie mogące bezpośrednio lub pośrednio uchylać ich stosowanie jest nieważne. Nieważność takiego postanowienia nie wpływa na ważność pozostałych postanowień umowy. Jednakże strony umowy, mogą przyjąć na siebie większą odpowiedzialność i szersze zobowiązania od określonych w niniejszych Przepisach

ujednoliconych lub ustalić maksymalną kwotę odszkodowania za szkody materialne.

Tytuł II

Umowa o użytkowanie

Artykuł 5 Treść i forma

§ 1. Stosunki między zarządzającym a przewoźnikiem określa umowa o użytkowaniu.

§2. Umowa określa w szczególności warunki administracyjne, techniczne

i finansowe użytkowania oraz zawiera przynajmniej następujące oznaczenia:

a) infrastruktura, która będzie użytkowana. b) zakres użytkowania,

c) usługi zarządzającego,

d) usługi przewoźnika,

e) personel, który będzie zatrudniony,

f) pojazdy, które będą użytkowane,

Nr 100 — 6144 — Poz. 674

9) warunki finansowe.

§ 3. Umowę zawiera się w formie pisemnej lub w formie jej równoważnej. Brak lub nieprawidłowość stwierdzenia pisemnego lub formy mu równoważnej lub też brak jednego z oznaczeń wymienionych w § 2 nie wpływa ani na istnienie ani ważność umowy podlegającej w dalszym ciągu postanowieniom niniejszych Przepisów

ujednoliconych.

Artykuł 6 Szczególne obowiązki przewoźnika i zarządzającego

§ 1. Przewoźnik powinien posiadać uprawnienia do wykonywania działalności przewoźnika kolejowego. Zatrudniony personel i użytkowane pojazdy powinny spełniać wymogi bezpieczeństwa. Zarządzający może żądać, aby przewoźnik potwierdził poprzez przedstawienie ważnej licencji i świadectwa bezpieczeństwa lub ich

urzędowo poświadczonych kopii lub też potwierdził w inny sposób, że spełnia te wymogi.

§ 2. Przewoźnik powiadamia zarządzającego o każdym zdarzeniu mogącym mieć wpływ na ważność jego licencji, świadectwa bezpieczeństwa lub na inny dokument

potwierdzający.

§ 3. Zarządzający może zażądać od przewoźnika udowodnienia, że zawarł on umowę ubezpieczeniową zapewniającą wystarczającą odpowiedzialność lub, że podjął on równoważne działania w celu pokrycia wszystkich roszczeń na podstawie art.9 do art. 21, niezależnie z jakiego tytułu mogłyby one wynikać. Każdego roku przewoźnik powinien udowodnić w należytej formie istnienie tego ubezpieczenia lub równoważnych zabezpieczeń. Jest on zobowiązany niezwłocznie powiadomić zarządzającego

o każdej zmianie istniejącej umowy ubezpieczeniowej przed jej wejściem w życie.

§ 4. Strony umowy powinny się wzajemnie informować o każdym zdarzeniu

mogącym zagrażać wykonaniu zawartej przez nich umowy.

Artykuł 7 Okres obowiązywania umowy

§ 1. Umowa o użytkowanie może być zawarta na czas określony lub nieokreślony.

Nr 100 — 6145 — Poz. 674

§ 2. Zarządzający może wypowiedzieć umowę o użytkowanie niezwłocznie, jeżeli:

a) przewoźnik nie jest już upoważniony do wykonywania działalności przewoźnika

kolejowego,

b) zatrudniony personel i użytkowane pojazdy nie odpowiadają już wymogom

bezpieczeństwa, c) przewoźnik spóźnia się z płatnością, a mianowicie:

1. za dwa następujące po sobie okresy i w wysokości kwoty przekraczającej

wartość miesięcznego użytkowania, lub

2. za czas wynoszący ponad dwa okresy i w wysokości kwoty równej wartości

użytkowania przez dwa miesiące,

d)przewoźnik drastycznie naruszył jeden ze szczególnych obowiązków, o których mowa w art. 6§2i3.

§ 3. Przewoźnik może niezwłocznie wypowiedzieć umowę o użytkowanie jeżeli

zarządzający utraci prawo do zarządzania infrastrukturą.

§ 4. Każda strona może bezzwłocznie wypowiedzieć umowę o użytkowanie w wypadku. drastycznego naruszenia przez drugą stronę umowy jednego z podstawowych obowiązków, jeżeli obowiązek ten dotyczy bezpieczeństwa osób lub

towarów, strony umowy mogą uzgodnić odstępstwa od wykonywania powyższego prawa.

§ 5. Strona umowy, która doprowadziła do jej wypowiedzenia, odpowiada wobec drugiej strony za wynikłe z tego szkody chyba, że udowodni, że szkody powstały nie z jej winy.

§ 6. Strony mogą uzgodnić odchylenia od postanowień § 2 lit. c i d oraz §5.

Tytuł III

Odpowiedzialność

Artykuł 8 Odpowiedzialność zarządzającego

§1. Zarządzający odpowiada za:

Nr 100 — 6146 — Poz. 674

a) szkody cielesne (śmierć, zranienie lub każde inne naruszenie fizycznego lub

umysłowego stanu zdrowia),

b) szkody materialne (zniszczenie lub uszkodzenie dóbr ruchomych lub

nieruchomości),

c) szkody majątkowe wynikające z odszkodowań należnych od przewoźnika na

podstawie Przepisów ujednoliconych CIV i Przepisów ujednoliconych CIM,

wyrządzone przewoźnikowi lub jego personelowi przez zarządzającego infrastrukturą w

czasie jej użytkowania. §2. Zarządzający jest zwolniony od odpowiedzialności:

a)za szkody cielesne i szkody majątkowe wynikające z odszkodowań należnych od

przewoźnika na podstawie Przepisów ujednoliconych CIV:

1. jeżeli zdarzenie powodujące szkodę powstało przez okoliczności nie związane z zarządzaniem infrastrukturą a których zarządzający, mimo zastosowania niezbędnej staranności wymaganej przez okoliczności sprawy, nie mógł ich uniknąć

ani których skutkom nie mógł zapobiec,

2. w takim zakresie w jakim zdarzenie powodujące szkodę powstało z winy osoby

poszkodowanej,

3. jeżeli zdarzenie powodujące szkodę powstało w wyniku zachowania się osoby trzeciej oraz którego zarządzający, mimo zastosowania nakazanej sytuacją

staranności, nie mógł uniknąć ani którego skutkom nie mógł zapobiec.

b) za szkody materialne i szkody majątkowe wynikające z odszkodowań należnych od przewoźnika na podstawie Przepisów ujednoliconych CIM, jeżeli szkoda powstała z winy przewoźnika lub wskutek polecenia przewoźnika nie obciążającego zarządzającego lub wskutek okoliczności, których nie mógł on uniknąć ani których skutkom nie mógł

zapobiec.

§ 3. Jeżeli zdarzenie powodujące szkodę zostało spowodowane zachowaniem się osoby trzeciej i jeżeli odpowiedzialność zarządzającego nie jest całkowicie wyłączona zgodnie z $£ 2, lit. a, ponosi on pełną odpowiedzialność w zakresie wynikającym z niniejszych Przepisów ujednoliconych, bez uszczerbku dla ewentualnego

prawa regresu w stosunku do osoby trzeciej.

Nr 100 — 6147 — Poz. 674

§ 4. Strony umowy mogą zawrzeć porozumienie określające czy i w jakim zakresie zarządzający odpowiada za szkody wyrządzone przewoźnikowi z powodu

opóźnień lub zakłóceń eksploatacyjnych.

Artykuł 9 Odpowiedzialność przewoźnika

§ 1. Przewoźnik odpowiada za:

a) szkody cielesne (śmierć, zranienie lub każde inne naruszenie fizycznego lub

umysłowego stanu zdrowia),

b) szkody materialne (zniszczenie lub uszkodzenie dóbr ruchomych lub nieruchomości), wyrządzone zarządzającemu lub jego personelowi w czasie użytkowania infrastruktury przez użytkowane środki transportu, przewożone osoby lub

towary. § 2. Przewoźnik jest żwolniony od odpowiedzialności: a) za szkody cielesne:

1. jeżeli zdarzenie powodujące szkodę powstało przez okoliczności nie związane z działalnością przewoźnika a których przewoźnik mimo, zastosowanej niezbędnej staranności wymaganej przez okoliczności sprawy, nie mógł uniknąć ani których

skutkom nie mógł zapobiec,

2. w takim zakresie w jakim zdarzenie powodujące szkodę powstało z winy osoby

poszkodowanej,

3. jeżeli zdarzenie powodujące szkodę powstało wskutek zachowania się osoby trzeciej, a którego przewoźnik, mimo staranności wymaganej przez okoliczności

sprawy, nie mógł uniknąć i którego skutkom nie mógł zapobiec,

b) za szkody materialne, jeżeli szkody powstały z winy zarządzającego lub z powodu polecenia zarządzającego nie obciążającego przewoźnika lub wskutek okoliczności, który przewoźnik nie mógł uniknąć ani których skutkom nie mógł

zapobiec.

§ 3. Jeżeli zdarzenie powodujące szkodę zostało spowodowane zachowaniem się

osoby trzeciej i jeżeli odpowiedzialność zarządzającego nie jest całkowicie

Nr 100 — 6148 — Poz. 674

wyłączona zgodnie z § 2, lit. a, ponosi on pełną odpowiedzialność w zakresie wynikającym z niniejszych Przepisów ujednoliconych, bez uszczerbku dla ewentualnego

prawa regresu w stosunku do osoby trzeciej.

§ 4. Strony umowy mogą zawrzeć porozumienie określające, czy i w jakim zakresie przewoźnik odpowiada za szkody wyrządzone zarządzającemu z powodu

opóźnień lub zakłóceń eksploatacyjnych.

Artykuł 10 Przyczyny współtowarzyszące

§ 1. Jeżeli przyczyny zależne od zarządzającego i przyczyny zależne od przewoźnika przyczyniły się do powstania szkody, każda strona umowy odpowiada za szkodę tylko w zakresie przyczyn od niej zależnych, zgodnie z art. 8 i art. 9. Jeżeli nie można ustalić w jakim zakresie każda z przyczyn przyczyniła się do powstania szkody,

każda strona ponosi ciężar szkody, której doznała.

§ 2. 8 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli przyczyny zależne od zarządzającego i przyczyny zależne od kilku przewoźników użytkujących tę samą infrastrukturę

przyczyniły się do powstania szkody.

§ 3. W przypadku szkód, o których mowa w art. 9, § 1, zdanie pierwsże, stosuje się odpowiednio, , jeżeli przyczyny zależne od kilku przewoźników użytkujących tę samą infrastrukturę przyczyniły się do powstania szkody. Jeżeli nie można ustalić w jakim zakresie przyczynili się oni do powstania szkody, przewoźnicy odpowiadają wobec

zarządzającego w częściach równych.

Artykuł 11 Odszkodowanie w razie śmierci § 1. Wrazie śmierci, odszkodowanie obejmuje:

a) niezbędne koszty spowodowane śmiercią, a w szczególności koszty przewozu

zwłok i koszty pogrzebu, b) jeżeli śmierć nie nastąpiła natychmiast, odszkodowanie, o których mowa w art. 12.

§ 2. Jeżeli, w skutek śmierci osoby, w stosunku do których zmarła osoba miała lub

Nr 100 — 6149 — Poz. 674

miałaby w przyszłości ustawowy obowiązek alimentacyjny, utraciły jej wsparcie, również ta strata podlega wyrównaniu. Roszczenie o odszkodowanie osób pozostających na utrzymaniu zmarłego, który nie był do tego ustawowo zobowiązany, podlega prawu

krajowemu. Artykuł 12 Odszkodowanie w razie zranienia

W razie zranienia lub wszelkiego innego naruszenia fizycznego lub umysłowego

stanu zdrowia, odszkodowanie obejmuje : a) niezbędne koszty, a w szczególności koszty leczenia i przewozu,

b) zadośćuczynienie stratom powstałym na skutek całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy bądź na skutek spowodowanego wypadkiem zwiększenia

potrzeb.

Artykuł 13 Naprawienie innych szkód wynikających z obrażeń ciała

Prawo krajowe określa, czy i w jakiej mierze zarządzający lub przewoźnik są zobowiązani do odszkodowania za szkody wynikające z obrażeń ciała inne niż te, o których mowa w art. 11iart. 12.

Artykuł 14 Forma i kwota odszkodowania w razie śmierci lub zranienia

§ 1. Odszkodowania, o których mowa w art. 11 § 2 i art. 12 lit. b powinno być uiszczone w formie pieniężnej. Jednakże, w razie gdy prawo krajowe dopuszcza przyznanie renty, odszkodowanie uiszcza się w tej formie, jeżeli poszkodowana osoba lub osoby

uprawnione, o których mowa w art. 11 § 2, tego zażądają.

§ 2. Wysokość odszkodowania przyznanego zgodnie z § 1 określa prawo krajowe. Jednakże, w przypadku gdy prawo krajowe przewiduje górną granicę o niższej wysokości, przy stosowaniu niniejszych Przepisów ujednoliconych ustala się, dla każdej osoby, górną granicę w wysokości 175 000 jednostek obrachunkowych jako kwotę

jednorazową lub jako rentę roczną odpowiadającą tej sumie.

Nr 100 — 6150 — Poz. 674

Artykuł 15 Utrata prawa do ograniczonej odpowiedzialności

Ograniczenie odpowiedzialności przewidziane w niniejszych Przepisach ujednoliconych jak również postanowienia prawa krajowego ograniczające odszkodowania do określonej kwoty nie mają zastosowania, jeżeli zostało udowodnione, że szkoda jest wynikiem działania lub zaniechania popełnionego przez sprawcę szkody albo z zamiarem jej spowodowania albo lekkomyślnie i ze świadomością

prawdopodobieństwa dopuszczenia powstania szkody.

Artykuł 16 Przeliczenie i oprocentowanie odszkodowania

§ 1. Jeżeli obliczenie odszkodowania wymaga przeliczenia kwot wyrażonych w walutach obcych, przeliczenia dokonuje się według kursu obowiązującego w dniu

i miejscu wypłaty odszkodowania.

§ 2. Osoba uprawniona może żądać odsetek od odszkodowania, obliczonych w wysokości pięciu procent w stosunku rocznym, przy czym odsetki są naliczane od dnia wszczęcia postępowania pojednawczego lub od dnia odwołania się do postępowania arbitrażowego, o którym mowa w Tytule V Konwencji lub od dnia

wniesienia powództwa sądowego.

Artykuł 17 Odpowiedzialność w razie wypadku nuklearnego

Zarządzający i przewoźnik są zwolnieni od odpowiedzialności ciążącej na nich na podstawie niniejszych Przepisów ujednoliconych jeżeli szkoda powstała w skutek wypadku nuklearnego i jeżeli według ustaw i przepisów o odpowiedzialności w dziedzinie energii nuklearnej, obowiązujących w danym państwie osoba

użytkująca urządzenie nuklearne lub zastępująca ją osoba odpowiada za tę szkodę.

Artykuł 18

Nr 100 — 6151 — Poz. 674

Odpowiedzialność za personel

Zarządzający i przewoźnik odpowiadają za swój personel.

Artykuł 19 Roszczenia szczególne

§1. We wszystkich wypadkach, w których mają zastosowanie niniejsze Przepisy ujednolicone można wystąpić przeciwko zarządzającemu lub przewoźnikowi z roszczeniem o odszkodowanie bez względu na tytuł na jakim jest ono oparte tylko na

warunkach i w granicach przewidzianych w niniejszych Przepisach ujednoliconych.

§ 2. Powyższe postanowienie dotyczy również roszczeń dochodzonych od pracowników, za których zarządzający i przewoźnik odpowiadają na podstawie art. 18.

Artykuł 20 Umowy procesowe

Strony umowy mogą ustalić w drodze porozumienia warunki, na jakich będą dochodzić swoich praw o odszkodowanie lub na jakich warunkach odstąpią od ich dochodzenia

w stosunku do drugiej strony umowy.

Tytuł IV

Roszczenia personelu

Artykuł 21 Roszczenia przeciwko zarządzającemu lub przewoźnikowi

§ 1. Wszelkie roszczenia dotyczące odpowiedzialności wniesione przez pracowników przewoźnika przeciwko zarządzającemu za szkody przez niego spowodowane, bez względu na tytuł, mogą być dochodzone tylko na warunkach

i w granicach przewidzianych w niniejszych Przepisach ujednoliconych.

Nr 100 — 6152 — Poz. 674

§ 2. Wszelkie roszczenia dotyczące odpowiedzialności wniesione przez

pracowników zarządzającego przeciwko przewoźnikowi za szkody przez niego

spowodowane, bez względu na tytuł, mogą być dochodzone tylko na warunkach

i w granicach przewidzianych w niniejszych Przepisach ujednoliconych. Tytuł V

Dochodzenie roszczeń

Artykuł 22

Postępowanie rozjemcze Strony umowy mogą ustalić w drodze porozumienia, tryb postępowania pojednawczego, lub wnieść sprawę do trybunału arbitrażowego, o którym mowa

w Tytule V Konwencji.

Artykuł 23

Roszczenia zwrotne Zasadność zapłaty dokonanej przez przewoźnika na podstawie Przepisów ujednoliconych CIV lub na podstawie Przepisów ujednoliconych CIM nie może być

kwestionowana, jeżeli odszkodowanie zostało ustalone przez sąd po wezwaniu

zarządzającego w należyty sposób i po umożliwieniu mu przystąpienia do sporu

w charakterze interwenienta.

Artykuł 24 Właściwość sądowa § 1. Powództwa sądowe oparte na niniejszych Przepisach ujednoliconych mogą być wnoszone do sądu właściwego Państwa Członkowskiego, wyznaczonego za wspólnym porozumieniem przez strony umowy. § 2. Jeżeli strony nie ustaliły inaczej, właściwymi sądami są sądy tego Państwa

Członkowskiego, w którym zarządzający ma swoją główną siedzibę.

Nr 100 — 6154 — Poz. 674

Przepisy ujednolicone o zatwierdzaniu norm technicznych oraz przyjmowaniu ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń kolejowych

przeznaczonych do międzynarodowego przewozu

(APTU - załącznik F do konwencji)

Artykuł 1 Zakres stosowania

Niniejsze Przepisy ujednolicone ustalają tryb zatwierdzenia norm technicznych i przyjmowania ujednoliconych przepisów technicznych dla taboru kolejowego

przeznaczonego do użytkowania w komunikacji międzynarodowej.

Artykuł 2 Definicje Dla celów niniejszych Przepisów ujednoliconych i ich załączników, wyrażenie:

a) "Umawiające się Państwo" oznacza każde Państwo Członkowskie Organizacji, które nie złożyło zgodnie z art. 42 § 1 zdanie pierwsze Konwencji, zastrzeżenia dotyczącego niniejszych Przepisów ujednoliconych,

b) "'komunikacja międzynarodowa" oznacza ruch pojazdów kolejowych na liniach kolejowych łączących terytoria przynajmniej dwóch Umawiających się Państw,

c) 'przedsiębiorstwo transportu kolejowego" oznacza każde przedsiębiorstwo prywatne lub publiczne, upoważnione do przewozu osób lub towarów, i które

zapewnia trakcję,

d) 'zarządzający infrastrukturą" oznacza każde przedsiębiorstwo lub każdy organ

administracyjny zarządzający infrastrukturą kolejową,

e) "urządzenie kolejowe" oznacza każde urządzenie kolejowe przeznaczone do

użytkowania w komunikacji międzynarodowej, a w szczególności pojazdy

Nr 100 — 6155 — Poz. 674

kolejowe i infrastrukturę kolejową,

f) "pojazd kolejowy" oznacza każdy pojazd zdolny do ruchu na własnych kołach na

torach kolejowych z napędem lub bez napędu, g) "pojazd trakcyjny" oznacza pojazd kolejowy wyposażony we własny napęd,

h) 'wagon towarowy" oznacza pojazd kolejowy, nie wyposażony we własny napęd,

przeznaczony do przewozu towarów,

i) "wagon osobowy” oznacza pojazd kolejowy, nie wyposażony we własny napęd

przeznaczony do przewozu pasażerów,

J) "infrastruktura kolejowa" oznacza wszystkie tory kolejowe i instalacje stałe, o ile są one konieczne do zapewnienia ruchu pojazdów kolejowych i do

bezpieczeństwa przewozu,

k) "norma techniczna" oznacza każdą specyfikację techniczną przyjętą przez uznane narodowe lub międzynarodowe organy normalizacji, zgodnie z stosowaną przez nie procedurą; każda specyfikacja techniczna opracowana w ramach Unii Europejskiej

jest normą techniczną,

1) |) "przepis techniczny" oznacza każdą zasadę inną niż norma techniczna odnoszącą się do budowy, eksploatacji, utrzymania lub procedurę

postępowania :z urządzeniami kolejowymi,

m) "Komisja Ekspertów Technicznych" oznacza Komisję, o której mowa w artykule 13 §1 litera f Konwencji.

Artykuł 3 Cel

§1. Zatwierdzanie norm technicznych dotyczących urządzeń kolejowych oraz przyjmowanie ujednoliconych przepisów technicznych stosowanych do urządzeń

kolejowych ma na celu:

a) ułatwienie swobodnego kursowania pojazdów i swobodnego użytkowania innych

urządzeń kolejowych w komunikacji międzynarodowej,

b) przyczynienie się do zapewnienia bezpieczeństwa, niezawodności i zdatności do

ruchu w komunikacji międzynarodowej,

Nr 100 — 6156 — Poz. 674

c) uwzględnianie ochrony środowiska naturalnego i zdrowia publicznego.

§ 2. Przy zatwierdzaniu norm technicznych lub przyjmowaniu ujednoliconych norm technicznych, należy brać pod uwagę tylko te normy i te przepisy, które zostały

opracowane na płaszczyźnie międzynarodowej. § 3. W tym celu, w miarę możliwości:

a) należy zapewnić interoperacyjność systemów i. składników technicznych

niezbędnych w komunikacji międzynarodowej,

b) normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne powinny być zbieżne

w osiągach; w odpowiednich wypadkach powinny dopuszczać warianty.

Artykuł 4 Opracowanie norm i przepisów technicznych

§ 1. Opracowanie norm technicznych i ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących urządzeń kolejowych należy do właściwości organów uznanych za

właściwe w tej dziedzinie.

§ 2. Normalizacja produktów i procedur przemysłowych należy do właściwości

uznanych krajowych i międzynarodowych organów normalizacji.

Artykuł 5 Zatwierdzenie norm technicznych § 1. Wnioski o zatwierdzenie norm technicznych mogą składać: a) każde Umawiające się Państwo,

b) każda regionalna organizacja integracji gospodarczej, której należące do niej Państwa Członkowskie przekazały kompetencje stanowienia w dziedzinie norm

technicznych odnoszących się do urządzeń kolejowych,

c) każdy krajowy lub międzynarodowy organ normalizacji, którego zadaniem jest

normalizacja w odniesieniu do kolejnictwa,

d) każde reprezentatywne stowarzyszenie międzynarodowe, dla którego członków

istnienie norm technicznych dotyczących urządzeń kolejowych jest niezbędne ze

Nr 100 — 6157 — Poz. 674

względu na bezpieczeństwo i ekonomikę w ich działalności.

§ 2. Komisja Ekspertów Technicznych postanawia o zatwierdzeniu normy technicznej zgodnie, o której mowa w art. 16, art. 20 i art. 33 § 6 Konwencji. Decyzje wchodzą

w życie zgodnie z art. 35 § 3 i § 4 Konwencji.

Artykuł 6 Przyjmowanie ujednoliconych przepisów technicznych § 1. Wnioski o przyjęcie ujednoliconych przepisów technicznych mogą składać: a) każde Umawiające się Państwo,

b) każda organizacja regionalnej integracji gospodarczej, której należące do niej Państwa członkowskie przekazały kompetencje stanowienia w dziedzinie przepisów

technicznych, odnoszących się do urządzeń kolejowych,

c) każde reprezentatywne stowarzyszenie międzynarodowe, dla którego członków istnienie ujednoliconych przepisów technicznych dotyczących urządzeń kolejowych jest niezbędne ze względu na bezpieczeństwo i ekonomikę w ich działalności.

§ 2. Komisja Ekspertów Technicznych postanawia o przyjęciu ujednoliconego przepisu technicznego zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 16, art. 20 i art. 33 8

| 6 Konwencji. Decyzje wchodzą w życie zgodnie z art. 35 § 3 i§ 4 Konwencji.

Artykuł 7 Forma wniosków

Wnioski, o których mowa w art.5 i art. 6 muszą być kompletne, spójne i zasadne. Wniosek przesyła się do Sekretarza Generalnego Organizacji w jednym z jej języków

urzędowych.

Artykuł 8 Załączniki

§1. Zatwierdzone normy techniczne oraz przyjęte ujednolicone przepisy

techniczne włącza się do następujących załączników do niniejszych Przepisów

Nr 100 — 6158 — Poz. 674

ujednoliconych:

a) normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące wszystkich

pojazdów kolejowych (załącznik 1),

b) normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące pojazdów

trakcyjnych (załącznik 2),

c) normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące wagonów

towarowych (załącznik 3),

d) normy techniczne i ujednolicone przepis techniczne dotyczące wagonów osobowych

(załącznik 4),

e) normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące instalacji

infrastruktury innych niż wymienione pod lit. f (załącznik 5),

f) normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące systemów

bezpieczeństwa w kierowaniu ruchem (załącznik 6),

g) normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące systemów

technologii informacji (załącznik 7),

h) normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące wszelkich

innych urządzeń kolejowych (załącznik 8).

§ 2. Załączniki stanowią integralną część niniejszych Przepisów ujednoliconych. Ich struktura powinna uwzględniać odrębność szerokości toru, skrajni, systemów zasilania w energię elektryczną i systemów bezpieczeństwa w kierowaniu ruchem

w Umawiających się Państwach.

§ 3. Załączniki otrzymują brzmienie, które zostanie przyjęte przez Komisję Ekspertów Technicznych po wejściu w życie Protokołu z dnia 3 czerwca 1999 roku wprowadzającego zmiany do Konwencji, zgodnie z procedurą taką jak ta przewidziana w art. 16, art. 20 i art. 33 § 6 Konwencji dotycząca zmian

w załącznikach.

Artykuł 9 Oświadczenia

§ 1. Każde Umawiające się Państwo może w okresie czterech miesięcy, licząc od

Nr 100 — 6159 — Poz. 674

dnia powiadomienia przez Sekretarza Generalnego o decyzji Komisji Ekspertów Technicznych, złożyć mu uzasadnione oświadczenie, w którym stwierdza, że nie będzie stosować lub będzie stosować tylko częściowo zatwierdzoną normę techniczną lub ujednolicony przepis w stosunku do infrastruktury kolejowej położonej na

terytorium tego państwa i w przewozach na tej infrastrukturze .

§ 2. Umawiające się Państwa, które złożyły zastrzeżenie zgodnie z § 1, nie są brane pod uwagę przy ustaleniu liczby państw, które zgodnie z art. 35 § 4 Konwencji złożyły sprzeciwy, powodujące, iż nie wchodzi w życie decyzja Komisji Ekspertów

Technicznych.

§ 3. Państwo, które złożyło zastrzeżenie zgodnie z § 1, może w każdym czasie je wycofać, powiadamiając o tym Sekretarza Generalnego. Wycofanie wchodzi w życie

pierwszego dnia drugiego miesiąca, licząc od dnia powiadomienia.

Artykuł 10 Uchylenie Jednolitości Technicznej

W związku z wejściem w życie załączników, przyjętych przez Komisję Ekspertów Technicznych, zgodnie z art. 8 § 3 załączników, we wszystkich Państwach stronach Międzynarodowej Konwencji o Jednolitości Technicznej Kolei, podpisanej w Bernie dnia

21 października 1882 roku, uchyla się przepisy tej konwencji w brzmieniu z 1938 roku.

Artykuł 11 Pierwszeństwo załączników

§ 1. Po wejściu w życie załączników przyjętych przez Komisję Ekspertów Technicznych zgodnie z art. 8 § 3, normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne, zawarte w tych załącznikach, mają pierwszeństwo w stosowaniu między Umawiającymi się Państwami w stosunku do postanowień Międzynarodowej Konwencji o Jednolitości Technicznej Kolei, podpisanej w Bernie dnia 21 października 1882 roku, w jej brzmieniu z 1938 roku.

§ 2. Po wejściu w życie załączników przyjętych przez Komisję Ekspertów Technicznych

zgodnie z art. 8 § 3, niniejsze Przepisy ujednolicone oraz normy techniczne

Nr 100 — 6160 — Poz. 674 i ujednolicone przepisy techniczne zawarte w tych załącznikach mają w Umawiających się Państwach pierwszeństwo w stosunku do postanowień technicznych:

a) Regulaminu o wzajemnym użytkowaniu wagonów osobowych i wagonów

bagażowych w komunikacji międzynarodowej (RIC ),

b) Regulaminu o wzajemnym użytkowaniu wagonów towarowych w komunikacji międzynarodowej ( RIV).

Załącznik 1

Normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące wszystkich

pojazdów kolejowych. A. Szerokość toru: 1. Koleje o normalnej szerokości toru ( 1435 mm) 2. Koleje o szerokim torze (rosyjski 1520 mm ) 3. Koleje o szerokim torze (fiński 1524 mm) 4. Koleje o szerokim torze (irlandzki 1600 mm ) 5. Koleje o szerokim torze (iberyjski 1688 mm )

6. Inne koleje

B. Skrajnia: 1. Koleje o normalnej szerokości toru na kontynencie europejskim

2. Koleje o normalnej szerokości toru w Wielkiej Brytanii.

Nr 100 — 6161 — Poz. 674

Załącznik 2

Normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące pojazdów

trakcyjnych A. Systemy zasilania w energię elektryczną: 1. Prąd stały 3000 V 2. Prąd stały 1500 V i mniej 3. Prąd zmienny 25 KV /50 Hz

4. Prąd zmienny 15 KV/16 2/3 Hz B. Systemy bezpieczeństwa w kierowaniu ruchem:

Załącznik 3

Normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące wagonów

towarowych

Załącznik 4

Normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące wagonów

osobowych

Załącznik 5

Normy techniczne i ujednolicone przepisy techniczne dotyczące instalacji

infrastruktury

Załącznik 6

Nr 100 — 6163 — Poz. 674

Przepisy ujednolicone o dopuszczeniu technicznym urządzeń kolejowych przeznaczonych do międzynarodowego przewozu

(ATNMF - załącznik G do konwencji)

Artykuł 1 Zakres stosowania Niniejsze Przepisy ujednolicone ustalają procedurę według której pojazdy kolejowe

i inne urządzenia kolejowe dopuszcza się do ruchu lub użytkowania w komunikacji

międzynarodowej.

Artykuł 2 Definicje Dla celów niniejszych Przepisów ujednoliconych i jego załącznika, wyrażenie:

a) "Umawiające się Państwo" oznacza każde Państwo Członkowskie Organizacji, które nie złożyło, zgodnie z art. 42 § 1, zdanie pierwsze Konwencji, zastrzeżenia

dotyczącego tych Przepisów ujednoliconych,

b) 'komunikacja międzynarodowa" oznacza ruch pojazdów kolejowych na liniach

kolejowych łączących terytoria przynajmniej dwóch Umawiających się Państw,

c) "przedsiębiorstwo transportu kolejowego" oznacza każde przedsiębiorstwo prywatne

lub publiczne, upoważnione do przewozu towarów lub osób i które zapewnia trakcję,

d) 'zarządzający infrastrukturą” oznacza każde przedsiębiorstwo lub każdą władzę zarządzające infrastrukturą kolejową,

e) "posiadacz " oznacza osobę , która będąc właścicielem lub uprawnionym do dysponowania, w sposób ciągły eksploatuje komercyjnie tabor kolejowy jako środek

transportu.

f) "dopuszczenie techniczne" oznacza procedurę przeprowadzaną przez właściwe

Nr 100 — 6164 — Poz. 674 władze w celu dopuszczenia pojazdu kolejowego do ruchu oraz innych urządzeń kolejowych do użytkowania w komunikacji międzynarodowej.

g) "dopuszczenie typu oznacza procedurę dotyczącą typu pojazdu kolejowego przeprowadzaną przez właściwe władze, na podstawie której władza ta przyznaje prawo wydania, w ramach procedury uproszczonej, dopuszczenia do eksploatacji

dla pojazdów odpowiadających temu typowi konstrukcji,

h) "dopuszczenie do eksploatacji" oznacza prawo do ruchu w komunikacji

międzynarodowej przyznane dla każdego pojazdu kolejowego przez właściwe władze ,

i) "pojazd kolejowy" oznacza każdy pojazd zdolny do ruchu na swoich własnych

kołach na torach kolejowych z napędem lub bez napędu,

J) "inne urządzenie kolejowe" oznacza każde urządzenie kolejowe przeznaczone

do użytkowania w komunikacji międzynarodowej nie będące pojazdem kolejowym,

k) "Komisja Ekspertów Technicznych" oznacza Komisję, o której mowa w art. 13 8 1

lit. f) Konwencji.

Artykuł 3 Dopuszczenie do ruchu międzynarodowego

§1. Każdy pojazd kolejowy aby mógł być włączony do ruchu w komunikacji międzynarodowej, powinien być dopuszczony zgodnie z niniejszymi Przepisami

ujednoliconymi.

§ 2. Celem dopuszczenia technicznego jest sprawdzenie czy pojazdy kolejowe

odpowiadają:

a) przepisom o budowie zawartym w załącznikach do Przepisów ujednoliconych APTU, b) przepisom o budowie i wyposażeniu zawartym w załączniku do RID,

c) szczególnym warunkom dopuszczenia przy zastosowaniu art. 7 § 2 lub § 3.

§ 3. Postanowienia § 1 i 2 oraz artykułów następnych stosuje się odpowiednio do dopuszczenia technicznego innych urządzeń kolejowych, elementów budowy bądź to

pojazdów lub innych urządzeń kolejowych.

Nr 100 — 6165 — Poz. 674

Artykuł 4 Procedura § 1. Dopuszczenie techniczne następuje: a) w jednym etapie, w wyniku dopuszczenia do eksploatacji pojedynczego pojazdu kolejowego, lub b) w dwóch następujących po sobie etapach w wyniku: l. dopuszczenia typu dla określonego typu pojazdu kolejowego, 2. następnie, dopuszczenia do eksploatacji pojedynczych pojazdów

odpowiadających temu typowi w wyniku procedury uproszczonej potwierdzającej

przynależność do tego typu.

§ 2. Niniejsze postanowienia nie naruszają postanowień art. 10.

Artykuł 5 Właściwe władze

§1. Dopuszczenie techniczne pojazdów kolejowych do ruchu w komunikacji międzynarodowej należy do zakresu działania właściwych w tej dziedzinie krajowych lub międzynarodowych władz, zgodnie z ustawami i prawem obowiązującymi w każdym

z Umawiających się Państw.

§ 2. Władze, o których mowa w § 1 mogą przekazać organizacjom uznanym za właściwe kompetencję do przyznawania dopuszczenia technicznego pod warunkiem, że zapewnią one swój nadzór. Przekazywanie kompetencji w zakresie przyznawania dopuszczenia technicznego innemu kolejowemu przedsiębiorstwu przewozowemu, z wyłączeniem innych takich przedsiębiorstw jest zabronione. Ponadto, zakazane jest przenoszenie kompetencji na zarządzającego infrastrukturą, który bezpośrednio lub

pośrednio uczestniczy w budowie urządzeń kolejowych .

Artykuł 6 Uznanie dopuszczenia technicznego

Dopuszczenie typu i dopuszczenie do eksploatacji oraz odpowiednie certyfikaty

Nr 100 — 6166 — Poz. 674

przyznane przez właściwe władze Umawiającego się Państwa zgodnie z niniejszymi Przepisami ujednoliconymi jest uznawane przez władze, przedsiębiorstwa transportu kolejowego i zarządzających infrastrukturą w innych Umawiających się Państwach, bez konieczności ponownego badania i ponownego dopuszczenia technicznego,

niezbędnego do ruchu i użytkowania na terytorium tych państw.

Artykuł 7 Przepisy o budowie pojazdów

§ 1. Pojazdy techniczne aby mogły być dopuszczone do ruchu w komunikacji

międzynarodowej, powinny odpowiadać: a) przepisom o budowie zawartym w załącznikach do Przepisów ujednoliconych APTU, b) przepisom o budowie i wyposażeniu zawartym w załączniku do RID.

§ 2. W przypadku braku odpowiednich postanowień w załącznikach Przepisów ujednoliconych APTU, do dopuszczenia technicznego stosują się ogólnie uznane zasady techniczne . Norma techniczna, nawet jeżeli nie jest zatwierdzona zgodnie z procedurą przewidzianą w Przepisach ujednoliconych APTU, stanowi dowód, że

zawarta w tej normie wiedza przedstawia sobą ogólnie uznaną zasadę techniczną.

§ 3. W celu umożliwienia rozwoju technicznego zezwala się na odchylenia od ogólnie uznanych zasad technicznych i przepisów o budowie zawartych

w załącznikach do Przepisów ujednoliconych APTU, pod warunkiem udowodnienia, że:

a) przynajmniej taki sam poziom bezpieczeństwa, jaki zapewnia przestrzeganie

powyższych zasad i przepisów, oraz b) interoperacyjność zostaną zapewnione.

§ 4. Jeżeli Umawiające się Państwo ma zamiar dopuścić pojazd zgodnie z § 2 lub § 3, powiadamia o tym niezwłocznie Sekretarza Generalnego Organizacji. Sekretarz Generalny powiadamia o tym pozostałe Umawiające się Państwa. W ciągu miesiąca po otrzymaniu powiadomienia Sekretarza Generalnego, Umawiające się Państwo może wystąpić z wnioskiem o zwołanie Komisji Ekspertów Technicznych w celu stwierdzenia

czy zostały spełnione warunki dla stosowania § 2 lub § 3. Komisja postanawia w tej

Nr 100 — 6167 — Poz. 674

sprawie w terminie trzech miesięcy, licząc od dnia otrzymania od Sekretarza

Generalnego wniosku o zwołanie Komisji.

Artykuł 8 Przepisy o budowie innych urządzeń kolejowych

§ 1. Inne urządzenia kolejowe, aby mogły być użytkowane w komunikacji międzynarodowej powinny, odpowiadać przepisom 0 budowie zawartym

w załącznikach do Przepisów ujednoliconych APTU. § 2. Art 7 §2 do §4 stosuje się odpowiednio .

§ 3. Obowiązki Umawiających się Państw, wynikające z Europejskiego Porozumienia o głównych międzynarodowych liniach kolejowych (AGO) z dnia 31 maja 1985 roku oraz z Europejskiej Umowy o ważniejszych liniach transportu kombinowanego i obiektach towarzyszących (AGTC) z dnia 1 lutego 1991 roku,

pozostają nienaruszone.

Artykuł 9 Przepisy eksploatacyjne

§ 1. Przedsiębiorstwa transportu kolejowego eksploatujące pojazd kolejowy dopuszczony do ruchu w komunikacji międzynarodowej są obowiązane przestrzegać przepisów dotyczących eksploatacji pojazdu w komunikacji

międzynarodowej, zawartych w załącznikach do Przepisów ujednoliconych APTU.

§ 2. Przedsiębiorstwa i organy administracyjne zarządzające infrastrukturą w Umawiających się Państwach, włącznie z systemami bezpieczeństwa w kierowaniu ruchem, przeznaczonymi i zdatnymi do eksploatacji w komunikacji międzynarodowej, są obowiązane do przestrzegania przepisów technicznych zawartych w załącznikach do Przepisów ujednoliconych APTU i do stałego nadzorowania

podczas budowy i eksploatacji tej infrastruktury.

Artykuł 10

Dopuszczenie techniczne

Nr 100 — 6168 — Poz. 674

8 1. Dopuszczenie techniczne (dopuszczenie typu, dopuszczenie do eksploatacji) związane jest z typem konstrukcji pojazdu kolejowego lub z samym pojazdem

kolejowym.

§ 2. O dopuszczenie techniczne może wnioskować:

a) producent,

b) przedsiębiorstwo transportu kolejowego,

c) posiadacz t pojazdu,

d) właściciel pojazdu,

Wniosek można złożyć do każdego właściwego organu jednego z Umawiających się Państw, o którym mowa wart. 5.

S§ 3. Wnioskujący o dopuszczenie do eksploatacji pojazdów kolejowych w ramach procedury uproszczonej (art. 4 § 1 lit. b powinien do wniosku załączyć dokument o dopuszczeniu typu , sporządzony zgodnie z art. 11 § 2 i odpowiednio udowodnić, że pojazd będący przedmiotem wniosku o dopuszczenie do eksploatacji, odpowiada

temu typowi konstrukcji.

§ 4. Dopuszczenie techniczne powinno być udzielone bez względu na

wnioskodawcę.

§ 5. Dopuszczenie techniczne jest co do zasady udzielane na czas nieokreślony;

może ono posiadać charakter ogólny lub ograniczony zakres.

§ 6. Dopuszczenie typu może być cofnięte, jeżeli okaże się że bezpieczeństwo, zdrowie publiczne i ochrona środowiska, nie są już zagwarantowane w wyniku ruchu pojazdów tak zbudowanych lub które będą zbudowane zgodnie z danym typem

konstrukcji. § 7. Dopuszczenie do eksploatacji może być cofnięte jeżeli:

a) pojazd kolejowy nie odpowiada już postanowieniom o budowie zawartym w załącznikach do Przepisów ujednoliconych APTU, warunkom szczególnym o dopuszczeniu zgodnie z art. 7 8 2 lub 3 lub przepisom o budowie i wyposażeniu zawartym w załączniku do RID i jeżeli posiadacz, na żądanie

właściwych władz nie usunie wad w ustalonym terminie,

b)nie są wypełnione lub przestrzegane zobowiązania lub warunki, wynikające

Nr 100 — 6169 — Poz. 674

z ograniczonego zakresu dopuszczenia zgodnie z § 5.

§ 8. Udzielone dopuszczenie typu lub dopuszczenie do eksploatacji może cofnąć

tylko władza, która ich udzieliła. § 9. Dopuszczenie do eksploatacji zawiesza się :

a) gdy nie są wykonywane: nadzór techniczny, utrzymanie , sprawdzanie oraz przeglądy pojazdu kolejowego nakazane w załącznikach do Przepisów ujednoliconych APTU, w szczególnych warunkach o dopuszczeniu zgodnie z art. 7 §

2 lub 3 lub w przepisach o budowie i wyposażeniu zawartych w załączniku do RID,

b) gdy, w razie poważnego uszkodzenia pojazdu, nie został wykonany

nakaz właściwych ej władz do przedstawienia pojazdu,

c) w razie nie przestrzegania niniejszych Przepisów ujednoliconych i przepisów

załączników do Przepisów ujednoliconych APTU, d) jeżeli właściwe władze tak zdecydują.

§ 10. Dopuszczenie do eksploatacjj wygasa w wypadku wyłączenia pojazdu kolejowego z eksploatacji; o wyłączeniu należy powiadomić właściwe władze, które

wydały zezwolenie na eksploatację.

§11. W razie braku odpowiednich postanowień w niniejszych Przepisach ujednoliconych, do procedury dopuszczenia technicznego stosuje się prawo krajowe Umawiającego się Państwa, w którym został złożony wniosek o dopuszczenie techniczne.

Artykuł 11 Świadectwa

§ 1. Dopuszczenie typu i dopuszczenie do eksploatacji stwierdza się na podstawie oddzielnych dokumentów posiadających nazwy: "Świadectwo o dopuszczeniu typu"

i "Świadectwo o dopuszczeniu do eksploatacji". § 2. Świadectwo o dopuszczeniu typu powinno zawierać: a) oznaczenie producenta typu pojazdu kolejowego

b) wszystkie techniczne cechy niezbędne do identyfikacji typu pojazdu kolejowego

Nr 100 — 6170 — Poz. 674 c) w razie potrzeby, szczególne warunki jazdy dla typu pojazdu kolejowego oraz pojazdów kolejowych odpowiadających temu typowi. § 3. Świadectwo o dopuszczeniu do eksploatacji powinno zawierać:

a) Oznaczenie posiadacza pojazdu kolejowego,

b) wszystkie cechy techniczne niezbędne do identyfikacji pojazdu; może to być

również dokonane przez odesłanie do świadectwa o dopuszczeniu typu c) wrazie potrzeby, szczególne warunki jazdy dla pojazdu kolejowego, d) w razie potrzeby, okres ważności,

e) przeglądy pojazdu ustalone w załącznikach do Przepisów ujednoliconych APTU, w warunkach szczególnych o dopuszczeniu zgodnie z art. 7 $£ 2 lub § 3 albo w przepisach o budowie i wyposażeniu zawartych w załączniku do RID i inne badania techniczne dotyczące określonych części konstrukcjj i wyposażenia

pojazdu.

§4. Świadectwa należy drukować w dwóch lub w trzech językach, z których

przynajmniej jeden powinien być językiem roboczym Organizacji.

Artykuł 12 Wzory ujednolicone

§1. Organizacja ustala wzory ujednolicone "Świadectwa o dopuszczeniu typu" i "Świadectwa o dopuszczeniu do eksploatacji". Wzory opracowuje i zatwierdza Komisja

Ekspertów Technicznych.

§ 2. ArŁ35§ 1i§3 do § 5 Konwencji stosuje się odpowiednio.

Artykuł 13 Baza danych

§ 1. Organizacja sporządza i uaktualnia bazę danych dla pojazdów kolejowych

dopuszczonych do ruchu w komunikacji międzynarodowej.

§ 2. Właściwe władze lub, w odpowiednim przypadku, organizacje upoważnione przez

nie do dopuszczania pojazdów kolejowych do eksploatacji, niezwłocznie przekazują

Nr 100 — 6171 — Poz. 674

Organizacji dane niezbędne dla celów niniejszych Przepisów ujednoliconych, dotyczące pojazdów dopuszczonych do ruchu w komunikacji międzynarodowej. Komisja Ekspertów Technicznych ustala jakie dane są niezbędne. Jedynie powyższe dane są gromadzone w bazie danych. We wszystkich przypadkach Organizację powiadamia się o wyłączeniu z eksploatacji, urzędowym unieruchomieniu, wycofaniu dopuszczenia do eksploatacji i zmianie pojazdu odbiegającej od

dopuszczonego typu budowy .

§ 3. Dane gromadzone w bazie danych nie mają charakteru konstytutywnego

w sprawie technicznego dopuszczenia pojazdu kolejowego. § 4. Gromadzone dane są do dyspozycji: a) Umawiających się Państw;

b) przedsiębiorstw transportu kolejowego uczestniczących 'w komunikacji

międzynarodowej, mających swoje siedziby w Umawiających się Państwach;

c) zarządzających infrastrukturą mających swoje siedziby w Umawiających się

Państwach, na których infrastrukturze wykonywana jest komunikacja; d) producentów pojazdów kolejowych, w odniesieniu do ich pojazdów; e) wszystkich posiadaczy pojazdów kolejowych, w odniesieniu do ich pojazdów.

§ 5. Załącznik do niniejszych Przepisów ujednoliconych określa dane, do których mają dostęp osoby uprawnione, o których mowa w § 4 jak również warunki tego dostępu. Załącznik stanowi integralną część Przepisów ujednoliconych. Komisja Rewizyjna postanawia o treści załącznika na podstawie procedury, o której mowa w art. 16, art. 17 i art. 33 § 4 Konwencji.

Artykuł 14 Napisy i znaki §1. - Pojazdy kolejowe dopuszczone do ruchu powinny posiadać:

a) znak oznaczający w sposób wyraźny, że zostały one dopuszczone do ruchu w komunikacji międzynarodowej zgodnie z niniejszymi Przepisami ujednoliconymi

oraz

b) inne napisy i znaki przewidziane w załącznikach do Przepisów ujednoliconych

Nr 100 — 6172 — Poz. 674

APTU.

§ 2. Komisja Ekspertów Technicznych ustala znak, o którym mowa w § 1 lit. a oraz terminy przejściowe, podczas których pojazdy kolejowe dopuszczone w komunikacji międzynarodowej mogą posiadać napisy i znaki różniące się od tego, o którym mowa

w$g1.

§3. Art.3581i§3do5 Konwencji stosuje się odpowiednio.

Artykuł 15 Utrzymanie

Pojazdy kolejowe i inne urządzenia kolejowe powinny być utrzymane w dobrym stanie tak aby ich stan w żaden sposób nie naruszał niebezpieczeństwa eksploatacji oraz nie szkodził środowisku naturalnemu ani zdrowiu publicznemu w czasie ich ruchu lub ich użytkowania w komunikacji międzynarodowej. W tym celu pojazdy kolejowe powinny być poddawane przeglądom i pracom w zakresie utrzymania ustalonym w załącznikach do Przepisów ujednoliconych APTU, w szczególnych warunkach dopuszczenia zgodnie z art. 7 § 2 lub § 3 lub w przepisach

o budowie i wyposażeniu zawartych w załączniku do RID.

Artykuł 16 Wypadki i poważne uszkodzenia

§ 1. W razie powstania wypadku lub poważnego uszkodzenia pojazdu kolejowego, zarządzający infrastrukturą, w razie potrzeby, wspólnie z posiadaczami

i właściwymi przedsiębiorstwami transportu kolejowego, są obowiązani:

a) podjąć niezwłocznie wszystkie niezbędne środki, do zapewnienia bezpieczeństwa

komunikacji kolejowej, poszanowania środowiska naturalnego i zdrowia publicznego, b) ustalić przyczyny wypadku lub poważnego uszkodzenia.

§ 2. Za poważne uszkodzenie pojazdu uważa się, gdy nie można go naprawić przy niewielkim nakładzie pracy w celu umożliwienia włączenia go do pociągu i jazdy na

własnych kołach bez niebezpieczeństwa dla eksploatacji.

§ 3. O wypadkach i poważnych uszkodzeniach należy niezwłocznie zawiadomić

Nr 100 — 6173 — Poz. 674

władzę, która dopuściła pojazd do ruchu. Władza może zażądać przedstawienia uszkodzonego pojazdu, o ile to możliwe już naprawionego, w celu zbadania ważności dopuszczenia do eksploatacji. W razie potrzeby, procedura dopuszczenia do

eksploatacji powinna być ponownie przeprowadzona.

§ 4. Właściwe władze Umawiających się Państw powiadamiają Organizację o przyczynach wypadku i poważnych uszkodzeniach w komunikacji

międzynarodowej.

Komisja Ekspertów Technicznych może, na wniosek Umawiającego się Państwa, zbadać przyczyny powstania poważnego wypadku w komunikacji międzynarodowej w celu ewentualnej zmiany lub uzupełnienia przepisów o budowie i eksploatacji pojazdów i innych urządzeń kolejowych, zawartych w załącznikach do Przepisów

ujednoliconych APTU.

Artykuł 17 Unieruchomienie i odmowa przyjęcia pojazdów

Właściwe władze, o których mowa w art. 5, inne przedsiębiorstwo transportu kolejowego lub zarządzający infrastrukturą nie mogą nie przyjąć lub unieruchomić pojazdu, jeżeli przestrzegane są postanowienia załączników do Przepisów ujednoliconych APTU, szczególne warunki dopuszczenia zgodnie z art. 7 § 2 lub §3,

a także przepisy o budowie i o wyposażeniu zawarte w załączniku do RID.

Artykuł 18 Nieprzestrzeganie przepisów

§1. Z zastrzeżeniem § 2 i art. 10 § 9 lit. c, konsekwencje prawne wynikające z nieprzestrzegania niniejszych Przepisów ujednoliconych i przepisów załączników do Przepisów ujednoliconych APTU określa prawo wewnętrzne Umawiającego się Państwa, włącznie z normami kolizyjnymi, którego właściwe władze wydały

dopuszczenie do eksploatacji.

§ 2. Konsekwencje cywilnoprawne i karne wynikające z nieprzestrzegania niniejszych

Przepisów ujednoliconych i przepisów załączników do Przepisów ujednoliconych APTU

Nr 100 — 6175 —

Protocol of 3 June 1999

for the Modification of the Convention concerning International Carriage by Rail (COTIF) of 9 May 1980 (Protocol 1999)

In application of Articles 6 and 19 § 2 of the Convention concerning International Carriage by Rail, signed at Berne on 9 May 1980, hereinafter called "COTIF 1980", the fifth General Assembly of the Intergovernmental Organisation for International Carriage by Rail (OTIF) was held at Vilnius from 26 May to 3 June 1999.

- Convinced of the necessity for and usefulness of an intergovernmental organisation which

deals so far as possible with all aspects of international carriage by rail at the State level,

- considering that for this purpose, taking account of the application of COTIF 1980 by 39 States in Europe, Asia and Africa as well as by the railway undertakings in those

States, OTIF is the most appropriate organisation,

- considering the necessity of developing COTIF 1980, in particular the CIV Uniform Rules and the CIM Uniform Rules, in order to adapt it to the present needs of international

carriage by rail,

- considering that safety during the carriage of dangerous goods in international rail traffic demands the transformation of RID into a regime of public law, whose application no longer depends upon the conclusion of a contract of carriage subject to the CIM Uniform

Rules,

- considering that the political, economic and juridical changes which have occurred in a large number of Member States since the signing of the Convention on 9 May 1980 should be the motive for establishing and for developing prescriptions which are uniform

covering other fields of law which are important for international rail traffic,

Nr 100 — 6176 —

considering that the States should adopt, while taking into account special public interests, more efficacious measures to eliminate the obstacles which persist in the crossing of

frontiers in international rail traffic,

considering that, in the interest of international carriage by rail, it is important to bring up to date the international multilateral conventions and agreements which exist in the

railway field and to integrate them, where appropriate, into the Convention,

the General Assembly has decided the following :

Article 1

New version of the Convention

COTIF 1980 shall be modified according to the version appearing in the Annex which forms an

integral part of this Protocol.

§1

52

Article 2

Provisional Depositary The functions of the Depositary Government, provided for in Articles 22 to 26 of COTIF 1980, shall be performed by OTIF, as Provisional Depositary, from the opening for signature of this Protocol and until the date of its entry into force.

The Provisional Depositary shall inform the Member States

a) of signatures of this Protocol and of the deposit of instruments of ratification,

acceptance, approval or accession,

b) ofthe day on which this Protocol enters into force in application of its Article 4,

and shall perform the other functions of Depositary such as are set forth in Part VII of the

Vienna Convention on the Law of Treaties of 23 May 1969.

Nr 100 — 6177 —

51

82

53

§4

52

Article 3

Signature. Ratification. Acceptance. Approval. Accession

This Protocol shall remain open for signature by the Member States until 31 December

1999. The signing shall take place at Berne at the office ofthe Provisional Depositary.

In accordance with Article 20 § 1 of COTIF 1980, this Protocol shall be subject to ratification, acceptance or approval. The instruments of ratification, acceptance or

approval shall be deposited as soon as possible with the Provisional Depositary.

The Member States which have not signed this Protocol within the period provided for in $ I, as well as States of which the application to accede to COTIF 1980 is deemed to have been accepted in accordance with its Article 23 § 2, may accede to this Protocol before its

entry into force by depositing an instrument of accession with the Provisional Depositary.

The accession of a Stąte to COTIF 1980 in accordance with its Article 23, the application to accede having been made during the period between the opening of this Protocol for signature and its entry into force, shall be considered as an accession to COTIF 1980 as

well as to the Convention in its new version which appears in the Annex to this Protocol.

Article 4 Entry into force

This Protocol shall enter into force on the first day of the third month following that during which the Provisional Depositary will have notified the Member States of the deposit of the instrument by which the conditions of Article 20 § 2 of COTIF 1980 are fulfilled. States which, at the time of the decision of the fifth General Assembly, were Member States and which are still such at the moment when the conditions for entry into force of this Protocol are satisfied, shall be considered as Member States within the

meaning of the said Article 20 § 2.

However, Article 3 shall be applicable from the opening for signature of this Protocol.

Nr 100 — 6178 — Poz. 674

Article 5

Declarations and reservations

Declarations and reservations, provided for in article 42 § 1 ofthe Convention in the version in the Annex to this Protocol, may be made or lodged at any time, even before the entry into force

of this Protocol. They shall take effect at the time of entry into force of this Protocol.

Article 6

Transitional provisions

§1 Atthelatest six months after the entry into force of this Protocol, the Secretary General of

OTIF shall convene the General Assembly in order to

a) designate the members of the Administrative Committee for the next period (Article 14 § 2, letter b) of COTIF in the version in the Annex to this Protocol) and, if appropriate, to take decisions about the end of the mandate of the current

Administrative Committee,

b) fix, for a period of six years, the maximum amount that the expenditure of the Organisation may reach during each financial period (Article 14 § 2, letter e) of COTTIF in the version in the Annex to this Protocol), and

c) proceed, if appropriate, to the election of the Secretary General (Article 14 § 2, letter c) of COTIF in the version in the Annex to this Protocol).

§2 Atthe latest three months after the entry into force of this Protocol, the Secretary General

of OTIF shall convene the Committee of Technical Experts.

§3 Aftierthe entry into force of this Protocol, the mandate ofthe Administrative Committee, determined in accordance with Article 6 § 2, letter b) of COTIF 1980, shall terminate on the date fixed by the General Assembly which must coincide with the beginning of the mandate ofthe members and deputy members ofthe Administrative Committee designated by the General Assembly (Article 14 § 2, letter b) of COTTF in the version in the Annex to this Protocol).

Nr 100 — 6179 —

§ 4

§5

§6

§ 7

The mandate of the Director General of the Central Office, in office at the time of entry into force of this Protocol, shall terminate on the expiration of the period for which he has been appointed in accordance with Article 7 § 2, letter d) of COTIF 1980. He shall exercise, from the time of entry into force of this Protocol, the functions of Secretary

General.

Even after the entry into force of this Protocol, the relevant provisions of Articles 6, 7 and 11 of COTIF 1980 shall remain applicable with regard to

a) the auditing of the accounts and the approval of the annual accounts of the

Organisation,

b) the fixing of the definitive contributions of the Member States to the expenses of the

Organisation, c) the payment of contributions,

d) the maximum amount that the expenditure of the Organisation may reach during a

five-year period, fixed before the entry into force of this Protocol.

Letters a) to c) refer to the year during which this Protocol enters into force as well as to

the year which precedes that year.

The definitive contributions of the Member States due for the year during which this Protocol enters into force, shall be calculated on the basis of Article 1l $ I of COTIF 1980.

Atthe request of the Member State whose contribution calculated pursuant to Article 26 of the Convention in the version in the Annex to this Protocol is greater than that for the year 1999, the General Assembly may determine the contribution of that State for the three years which follow the year of entry into force of this Protocol, taking account of the

following principles :

a) - the basis for the determination of the transitional contribution shall be the minimum contribution pursuant to Article 26 § 3 above referred to or the contribution due for

the year 1999 if this is greater than the minimum contribution;

Nr 100 — 6180 —

§8

§9

§1

§2

b) the contribution shall be adapted progressively in three steps at most to arrive at the amount ofthe definitive contribution calculated pursuant to Article 26 above referred

to.

This provision shall not apply to Member States which owe the minimum contribution

which, in any event, shall remain due.

Contracts of carriage of passengers or goods in international traffic between Member States, concluded pursuant to the CIV Uniform Rules 1980 or the CIM Uniform Rules 1980, shall remain subject to the Uniform Rules in force at the time of the conclusion of

the contracts even after the entry into force of this Protocol.

Mandatory provisions of the CUV Uniform Rules and of the CUT Uniform Rules shall apply to contracts concluded before the entry into force of this Protocol one year after its

entry into force.

Article 7 Texts of the Protocol

This Protocol shall be concluded and signed in the English, French and German languages. In the case of divergence, the French text shall prevail.

On a proposal by one of the Member States concerned, the Organisation shall publish official translations of this Protocol in other languages, if one of these languages is an official language in the territory of at least two Member States. These translations shall be

prepared in cooperation with the competent services of the Member States concerned.

In witness whereof, the undersigned plenipotentiaries duly authorised by their respective

Governments have signed this Protocol.

Done at Vilnius on 3 June 1999, in one original in each of the English, French and German

languages; these originals shall remain deposited in the archives of OTIF. Certified copies shall

be sent to each of the Member States.

Nr 100 — 6181 — Poz. 674

Convention concerning International Carriage by Rail (COTIF)

of 9 May 1980 in the version of the Protocol of Modification of 3 June 1999

Title I

General Provisions

Article 1

Intergovernmental Organisation

§1 TheParties to this Convention shall constitute, as Member States, the Intergovernmental Organisation for International Carriage by Rail (OTIF), hereinafter called "the Organisation".

§2 The headquarters of the Organisation shall be at Berne. The General Assembly may decide to locate it at another place in one of the Member States.

§3 The Organisation shall have legal personality. It shall in particular have the capacity to enter into contracts, to acquire and dispose of immovable and movable assets and to be a

party to legal proceedings.

§4 The Organisation, members of its staff, experts called in by it and representatives of Member States shall enjoy such privileges and immunities as are necessary to discharge their duties, subject to the conditions laid down in the Protocol on the Privileges and

Immunities of the Organisation, annexed to the Convention.

§5 Relations between the Organisation and the State in which it has its headquarters shall be

regulated by a Headquarters Agreement.

§6 The working languages of the Organisation shall be English, French and German. The General Assembly may introduce other working languages.

Nr 100 — 6183 —

§2

§ 1

§2

51

f) _ developing the systems ofuniform law, rules and procedures referred to in letters a)

to e) taking account of legal, economic and technical developments.

The Organisation may

a) within the framework of the aim referred to in $ I, elaborate other systems of

uniform law;

b) constitute a framework within which the Member States can elaborate other international conventions aiming to promote, improve and facilitate international rail traffic.

Article 3

International cooperation

The Member States undertake to concentrate their international cooperation in the railway field, in principle, within the framework of the Organisation, and this to the extent that there exists a coherence in the tasks which are attributed to it in accordance with Articles 2 and 4. To attain this objective, the Member States will adopt all measures necessary and useful in order that the international multilateral conventions and agreements in force to which they are contracting parties should be adapted, to the extent that these conventions and agreements concern international cooperation in the railway field and attribute competences to other intergovernmental or non-governmental organisations which cut

across the tasks attributed to the Organisation.

The obligations resulting from § 1 for the Member States, which are at the same time Members of the European Communities or States parties to the European Economic Area Agreement, shall not prevail over their obligations as members of the European

Communities or States parties to the European Economic Area Agreement.

Article 4

Taking on and transfer of attributions

By a decision of the General Assembly, the Organisation shall be authorised to take on,

Nr 100 — 6184 —

§2

§2

§3

within the framework of its aim as defined in Article 2, the attributions, resources and obligations which may be transferred to it by other intergovernmental organisations by

virtue of agreements concluded with those organisations.

The Organisation may, by a decision of the General Assembly, transfer to other intergovernmenta! organisations attributions, resources and obligations, by virtue of

agreements concluded with those organisations.

The Organisation may, with the approval of the Administrative Committee, take on administrative functions related to its aim and which are entrusted to it by a Member State. The expenses of the Organisation, arising out of these functions, shall be met by the

Member State concerned.

Article 5 Special obligations of the Member States

The Member States agree to adopt all appropriate measures in order to facilitate and accelerate international rail traffic. To that end, each Member State undertakes, to the

extent possible, to

a) eliminate any useless procedure,

b) simplify and standardise the formalities already required,

c) simplify frontier checks.

In order to facilitate and improve international rail traffic, the Member States agree to lend their support to attain the highest possible degree of uniformity in the regulations, standards, procedures and methods of organisation relating to railway vehicles, railway personnel, railway infrastructure and auxiliary services.

The Member States agree to facilitate the conclusion of agreements between infrastructure

managers intended to optimise international rail traffic.

Article 6

Nr 100 — 6185 —

Uniform Rules

So far as declarations are not made in accordance with Article 42 $ I, first sentence,

international rail traffic and admission of railway material to use in international traffic

shall be governed by:

a) the "Uniform Rules concerning the Contract of International Carriage of Passengers

b) by Rail (CIV)”, forming Appendix A to the Convention,

d) the "Uniform Rules concerning the Contract of International Carriage of Goods by

e) Rail (CIM)”, forming Appendix B to the Convention,

h) the "Regulation concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Rail

(RID)”, forming Appendix C to the Convention,

the "Uniform Rules concerning Contracts of Use of Vehicles in International Rail

Traffic (CUV)”, forming Appendix D to the Convention.

the "Uniform Rules concerning the Contract of Use of Infrastructure in International

Rail Traffic (CUI)”, forming Appendix E to the Convention,

the "Uniform Rules concerning the Validation of Technical Standards and the Adoption of Uniform Technical Prescriptions applicable to Railway Material intended to be used in International Traffic (APTU)”, forming Appendix F to the

Convention,

the "Uniform Rules concerning Technical Admission of Railway Material used in

International Traffic (ATMF)”, forming Appendix G to the Convention,

other systems of uniform law elaborated by the Organisation pursuant to Article 2

§ 2, letter a), also forming Appendices to the Convention.

Nr 100 — 6186 —

§2 The Uniform Rules, the Regulation and the systems listed in $ I, including their Annexes,

shall form an integral part of the Convention.

Article 7

Definition of the expression "Convention"

In the following provisions the expression "Convention" covers the Convention itself, the

Protocol referred to in article 1 § 4 and the Appendices referred to in Article 6, including their

Annexes. Title II Common Provisions Article 8 National law §1 When interpreting and applying the Convention, its character of international law and the

§2

§1

52

necessity to promote uniformity shall be taken into account. In the absence of provisions in the Convention, national law shall apply.

"National law” means the law of the State in which the person entitled asserts his rights,

including the rules relating to conflict of laws.

Article 9

Unit of account

The unit of account referred to in the Appendices shall be the Special Drawing Right as

defined by the International Monetary Fund.

The value in Special Drawing Rights of the national currency of a Member State which is

a member of the International Monetary Fund shall be calculated in accordance with the

Nr 100 — 6187 —

5 4

§5

§6

81

§ 2

method applied by the International Monetary Fund for its own operations and

transactions.

The value in Special Drawing Rights of the national currency of a Member State which is not a member of the Internationa! Monetary Fund shall be calculated by the method determined by that State. This calculation must express in the national currency a real

value as close as possible to that which would result from the application of § 2.

For a Member State which is not a member ofthe International Monetary Fund and whose legislation does not permit the application of § 2 or § 3 above, the unit of account referred to in the Appendices shall be deemed to be equal to three gold francs. The gold franc is defined as 10/31 of a gramme of gold of millesimal fineness 900. The conversion of the gold franc must express in the national currency a real value as close as possible to that

which would result from the application of § 2.

Within three months after the entry into force of the Convention and each time that a change occurs in their method of calculation or in the value of their national currency in relation to the unit ofaccount, States shall notify the Secretary General of their method of calculation in accordance with § 3 or ofthe results of the conversion in accordance with §

4. The latter shall inform the Member States of these notifications.

An amount expressed in units of account shall be converted into the national currency of the State of the court or tribunal seized. The conversion shall be made in accordance with the value of the corresponding currency on the day of the judicial decision or on the day

agreed between the parties.

Article 10

Supplementary provisions Two or more Member States or two or more carriers may agree supplementary provisions for the execution of the CIV Uniform Rules and the CIM Uniform Rules; they may not

derogate from these Uniform Rules.

The supplementary provisions referred to in $ I shall be put into force and published in the

Nr 100 — 6188 — Poz. 674

manner required by the laws and prescriptions of each State. The supplementary provisions of States and their coming into force shall be notified to the Secretary General.

He shall inform the Member States of these notifications.

Article 11

Security for costs

Security for costs cannot be required in proceedings founded on the CIV Uniform Rules, the CIM Uniform Rules, the CUV Uniform Rules or the CUT Uniform Rules.

Article 12

Execution of judgments. Attachment

§1 Judgments pronounced by the competent court or tribunal pursuant to the provisions of the Convention after trial or by default shall, when they have become enforceable under the law applied by that court or tribunal, become enforceable in each of the other Member States on completion of the formalities required in the State where enforcement is to take place. The merits of the case shall not be subject to review. These provisions

shall appły also to judicial settlements.

§2 $lshall apply neither to judgments which are provisionally enforceable. nor to awards of

damages in addition to costs against a plaintiff who fails in his action.

§3 . Debts arising from a transport operation subject to the CIV Uniform Rules or the CIM Uniform Rules, owed to one transport undertaking by another transport undertaking not under the jurisdiction of the same Member State, may only be attached under a judgment given by the judicial authority of the Member State which has jurisdiction over the

undertaking entitled to payment of the debt sought to be attached.

§4 _ Debts arising from a contract subject to the CUV Uniform Rules or the CUI Uniform Rules may only be attached under a judgment given by the judicial authority of the Member State which has jurisdiction over the undertaking entitled to payment of the debts

sought to be attached.

Nr 100 — 6189 —

55

§1

52

§4

Railway vehicles may only be seized on a territory other than that of the Member State in which the keeper has its registered office, under a judgment given by the judicial authority of that State. The term 'keeper” means the person who, being the owner or having the right to dispose of it, exploits the railway vehicle economicalły in a

permanent manner as a means of transport.

Title III

Structure and Functioning

Article 13

Organs

The functioning of the Organisation shall be ensured by the following organs:

a) the General Assembly,

b) the Administrative Committee,

c) the Revision Committee,

d) the Committee of Experts for the Carriage of Dangerous Goods (RID Expert Committee),

e) the Rail Facilitation Committee,

f) the Committee of Technical Experts,

g) the Secretary General.

The General Assembly may decide to establish temporarily other committees for specific

tasks.

On the determination of the quorum in the General Assembly or in the Committees referred to in § 1, letters c) to f), Member States which do not have the right to vote (Article 14 § 5, Article 26 § 7 or Article 40 § 4) shall not be taken into account.

The chairmanship of the General Assembly, the chairmanship of the Administrative Committee as well as the function of Secretary General must, in principle, be conferred on

nationals of different Member States.

Nr 100 — 6190 — Poz. 674

Article 14

General Assembly §1 The General Assembly shall be composed of all Member States. §2 The General Assembly shall : a) establish its rules of procedure; b) designate the members of the Administrative Committee as well as a deputy member for each member and elect the Member State which will provide the chairmanship of

it (Article 15 $§ 1 to 3);

c) elect the Secretary General (Article 21 § 2);

d) issue directives concerning the activity of the Administrative Committee and the

Secretary General;

e) fix, for six-year periods, the maximum amount that the expenditure of the Organisation may reach in each budgetary period (article 25); if not, it shall issue directives relating to the limitation of that expenditure for a period no longer than

SIX years;

f) decide whether the headquarters of the Organisation should be located at another place (Article 1 § 2);

g) take decisions about the introduction of other working languages (Article 1 § 6); h) takedecisions about the taking on of other attributions by the Organisation (Article 4 § 1) andthe transfer of attributions of the Organisation to another intergovernmental

organisation (Article 4 § 2);

i) decide, if necessary, on the temporary establishment of other committees for specific tasks (Article 13 § 2);

Nr 100 — 6191 —

§3

§ 4

§5

J) , consider whether the attitude of a State shoułd be regarded as a tacit denunciation (Article 26 § 7);

k) decide whether to entrust the carrying out of the auditing of the accounts to another Member State than the Headquarters State (Articie 27 $ |);

I) take decisions about proposałs aiming to modify the Convention (Articie 33 $§ 2 and 3);

m) take decisions about applications for accession submitted to the General Assembly (Articie 37 § 4);

n) take decisions about the conditions of accession of a regional economic integration organisation (Article 38 $ I);

o) take decisions about applications for association submitted to it (Articie 39 $ I):

p) take decisions about the dissolution of the Organisation and about the possible transfer of its attributions to another intergovernmental organisation (Articie 43):

q) take decisions about other questions placed on the agenda.

The Secretary General shall convene the General Assembly once every three years or at the request either of one-third of the Member States or of the Administrative Committee, as well as in the cases referred to in Article 33 $§ 2 and 3 and in Article 37 § 4. He shall send the draft agenda to the Member States at least three months before the opening of the session, in accordance with the conditions detined by the rules of procedure referred to in § 2, letter a).

There shall be a quorum (Articie 13 § 3) in the General Assembly when the majority of the Member States are represented there. A Member State may arrange to be represented

by another Member State; however a State may not represent more than one other State.

In the case of a vote in the Genera! Assembly concerning modifications of the Appendices to the Convention, Member States which have made a deciaration in respect of the Appendix in question pursuant to Article 42 $ |, first sentence, shall not have the right to

vote.

Nr 100 — 6192 —

56

§ 7

§2

The General Assembly shall take its decisions by the majority of the Member States represented at the time of the vote, save in the case of § 2, letters e), f), g), h). |) and p) as well as of Article 34 § 6, for which the majority shall be two-thirds. However, in the case of § 2, letter |) the majority shall be two-thirds only in the case of proposałs aiming to modify the Convention itself, with the exception of Articles 9 and 27 $§ 2 to 10 and the Protocol referred to in Article 1 §4.

On the invitation of the Secretary General, issued with the agreement of a majority of the

Member States,

a) States which are not members of the Organisation,

b) international organisations and associations having competence for questions concerning the Organisation's activities or dealing with problems which have been

placed on the agenda,

may attend sessions of the General Assembly in an advisory capacity.

Article 15

Administrative Committee

The Administrative Committee shall be composed of a third of the Member States.

The members of the Committee and one deputy member for each of them as well as the Member State which chairs the Committee shall be designated for three years. The composition of the Committee shall be determined for each period, having regard in particular to an equitable geographical distribution. A deputy member that becomes a member of the Committee in the course of a period must be designated as a member ofthe

Committee for the period which follows.

If a vacancy occurs or the right to vote of a member is suspended or in the case of absence of a member for two consecutive sessions of the Committee, without the member arranging to be represented by another member in accordance with § 6, the deputy member designated by the General Assembly shall exercise its functions for the remainder

of the period.

Nr 100 — 6193 —

§4

§5

With the exception of the case referred to in § 3, no Member State may sit on the

Committee for more than two full consecutive periods.

The Committee shall :

a) )

b) establish its rules of procedure;

c) conclude the Headquarters Agreement;

d) establish the staff regulation for the Organisation;

e) appoint, taking account ofthe ability of the candidates and an equitable geographical

8) distribution, the senior officers of the Organisation;

h) establish a regulation concerning the finances and book-keeping of the Organisation;

approve the work programme, budget, management report and accounts of the

Organisation;

fix, on the basis of the approved accounts, the definitive contributions due from the Member States in accordance with Article 26 for the two previous calendar years, as well as the amount of the treasury advance due from the Member States in

accordance with Article 26 § 5 for the current year and the next calendar year; determine the attributions of the Organisation which concern all the Member States or onły some of the Member States as well as the expenses to be borne, in consequence, by these Member States (Article 26 § 4);

fix the amount of specific remuneration (Article 26 § 11);

issue special directives concerning the auditing of accounts (Article 27 §1);

Nr 100 — 6194 —

86

§ 7

K)

m) approve the taking on of administrative functions by the Organisation (Article 4 § 3)

n) and fix the specific contributions due from the Member State concerned;

0) send to the Member States the management report, the statement of accounts as well

p) as its decisions and recommendations;

prepare and send to the Member States, with a view to the General Assembly which is to decide the composition of the Committee, at least two months before the opening of the session, a report on its activity as well as proposals as to how it

should be reconstituted (Article 14 § 2, letter b));

keep a check on the conduct of business by the Secretary General;

keep a watch on the proper application of the Convention by the Secretary General and the execution, by the Secretary General, of decisions taken by the other organs; to this end, the Committee may take all measures likely to improve the application of

the Convention and of the above mentioned decisions;

give reasoned opinions on questions which may affect the work of the Organisation

and are submitted to the Committee by a Member State or by the Secretary General;

resolve disputes between a Member State and the Secretary General with respect to

his function as Depositary (Article 36 § 2);

take decisions about applications for suspension of membership (Article 40).

There shall be a quorum in the Administrative Committee when two-thirds of its members

are represented there. However, a member may arrange to be represented by another

member; no member may however represent more than one other member.

The Committee shall take its decisions by the majority of the members represented at the

time of vote.

Nr 100 — 6195 —

§8

§9

§10

§1

§2

Unless it decides otherwise. the Committee shall meet at the headquarters of the

Organisation. The minutes of its meetings shall be sent to all Member States.

The Chairman of the Committee shall :

a) convene the Committee at least once a year as well as at the request of four of its

members or of the Secretary General;

b) send to the members of the Committee the draft agenda;

c) deal, within the limits and under the conditions laid down in the rules of procedure,

with urgent questions arising in the interval between meetings;

d) sign the Headquarters Agreement referred to in § 5, letter b).

The Committee may, within the limits of its own responsibilities, instruct the Chairman to

carry out certain specific tasks.

Article 16

Other Committees

The Committees referred to in Article 13 § 1, letters c) to f) and § 2 shall be composed. in principle, of all Member States. When the Revision Committee, the RID Expert Committee or the Committee of Technical Experts deliberate and take decisions, within the limits of their competence, about modifications of the Appendices to the Convention, Member States which have made a declaration in respect of the Appendices in question pursuant to Article 42 § 1, first sentence, shall not be members of the Committee

concerned.

The Secretary General shall convene the Committees either on his own initiative or at the request of five Member States or of the Administrative Committee. The Secretary General shall send the draft agenda to the Member States at least two months before the opening of

the meeting.

Nr 100 — 6196 —

§ 3

poż p

§ 5

§ 7

58

A Member State may arrange to be represented by another Member State; no State may

however represent more than two other States.

Each Member State represented shall have one vote. A proposal shall be adopted if the

number of votes in favour is :

a) equal toat least one-third of the number of Member States represented at the time of

the vote and

b) greater than the number of votes against.

On the invitation of the Secretary General, issued with the agreement of a majority ofthe

Member States,

a) States which are not members of the Organisation.

b) « Member States which, however, are not members of the Committee concerned,

c) international organisations and associations having competence for questions concerning the Organisation's activities or dealing with problems which have been placed on the agenda,

may attend meetings of the Committees in an advisory capacity.

The Committees shall elect for each meeting or for an agreed period a Chairman and one

or several Deputy Chairmen.

The proceedings shalł be conducted in the working languages. The substance of what is said during a meeting in one of the working languages shall be translated into the other

working languages; proposals and decisions shall be translated in full.

The minutes shall summarise the proceedings. Proposals and decisions shall be reproduced in full. With regard to decisions, the French text shall prevail. The minutes shall be sent to

all Member States.

Nr 100 — 6197 —

§9

The Committees may appoint working groups to deal with specific questions.

§10 The Committees shall establish their rules of procedure.

§1

§2

§1

§2

§1

Article 17

Revision Committee

The Revision Committee shall :

a) take decisions, in accordance with Article 33 § 4, about proposals aiming to modify

the Convention;

b) consider proposals to be submitted, in accordance with Article 33 § 2, to the General

Assembly for decision.

There shall be a quorum (Article 13 § 3) in the Revision Committee when the majority of

the Member States are represented there.

Article 18 RID Expert Committee

The RID Expert Committee shall take decisions, in accordance with Article 33 § 5, about

proposals aiming to modify the Convention.

There shall be a quorum (Article 13 § 3) in the RID Expert Committee when one-third of

the Member States are represented there.

Article 19

Rail Facilitation Committee

The Rail Facilitation Committee shall :

Nr 100 — 6198 —

52

p

a) give its opinion on all questions aiming to facilitate frontier crossing in international

b) rail traffic;

recommend standards, methods, procedures and practices rełating to rail tacilitation.

There shall be a quorum (Article 13 § 3) inthe Rail Facilitation Committee when one-third

of the Member States are represented there.

Article 20

Committee of Technical Experts

The Committee of Technical Experts shall :

a) take decisions, in accordance with Article 5 of the APTU Uniform Rules, about the validation of a technical standard relating to railway material intended to be used in

b) international traffic;

c) take decisions, in accordance with Article 6 of the APTU Uniform Rules, about the adoption of a uniform technical prescription relating to the construction, operation, maintenance or relating to a procedure concerning railway material intended to be

d) used in international traffic;

e) keep a watch on the application of technicał standards and uniform technical prescriptions relating to railway material intended to be used in international traffic and examine their development with a view to their validation or adoption in accordance with the procedures provided for in Articles 5 and 6 of the APTU

Uniform Rules;

take decisions, in accordance with Article 33 § 6, about proposals aiming to modify

the Convention:

deal with all other matters which are assigned to it in accordance with the APTU

Uniform Rules and the ATMF Uniform Rules.

There shall be a quorum (Article 13 § 3) in the Committee of Technical Experts, when

Nr 100 — 6199 —

g1

§2

one-halfof the Member States, within the meaning of Article 16 $ I, are represented there. When the Committee is taking decisions about provisions of the Annexes to the APTU Uniform Rules, Member States which have made an objection, in accordance with Article 35 §4, with regard to the provisions concerned or have made a declaration. in accordance with Article 9 $ I ofthe APTU Uniform Rules, shall not have the right to vote.

The Committee of Technical Experts may either validate technical standards or adopt uniform technical prescriptions or refuse to validate or adopt them; it may not under any

circumstances modify them.

Article 21

Secretary General

The Secretary General shall assume the functions of Secretariat of the Organisation.

The Secretary General shall be elected by the General Assembly for a period of three

years, renewable twice at most.

The Secretary General must, in particular :

a) assume the functions of Depositary (Article 36);

b) represent the Organisation externally;

c) send to Member States the decisions taken by the General Assembly and by the Committees (Article 34 § 1, Article 35 § 1);

d) carry out the duties entrusted to him by the other organs of the Organisation;

e) examine proposals of the Member States aiming to modify the Convention, if

necessary with the assistance of experts;

Nr 100 — 6200 —

W

8) kK)

h) P)

1) convene the Generał Assembly and the other Committees (Article 14 § 3, Article 16

s) § 2);

send to Member States, in due time, the documents necessary for the meetings of the

various organs;

draw up the work programme, draft budget and management report of the Organisation and submit them to the Administrative Committee for approval (Article 25);

manage the financial affairs of the Organisation within the limits of the approved budget;

endeavour, at the request of one of the parties concerned, by using his good offices, to settle disputes between them arising from the interpretation or application of the

Convention;

give, at the request of all parties concerned, an opinion on disputes arising from the

interpretation or application of the Convention;

assume the functions which are attributed to him by Title V;

receive communications from the Member States, international organisations and associations referred to in Article 16 §5, and from the undertakings (carriers, infrastructure managers, etc.) participating in international rail traffic, and notify them, where appropriate, to the other Member States, international organisations and associations as well as undertakings;

exercise the management of the staff of the Organisation;

inform the Member States, in due time, of any vacancy in the posts of the

Organisation;

maintain and publish the lists of lines and services referred to in Article 24.

Nr 100 — 6201 —

§4 The Secretary General may, on his own initiative, present proposals aiming to modify the

Convention.

Article 22 Staff of the Organisation

The rights and duties of the staff of the Organisation shall be laid down by the staff regulation

established by the Administrative Committee in accordance with Article 15 § 5, letter c).

§1

82

§1

82

Article 23 Bulletin

The Organisation shall publish a bulletin which shall contain official communications as

well as others necessary or useful with respect to the application of the Convention.

The communications for which the Secretary General is responsible under the Convention

may, if necessary, be made in the form of a publication in the Bulletin.

Article 24

Lists of lines or services

The maritime and inland waterway services referred to in Article I ofthe CIV Uniform Rules and of the CIM Uniform Rules, on which carriage is performed in addition to

carriage by rail subject to a single contract of carriage, shall be included in two lists :

a) the CIV list of maritime and inland waterway services,

b) the CIM list of maritime and inland waterway services.

The railway lines of a Member State which has lodged a reservation in accordance with Article 1 § 6 of the CIV Uniform Rules or in accordance with Article 1 § 6 of the CIM

Uniform Rules shall be included in two lists in accordance with that reservation :

Nr 100 — 6202 —

bog) 1)

§4

§5

51

a) the CTV list of railway lines, b) the CIM list of railway lines.

Member States shall send to the Secretary General their notifications concerning the inclusion or deletion of lines or services referred to in $$ I and 2. In so far as they link Member States, the maritime and inland waterway services referred to in $ | shall only be included in the lists with the agreement of those States; for the deletion of such a service,

notification by one of those States shall suffice.

The Secretary General shall notify all Member States of the inclusion or deletion of a line

or a service.

Carriage on the maritime and inland waterway services referred to in $ I and carriage on the railway lines referred to in § 2 shall be subject to the provisions of the Convention on the expiration of one month running from the date ofthe notification of their inclusion by the Secretary General. Such a service or line shall cease to be subject to the provisions of the Convention on the expiration of three months running from the date of the notification ofthe deletion by the Secretary General, save in respect of carriage underway which must be finished.

Title IV

Finances

Article 25

Work programme. Budget. Accounts. Management report

The work programme, budget and accounts of the Organisation shall cover a period oftwo

calendar years.

The Organisation shall publish a management report at least every two years.

The total amount of expenditure of the Organisation shali be fixed, for each budgetary

period, by the Administrative Committee on a proposal by the Secretary General.

Nr 100 — 6203 —

82

§4

Article 26

Financing the expenditure

Subject to $§ 2 to 4, the expenditure of the Organisation, not covered by other receipts, shall be met by the Member States as to two fifths on the basis of the United Nations system of apportioning contributions, and as to three fifths in proportion to the total length of railway infrastructure as well as of the maritime and inland waterway services included in accordance with Article 24 § 1. However, maritime and inland waterway services shall

count only in respect of one-half of the length ot their routes.

When a Member State has lodged a reservation in accordance with Article I § 6 of the CIV Uniform Rules or in accordance with Article I § 6 of the CIM Uniform Rules, the

contribution formula referred to in $ I shall be applied as follows :

a) - instead of the total length of railway infrastructure on the territory of that Member State only the length of railway lines included in accordance with Article 24 § 2 shall

be taken into account;

b) the part of the contribution according to the United Nations system shall be calculated pro rata as a function of the length of the lines and services included in accordance with Article 24 $$ | and 2 in relation to the total length of railway infrastructure on the territory of that Member State plus the length of the services

included in accordance with Article 24 $ I, but with a minimum of 0.01 per cent.

Each Member State shall meet at least 0.25 per cent and at most 15 per cent of the

contributions.

The Administrative Committee shall determine the attributions of the Organisation

concerning

a) all the Member States equally and the expenditure which shall be met by all Member

States according to the formula referred to in § 1,

Nr 100 — 6204 —

§ 6

§ 7

§8

59

§ 10

§11

b) only some of the Member States and the expenditure which shall be met by those

Member States according to the same formula.

§ 3 shall apply mutatis mutandis. These provisions shall not affect Article 4 § 3.

The contributions of the Member States to the expenditure ofthe Organisation shall be due in the form of a treasury advance payable in two instalments at the latest by the 3 | October of each of the two years covered by the budget. The treasury advance shall be fixed on the

basis of the definitive contributions for the two preceding years.

When sending the management report and statement of accounts to the Member States, the Secretary General shal! notify the definitive amount of the contribution for the two previous calendar years as well as the amount of the treasury advance in respect of the two

calendar years to come.

After the 31 December of the year the notification is made by the Secretary General in accordance with § 6, the amounts due for the last two calendar years shall bear interest at the rate of five per cent per annum. If, one year after that date, a Member State has not paid its contribution, its right to vote shall be suspended until it has fulfilled its obligation to pay. On expiry of a further period of two years, the General Assembly shall consider whether the attitude of that State should be regarded as a tacit denunciation of the

Convention and, where necessary, shall determine the effective date thereof. Contributions overdue shall remain payable in the cases of denunciation pursuant to § 7 or Article 41, and in cases of suspension of the right to vote referred to in Article 40 § 4, letter b).

Sums not recovered shall be made good out of the resources of the Organisation.

A Member State which has denounced the Convention may become a Member State again

by accession, provided that it has paid the sums which it owes.

A charge shall be made by the Organisation to cover the special expenses arising from

Nr 100 — 6205 —

§2

activities provided for in Article 21 § 3, letters j) to l). In the cases provided for in Article 21 § 3, letters j) and k), that charge shall be determined by the Administrative Committee on the basis of a proposal by the Secretary General. In the case provided for in

Article 21 § 3, letter l), Article 31 § 3 shall apply.

Article 27

Auditing of accounts

In the absence of a contrary decision by the General Assembly pursuant to article 14 § 2, letter k), the auditing of accounts shall be carried out by the Headquarters State. according to the rules laid down in this Article and, subject to any special directives of the Administrative Committee, in conformity with the Financial and Accounting Regulation

of the Organisation (Article 15 § 5, letter e)).

The Auditor shall audit the accounts of the Organisation, including all the trust funds and

special accounts, as he considers necessary in order to ensure :

a) that the financial statements are in conformity with the ledgers and accounts of the

Organisation; b) thatthe financial transactions which the statements account for have been carried out

in conformity with the rules and regulations, budgetary provisions and other

directives of the Organisation;

c) that effects and cash held at banks or in the cash box have either been audited by

reference to certificates received directly from the depositaries, or actually counted; d) that the internał checks, including the internal audit of the accounts, are adequate;

e) that all assets and liabilities as well as all surpluses and deficits have been posted

according to procedures that he considers satisfactory.

Nr 100 — 6206 —

§4

§5

56

§ 7

Only the Auditor shall be competent to accept in whole or in part certificates and supporting documents furnished by the Secretary General. Ifhe considers it appropriate, he may undertake an examination and detailed audit of any accounting record relating

either to financial transactions or to supplies and equipment.

The Auditor shall have unrestricted access, at any time. to all ledgers, accounts,

accounting documents and other information which he considers needful.

The Auditor shall not be competent to reject such and such a heading of the accounts, but he shall immediately draw to the attention of the Secretary General any transaction of which the regularity or appropriateness appears to him to be questionable, so that the latter

may take the requisite measures.

The Auditor shall present and sign a certificate in respect of the financial statements with the following wording: "I have examined the financial statements of the Organisation for the budgetary period which ended on 31 December… My examination consisted of a general analysis of the accounting methods and the checking of the accounting records and other evidence which I judged necessary in the circumstances.” That certificate shall

indicate, according to the circumstances, that:

a) the financial statements satisfactorily reflect the financial position at the date of expiry of the period in question as well as the results of the transactions carried out

during the period which ended on that date;

b) the financial statements have been drawn up in accordance with the accounting

principles mentioned;

c) the financial principles have been applied in accordance with procedures which

accord with those adopted during the previous budgetary period;

d) the financial transactions have been carried out in conformity with the rules and

regulations, budgetary provisions and other directives of the Organisation.

In his report on the financiał transactions, the Auditor shall mention:

a) - the nature and extent of the audit which he has carried out:

Nr 100 — 6207 —

b) factors connected with the compłeteness or correctness of the accounts, including as

d) appropriate :

l. information necessary for the correct interpretation and assessment of the accounts;

2. any sum which ought to have been collected but which has not been passed to account;

3. any sum which has been the subject of a regular or conditional expenditure commitment and which has not been posted or which has not been taken into account in the financial statements;

4. expenditure in support of which no sufficient vouchers have been produced; whether or not ledgers have been kept in good and due form; it is necessary to note cases where the material presentation of the financial statements diverges

from accounting principles generally recognised and invariably applied;

other matters to which the attention of the Administrative Committee should be

drawn, for example:

|. cases of fraud or presumption of fraud;

2. wastage or irregular use of funds or other assets of the Organisation (even when the accounts relating to the transaction carried out were in order);

3. expenditure which could subsequently lead to considerable costs tor the Organisation;

4. any defects, general or particular, in the system of checking receipts and expenses or supplies and equipment;

5. expenditure not in conformity with the intentions of the Administrative Committee, taking account of transfers duły authorised within the draft budget;

6. overstepping of appropriations, taking account of changes resulting from transfers duly authorised within the draft budget;

7. expenditure not in conformity with the authorisations which govern it;

the correctness or incorrectness of the accounts relating to supplies and equipment,

Nr 100 — 6208 —

§ 8

59

§ 10

51

§2

established from the inventory and the examination of the ledgers.

In addition, the report may mention transactions which have been posted in the course of an earlier budgetary period and about which new information has been obtained or transactions which are to be carried out in the course of a later financial period and about

which it seems desirable to inform the Administrative Committee in advance.

The Auditor must on no account include criticisms in his report without first affording the

Secretary General an opportunity of giving an explanation.

The Auditor shall inform the Administrative Committee and the Secretary General of the findings of the audit. He may, in addition, submit any comments that he considers

appropriate about the financial report of the Secretary General.

Where the Auditor has carried out a summary audit or has not obtained adequate supporting documents, he must mention the fact in his certificate and his report, specifying the reasons for his observations as well as the consequences which result therefrom for the

financial position and the posted financial transactions.

Title V

Arbitration

Article 28

Competence

Disputes between Member States arising from the interpretation or application of the Convention, as well as disputes between Member States and the Organisation arising from the interpretation or application of the Protocol on Privileges and Immunities may, at the request of one ofthe parties, be referred to an Arbitration Tribunal. The parties shall freely

determine the composition of the Arbitration Tribunal and the arbitration procedure.

Other disputes arising from the interpretation or application of the Convention and of other

Nr 100 — 6209 — Poz. 674

conventions elaborated by the Organisation in accordance with Article 2 § 2, if not settled amicably or brought before the ordinary courts or tribunals may. by agreement between the parties concerned, be referred to an Arbitration Tribunal. Articles 29 to 32 shall apply

to the composition of the Arbitration Tribunal and the arbitration procedure.

§3 Any State may, at the time of its application for accession to the Convention, reserve the

right not to apply all or part of the provisions of $$ I and 2.

§4 A State which has made a reservation pursuant to § 3 may withdraw it at any time by informing the Depositary. This withdrawal shall take effect one month after the date on which the Depositary notifies it to the Member States.

Article 29

Agreement to refer to arbitration. Registrar

The Parties shall conclude an agreement to refer to arbitration, which shall, in particular,

specify: a) the subject matter of the dispute;

b) the composition of the Tribunal and the period agreed for nomination of the arbitrator

or arbitrators; | c) the place where it is agreed that the Tribunal is to sit.

The agreement to refer to arbitration must be communicated to the Secretary General who

shal] act as Registrar.

Article 30

Arbitrators

§1 A panel ofarbitrators shall be established and kept up to date by the Secretary General.

Each Member State may nominate two of its nationals to the panel of arbitrators.

§2 The Arbitration Tribunal shall be composed of one, three or five arbitrators in accordance

with the agreement to refer to arbitration. The arbitrators shall be selected from persons

Nr 100 — 6210 —

54

§1

who are on the panel referred to in § 1. Nevertheless. if the agreement to refer to arbitration provides for five arbitrators, each of the parties may select one arbitrator who is not on the panel. If the agreement to refer to arbitration provides for a sole arbitrator, he shall be selected by mutua! agreement between the parties. If the agreement to refer to arbitration provides for three or five arbitrators, each party shall select one or two arbitrators as the case may be; these, by mutual agreement, shall appoint the third or fifth arbitrator, who shall be President of the Arbitration Tribunal. If the parties cannot agree on the selection of a sołe arbitrator, or the selected arbitrators cannot agree on the appointment of a third or fifth arbitrator, the appointment shall be made by the Secretary General.

The sole arbitrator, or the third or fifth arbitrator, must be of a nationality other than that of

either party, unless both are of the same nationality.

The intervention of a third party in the dispute shall not affect the composition of the Arbitration Tribunal.

Article 31

Procedure. Costs

The Arbitration Tribunal shall decide the procedure to be followed havinę regard in

particular to the following provisions:

a) - it shall enquire into and determine cases on the basis of the evidence submitted by the parties, but will not be bound by their interpretations when it is called upon to

decide a question of law;

b) it may not award more than the claimant has claimed, nor anything of a different

nature, nor may it award less than the defendant has acknowledged as due;

c) the arbitration award, setting forth the reasons for the decision, shall be drawn up

by the Arbitration Tribunal and notified to the parties by the Secretary General;

d) save where the mandatory provisions of the law of the place where the Arbitration Tribunal is sitting otherwise provide and subject to contrary agreement by the

parties, the arbitration award shall be final.

Nr 100

§2

52

§1

52

The fees of the arbitrators shall be determined by the Secretary General.

The Tribunal shall determine in its award the amount of costs and expenses and shall decide how they and the fees of the arbitrators are to be apportioned between the

parties.

Article 32

Limitation. Enforcement

The commencement of arbitration proceedings shall have the same effect, as regards the interruption of periods of limitation, as that attributed by the applicable provisions of substantive law to the institution of an action in the ordinary courts or tribunals.

The Arbitration Tribunal$s award shall become enforceable in each of the Member States on completion of the formalities required in the State where enforcement is to take place. The merits of the case shall not be subject to review.

Title VI Modification of the Convention

Article 33 Competence

The Secretary General shall immediately bring to the notice of the Member States proposals aiming to modify the Convention, which have been sent to him by the Member States or which he has prepared himself.

The Generał Assembly shall take decisions about proposals aiming to modify the Convention in so far as $§ 4 to 6 do not provide for another competence.

When seized of a modification proposał the General Assembly may decide, by the majority provided_for under Article 14 § 6, that such proposal is closely linked with one or more provisions of the Appendices to the Convention. In that case as well as in the cases referred to in $§ 4 to 6, second sentences, the General Assembly is also empowered

Nr 100 — 6212 —

84

E

to take decisions about the modification of such provision or provisions of the Appendices.

Subject to decisions taken by the General Assembly in accordance with § 3, first sentence,

the Revision Committee shall take decisions about proposals aiming to modify :

a) - Articles 9 and 27 $§ 2 to ł0;

b) the CIV Uniform Rules except Articles 1, 2, 5, 6, 16. 26 to 39, 41 to 53 and 56 to 60;

c) — the CIM Uniform Rules except Articles I, 5, 6 $$ I and 2, Articles 8, 12, 13 §2, Articles 14, 15 $§ 2 and 3, Article 19 $§ 6 and 7 and Articles 23 to 27, 30 to 33, 36 to 41 and 44 to 48;

d) the CUV Uniform Rules except Articles 1, 4, 5 and 7 to 12;

e) the CUT Uniform Rules except Articles 1, 2, 4, 8 to 15, 17to 19, 21, 23 to 25;

f) the APTU Uniform Rules except Articles 1, 3 and 9 to 11 and the Annexes of these

Uniform Rules;

g) the ATMF Uniform Rules except Articłes I, 3 and 9.

When modification proposals are submitted to the Revision Committee in accordance with letters a) to g), one-third of the States represented on the Committee may require these

proposals to be submitted to the General Assembly for decision.

The RID Expert Committee shall take decisions about proposals aiming to modify the provisions of the Regulation concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Rail (RID). When such proposals are submitted to the RID Expert Committee, one-third of the States represented on the Committee may require these proposals to be submitted to

the General Assembly for decision.

Nr 100 — 6213 —

56

81

§4

§5

§6

The Committee of Technical Experts shall decide on proposals aiming to modify the Annexes to the APTU Uniform Rules. When such proposals are submitted to the Committee of Technical Experts, one-third of the States represented on the Committee

may require these proposals to be submitted to the General Assembly for decision.

Article 34

Decisions of the General Assembly

Modifications of the Convention decided upon by the General Assembly shall be notified to the Member States by the Secretary General.

Modifications ofthe Convention itself, decided upon by the General Assembly, shall enter into force for all Member States twelve months after their approval by two-thirds of the Member States with the exception of those which, before the entry into force, have made a

declaration in terms that they do not approve such modifications.

Modifications of the Appendices to the Convention, decided upon by the General Assembly, shall enter into force for all Member States twelve months after their approval by half of the Member States which have not made a declaration pursuant to Article 42 § 1, first sentence, with the exception of those which, before the entry into force, have made a declaration in terms that they do not approve such modifications and with the exception of those which have made a declaration pursuant to Article 42 § 1, first

sentence.

The Member States shall address their notifications concerning the approval of modifications of the Convention decided upon by the General Assembly as well as their declarations in terms that they do not approve such modifications, to the Secretary

General. The Secretary General shall give notice of them to the other Member States. The period referred to in $§ 2 and 3 shall run from the day of the notification by the Secretary General that the conditions for the entry into force of the modifications are

fulfilled.

The General Assembly may specify, at the time of adoption of a modification, that it is

Nr 100 — 6214 —

§ 7

81

§2

§3

such that any Member State which will have made a declaration pursuant to § 2 or § 3 and which will not have approved the modification within the period of eighteen months running from its entry into force will cease, on the expiration of this period, to be a

Member State of the Organisation.

When decisions of the General Assembly concern Appendices to the Convention, the application of the Appendix in question shall be suspended, in its entirety. from the entry into force ofthe decisions, for traffic with and between the Member States which have, in accordance with § 3, opposed the decisions within the period allowed. The Secretary General shal! notify the Member States of that suspension; it shall come to an end on the expiration of a month from the day on which the Secretary General notified the other

Member States of the withdrawal of opposition.

Article 35

Decisions of the Committees

Modifications ofthe Convention, decided upon by the Committees, shall be notified to the

Member States by the Secretary General.

Modifications of the Convention itself, decided upon by the Revision Committee, shall enter into force for all Member States on the first day of the twelfth month following that during which the Secretary General has given notice of them to the Member States. Member States may formulate an objection during the four months from the day of the notification. In the case of objection by one-quarter of the Member States, the modification shall not enter into force. If a Member State formulates an objection against a decision of the Revision Committee within the period of four months and it denounces the Convention, the denunciation shall take effect on the date provided for the entry into force

of that decision.

Modifications of Appendices to the Convention, decided upon by the Revision Committee, shall enter into force for all Member States on the first day of the twelfth month following that during which the Secretary General has given notice of them to the Member States. Modifications decided upon by the RID Expert Committee or by the Committee of Technical Experts shall enter into force for all Member States on the first day of the sixth

month following that during which the Secretary General has given notice of them to the

Nr 100 — 6216 —

§1

§2

51

52

53

§4

Title VII

Final Provisions

Article 36 Depositary

The Secretary General shall be the Depositary of this Convention. His functions as the Depositary shall be those set forth in Part VII of the Vienna Convention on the Law of Treaties of 23 May 1969.

When a dispute arises between a Member State and the Depositary about the performance of his functions, the Depositary or the Member State concerned must bring the question to the attention of the other Member States or, if appropriate, submit it for resolution by the

Administrative Committee.

Article 37

Accession to the Convention

Accession to the Convention shall be open to any State on the territory of which railway

infrastructure is operated.

A State wishing to accede to the Convention shall address an application to the

Depositary. The Depositary shall notify it to the Member States.

The application shall be deemed to be accepted three months after the notification referred to in § 2, unless five Member States lodge objections with the Depositary. The Depositary shall, without delay, notify the applicant State as well as the Member States accordingly. The accession shall take effect on the first day of the third month following that

notification.

In the event of opposition from at least five Member States within the period provided for in § 3, the application for accession shall be submitted to the General Assembly for

decision.

Nr 100 — 6217 —

§5

§2

54

§1

§ 2

Subject to Article 42, any accession to the Convention may onły relate to the Convention

in its version in force at the time when the accession takes effect.

Article 38

Accession of regional economic integration organisations

Accession to the Convention shall be open to regional economic integration organisations which have competence to adopt their own legislation binding on their Member States, in respect of the matters covered by this Convention and of which one or more Member States are members. The conditions of that accession shall be defined in an agreement

concluded between the Organisation and the regional organisation.

The regional organisation may exercise the rights enjoyed by its members by virtue of the Convention to the extent that they cover matters for which it is competent. This applies also to the obligations imposed on the Member States pursuant to the Convention, with

the exception of the financial obligations referred to in Article 26.

For the purposes of the exercise of the right to vote and the right to object provided for in Article 35 $§ 2 and 4, the regional organisation shall enjoy the number of votes equal to those of its members which are also Member States of the Organisation. The latter may onły exercise their rights, in particular their right to vote, to the extent allowed by § 2.The

regional organisation shall not enjoy the right to vote in respect ofTitle IV. Article 41 shall apply mutatis mutandis to the termination of the accession.

Article 39

Associate Members

Any State on whose territory railway infrastructure is operated may become an Associate

Member of the Organisation. Article 37 $§ 2 to 5 shall apply mutatis mutandis.

An Associate Member may participate in the work of the organs mentioned in Article 13

Nr 100 — 6218 — Poz. 674

$ I, letters a) and c) to f) only in an advisory capacity. An Associate Member may not be designated as a member of the Administrative Committee. It shall contribute to the

expenditure of the Organisation with 0.25 per cent of the contributions (Article 26 § 3). §3 Article 41 shall apply mutatis mutandis to the termination of the association.

Article 40

Suspension of membership

§1 A Member State may request, without denouncing the Convention, a suspension of its membership of the Organisation, when international rail traffic is no longer carried out on

its territory for reasons not attributable to that Member State.

§2 The Administrative Committee shall take a decision about a request for suspension of membership. The request must be lodged with the Secretary General at least three months

before a session of the Committee.

§3 The suspension of membership shall enter into force on the first day of the month following the notification by the Secretary General of the decision of the Administrative Committee. The suspension of membership shall terminate with the notification by the Member State that international raił traffic on its territory is restored. The Secretary

General shall, without delay, give notice of it to the other Member States. §4 Suspension of membership shall have as a consequence :

a) to free the Member State from its obligation to contribute to the financing of the

expenses of the Organisation; b) to suspend the right to vote in the organs of the Organisation;

c) to suspend the right to object pursuant to Article 34 $§ 2 and 3 and Article 35 $§ 2 and 4.

Nr 100 — 6219 —

51

UP NN

g1

52

51

§2

Article 41

Denunciation of the Convention The Convention may be denounced at any time.

Any Member State which wishes to denounce the Convention shall so inform the

Depositary. The denunciation shall take effect on 31 December of the following year.

Article 42

Decłarations and reservations to the Convention

Any Member State may declare, at any time, that it will not apply in their entirety certain Appendices to the Convention. Furthermore, reservations as well as declarations not to apply certain provisions of the Convention itself or of its Appendices shall only be allowed if such reservations and declarations are expressly provided for by the provisions

themselves.

The reservations and declarations shall be addressed to the Depositary. They shall take effect at the moment the Convention enters into force for the State concerned. Any declaration made after that entry into force shall take effect on 3 | December of the year

following the declaration. The Depositary shall give notice of this to the Member States.

Article 43

Dissolution of the Organisation

The General Assembly may decide upon a dissolution of the Organisation and the possible transfer of its attributions to another intergovernmental organisation laying

down, where appropriate, with that organisation the conditions of this transfer.

In the case of the dissolution of the Organisation, its assets shall be distributed between the Member States which have been members of the Organisation, without interruption, during the łast five calendar years preceding that of the decision pursuant to § 1. this in proportion to the average percentage rate at which they have contributed to the expenses

of the Organisation during these five preceding years.

Nr 100 — 6221 — Poz. 674

Protocol on the Privileges and Immunities of the Intergovernmental Organisation for International Carriage by Rail (OTIF)

Article 1

Immunity from jurisdiction, execution and seizure

§1 - Within the scope of its officiał activities, the Organisation shall enjoy immunity from

jurisdiction and execution save :

a) to the extent that the Organisation shall have expressły waived such immunity ina

particular case; b) inthe case ofacivil action brought by a third party;

c) in the case of a counter-claim directly connected with principal proceedings

commenced by the Organisation;

d) in the case of attachment by order of a court or tribunal, of the salary, wages and

other emoluments payable by the Organisation to a member of its staff.

§2 The property and other assets of the Organisation, wherever situated, shall be immune from any form of requisition, confiscation, sequestration and any other form of seizure or distraint, except to the extent that this is rendered necessary as a temporary measure by the prevention of accidents involving motor vehicles belonging to or operated on behalfofthe

Organisation and by enquiries in connection with such accidents.

Articie 2

Safeguards against expropriation

If expropriation is necessary in the public interest, all the appropriate steps must be taken to avoid interference with the exercise by the Organisation of its activities and adequate prompt

compensation must be paid in advance.

Nr 100 — 6222 —

§ 1

§2

§1

§2

53

Article 3

Exemption from taxes

Each Member State shall exempt the Organisation, its property and income, from direct taxes in respect of the exercise of its official activities. Where purchases or services of substantial value which are strictly necessary for the exercise of the official activities of the Organisation are made or used by the Organisation and where the price of such purchases or services includes taxes or duties, appropriate measures shall, whenever possible, be taken by the Member States to grant exemption from such taxes and duties or

to reimburse the amount thereof.

No exemption shall be granted in respect of taxes or charges which are no more than

payment for services rendered.

Goods acquired in accordance with $ I may not be sold or given away, nor used otherwise than in accordance with the conditions laid down by the Member State which has granted

the exemptions.

Article 4

Exemption from duties and taxes

Goods imported or exported by the Organisation and strictly necessary for the exercise of

its official activities, shall be exempt from all duties and taxes levied on import or export. No exemption shall be granted under this Article in respect of goods purchased or imported, or services provided, for the personal benefit of the members of the staff ofthe

Organisation.

Article 3 § 3 shall apply mutatis mutandis to goods imported in accordance with § 1.

Nr 100 — 6223 — Poz. 674

Article 5

Official activities

The official activities of the Organisation referred to in this Protocol are those activities which

correspond to the aim defined in Article 2 of the Convention.

Article 6

Monetary transactions

The Organisation may receive and hold any kind of funds, currency, cash or securities. It may dispose of them freely for any purpose provided for by the Convention and hold accounts in any

currency to the extent required to meet its obligations.

Article 7

Communications

For its official communications and the transmission ofall its documents, the Organisation shall enjoy treatment no less favourable than that accorded by each Member State to other comparable

internationał organisations.

Article 8

Privileges and immunities of representatives of Member States

Representatives of Member States shall, while exercising their functions and during journeys made on official business, enjoy the following privileges and immunities on the territory ofeach

Member State:

a) immunity from jurisdiction, even after the termination of their mission, in respect of acts, including words spoken and written, done by them in the exercise of their functions; such immunity shall not apply, however, in the case of loss or damage arising from an accident caused by a motor vehicle or any other means of transport belonging to or driven by a representative of a State, nor in the case of a traffic offence involving such a means of

transport;

Nr 100 — 6224 —

b) immunity from arrest and from detention pending trial, save when apprehended flagrante

delicto;

immunity from seizure of their personal luggage save when apprehended flagrante delicto;

inviolability for all their official papers and documents;

exemption for themselves and their spouses from alł measures restricting entry and from

all aliens' registration formalities;

the same facilities regarding currency and exchange controł as those accorded to

representatives of foreign Governments on temporary official missions.

Article 9

Privileges and immunities of members of the staff of the Organisation

The members of the staff of the Organisation shall, while exercising their functions, enjoy the

following privileges and immunities on the territory of each Member State:

a) immunity from jurisdiction in respect ofacts, including words spoken and written, done by them in the exercise of their functions and within the limits of their prerogatives; such immunity shall not apply, however, in the case of loss or damage arising from an accident caused by a motor vehicle or any other means of transport belonging to or driven by a member of the staff of the Organisation, nor in the case of a traffic offence involving such a means of transport; the members of the staff shall continue to enjoy such immunity,

b) even after they have left the service of the Organisation; inviołability for all their official papers and documents; the same exemptions from measures restricting immigration and governing aliens'

c) registration as are normally accorded to members of staff of international organisations;

members of their families forming part of their households shall enjoy the same facilities;

Nr 100 — 6225 —

d) exemption from national income tax, subject to the introduction for the benefit of the Organisation of an internal tax on salaries, wages and other emoluments paid by the Organisation: nevertheless the Member States may take these salaries, wages and emoluments into account for the purpose of assessing the amount of tax to be charged on income from other sources; Member States shall not be obliged to apply this exemption from tax to payments, retirement pensions and survivor's pensions paid by the

Organisation to its former members of staff or their assigns;

in respect of exchange control, the same privileges as are normally accorded to staff

members of internationa! organisations:

in a time of international crisis, the same repatriation facilities for themselves and members of their families forming part of their households as are normally accorded to

members of the staff of international organisations.

Article 10

Privileges and immunities of experts

Experts upon whose services the Organisation calls shall, while exercising their functions in

relation to, or undertaking missions on behalf of, the Organisation, enjoy the following privileges

and immunities to the extent that these are necessary for the exercise of their functions, including

during journeys made in the exercise of their functions and in the course of such missions:

a) immunity from jurisdiction in respect of acts, including words spoken and written, done by them in the exercise of their functions; such immunity shall not apply, however, in the case of loss or damage arising from an accident caused by a motor vehicle or any other means of transport belonging to or driven by an expert, nor in the case of a traffic offence involving such a means of wansport; experts shall continue to enjoy such immunity even

b) after they have ceased to exercise their functions in relation to the Organisation;

inviolability for all their official papers and documents;

Nr 100 — 6226 —

c) §1

d) 52

§2

the exchange control facilities necessary for the transfer of their remuneration;

the same facilities, in respect of their personal luggage, as are accorded to agents of

foreign Governments on temporary official missions.

Article 11

Purpose of privileges and immunities accorded

The privileges and immunities provided for in this Protocol shall be instituted solely to ensure, in all circumstances, the unimpeded functioning of the Organisation and the compłete independence of the persons to whom they are accorded. The competent authorities shall waive any immunity in all cases where retaining it might impede the course of justice and where it can be waived without prejudicing the achievement of the

purpose for which it was accorded.

The competent authorities for the purposes of $ I shall be

a) - the Member States, in respect of their representatives;

b) the Administrative Committee, in respect of the Secretary General;

c) the Secretary General, in respect of other members of the staff of the Organisation

and of experts upon whose services the Organisation calls.

Article 12

Prevention of abuse

None of the provisions of this Protocol may call into question the right of each Member

State to take every necessary precaution in the Interests of its public security.

The Organisation shall co-operate at all times with the competent authorities of the Member States in order to facilitate the proper administration of justice, to ensure the observance of the ławs and prescriptions of the Member States concerned and to prevent any abuse which might arise out of the privileges and immunities provided for in this

Protocol.

Nr 100 — 6228 —

51

§2

53

54

Uniform Rules concerning the Contract of International _Carriage of Passengers by Rail

(CIYV - Appendix A to the Convention)

Title I

General Provisions

Article 1 Scope

These Uniform Rules shall appły to every contract of carriage of passengers by rail for reward or free of charge, when the place of departure and the place of destination are situated in two different Member States, irrespective of the domicile or the place of

business and the nationality of the parties to the contract of carriage.

When international carriage being the subject of a single contract includes carriage by road

or inland waterway in internal traffic of a Member State as a supplement to transfrontier

- carriage by rail, these Uniform Rules shall apply.

When international carriage being the subject of a single contract of carriage includes carriage by sea or transfrontier carriage by inland waterway as a supplement to carriage by rail, these Uniform Rules shall apply if the carriage by sea or inland waterway is performed on services included in the lists of services provided for in Article 24 $ I ofthe

Convention.

These Uniform Rules shall also apply, as far as the liability of the carrier in case of death of, or personal injury to, passengers is concerned, to persons accompanying a consignment

whose carriage is effected in accordance with the CIM Uniform Rules.

Nr 100 — 6229 —

55

§6

b) §7

These Uniform Rules shall not apply to carriage performed between stations situated on the territory of neighbouring States, when the infrastructure of these stations is managed

by one or more infrastructure managers subject to only one of those States.

Any State which is a party to a convention concerning international! through carriage of passengers by rail comparable with these Uniform Rules may, when it makes an application for accession to the Convention, declare that it will apply these Uniform Rules only to carriage performed on a part of the railway infrastructure situated on its territory. This part of the railway infrastructure must be precisely defined and connected to the railway infrastructure of a Member State. When a State has made the abovementioned declaration, these Uniform Rules shall apply only on the condition

that the place of departure or of destination, as well as the route designated in the

contract of carriage, is situated on the specified infrastructure or

that the specified infrastructure connects the infrastructure of two Member States and

that it has been designated in the contract of carriage as a route for transit carriage.

A State which has made a reservation in accordance with § 6 may withdraw it at any time by notification to the Depositary. This withdrawal shall take effect one month after the day on which the Depositary notifies it to the Member States. The declaration shall cease to have effect when the convention referred to in § 6, first sentence, ceases to be in force

for that State.

Article 2

Declaration concerning liability in case of death of, or personal injury to, passengers

§ 1

Any State may, at any time, declare that it will not apply to passengers involved in accidents occurring on its territory the whole of the provisions concerning the liability of the carrier in case of death of, or personal injury to, passengers, when such passengers

are nationals of, or have their usual place of residence in, that State.

Nr 100 — 6230 —

52

A State which has made a declaration in accordance with $ I may withdraw it at any time by notification to the Depositary. This withdrawal shall take effect one month after the day on which the Depositary notifies it to the Member States.

Article 3

Definitions

For purposes of these Uniform Rules, the term

a) §1

b) 82

d) "carrier" means the contractual carrier with whom the passenger has concluded the contract of carriage pursuant to these Uniform Rules, or a successive carrier who is liable

on the basis of this contract;

"substitute carrier” means a carrier, who has not concłuded the contract of carriage with the passenger, but to whom the carrier referred to in letter a) has entrusted, in whole or in

part, the performance of the carriage by rail;

"Generał Conditions of Carriage” means the conditions of the carrier in the form of general conditions or tariffs legally in force in each Member State and which have become, by the

conclusion of the contract of carriage, an integrał part of it;

"vehicle" means a motor vehicle or a trailer carried on the occasion of the carriage of

passengers.

Article 4

Derogations

The Member States may conclude agreements which provide for derogations from these Uniform Rules for carriage performed exclusively between two stations on either side of

the frontier, when there is no other station between them.

For carriage performed between two Member States, passing through a State which is not a Member State, the States concerned may conclude agreements which derogate from

these Uniform Rules.

Nr 100 — 6231 —

§4

Subject to other provisions of public international law, two or more Member States may set between themselves conditions under which carriers are subject to the obligation to

carry passengers, luggage, animals and vehicles in traffic between those States.

Agreements referred to in $$ I to 3 as well as their coming into force shall be notified to the Intergovernmental Organisation for International Carriage by Rail. The Secretary General of the Organisation shall notify the Member States and interested undertakings of

this.

Article 5

Mandatory law

Unless provided otherwise in these Uniform Rules, any stipulation which, directly or indirectly,

would derogate from these Uniform Rules shall be null and void. The nullity of such a stipulation

shall not involve the nullity of the other provisions of the contract of carriage. Nevertheless, a

carrier may assume a liability greater and obligations more burdensome than those provided for

in these Uniform Rules.

§1

82

Title II

Conclusion and Performance of the Contract of Carriage

Article 6

Contract of carriage

By the contract of carriage the carrier shall undertake to carry the passenger as well as, where appropriate, luggage and vehicles to the place of destination and to deliver the

luggage and vehicles at the place of destination.

The contract of carriage must be confirmed by one or more tickets issued to the

passenger. However, subject to Article 9 the absence, irregularity or loss of the ticket shall

Nr 100 — 6232 —

§1

§2

§4

not affect the existence or validity of the contract which shall remain subject to these

Uniform Rules.

The ticket shall be prima facie evidence ofthe conclusion and the contents of the contract

of carriage.

Article 7 Ticket

The General Conditions of Carriage shall determine the form and content of tickets as well

as the language and characters in which they are to be printed and made out.

The following, at least, must be entered on the ticket:

a) the carrier or carriers;

b) astatement that the carriage is subject, notwithstanding any clause to the contrary, to

these Uniform Rules; this may be indicated by the acronym CIV;

c) any other statement necessary to prove the conclusion and contents ofthe contract of

carriage and enabling the passenger to assert the rights resulting from this contract.

The passenger must ensure, on receipt of the ticket, that it has been made out in

accordance with his instructions.

The ticket shall be transferable if it has not been made out in the passenger's name and if

the journey has not begun.

The ticket may be established in the form of electronic data registration, which can be transformed into legible written symbols. The procedure used for the registration and

treatment of data must be equivalent from the functional point of view, particularly so far

Nr 100 — 6233 —

§2

§1

52

as concerns the evidential value of the ticket represented by those data.

Article 8

Payment and refund of the carriage charge

Subject to a contrary agreement between the passenger and the carrier, the carriage charge

shall be payable in advance.

The General Conditions of Carriage shall determine under what conditions a refund ofthe

carriage charge shall be made.

Article 9

Right to be carried. Exclusion from carriage

The passenger must, from the start of his journey, be in possession of a valid ticket and

produce it on the inspection of tickets. The General Conditions of Carriage may provide

a) that a passenger who does not produce a valid ticket must pay, in addition to the

carriage charge, a surcharge;

b) that a passenger who refuses to pay the carriage charge or the surcharge upon

demand may be required to discontinue his journey; c) ifand under what conditions a refund of the surcharge shall be made. The General Conditions of Carriage may provide that passengers who a) present a danger for safety and the good funetioning of the operations or for the

safety of other passengers,

b) inconvenience other passengers in an intolerable manner,

Nr 100 — 6234 —

shall be excluded from carriage or may be required to discontinue their journey and that such persons shall not be entitled to a refund of their carriage charge or of any charge for

the carriage of registered luggage they may have paid.

Article 10

Completion of administrative formalities

The passenger must comply with the formalities required by customs or other administrative

authorities.

Article 11

Cancellation and late running of trains. Missed connections

The carrier must, where necessary, certify on the ticket that the train has been cancelled or the

connection missed.

Title IEI Carriage of Hand Luggage, Animals, Registered Luggage and Vehicles

Chapter I

Common Provisions

Article 12

Acceptable articles and animals

§1 The passenger may take with him articles which can be handled easily (hand luggage) and also live animals in accordance with the General Conditions of Carriage. Moreover, the passenger may take with him cumbersome articles in accordance with the special provisions, contained in the General Conditions of Carriage. Articles and animals likely to

annoy or inconvenience passengers or cause damage shall not be allowed as hand luggage.

Nr 100 — 6235 —

22) U)

§4

§2

The passenger may consign articles and animals as registered luggage in accordance with

the General Conditions of Carriage.

The carrier may allow the carriage of vehicles on the occasion of the carriage of passengers in accordance with special provisions, contained in the General Conditions of

Carriage.

The carriage of dangerous goods as hand luggage, registered luggage as well as in or on vehicles which, in accordance with this Title are carried by rail, must compły with the

Regulation concerning the Carriage of Dangerous Goods by Rail (RID).

Article 13

FExamination

When there is good reason to suspect a failure to observe the conditions of carriage, the carrier shall have the right to examine whether the articles (hand luggage, registered luggage, vehicles including their loading) and animals carried comply with the conditions of carriage, unless the laws and prescriptions of the State in which the examination would take place prohibit such examination. The passenger must be invited to attend the examination. If he does not appear or cannot be reached, the carrier must require the

presence of two independent witnesses.

If it is established that the conditions of carriage have not been respected, the carrier can

require the passenger to pay the costs arising from the examination.

Article 14

Completion of administrative formalities

The passenger must comply with the formalities required by customs or other administrative

authorities when, on being carried, he has articles (hand luggage, registered luggage, vehicles

including their loading) or animals carried. He shall be present at the inspection of these articles

save where otherwise provided by the laws and prescriptions of each State.

Nr 100 — 6236 —

Chapter II Hand Luggage and Animals

Article 15

Supervision

It shall be the passenger's responsibility to supervise the hand luggage and animals that he takes

with him. Chapter III Registered Luggage Article 16 Consignment of registered luggage §1 The contractual obligations relating to the forwarding of registered luggage must be

§2

§ 4

established by a luggage registration voucher issued to the passenger.

Subject to Article 22 the absence, irregularity or loss of the luggage registration voucher shall not affect the existence or the validity of the agreements concerning the forwarding

of the registered luggage, which shall remain subject to these Uniform Rules.

The luggage registration voucher shall be prima facie evidence of the registration of the

luggage and the conditions of its carriage.

Subject to evidence to the contrary, it shall be presumed that when the carrier took over the registered luggage it was apparently in a good condition, and that the number and the mass of the items of luggage corresponded to the entries on the luggage registration

voucher.

Article 17

Luggage registration voucher

The General Conditions of Carriage shall determine the form and content of the luggage

Nr 100 — 6237 —

52

§1

82

53

registration voucher as well as the language and characters in which it is to be printed and

made out. Article 7 § 5 shall apply mutatis mutandis.

The following, at least, must be entered on the luggage registration voucher :

a) the carrier or carriers;

b) astatement that the carriage is subject, notwithstanding any clause to the contrary, to

these Uniform Rules; this may be indicated by the acronym CIV;

c) any other statement necessary to prove the contractuał obligations relating to the forwarding of the registered luggage and enabling the passenger to assert the rights

resulting from the contract of carriage.

"The passenger must ensure, on receipt of the luggage registration voucher. that it has been

made out in accordance with his instructions.

Article 18

Registration and carriage

Save where the General Conditions of Carriage otherwise provide, luggage shall be registered only on production of a ticket valid at least as far as the destination of the luggage. In other respects the registration of luggage shall be carried out in accordance

with the prescriptions in force at the place of consignment.

When the General Conditions of Carriage provide that luggage may be accepted for carriage without production ofa ticket, the provisions of these Uniform Rules determining the rights and obligations of the passenger in respect of his registered luggage shall apply

mutatis mutandis to the consignor of registered luggage.

The carrier can forward the registered luggage by another train or by another mode of transport and by a different route from that taken by the passenger. Article 19

Nr 100 — 6238 —

Payment of charges for the carriage of registered luggage

Subject to a contrary agreement between the passenger and the carrier, the charge for the carriage

of registered luggage shall be payable on registration.

Article 20

Marking of registered luggage

The passenger must indicate on each item of registered luggage in a clearly visible place, in a

sufficiently durable and legible manner :

a) §1

b) 52

51

§2

his name and address, the płace of destination.

Article 21 Right to dispose of registered ługgage

If circumstances permit and if customs requirements or the requirements of other administrative authorities are not thereby contravened, the passenger can request luggage to be handed back at the place of consignment on surrender of the luggage registration

voucher and, ifthe General Conditions of Carriage so require, on production of the ticket.

The General Conditions of Carriage may contain other provisions concerning the right to dispose of registered luggage, in particular modifications of the place of destination and

the possible financial consequences to be borne by the passenger.

Artiele 22 Delivery

Registered luggage shall be delivered on surrender of the luggage registration voucher and, where appropriate, on payment of the amounts chargeable against the consignment. The carrier shall be entitled, but not obliged, to examine whether the holder of the voucher

is entitled to take delivery.

It shall be equivalent to delivery to the holder of the luggage registration voucher if, in

Nr 100 — 6240 —

Chapter IV Vehicies

Article 23

Conditions of carriage

The special provisions governing the carriage of vehicles, contained in the General Conditions of

Carriage, shall specify in particular the conditions governing acceptance for carriage,

registration, loading and carriage, unloading and delivery as well as the obligations of the

passenger. Article 24 Carriage voucher §1 The contractual obligations relating to the carriage of vehicles must be established by a

§2

carriage voucher issued to the passenger. The carriage voucher may be integrated into the

passenger's ticket.

The special provisions governing the carriage of vehicles, contained in the General

* Conditions of Carriage, shall determine the form and content of the carriage voucher as

well as the language and the characters in which it is to be printed and made out. Article 7

§ 5 shall apply mutatis mutandis.

The following, at least, must be entered on the carriage voucher :

a) the carrier or carriers;

b) astatement that the carriage is subject, notwithstanding any clause to the contrary, to

these Uniform Rules; this may be indicated by the acronym CIV;

c) any other statement necessary to prove the contractuał obligations relating to the carriage of vehicles and enabling the passenger to assert the rights resulting from the

contract of carriage.

Nr 100 — 6241 —

§4 The passenger must ensure, on receipt of the carriage voucher, that it has been made out in

accordance with his instructions.

Article 25 Applicable law

Subject to the provisions of this Chapter, the provisions of Chapter II] relating to the carriage of

luggage shall appły to vehicles.

Title IV Liability of the Carrier

Chapter I

Liability in case of Death of, or Personal Injury to, Passengers

Article 26 Basis of liability

§1 The carrier shall be liable for the loss or damage resulting from the death of, personal injuries to, or any other physical or mental harm to, a passenger, caused by an accident arising out of the operation of the railway and happening while the passenger is in,

entering or alighting from railway vehicles whatever the railway infrastructure used. §2 The carrier shall be relieved of this liability a) - ifthe accident has been caused by circumstances not connected with the operation of the railway and which the carrier, in spite of having taken the care required in the particular circumstances of the case, could not avoid and the consequences of which

he was unable to prevent;

b) to the extent that the accident is due to the fault of the passenger:

Nr 100 — 6242 —

84

OT nh

§1

c) if the accident is due to the behaviour of a third party which the carrier, in spite of having taken the care required in the particular circumstances of the case, could not avoid and the consequences of which he was unable to prevent; another undertaking using the same railway infrastructure shall not be considered as a third party; the

right of recourse shall not be affected.

If the accident is due to the behaviour of a third party and if, in spite of that, the carrier is not entirely relieved of his liability in accordance with § 2, letter c), he shall be liable in full up to the limits laid down in these Uniform Rules but without prejudice to any right of

recourse which the carrier may have against the third party.

These Uniform Rules shall not affect any liability which may be incurred by the carrier in

cases not provided for in § 1.

If carriage governed by a single contract of carriage is performed by successive carriers, the carrier bound pursuant to the contract of carriage to provide the service of carriage in the course ofwhich the accident happened shall be liable in case of death of, and personal injuries to, passengers. When this service has not been provided by the carrier, but by a substitute carrier, the two carriers shall be jointly and severally liable in accordance with

these Uniform Rules.

Article 27

Damages in case of death

In case of death of the passenger the damages shall comprise :

a) any necessary costs following the death, in particular those of transport of the body

and the funeral expenses;

b) if death does not occur at once, the damages provided for in Article 28.

If, through the death of the passenger, persons whom he had, or would have had, a legal

Nr 100 — 6243 —

duty to maintain are deprived of their support, such persons shall also be compensated for that loss. Rights of action for damages of persons whom the passenger was maintaining

without being legally bound to do so, shall be governed by national law.

Article 28

Damages in case of personal injury

In case of personal injury or any other physical or mental harm to the passenger the damages

shall comprise :

a) any necessary costs, in particular those of treatment and of transport;

b) compensation for financial loss, due to total or partial incapacity to work, or to increased

needs.

Article 29

Compensation for other bodily harm

National ław shall determine whether and to what extent the carrier must pay damages for bodily

harm other than that for which there is provision in Articles 27 and 28.

52

Article 30

Form and amount of damages in case of death and personal injury

The damages under Article 27 § 2 and Article 28, letter b) must be awarded in the form of a lump sum. However, if national law permits payment of an annuity, the damages shall be awarded in that form if so requested by the injured passenger or by the persons entitled referred to in Article 27 § 2.

The amount of damages to be awarded pursuant to $ I shall be determined in accordance with national law. However, for the purposes of these Uniform Rules, the upper limit per passenger shall be set at I 75,000 units of account as a lump sum or as an annual annuity

corresponding to that sum, where national law provides for an upper limit of less than that

Nr 100 — 6244 —

§1

§1

§2

amount.

Article 31

Other modes of transport

Subject to § 2, the provisions relating to the liability of the carrier in case of death of, or personal injury to, passengers shall not apply to loss or damage arising in the course of

carriage which, in accordance with the contract of carriage, was not carriage by rail.

However, where railway vehicles are carried by ferry, the provisions relating to liability in case of death of, or personał injury to, passengers shall apply to loss or damage referred to in Article 26 $ I and Article 33 $ I, caused by an accident arising out of the operation of the railway and happening while the passenger is in, entering or ałighting from the said

vehicles.

When, because of exceptional circumstances, the operation of the railway is temporarily suspended and the passengers are carried by another mode of transport, the carrier shall be

liable pursuant to these Uniform Rułes.

Chapter II Liability in case of Failure to Keep to the Timetable

Article 32

Liability in case of cancellation, late running of trains or missed connections

The carrier shall be liable to the passenger for loss or damage resulting from the fact that, by reason of cancellation, the late running of a train or a missed connection, his journey cannot be continued the same day, or that a continuation of the journey the same day could not reasonably be required because of given circumstances. The damages shall comprise the reasonable costs of accommodation as well as the reasonable costs occasioned by having to notify persons expecting the passenger.

The carrier shall be relieved of this liability, when the cancellation, late running or missed

Nr 100 — 6245 —

a) §1

b) §2

c) connection is attributable to one of the following causes :

circumstances not connected wih the operation of the railway which the carrier, in spite of having taken the care required in the particular circumstances of the case, could not avoid

and the consequences of which he was unable to prevent,

fault on the part of the passenger or

the behaviour of a third party which the carrier, in spite of having taken the care required in the particular circumstances of the case, could not avoid and the consequences of which he was unable to prevent; another undertaking using the same railway infrastructure shall

not be considered as a third party; the right of recourse shall not be affected.

National law shall determine whether and to what extent the carrier must pay damages for harm other than that provided for in § 1. This provision shall be without prejudice to Article 44.

Chapter III

Liability in respect of Hand Luggage, Animals, Registered Luggage and Vehicles

Section 1

Hand luggage and animals

Article 33 Liability

In case of death of, or personal injury to, passengers the carrier shall also be liable for the loss or damage resulting from the total or partial loss of, or damage to, articles which the passenger had on him or with him as hand luggage; this shall apply also to animals which

the passenger had brought with him. Article 26 shall apply mutatis mutandis.

In other respects, the carrier shall not be liable for the total or partial loss of, or damage

Nr 100 — 6246 —

to, articles, hand luggage or animals the supervision of which is the responsibility of the passenger in accordance with Article 15, unless this loss or damage is caused by the fault of the carrier. The other Articles of Title IV, with exception of Article 51. and Title VI

shall not apply in this case.

Article 34

Limit of damages in case of loss of or damage to articles

When the carrier is liable under Article 33 § 1, he must pay compensation up to a limit of

1.400 units of account per passenger.

Article 35

Exclusion of liability

The carrier shall not be liable to the passenger for loss or damage arising from the fact that the

passenger does not conform to the formalities required by customs or other administrative

authorities.

§2

Section 2

Registered luggage

Article 36 Basis of liability

The carrier shall be liable for loss or damage resulting from the total or partial loss of, or damage to, registered luggage between the time of taking over by the carrier and the time

of delivery as well as from delay in delivery.

The carrier shall be relieved of this liability to the extent that the loss, damage or delay in delivery was caused by a fault of the passenger, by an order given by the passenger other than as a result of the fault of the carrier, by an inherent defect in the registered luggage or by circumstances which the carrier could not avoid and the consequences of which he was

unable to prevent.

Nr 100 — 6247 —

§2

The carrier shall be relieved of this liability to the extent that the loss or damage arises

from the special risks inherent in one or more of the following circumstances : p s

a) the absence or inadequacy of packing,

b) the special nature of the luggage,

c) the consignment as luggage of articles not acceptable for carriage.

Article 37

Burden of proof

The burden of proving that the loss, damage or delay in delivery was due to one of the

causes specified in Article 36 § 2 shall lie on the carrier.

When the carrier establishes that, having regard to the circumstances of a particular case, the loss or damage could have arisen from one or more of the special risks referred to in Article 36 § 3, it shall be presumed that it did so arise. The person entitled shall, however. have the right to prove that the loss or damage was not attributable either wholly or in part

to one of those risks.

Article 38

Successive carriers

If carriage governed by a single contract is performed by several successive carriers, each carrier,

by the very act of taking over the luggage with the luggage registration voucher or the vehicle

with the carriage voucher, shall become a party to the contract of carriage in respect of the

forwarding of luggage or the carriage of vehicles, in accordance with the terms of the luggage

registration voucher or of the carriage voucher and shall assume the obligations arising

therefrom. In such a case each carrier shall be responsible for the carriage over the entire route

up to delivery.

Nr 100 — 6249 —

§1

§2

002) L

§4

51

Article 40

Presumption of loss

The person entitled may, without being required to furnish further proof, consider an item of luggage as lost when it has not been delivered or placed at his disposal within fourteen

days after a request for delivery has been made in accordance with Article 22 § 3.

If an item of luggage deemed to have been lost is recovered within one year after the request for delivery, the carrier must notify the person entitled if his address is known or

can be ascertalined.

Within thirty days after receipt of a notification referred to in § 2, the person entitled may require the item of luggage to be delivered to him. In that case he must pay the charges in respect of carriage of the item from the place of consignment to the place where delivery is effected and refund the compensation received less, where appropriate, any costs included therein. Nevertheless he shall retain his rights to claim compensation for delay in delivery

provided for in Article 43.

If the item of luggage recovered has not been cłaimed within the period stated in § 3 or if

it is recovered more than one year after the request for delivery, the carrier shall dispose of

it in accordance with the laws and prescriptions in force at the place where the item of -

luggage is situated.

Article 41

Compensation for loss

In case of total or partial loss of registered luggage, the carrier must pay, to the exclusion

of all other damages: a) ifthe amount of the loss or damage suffered is proved, compensation equal to that amount but not exceeding 80 units of account per kilogram of gross mass short or

1200 units of account per item of luggage;

b) ifthe amount of the loss or damage suffered is not established, liquidated damages

Nr 100 — 6250 —

§2

§2

§1

80

of 20 units of account per kilogram of gross mass short or 300 units of account per

item of luggage.

The method of compensation, by kilogram missing or by item of luggage, shall be

determined by the General Conditions of Carriage.

The carrier must in addition refund the charge for the carriage of luggage and the other sums paid in relation to the carriage of the lost item as well as the customs duties and

excise duties already paid.

Article 42

Compensation for damage

In case of damage to registered luggage, the carrier must pay compensation equivalent to

the loss in value of the luggage, to the exclusion of all other damages.

The compensation shall not exceed :

a) ifall the luggage has lost value through damage, the amount which would have been

payable in case of total loss;

b) ifonly part ofthe luggage has lost value through damage. the amount which would

have been payable had that part been lost.

Article 43

Compensation for delay in delivery

In case of delay in delivery of registered luggage, the carrier must pay in respect of each whole period of twenty-four hours after delivery has been requested, but subject to a

maximum of fourteen days:

a) if the person entitled proves that loss or damage has been suffered thereby,

compensation equal to the amount of the loss or damage, up to a maximum of

Nr 100 — 6251 —

52

§4

§5

§1

0.80 units of account per kilogram of gross mass of the luggage or 14 units of

account per item of luggage, delivered late;

b) ifthe person entitled does not prove that loss or damage has been suffered thereby, liquidated damages of 0.14 units of account per kilogram of gross mass of the

luggage or 2.80 units of account per item of luggage, delivered late.

The methods of compensation, by kilogram missing or by item of luggage, shall be

determined by the General Conditions of Carriage.

In case of totał loss of luggage, the compensation provided for in $ I shall not be payable

in addition to that provided for in Article 41.

In case of partial loss of luggage, the compensation provided for in $ I shall be payable in

respect of that part of the luggage which has not been lost.

In case of damage to luggage not resulting from delay in delivery the compensation provided for in § 1 shall, where appropriate, be payable in addition to that provided for in Articie 42.

In no case shall the total of compensation provided for in $ I together with that payable under Articles 41 and 42 exceed the compensation which would be payable in case of total

loss of the luggage.

Section 3

Vehicles

Article 44

Compensation for delay

In case of delay in loading for a reason attributable to the carrier or delay in delivery of a vehicle, the carrier must, if the person entitled proves that loss or damage has been

suffered thereby, pay compensation not exceeding the amount of the carriage charge.

Nr 100 — 6252 —

52

If, in case of delay in loading for a reason attributable to the carrier, the person entitled elects not to proceed with the contract of carriage, the carriage charge shall be refunded to him. In addition the person entitled may, if he proves that loss or damage has been

suffered as a result of the delay, claim compensation not exceeding the carriage charge.

Article 45

Compensation for loss

In case of total or partial loss of a vehicle the compensation payable to the person entitled for the

loss or damage proved shall be calculated on the basis of the usual value of the vehicle. It shall

not exceed 8000 units of account. A loaded or unloaded trailer shall be considered as a separate

vehicle. Article 46 Liability in respect of other articles §1 Inrespect ofarticles left inside the vehicle or situated in boxes (e.g. luggage or ski boxes)

§2

fixed to the vehicle, the carrier shall be liable only for loss or damage caused by his fault.

The total compensation payable shall not exceed 1400 units of account.

So far as concerns articles stowed on the outside of the vehicle, including the boxes referred to in § 1, the carrier shall be liable in respect of articles placed on the outside of the vehicle only if it is proved that the loss or damage results from an act or omission, which the carrier has committed either with intent to cause such a loss or damage or

recklessly and with knowledge that such loss or damage would probably result.

Article 47 Applicable law

Subject to the provisions of this Section, the provisions of Section 2 relating to liability for

luggage shall apply to vehicles.

Nr 100 — 6253 —

Chapter IV

Common Provisions

Article 48 Loss of right to invoke the limits of liability

The limits of liability provided for in these Uniform Rules as well as the provisions of national

law, which limit the compensation to a fixed amount, shall not apply if it is proved that the loss

or damage results from an act or omission, which the carrier has commiitted either with intent to

cause such loss or damage, or recklessly and with knowledge that such loss or damage would

probably result.

51

§2

§ 4

Article 49

Conversion and interest

Where the calculation of compensation requires the conversion of sums expressed in foreign currency, conversion shall be at the exchange rate applicable on the day and at the

place of payment of the compensation.

The person entitled may claim interest on compensation, calculated at five per cent per annum, from the day of the claim provided for in Article 55 or, ifno such claim has been

made, from the day on which legał proceedings were instituted.

However, in the case of compensation payable pursuant to Articles 27 and 28, interest shall accrue only from the day on which the events relevant to the assessment of the amount of compensation occurred, if that day is later than that of the claim or the day

when legal proceedings were instituted.

In the case of luggage, interest shall only be payable ifthe compensation exceeds 16 units

of account per luggage registration voucher.

In the case of luggage, if the person entitled does not submit to the carrier, within a

reasonable time allotted to him, the supporting documents required for the amount of the

Nr 100 — 6255 —

Title V Liability of the Passenger

Article 53 Special principles of liability

The passenger shall be liable to the carrier for any loss or damage

a) resulting from failure to fulfil his obligations pursuant to

1. Articles 10, 14 and 20,

2. the special provisions for the carriage of vehicles, contained in the General Conditions of Carriage, or

3. - the Regulation concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Rail (RID),

or

b) © caused by articles and animals that he brings with him, unless he proves that the loss or damage was caused by circumstances that he coułd not avoid and the consequences of which he was unable to prevent, despite the fact that he

exercised the diligence required of a conscientious passenger. This provision shall not

affect the liability of the carrier pursuant to Articles 26 and 33 § 1.

Title VI

Assertion of Rights

Article 54

Ascertainment of partial loss or damage

§1 When partial loss of, or damage to, an article carried in the charge of the carrier (luggage,

Nr 100 — 6256 —

§2

§ 1

§2

vehicles) is discovered or presumed by the carrier or alleged by the person entitled, the carrier must without delay, and if possible in the presence of the person entitled, draw up a report stating, according to the nature of the loss or damage, the condition of the article and, as far as possible, the extent of the loss or damage, its cause and the time of its

occurrence.

Ą copy of the report must be supplied free of charge to the person entitled.

Should the person entitled not accept the findings in the report, he may request that the condition of the luggage or vehicle and the cause and amount of the loss or damage be ascertained by an expert appointed either by the parties to the contract of carriage or by a court or tribunal. The procedure to be followed shall be governed by the laws and

prescriptions of the State in which such ascertainment takes place.

Article 55

Claims

Claims relating to the liability of the carrier in case of death of, or personal injury to, passengers must be addressed in writing to the carrier against whom an action may be brought. In the case of a carriage governed by a single contract and performed by successive carriers the cłaims may also be addressed to the first or the last carrier as well as to the carrier having his principal place of business or the branch or agency which concluded the contract of carriage in the State where the passenger is domiciled or

habitually resident.

Other claims relating to the contract of carriage must be addressed in writing to the carrier specified in Article 56 $§ 2 and 3.

Documents which the person entitled thinks fit to submit with the claim shall be produced either in the original or as copies, where appropriate, the copies duly certified if the carrier so requires. On settlement of the claim, the carrier may require the surrender of the ticket, the luggage registration voucher and the carriage voucher.

Article 56

Nr 100 — 6258 —

§1

82

§1

82

Article 57

Forum

Actions based on these Uniform Rules may be brought before the courts or tribunals of Member States designated by agreement between the parties or before the courts or tribunals of the Member State on whose territory the defendant has his domicile or habitual residence, his principal place of business or the branch or agency which

concluded the contract of carriage. Other courts or tribunals may not be seized.

Where an action based on these Uniform Rules is pending before a court or tribunal competent pursuant to $ I, or where in such litigation a judgment has been delivered by such a court or tribunał, no new action may be brought between the same parties on the same grounds unless the judgment of the court or tribunal before which the first action was

brought is not enforceable in the State in which the new action is brought.

Article 58

Extinction of right of action in case of death or personal injury

Any right of action by the person entitled based on the liability of the carrier in case of death of, or personal injury to, passengers shall be extinguished if notice of the accidenit to the passenger is not given by the person entitled, within twelve months of his becoming aware of the loss or damage, to one of the carriers to whom a claim may be addressed in accordance with Article 55 § 1. Where the person entitled gives oral notice ofthe accident

to the carrier, the carrier shall furnish him with an acknowledgement of such oral notice.

Nevertheless, the right of action shall not be extinguished if

a) — within the period provided for in § 1 the person entitled has addressed a claim to one

of the carriers designated in Article 55 $ I;

b) within the period provided for in $ I the carrier who is liable has learned of the

accident to the passenger in some other way;

Nr 100 — 6259 —

§ 1

52

c) notice of the accident has not been given, or has been given late. as a result of

d) circumstances not attributable to the person entitled:

the person entitled proves that the accident was caused by fault on the part of the

carrier.

Article 59

Extinction of right of action arising from carriage of luggage

Acceptance of the luggage by the person entitled shall extinguish all rights of action

against the carrier arising from the contract of carriage in case of partial loss, damage or

delay in delivery.

Nevertheless, the right of action shall not be extinguished :

a) in case of partial loss or damage, if

b) l. the loss or damage was ascertained in accordance with Article 54 before the acceptance of the luggage by the person entitled; 2. the ascertaimment which should have been carried out in accordance with

c) Article 54 was omitted solely through the fault of the carrier;

d) in case of loss or damage which is not apparent whose existence is ascertained after

acceptance of the luggage by the person entitled, it he

l. asks for ascertainment in accordance with Article 54 immediately after discovery of the loss or damage and not later than three days after the acceptance of the luggage, and

2. in addition, proves that the loss or damage occurred between the time of taking

over by the carrier and the time of delivery;

in case of delay in delivery, if the person entitled has. within twenty-one days,

asserted his rights against one of the carriers specified in Article 56 § 3;

if the person entitled proves that the loss or damage was caused by fault on the part

of the carrier.

Nr 100 — 6260 —

51

§2

§ 4

Article 60

Limitation of actions

The period of limitation of actions for damages based on the liability of the carrier in case

of death of, or personal injury to, passengers shall be:

a) in the case of a passenger, three years from the day after the accident;

b) inthe case of other persons entitled, three years from the day after the death of the

passenger, subject to a maximum of five years from the day after the accident.

The period of limitation for other actions arising from the contract of carriage shall be one year. Neverthełess, the period of limitation shall be two years in the case of an action for łoss or damage resulting from an act or omission committed either with the intent to cause such loss or damage, or recklessly and with knowledge that such loss or damage would

probably result.

The period of limitation provided for in § 2 shall run for actions :

a) forcompensation for total loss, from the fourteenth day after the expiry of the period

of time provided for in Article 22 § 3;

b) for compensation for partial loss, damage or delay in delivery, from the day when

delivery took place;

c) inałł other cases involving the carriage of passengers, from the day of expiry of

validity of the ticket.

The day indicated for the commencement of the period of limitation shall not be included

in the period.

When a claim is addressed to a carrier in writing in accordance with Article 55 together with the necessary supporting documents, the period of limitation shall be suspended until

the day that the carrier rejects the claim by notification in writing and returns the

Nr 100 — 6261 —

§5

5 6

81

82

§1

documents submitted with it. If part of the claim is admitted, the period of limitation shall run again in respect of that part ofthe claim still in dispute. The burden of proof of receipt of the claim or of the reply and of the return of the documents shall lie on the party who relies on those facts. The period of limitation shall not be suspended by further claims

having the same object.

A right of action which has become time-barred may not be exercised further, even by way

of counter-claim or by way of exception.

Otherwise, the suspension and interruption of periods of limitation shall be governed by

national law.

Title VII

Relations between Carriers

Article 61

Apportionment of the carriage charge

Any carrier who has collected or ought to have collected a carriage charge must pay to the carriers concerned their respective shares of such a charge. The methods of payment shall

be fixed by agreement between the carriers.

Article 6 § 3, Article 16 § 3 and Article 25 shall also apply to the relations between

successive carriers.

Article 62

Right of recourse

A carrier who has paid compensation pursuant to these Uniform Rules shall have a right of recourse against the carriers who have taken part in the carriage in accordance with the following provisions:

a) - the carrier who has caused the loss or damage shall be soleły liable for it;

Nr 100 — 6262 —

§ 2

g1

§2

§4

b) when the loss or damage has been caused by several carriers, each shall be liable for the loss or damage he has caused; if such distinction is impossible, the compensation

shall be apportioned between them in accordance with letter c);

c) if it cannot be proved which of the carriers has caused the loss or damage, the compensation shall be apportioned between all the carriers who have taken part in the carriage, except those who prove that the loss or damage was not caused by them; such apportionment shall be in proportion to their respective shares of the carriage

charge.

In the case of insolvency of any one of these carriers, the unpaid share due from him shall be apportioned among all the other carriers who have taken part in the carriage, in

proportion to their respective shares of the carriage charge.

Article 63

Procedure for recourse

The validity of the payment made by the carrier exercising a right of recourse pursuant to Article 62 may not be disputed by the carrier against whom the right to recourse is exercised, when compensation has been determined by a court or tribunał and when the

latter carrier, duly served with notice of the proceedings, has been afforded an opportunity

to intervene in the proceedings. The court or tribunal seized of the principal action shall.

determine what time shall be allowed for such notification of the proceedings and for

intervention in the proceedings.

A carrier exercising his right of recourse must present his claim in one and the same proceedings against all the carriers with whom he has not reached a settlement, failing which he shall lose his right of recourse in the case of those against whom he has not taken

proceedings.

The court or tribunal shalł give its decision in one and the same judgment on all recourse

claims brought before it.

The carrier wishing to enforce his right of recourse may bring his action in the courts or tribunals of the State on the territory of which one of the carriers participating in the

carriage has his principal place of business, or the branch or agency which concluded the

Nr 100 — 6264 —

§1

82

§3

§4

Uniform Rules Concerning the Contract of International Carriage of Goods by Rail

(CIM - Appendix B to the Convention)

Title I

Generał Provisions

Article 1 Scope

These Uniform Rules shall apply to every contract of carriage of goods by rail for reward when the place of taking over of the goods and the place designated for delivery are situated in two different Member States, irrespective of the place of business and the

nationality of the parties to the contract of carriage.

These Uniform Rules shall apply also to contracts of carriage of goods by rail for reward, when the place of taking over of the goods and the place designated for delivery are situated in two different States, of which at least one is a Member State and the parties to

the contract agree that the contract is subject to these Uniform Rules.

When international carriage being the subject ofa single contract includes carriage by road or inland waterway in internal traffic of a Member State as a supplement to transfrontier

carriage by rail, these Uniform Rules shall apply.

When international carriage being the subject of a single contract of carriage includes carriage by sea or transfrontier carriage by inland waterway as a supplement to carriage by rail, these Uniform Rules shall apply if the carriage by sea or inland waterway is performed on services included in the list of services provided for in Article 24 $ I of the

Convention.

Nr 100 — 6265 —

55

36

§ 7

These Uniform Rułes shall not apply to carriage performed between stations situated on the territory of neighbouring States, when the infrastructure of these stations is managed

by one or more infrastructure managers subject to only one of those States.

Any State which is a party to a convention concerning internationa! through carriage of goods by rail comparable with these Uniform Rules may, when it makes an application for accession to the Convention, declare that it will appły these Uniform Rules only to carriage performed on part of the railway infrastructure situated on its territory. This part of the railway infrastructure must be precisely defined and connected to the railway infrastructure of a Member State. When a State has made the above-mentioned

declaration, these Uniform Rules shall apply only on the condition

a) - thatthe place oftaking over of the goods or the place designated for delivery, as well as the route designated in the contract of carriage, is situated on the specified

infrastructure or

b) - thatthe specified infrastructure connects the infrastructure of two Member States and

that it has been designated in the contract of carriage as a route for transit carriage.

A State which has made a reservation in accordance with § 6 may withdraw it at any time by notification to the Depositary. This withdrawal shall take effect one month after the day on which the Depositary notifies it to the Member States. The declaration shall cease to have effect when the convention referred to in § 6, first sentence, ceases to be in force for

that State.

Article 2

Prescriptions of public law

Carriage to which these Uniform Rules apply shall remain subject to the prescriptions of public

Nr 100 — 6266 —

law, in particular the prescriptions relating to the carriage of dangerous goods as well as the

prescriptions of customs law and those relating to the protection of animals.

Article 3

Definitions

For purposes of these Uniform Rules the term

a) §1

b) 52

d) *carrier" means the contractual carrier with whom the consignor has concluded the contract of carriage pursuant to these Uniform Rules, or a subsequent carrier who is liable

on the basis of this contract;

"substitute carrier" means a carrier, who has not concluded the contract of carriage with the consignor, but to whom the carrier referred to in letter a) has entrusted, in whole or in

part, the performance of the carriage by rail;

"General Conditions of Carriage” means the conditions of the carrier in the form of general conditions or tariffs legalły in force in each Member State and which have become, by the

conclusion of the contract of carriage, an integral part of it;

"intermodal transport unit” means a container, swap body, semi-trailer or other comparable

loading unit used in intermodal transport.

Article 4

Derogations

Member States may conclude agreements which provide for derogations from these Uniform Rules for carriage performed exclusively between two stations on either side of

the frontier, when there is no other station between them.

For carriage performed between two Member States, passing through a State which is not a Member State, the States concerned may conclude agreements which derogate from these Uniform Rules.

Agreements referred to in $$ I and 2 as well as their coming into force shall be notified to

Nr 100 — 6267 —

the Intergovernmental Organisation for International Carriage by Rail. The Secretary General of the Organisation shalł inform the Member States and interested undertakings of

these notifications.

Article 5 Mandatory law

Unless provided otherwise in these Uniform Rules, any stipulation which, directly or indirectly,

would derogate from these Uniform Rules shał! be null and void. The nullity of such a stipulation

shall not involve the nullity of the other provisions of the contract of carriage. Nevertheless, a

carrier may assume a liability greater and obligations more burdensome than those provided for

in these Uniform Rules.

§2

§3

§4

§5

Title II

Conclusion and Performance of the Contract of Carriage

Article 6

Contract of carriage

By the contract of carriage, the carrier shall undertake to carry the goods for reward to the

place of destination and to deliver them there to the consignee.

The contract of carriage must be confirmed by a consignment note which accords with a uniform model. However, the absence, irregularity or loss of the consignment note shall not affect the existence or validity of the contract which shall remain subject to these

Uniform Rules.

The consignment note shall be signed by the consignor and the carrier. The signature can be replaced by a stamp, by an accounting machine entry or in any other appropriate

manner.

The carrier must certify the taking over of the goods on the duplicate of the consignment note in an appropriate manner and return the duplicate to the consignor.

The consignment note shall not have effect as a bill of lading.

Nr 100 — 6268 —

§6

§ 7

§8

§9

§1

A consignment note must be made out for each consignment. In the absence of a contrary agreement between the consignor and the carrier, a consignment note may not relate to

more than one wagon load.

In the case of carriage which enters the customs territory of the European Community or the territory on which the common transit procedure is applied, each consignment must be

accompanied by a consignment note satisfying the requirements of Article 7.

The internationa! associations of carriers shall establish uniform model consignment notes in agreement with the customers” international associations and the bodies having competence for customs matters in the Member States as well as any intergovernmental regional economic integration organisation having competence to adopt its own customs

legislation.

The consignment note and its duplicate may be established in the form of electronic data registration which can be transformed into legible written symbols. The procedure used for the registration and treatment of data must be equivalent from the functional point ofview, particularly so far as concerns the evidential value of the consignment note represented by

those data.

Article 7

Wording of the consignment note

The consignment note must contain the following particulars :

a) the place at which and the day on which it is made out;

b) the name and address of the consignor;

c) . the name and address of the carrier who has concluded the contract of carriage;

Nr 100 — 6269 —

d) J

e) K)

2) m)

h) n)

o) the name and address of the person to whom the goods have effectively been handed

over if he is not the carrier referred to in letter c);

the place and the day of taking over of the goods;

the place of delivery;

the name and address of the consignee;

the description of the nature of the goods and the method of packing, and, in case of dangerous goods, the description provided for in the Regulation concerning the

International Carriage of Dangerous Goods by Rail (RID):

the number of packages and the special marks and numbers necessary for the

identification of consignments in less than full wagon loads;

the number of the wagon in the case of carriage of ful] wagon loads;

the number of the railway vehicle running on its own wheels, if it is handed over for

carriage as goods;

in addition, in the case of intermodal transport units, the category, the number or

other characteristics necessary for their identification;

the gross mass or the quantity of the goods expressed in other ways;

a detailed list of the documents which are required by customs or other administrative authorities and are attached to the consignment note or held at the disposal of the carrier at the offices of a duly designated authority or a body

designated in the contract;

the costs relating to carriage (the carriage charge, incidental costs, customs duties

and other costs incurred from the conclusion of the contract until delivery) in so far

Nr 100 — 6270 —

82

53

p) as they must be paid by the consignee or any other statement that the costs are payable

by the consignee;

a statement that the carriage is subject, notwithstanding any clause to the contrary, to

these Uniform Rules.

Where applicable the consignment note must also contain the following particułars:

a) in the case of carriage by successive carriers, the carrier who must deliver the goods

b) when he has consented to this entry in the consignment note;

d) the costs which the consignor undertakes to pay;

e) the amount of the cash on delivery charge;

9) the declaration of the value of the goods and the amount representing the special

h) interest in delivery;

- the agreed transit period;

the agreed route;

a list of the documents not mentioned in $ I, letter n) handed over to the carrier;

the entries made by the consignor concerning the number and description of seals he

has affixed to the wagon.

The parties to the contract may enter on the consignment note any other particulars they

consider useful.

Nr 100 — 6271 — Poz. 674

Article 8

Responsibility for particułars entered on the consignment note

§1 Theconsignor shałl be responsible for all costs, loss or damage sustained by the carrier by

reason of

a) theentries made by the consignor in the consignment note being irregular, incorrect,

incomplete or made elsewhere than in the allotted space, or

b) the consignor omitting to make the entries prescribed by RID.

§2 If at the request of the consignor, the carrier makes entries on the consignment note, he

shall be deemed, unless the contrary is proved, to have done so on behalf of the consignor.

§3 Ifthe consignment note does not contain the statement provided for in Article 7 § 1, letter p), the carrier shall be liable for all costs, loss or damage sustained through such

omission by the person entitled.

Article 9

Dangerous goods

If the consignor has failed to make the entries prescribed by RID, the carrier may at any time unload or destroy the goods or render them innocuous, as the circumstances may require, without payment of compensation, save when he was aware of their dangerous nature on taking them

over.

Article 10

Payment of costs

§1 Unless otherwise agreed between the consignor and the carrier, the costs (the carriage charge, incidental costs, customs duties and other costs incurred from the time of the

conclusion of the contract to the time of delivery) shall be paid by the consignor.

Nr 100 — 6272 —

§2

§1

§2

§3

When by virtue of an agreement between the consignor and the carrier, the costs are payable by the consignee and the consignee has not taken possession of the consignment note nor asserted his rights in accordance with Article 17 § 3, nor modified the contract of

carriage in accordance with Article 18, the consignor shall remain liable to pay the costs.

Article 11

Examination

The carrier shall have the right to examine at any time whether the conditions of carriage have been complied with and whether the consignment corresponds with the entries in the consignment note made by the consignor. If the examination concerns the contents of the consignment, this shall be carried out as far as possible in the presence of the person entitled; where this is not possible, the carrier shall require the presence of two independent witnesses, unless the laws and prescriptions of the State where the

examination takes place provide otherwise.

If the consignment does not correspond with the entries in the consignment note or ifthe provisions relating to the carriage of goods accepted subject to conditions have not been complied with, the result of the examination must be entered in the copy of the consignment note which accompanies the goods, and also in the duplicate of the consignment note, if it is still held by the carrier. In this case the costs of the examination

shall be charged against the goods, if they have not been paid immediately.

When the consignor loads the goods, he shall be entitled to require the carrier to examine the condition of the goods and their packaging as well as the accuracy of statements on the consignment note as to the number of packages, their marks and numbers as well as the gross mass of the goods or their quantity otherwise expressed. The carrier shali be obliged to proceed with the examination only if he has appropriate means of carrying it out. The carrier may demand the payment of the costs of the examination. The result of the

examination shall be entered on the consignment note.

Article 12 Evidential value of the consignment note

The consignment note shall be prima facie evidence of the conclusion and the conditions

Nr 100 — 6273 —

LD N

§4

51

§2

of the contract of carriage and the taking over of the goods by the carrier.

If the carrier has loaded the goods, the consignment note shall be prima facie evidence of the condition of the goods and their packaging indicated on the consignment note or, in the absence of such indications, of their apparently good condition at the moment they were taken over by the carrier and of the accuracy of the statements in the consignment note concerning the number of packages, their marks and numbers as well as the gross mass of

the goods or their quantity otherwise expressed.

If the consignor has loaded the goods, the consignment note shall be prima facie evidence of the condition ofthe goods and of their packaging indicated in the consignment note or, in the absence of such indication, of their apparently good condition and of the accuracy of the statements referred to in § 2 solely in the case where the carrier has examined them

and recorded on the consignment note a result of his examination which tallies.

However, the consignment note will not be prima facie evidence in a case where it bears a reasoned reservation. A reason for a reservation could be that the carrier does not have the appropriate means to examine whether the consignment corresponds to the entries in the

consignment note.

Article 13 Loading and unloading of the goods

The consignor and the carrier shall agree who is responsible for the loading and unloading of the goods. In the absence of such an agreement, for packages the loading and unloading shall be the responsibility of the carrier whereas for full wagon loads loading shall be the responsibility of the consignor and unloading, after delivery, the responsibility of the

consignee.

The consignor shall be liable for all the consequences of defective loading carried out by him and must in particular compensate the carrier for the loss or damage sustained in

consequence by him. The burden of proof of defective loading shall lie on the carrier.

Nr 100 — 6274 —

Article 14 Packing

The consignor shall be liable to the carrier for any loss or damage and costs due to the absence

of, or defects in, the packing of goods, unless the defectiveness was apparent or known to the

carrier at the time when he took over the goods and he made no reservations concerning it.

§1

§2

54

Article 15

Completion of administrative formalities

With a view to the compłetion of the formalities required by customs and other administrative authorities, to be completed before delivery of the goods, the consignor must attach the necessary documents to the consignment note or make them available to

the carrier and furnish him with all the requisite information.

The carrier shall not be obliged to check whether these documents and this information are correct and sufficient. The consignor shall be liable to the carrier for any loss or damage resulting from the absence or insufficiency of, or any irregularity in, such

documents and information, save in the case of fault of the carrier.

The carrier shall be liable for any consequences arising from the loss or misuse of the documents referred to in the consignment note and accompanying it or deposited with the carrier, unless the loss of the documents or the loss or damage caused by the misuse of the documents has been caused by circumstances which the carrier could not avoid and the consequences of which he was unable to prevent. Nevertheless any compensation payable

shall not exceed that provided for in the event of loss of the goods.

The consignor, by so indicating in the consignment note, or the consignee by giving orders

as provided for in Article 18 § 3 may ask

a) to be present himself or to be represented by an agent when the customs or other

Nr 100 — 6275 —

§6

§ 7

§ 8

administrative formalities are carried out, for the purpose of furnishing any information or

explanation required;

b) to complete the customs or other administrative formalities himself or to have them completed by an agent, in so far as the laws and prescriptions of the State in which

they are to be carried out so permit;

c) to pay customs duties and other charges, when he or his agent is present at or completes the customs or other administrative formałities, in so far as the laws and

prescriptions of the State in which they are carried out permit such payment.

In such circumstances neither the consignor, nor the consignee who has the right of

disposal, nor the agent of either may take possession of the goods.

If, for the completion of the customs or other administrative formalities, the consignor has designated a place where the prescriptions in force do not permit their completion, or ifhe has stipulated for the purpose any other procedure which cannot be followed, the carrier shall act in the manner which appears to him to be the most favourable to the interests of

the person entitled and shall inform the consignor of the measures taken.

If the consignor has undertaken to pay customs duties, the carrier shall have the choice of

completing customs formalities either in transit or at the destination place.

However, the carrier may proceed in accordance with § 5 if the consignee has not taken possession of the consignment note within the period fixed by the prescriptions in force at

the destination place.

The consignor must compły with the prescriptions of customs or other administrative authorities with respect to the packing and sheeting of the goods. Ifthe consignor has not packed or sheeted the goods in accordance with those prescriptions the carrier shall be

entitled to do so; the resulting cost shall be charged against the goods.

Nr 100 — 6276 —

§1

52

Articłe 16

Transit periods

The consignor and the carrier shall agree the transit period. In the absence of an agreement, the transit period must not exceed that which would result from the application

of $§ 2 to 4. Subject to $§ 3 and 4, the maximum transit periods shall be as follows:

a) for wagon-load consignments - _ period for consignment 12 hours,

- period for carriage, for each 400 km or fraction thereof — 24 hours;

b) for less than wagon-load consignment - - period for consignments 24 hours,

- period for carriage, for each 200 km or fraction thereof 24 hours.

The distances shall relate to the agreed route or, in the absence thereof, to the shortest

possible route. The carrier may fix additional transit periods of specified duration in the following cases :

a) consignments to be carried - _ by lines of a different gauge, - _ by sea or inland waterway,

- _ by road if there is no rail link;

b) exceptional circumstances causing an exceptional increase in traffic or exceptional

operating difficulties.

Tbe duration of the additional transit periods must appear in the General Conditions of

Carriage.

Nr 100 — 6277 —

§ 4

§ 1

§2

§3

§4

55

The transit period shall start to run after the taking over of the goods; it shall be extended by the duration of a stay caused without any fault of the carrier. The transit period shall be

suspended on Sundays and statutory holidays.

Article 17 Delivery

The carrier must hand over the consignment note and deliver the goods to the consignee at the płace designated for delivery against receipt and payment of the amounts due

according to the contract of carriage.

It shall be equivalent to delivery to the consignee if, in accordance with the prescriptions

in force at the place of destination,

a) - the goods have been handed over to customs or octroi authorities at their premises or

warehouses, when these are not subject to the carrier's supervision;

b) the goods have been deposited for storage with the carrier, with a forwarding agent

or in a public warehouse.

After the arrival ofthe goods at the place of destination, the consignee may ask the carrier to hand over the consignment note and deliver the goods to him. Ifthe loss ofthe goods is established or if the goods have not arrived on the expiry of the period provided for in Article 29 $ I, the consignee may assert, in his own name, his rights against the carrier

under the contract of carriage.

The person entitled may refuse to accept the goods, even when he has received the consignment note and paid the charges resulting from the contract of carriage, so long as an examination which he has demanded in order to establish alleged loss or damage has

not been carried out.

In other respects, delivery of the goods shall be carried out in accordance with the

prescriptions in force at the place of destination.

Nr 100 — 6278 —

§6

51

§2

If the goods have been delivered without prior collection of a cash on delivery charge, the carrier shall be obliged to compensate the consignor up to the amount of the cash on

delivery charge without prejudice to his right of recourse against the consignee.

Article 18 Right to dispose of the goods

The consignor shall be entitled to dispose of the goods and to modify the contract of

carriage by giving subsequent orders. He may in particular ask the carrier a) to discontinue the carriage of the goods; b) to delay the delivery of the goods;

c) todeliverthe goods to a consignee different from the one entered on the consignment

note:

d) to deliver the goods at a place other than the place of destination entered on the

consignment note. The consignor's right to modify the contract of carriage shall, notwithstanding that he isin possession of the duplicate of the consignment note, be extinguished in cases where the consignee a) has taken possession of the consignment note; b) has accepted the goods;

c) has asserted his rights in accordance with Article 17 § 3;

d) isentitled, in accordance with § 3, to give orders; from that time onwards. the carrier

shall comply with the orders and instructions of the consignee.

The consignee shal! have the right to modify the contract of carriage from the time when the consignment note is drawn up, unless the consignor indicates to the contrary on the

consignment note.

Nr 100 — 6279 —

§4

§1

52

§4

§ 5

The consignee's right to modify the contract of carriage shall be extinguished in cases

where he has

a) taken possession of the consignment note;

b) accepted the goods;

c) asserted his rights in accordance with Article 17 § 3;

d) given instructions for delivery of the goods to another person in accordance with § 5

and when that person has asserted his rights in accordance with Article 17 § 3.

If the consignee has given instructions for delivery of the goods to another person, that

person shall not be entitled to modify the contract of carriage.

Article 19 Exercise of the right to dispose of the goods

If the consignor or, in the case referred to in Article 18 § 3, the consignee wishes to modify the contract of carriage by giving subsequent orders, he must produce to the carrier

the duplicate of the consignment note on which the modifications have to be entered.

The consignor or, in the case referred to in Article 18 § 3, the consignee must compensate the carrier for the costs and the prejudice arising from the carrying out of subsequent

modifications.

The carrying out of the subsequent modifications must be possible, lawful and reasonable to require at the time when the orders reach the person who is to carry them out, and must in particular neither interfere with the normal working of the carrier's undertaking nor

prejudice the consignors or consignees of other consignments. The subsequent modifications must not have the effect of splitting the consignment. When, by reason of the conditions provided for in § 3, the carrier cannot carry out the

orders which he receives he shall immediately notify the person from whom the orders

emanate.

Nr 100 — 6280 —

56

§7

1

§2

81

§2

In the case of fault of the carrier he shalł be liable for the consequences of failure to carry out an order or faiłure to carry it out properly. Nevertheless, any compensation payable

shall not exceed that provided for in case of loss of the goods.

I the carrier implements the consignor's subsequent modifications without requiring the production of the duplicate of the consignment note, the carrier shall be liable to the consignee for any loss or damage sustained by him if the duplicate has been passed on to the consignee. Nevertheless, any compensation payable shall not exceed that provided for

in case of loss of the goods.

Article 20

Circumstances preventing carriage

When circumstances prevent the carriage of goods, the carrier shall decide whether it is preferable to carry the goods as a matter of course by modifying the route or whether it is advisable, in the interest of the person entitled, to ask him for instructions while giving

him any relevant information available to the carrier.

If it is impossible to continue carrying the goods, the carrier shall ask for instructions from the person who has the right to dispose of the goods. If the carrier is unable to obtain instructions within a reasonable time he must take such steps as seem to him to be in the

best interests of the person entitled to dispose of the goods.

Article 21

Circumstances preventing delivery

When circumstances prevent delivery, the carrier must without delay inform the consignor and ask him for instructions, save where the consignor has requested, by an entry in the consignment note, that the goods be returned to him as a matter of course in the event of

circumstances preventing delivery.

When the circumstances preventing delivery cease to exist before arrival of instructions

from the consignor to the carrier the goods shall be delivered to the consignee. The

Nr 100 — 6281 —

§4

§1

52

consignor must be notified without delay.

Ifthe consignee refuses the goods, the consignor shall be entitled to give instructions even

if he is unable to produce the duplicate of the consignment note.

When the circumstances preventing delivery arise after the consignee has modified the contract of carriage in accordance with Article 18 $§ 3 to 5 the carrier must notify the

consignee.

Article 22

Consequences of circumstances preventing carriage and delivery

The carrier shalł be entitled to recover the costs occasioned by

a) his request for instructions,

b) the carrying out of instructions received,

c) the fact that instructions requested do not reach him or do not reach him in time,

d) the fact that he has taken a decision in accordance with Article 20 $ I, without

having asked for instructions,

unless such costs were caused by his fault. The carrier may in particular recover the carriage charge applicable to the route followed and shall be allowed the transit periods

applicable to such route.

In the cases referred to in Article 20 § 2 and Article 21 $ I the carrier may immediately unload the goods at the cost of the person entitled. Thereupon the carriage shall be deemed to be at an end. The carrier shall then be in charge of the goods on behałf of the person entitled. He may, however, entrust them to a third party, and shał! then be responsible oniy for the exercise of reasonable care in the choice of such third party. The charges due under

the contract of carriage and all other costs shall remain chargeable against the goods.

Nr 100 — 6282 —

ez) tu

§ 4

56

§1

52

The carrier may proceed to the sale of the goods, without awaiting instructions from the person entitled, if this is justified by the perishable nature or the condition of the goods or if the costs of storage would be out of proportion to the value of the goods. In other cases he may also proceed to the sale of the goods if within a reasonable time he has not received from the person entitled instructions to the contrary which he may reasonably be

required to carry out.

If the goods have been sold, the proceeds of sale, after deduction of the costs chargeable against the goods, must be placed at the disposal of the person entitled. Ifthe proceeds of

sale are less than those costs, the consignor must pay the difference.

The procedure in the case of sale shall be determined by the laws and prescriptions in

force at, or by the custom of, the place where the goods are situated.

If the consignor, in the case of circumstances preventing carriage or delivery, fails to give instructions within a reasonable time and if the circumstances preventing carriage or delivery cannot be eliminated in accordance with $§ 2 and 3, the carrier may return the

goods to the consignor or, if it is justified, destroy them, at the cost of the consignor.

Title III Liability

Article 23 Basis of liability

The carrier shall be liable for loss or damage resulting from the total or partial loss of, or damage to, the goods between the time of taking over of the goods and the time of delivery and for the loss or damage resulting from the transit period being exceeded, whatever the

railway infrastructure used.

The carrier shall be relieved of this liability to the extent that the loss or damage or the

Nr 100 — 6283 —

53

exceeding of the transit period was caused by the fault of the person entitled, by an order

given by the person entitled other than as a result of the fault ofthe carrier, by an inherent

defect in the goods (decay, wastage etc.) or by circumstances which the carrier could not

avoid and the consequences of which he was unable to prevent.

The carrier shall be relieved of this liability to the extent that the loss or damage arises

from the special risks inherent in one or more of the following circumstances :

a) carriage In open wagons pursuant to the Genera] Conditions of Carriage or when it has been expressly agreed and entered in the consignment note; subject to damage sustained by the goods because of atmospheric influences, goods carried in intermodal transport units and in closed road vehicles carried on wagons shall not be considered as being carried in open wagons; if for the carriage of goods in open wagons, the consignor uses sheets, the carrier shall assume the same liability as falls to him for carriage in open wagons without sheeting, even in respect of goods which,

b) according to the General Conditions of Carriage, are not carried in open wagons;

absence or inadequacy of packaging in the case of goods which by their nature are

liable to loss or damage when not packed or when not packed properly;

loading of the goods by the consignor or unloading by the consignee;

the nature of certain goods which particularly exposes them to total or partial loss or damage, especially through breakage, rust, interior and spontaneous decay, desiccation or wastage;

irregular, incorrect or incomplete description or numbering of packages;

carriage of live animals;

Nr 100 — 6284 —

51

§2

§1

§2

§3

g) carriage which, pursuant to applicable provisions or agreements made between the consignor and the carrier and entered on the consignment note, must be accompanied by an attendant, if the loss or damage results from a risk which the attendant was

intended to avert.

Article 24

Liability in case of carriage of railway vehicles as goods

In case of carriage of railway vehicles running on their own wheels and consigned as goods, the carrier shall be liable for the loss or damage resulting from the loss of, or damage to, the vehicle or to its removable parts arising between the time of taking over for carriage and the time of delivery and for loss or damage resulting from exceeding the

transit period, unless he proves that the loss or damage was not caused by his fault.

The carrier shall not be liable for loss or damage resulting from the loss of accessories which are not mentioned on both sides of the vehicle or in the inventory which

accompanies it.

Article 25

Burden of proof

The burden of proving that the loss, damage or exceeding of the transit period was due to

one of the causes specified in Article 23 § 2 shall lie on the carrier.

When the carrier establishes that, having regard to the circumstances of a particular case, the loss or damage could have arisen from one or more of the special risks referred to in

Article 23 § 3, it shall be presumed that it did so arise. The person entitled shall,

however, have the right to prove that the loss or damage was not attributable either

wholly or in part to one of those risks.

The presumption according to § 2 shall not apply in the case provided for in Article 23

§ 3, letter a) if an abnormally large quantity has been lost or if a package has been lost.

Nr 100 — 6285 —

Article 26

Successive carriers

If carriage governed by a single contract is performed by several successive carriers, each carrier,

by the very act of taking over the goods with the consignment note, shall become a party to the

contract of carriage in accordance with the terms of that document and shall assume the

obligations arising therefrom. In such a case each carrier shall be responsible in respect of

carriage over the entire route up to delivery.

§2

§3

54

Article 27

Substitute carrier

Where the carrier has entrusted the performance of the carriage. in whole or in part, to a substitute carrier, whether or not in pursuance of a right under the contract of carriage to

do so, the carrier shall nevertheless remain liable in respect of the entire carriage.

AII the provisions of these Uniform Rules governing the liability of the carrier shall also apply to the liability of the substitute carrier for the carriage performed by him. Articles 36 and 41 shall apply if an action is brought against the servants and any other persons

whose services the substitute carrier makes use of for the performance of the carriage.

Any special agreement under which the carrier assumes obligations not imposed by these Uniform Rules or waives rights conferred by these Uniform Rules shall be of no effect in respect of the substitute carrier who has not accepted it expressly and in writing. Whether or not the substitute carrier has accepted it, the carrier shall nevertheless remain bound by

the obligations or waivers resulting from such special agreement.

Where and to the extent that both the carrier and the substitute carrier are liable, their

liability shall be joint and several.

Nr 100 — 6286 —

55

§6

51

52

83

51

The aggregate amount of compensation payable by the carrier, the substitute carrier and their servants and other persons whose services they make use of for the performance of

the carriage shall not exceed the limits provided for in these Uniform Rules.

This article shałl not prejudice rights of recourse which may exist between the carrier and

the substitute carrier.

Article 28

Presumption of loss or damage in case of reconsignment

When a consignment consigned in accordance with these Uniform Rules has been reconsigned subject to these same Rules and partial loss or damage has been ascertained after that reconsignment, it shall be presumed that it occurred under the latest contract of carriage if the consignment remained in the charge ofthe carrier and was reconsigned in

the same condition as when it arrived at the place from which it was reconsigned.

This presumption shall also apply when the contract of carriage prior to the reconsignment was not subject to these Uniform Rules, if these Rułes would have applied in the case of a through consignment from the first place of consignment to the final

place of destination.

This presumption shall also apply when the contract of carriage prior to the reconsignment was subject to a convention concerning international through carriage of goods by rail comparable with these Uniform Rules, and when this convention contains the same presumption of law in favour of consignments consigned in accordance with

these Uniform Rules.

Article 29

Presumption of loss of the goods

The person entitled may, without being required to furnish further proof, consider the goods as lost when they have not been delivered to the consignee or placed at his

disposał within thirty days after the expiry of the transit periods.

Nr 100 — 6287 —

§2

47 iso)

54

51

§2

The person entitled may, on receipt of the payment of compensation for the goods lost, make a written request to be notified without delay should the goods be recovered within one year after the payment of compensation. The carrier shall acknowledge such request

in writing.

Within thirty days after receipt of a notification referred to in § 2, the person entitled may require the goods to be delivered to him against payment of the costs resulting from the contract of carriage and against refund of the compensation received, less. where appropriate, costs which may have been included therein. Nevertheless he shall retain his rights to claim compensation for exceeding the transit period provided for in Articles 33 and 35.

In the absence of the request referred to in § 2 or of instructions given within the period specified in § 3, or if the goods are recovered more than one year after the payment of compensation, the carrier shall dispose of them in accordance with the laws and

prescriptions in force at the place where the goods are situated.

Articie 30

Compensation for loss

In case of total or partial łoss of the goods, the carrier must pay, to the exclusion of all other damages, compensation calculated according to the commodity exchange quotation or, if there is no such quotation, according to the current market price, or if there is neither such quotation nor such price, according to the usual vałue of goods of the same

kind and quality on the day and at the place where the goods were taken over.

Compensation shall not exceed 17 units of account per kilogramme of gross mass short.

In case of loss of a railway vehicłe running on its own wheels and consigned as goods, or of an intermodal transport unit, or of their removable parts, the compensation shall be limited, to the exclusion of all other damages, to the usual value of the vehicle or the intermodal transport unit, or their removable parts, on the day and at the place of loss. If it is impossible to ascertain the day or the płace of the loss, the compensation shall be limited to the usuał value on the day and at the place where the vehicle has been taken

over by the carrier.

Nr 100 — 6288 —

84

51

§2

§ 4

§5

§1

The carrier must, in addition, refund the carriage charge, customs duties already paid and other sums paid in relation to the carriage of the goods lost except excise duties for goods

carried under a procedure suspending those duties.

Article 31

Liability for wastage in transit In respect of goods which, by reason of their nature, are generally subject to wastage in transit by the sole fact of carriage, the carrier shall onły be liable to the extent that the wastage exceeds the following allowances, whatever the length of the route: a) two per cent of the mass for liquid goods or goods consigned in a moist condition; b) one per cent of the mass for dry goods. The limitation of liability provided for in $ I may not be invoked if, having regard to the circumstances of a particular case, it is proved that the loss was not due to causes which would justify the allowance. Where several packages are carried under a single consignment note, the wastage in transit shall be calculated separately for each package if its mass on consignment is

shown separately on the consignment note or can be ascertained otherwise.

In case of total loss of goods or in case of loss of a package, no deduction for wastage in

transit shall be made in calculating the compensation.

This Article shall not derogate from Articles 23 and 25.

Articie 32

Compensation for damage

In case of damage to goods, the carrier must pay compensation equivalent to the loss in

Nr 100 — 6289 —

§ 4

51

§2

value of the goods, to the exclusion ofall other damages. The amount shall be calculated by applying to the value of the goods defined in accordance with Articie 30 the

percentage of loss in value noted at the place of destination.

The compensation shall not exceed :

a) if the whole consignment has lost value through damage. the amount which

would have been payable in case of total loss;

b) ifonly part of the consignment has lost value through damage, the amount which

would have been payable had that part been lost.

In case of damage to a railway vehicle running on its own wheels and consigned as goods, or of an intermodal transport unit, or of their removable parts, the compensation shall be limited, to the exclusion of all other damages, to the cost of repair. The

compensation shall not exceed the amount payable in case of loss.

The carrier must also refund the costs provided for in Article 30 § 4, in the proportion set

outin$ l.

Article 33

Compensation for exceeding the transit period

1f loss or damage results from the transit period being exceeded, the carrier must pay

compensation not exceeding four times the carriage charge.

In case of total loss of the goods, the compensation provided for in § 1 shall not be

payable in addition to that provided for in Article 30.

In case of partial loss of the goods, the compensation provided for in § 1 shall notexceed four times the carriage charge in respect of that part of the consignment which has not

been lost.

Nr 100 — 6290 — Poz. 674

§ 4 In case of damage to the goods, not resulting from the transit period being exceeded, the compensation provided for in $ I shall, where appropriate, be payable in addition to that

provided for in Article 32.

§5 In no case shall the total of compensation provided for in $ I together with that provided for in Articles 30 and 32 exceed the compensation which would be payable in case of

total loss of the goods.

§6 If, in accordance with Article 16 $ I, the transit period has been established by agreement, other forms of compensation than those provided for in $ I may be so agreed. If, in this case, the transit periods provided for in Article 16 $§ 2 to 4 are exceeded, the person entitled may claim either the compensation provided for in the agreement

mentioned above or that provided for in $$ I to5.

Article 34

Compensation in case of declaration of value

The consignor and the carrier may agree that the consignor shall declare in the consignment note a value for the goods exceeding the limit provided for in Article 30 § 2. In such a case the

amount declared shall be substituted for that limit.

Article 35

Compensation in case of interest in delivery

The consignor and the carrier may agree that the consignor may declare, by entering an amount in figures in the consignment note, a special interest in delivery, in case of loss, damage or exceeding of the transit period. In case of a declaration of interest in delivery further compensation for loss or damage proved may be claimed, in addition to the compensation

provided for in Articles 30, 32 and 33, up to the amount deciared.

Article 36 Loss of right to invoke the limits of liability

The limits of liability provided for in Article 15 § 3, Article 19 $§ 6 and 7, Article 30 and

Articles 32 to 35 shałl not apply if it is proved that the loss or damage results from an act or

Nr 100 — 6291 —

omission, which the carrier has committed either with intent to cause such loss or damage, or

recklessły and with knowledge that such loss or damage would probably result.

§1

52

§3

§1

Article 37

Conversion and interest

Where the calculation ofthe compensation requires the conversion of sums expressed in foreign currency, conversion shall be at the exchange rate applicable on the day and at

the place of payment of compensation.

The person entitled may claim interest on compensation, calculated at five per cent per annum, from the day of the claim provided for in Article 43 or, if no such claim has been

made, from the day on which legal proceedings were instituted.

If the person entitled does not submit to the carrier, within a reasonable time allotted to him, the supporting documents required for the amount of the claim to be finally settled, no interest shall accrue between the expiry ofthe time allotted and the actual submission

of such documents.

Article 38

Liability in respect of rail-sea traffic

In rail-sea carriage by the services referred to in Article 24 $ I of the Convention any Member State may, by requesting that a suitable note be included in the list of services to which these Uniform Rules apply, add the following grounds for exemption from liability

in their entirety to those provided for tn Article 23:

a) fire, if the carrier proves that it was not caused by his act or default, or that of the

master, a mariner, the pilot or the carrier's servants;

b) saving or attempting to save life or property at sea;

Nr 100 — 6292 —

§2

§4

c) loading of goods on the deck ofthe ship, ifthey are so loaded with the consent of the

consignor given on the consignment note and are not in wagons;

d) perils, dangers and accidents of the sea or other navigable waters.

The carrier may only avail himself of the grounds for exemption referred to in $ I ifhe proves that the loss, damage or exceeding the transit period occurred in the course of the journey by sea between the time when the goods were loaded on board the ship and the

time when they were unloaded from the ship.

When the carrier relies on the grounds for exemption referred to in $ I, he shall nevertheless remain liable if the person entitled proves that the loss, damage or exceeding the transit period is due to the fault of the carrier, the master, a mariner, the pilot or the

carrier's servants.

Where a sea route is served by several undertakings included in the list of services in accordance with Article 24 $ | ofthe Convention, the liability regime applicable to that route must be the same for all those undertakings. In addition, where those undertakings have been included in the list at the request of several Member States. the adoption ofthis

regime must be the subject of prior agreement between those States.

The measures taken in accordance with $$ I and 4 shall be notified to the Secretary General. They shall come into force at the earliest at the expiry of a period of thirty days from the day on which the Secretary General notifies them to the other Member States.

Consignments already in transit shall not be affected by such measures.

Article 39

Liability in case of nuclear incidents

The carrier shall be relieved of liability pursuant to these Uniform Rules for loss or damage

caused by a nuclear incident when the operator of a nuclear installation or another person who

is substituted for him is liable for the loss or damage pursuant to the laws and prescriptions ofa

Nr 100 — 6293 —

State governing liability in the field of nuclear energy.

The carrier shall be liable for his servants and other persons whose services he makes use of for

Article 40

Persons for whom the carrier is liable

the performance of the carriage, when these servants and other persons are acting within the

scope of their functions. The managers of the railway infrastructure on which the carriage is

performed shall be considered as persons whose services the carrier makes use of for the

performance of the carriage.

8 1

§2

§1

Article 41

Other actions

In all cases where these Uniform Rules shalł apply, any action in respect of liability, on whatever grounds, may be brought against the carrier only subject to the conditions and

limitations laid down in these Uniform Rules.

The same shall apply to any action brought against the servants or other persons for whom

the carrier is Hable pursuant to Article 40.

Title IV Assertion of Rights

Articie 42

Ascertainment of partial loss or damage

When partial loss or damage is discovered or presumed by the carrier or alleged by the person entitled, the carrier must without delay, and if possible in the presence of the person entitled, draw up a report stating, according to the nature of the loss or damage, the condition of the goods, their mass and, as far as possible, the extent ofthe loss or damage,

its cause and the time of its occurrence.

Nr 100 — 6295 —

§1

§3

§4

the consignment note, the duplicate or the cash on delivery voucher so that they may be

endorsed to the effect that settlement has been made.

Article 44

Persons who may bring an action against the carrier Subject to $§ 3 and 4 actions based on the contract of carriage may be brought : a) by the consignor, until such time as the consignee has 1. taken possession of the consignment note, 2. accepted the goods, or 3. asserted his rights pursuant to Article 17 § 3 or Article 18 §3;

b) by the consignee, from the time when he has

l. taken possession of the consignment note, 2. accepted the goods, or

3. asserted his rights pursuant to Article 17 § 3 or Article 18 § 3.

The right of the consignee to bring an action shall be extinguished from the time when the person designated by the consignee in accordance with Article 18 § 5 has taken possession

of the consignment note, accepted the goods or asserted his rights pursuant to Article 17

§ 3.

An action for the recovery of a sum paid pursuant to the contract of carriage may only be

brought by the person who made the payment.

An action in respect of cash on delivery payments may only be brought by the consignor.

Nr 100 — 6296 —

§5

56

§2

§4

§5

In order to bring an action the consignor must produce the duplicate of the consignment note. Failing this he must produce an authorisation from the consignee or furnish proof that the consignee has refused to accept the goods. If necessary, the consignor must prove

the absence or the loss of the consignment note.

In order to bring an action the consignee must produce the consignment note if it has been

handed over to him.

Article 45

Carriers against whom an action may be brought

Subject to $§ 3 and 4 actions based on the contract of carriage may be brought only against the first carrier, the last carrier or the carrier having performed the part of the

carriage on which the event giving rise to the proceedings occurred.

When, in the case of carriage performed by successive carriers, the carrier who must deliver the goods is entered with his consent on the consignment note, an action may be brought against him in accordance with § 1 even if he has received neither the goods nor

the consignment note.

An action for the recovery of a sum paid pursuant to the contract of carriage may be brought against the carrier who has collected that sum or against the carrier on whose

behalf it was collected.

An action in respect of cash on delivery payments may be brought only against the carrier

who has taken over the goods at the place of consignment.

An action may be brought against a carrier other than those specified in $$ I to 4 when instituted by way of counter-claim or by way of exception in proceedings relating to a

principal claim based on the same contract of carriage.

Nr 100 — 6297 —

§6

§ 7

51

82

To the extent that these Uniform Rules apply to the substitute carrier, an action may also

be brought against him.

If the plaintiff has a choice between several carriers, his right to choose shall be extinguished as soon as he brings an action against any one of them; this shall also apply if

the plaintiff has a choice between one or more carriers and a substitute carrier.

Article 46

Forum

Actions based on these Uniform Rules may be brought before the courts or tribunals of Member States designated by agreement between the parties or before the courts or

tribunals of a State on whose territory

a) the defendant has his domicile or habitual residence, his principal place of business

or the branch or agency which concluded the contract of carriage, or

b) the place where the goods were taken over by the carrier or the place designated for

delivery is situated. Other courts or tribunals may not be seized.

Where an action based on these Uniform Rules is pending before a court or tribunal competent pursuant to § 1, or where in such litigation a judgment has been delivered by such a court or tribunal, no new action may be brought between the same parties on the same grounds unless the judgment of the court or tribunal before which the first action was

brought is not enforceable in the State in which the new action is brought.

Article 47

Extinction of right of action

Acceptance of the goods by the person entitled shall extinguish all rights of action against

Nr 100 — 6298 — Poz. 674

the carrier arising from the contract of carriage in case of partial loss, damage or

exceeding of the transit period. §2 Nevertheless, the right of action shall not be extinguished : a) in case of partial loss or damage, if

1. the loss or damage was ascertained in accordance with Article 42 before the acceptance of the goods by the person entitled; 2. the ascertainment which should have been carried out in accordance with

Article 42 was omitted solely through the fault of the carrier;

b) incase of loss or damage which is not apparent whose existence is ascertained after

acceptance of the goods by the person entitled, if he

1. asks for ascertainment in accordance with Article 42 immediately after discovery of the loss or damage and not later than seven days after the acceptance of the goods, and

2. in addition, proves that the loss or damage occurred between the time oftaking

over and the time of delivery;

c) in cases where the transit period has been exceeded, ifthe person entitled has, within

sixty days, asserted his rights against one of the carriers referred to in Article 45 $ I;

d) ifthe person entitled proves that the loss or damage results from an act or omission, done with intent to cause such loss or damage, or recklessly and with knowledge that

such loss or damage would probably result.

§3 . Ifthe goods have been reconsigned in accordance with Article 28 rights of action in case of partial loss or in case of damage, arising from one ofthe previous contracts of carriage,

shall be extinguished as if there had been only a single contract of carriage.

Nr 100 — 6299 —

§1

§2

Article 48

Limitation of actions

The period of limitation for an action arising from the contract of carriage shall be one

year. Nevertheless, the period of limitation shall be two years in the case of an action

a) to recover a cash on delivery payment collected by the carrier from the consignee;

b) to recover the proceeds of a sale effected by the carrier;

c) for loss or damage resulting from an act or omission done with intent to cause such loss or damage, or recklessły and with knowledge that such loss or damage would

probably result;

d) based on one of the contracts of carriage prior to the reconsignment in the case

provided for in Article 28. The period of limitation shall run for actions

a) for compensation for total loss, from the thirtieth day after expiry of the transit

period;

b) for compensation for partial loss, damage or exceeding ofthe transit period, from the

day when delivery took place; c) inall other cases, from the day when the right of action may be exercised.

The day indicated for the commencement of the period of limitation shall not be included

in the period.

The period of limitation shall be suspended by a claim in writing in accordance with Article 43 until the day that the carrier rejects the claim by notification in writing and

returns the documents submitted with it. If part of the claim is admitted, the period of

Nr 100 — 6300 —

§4

Leg) tn

§ 1

§2

§1

limitation shall start to run again in respect of the part of the claim still in dispute. The burden of proof of receipt of the claim or of the reply and of the return of the documents shall lie on the party who relies on those facts. The period of limitation shall not be

suspended by further claims having the same object.

A right ofaction which has become time-barred may not be exercised further, even by way

of counter-claim or relied upon by way of exception.

Otherwise, the suspension and interruption of periods of limitation shall be governed by

national law.

Title V

Relations between Carriers

Article 49

Settlement of accounts

Any carrier who has collected or ought to have collected, either at departure or on arrival, charges or other costs arising out of the contract of carriage must pay to the carriers concerned their respective shares. The methods of payment shall be fixed by agreement

between the carriers.

Article 12 shall also apply to the relations between successive carriers.

Article 50

Right of recourse A carrier who has paid compensation pursuant to these Uniform Rules shall have a right of recourse against the carriers who have taken part in the carriage in accordance with the

following provisions:

a) the carrier who has caused the loss or damage shall be solely liable for it;

Nr 100 — 6301 —

Ś

|Le2

(7

2

Lu)

b) when the loss or damage has been caused by several carriers, each shall be liable for

the łoss or damage he has caused; if such distinction is impossible, the compensation

shall be apportioned between them in accordance with letter c);

c) ifit cannot be proved which of the carriers has caused the loss or damage, the compensation shall be apportioned between all the carriers who have taken part in the carriage, except those who prove that the loss or damage was not caused by them; such apportionment shalł be in proportion to their respective shares of the carriage

charge.

In the case of insolvency of any one of these carriers, the unpaid share due from him shall be apportioned among all the other carriers who have taken part in the carriage, in

proportion to their respective shares of the carriage charge.

Article 51

Procedure for recourse

The validity of the payment made by the carrier exercising a right of recourse pursuant to Article 50 may not be disputed by the carrier against whom the right of recourse is exercised, when compensation has been determined by a court or tribunal and when the latter carrier, duly served with notice of the proceedings, has been afforded an opportunity to intervene in the proceedings. The court or tribunał seized of the principał action shall determine what time shall be allowed for such notification of the proceedings and for

intervention in the proceedings.

A carrier exercising his right of recourse must make his claim in one and the same proceedings against ali the carriers with whom he has not reached a settlement, failing which he shall lose his right of recourse in the case of those against whom he has not taken

proceedings.

The court or tribunal must give its decision in one and the same judgment on all recourse

claims brought before it.

The carrier wishing to enforce his right of recourse may bring his action in the courts or tribunals of the State on the territory of which one of the carriers participating in the carriage has his principal place of business, or the branch or agency which concluded the

contract of carriage.

Nr 100 — 6303 — Poz. 674

Regulation concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Rail (RED - Appendix C to the Convention)

Article 1 Scope

§1 This Regulation shall apply

a) tothe international carriage of dangerous goods by rail on the territory of Member

States,

b) to carriage complementary to carriage by rail to which the CIM Uniform Rules are applicable, subject to the international prescriptions governing carriage by another

mode of transport, as well as the activities referred to by the Annex to this Regulation.

§2 - Dangerous goods barred from carriage by the Annex must not be accepted for international

carriage.

Article 2

Exemptions

This Regulation shall not apply, in whole or in part, to the carriage of dangerous goods for which an exemption is provided in the Annex. Exemptions may only be provided when the quantity or the nature of the exempted carriage of goods or the packaging would guarantee the safety of the

carriage.

Article 3

Restrictions

Each Member State shall retain the right to regulate or prohibit, for reasons other than safety

during carriage, the international carriage of dangerous goods on its territory.

Nr 100 — 6304 — Poz. 674

Article 4

Other prescriptions

The carriage to which this Regulation applies shall remain subject to the national or international

prescriptions applicable in general to the carriage of goods by rail.

Article 5 Type of trains allowed. Carriage as hand luggage,

registered luggage or on board motor vehicles §1 Dangerous goods may only be carried in goods trains, except

a) dangerous goods which are acceptable for carriage in accordance with the Annex complying with the relevant maximum quantities and the special conditions of

carriage in trains other than goods trains;

b) dangerous goods which are carried, under the special conditions of the Annex, as hand luggage, registered luggage or in or on board motor vehicles in accordance with Article 12 of the CIV Uniform Rules.

§2 The passenger may not take with him dangerous goods as hand luggage or consign them as registered luggage or on board motor vehicles if they do not meet the special conditions of

the Annex.

Article 6

Annex

The Annex shall form an integral part of this Regulation.

The text of the Annex will be that drawn up by the Expert Committee for the Carriage of Dangerous Goods, at the time of entry into force of the Protocol of 3 June 1999 modifying the Convention concerning Internationał Carriage by Rail (COTIF) of 9 May 1980, in accordance

with Article 19 § 4 of the latter.

Nr 100 — 6306 —

82

§1

§2

§3

Article 3

Signs and inscriptions on the vehicies

Notwithstanding the prescriptions relating to the technical admission of vehicles to circulate in international traffic, the person who provides a vehicle, pursuant to a contract

referred to in Article 1, must ensure that there appears on the vehicle :

a) astatement of the keeper;

b) — when applicable, a statement of the rail transport undertaking to whose vehicle park

the vehicle belongs;

c) _ when applicable, a statement of the home station;

d) other signs and inscriptions agreed in the contract of use.

The signs and inscriptions provided for in $ I may be completed by means of electronic

identification.

Article 4

Liability in case of loss of or damage to a vehicle

The rail transport undertaking to which the vehicle has been provided for use as a means of transport shall be liable for the loss or damage resulting from łoss of or damage to the vehicle or its accessories, unless it proves that the loss or damage was not caused by fault

on its part.

The rail transport undertaking shal! not be liable for loss or damage resulting from loss of accessories which are not mentioned on both sides of the vehicle or in the inventory which

accompanies it.

In case of loss of the vehicle or its accessories, the compensation shall be limited, to the exclusion ofall other damages, to the usual value of the vehicle or of its accessories at the

place and time of loss. When it is impossible to ascertain the day or the place of loss, the

Nr 100 — 6307 —

§4

compensation shall be limited to the usual value on the day and at the place where the

vehicle has been provided for use.

In case of damage to the vehicle or its accessories, the compensation shall be limited, to the exclusion of all other damages, to the cost of repair. The compensation shall not exceed the amount due in case of loss.

The contracting parties may agree provisions derogating from $§ 1 to 4.

Article 5 Loss of right to invoke the limits of liability

The limits of liability provided for in Article 4 $§ 3 and 4 shall not apply, if it is proved that the

loss or damage results from an act or omission, which the rail transport undertaking has

committed either with intent to cause such loss or damage, or recklessły and with knowledge that

such loss or damage would probably result.

§1

§2

Article 6

Presumption of loss of a vehicle

The person entitled may, without being required to furnish other proof, consider a vehicle as lost when he has asked the rail transport undertaking to which he provided the vehicle for use as a means of transport, to have a search for the vehicle carried out and if the vehicle has not been put at his disposal within three months following the day of receipt of his request or else when he has not received any indication of the place where the vehicle is situated. This period shall be increased by the time the vehicle is immobilised for any

reason not attributabłe to the rail transport undertaking or owing to damage.

If the vehicle considered as lost is recovered after the payment of the compensation, the person entitled may require the rail transport undertaking to which he provided the vehicle for its use as a means of transport, within a period of six months after receiving notice of

it, that the vehicle be returned to him, without charge and against restitution of the

Nr 100 — 6309 —

b) §1

§ 2

§1

§2

that onły the keeper shalł be liable to the other rail transport undertakings, for loss or damage caused by the vehicle, but that only the rail transport undertaking which is the contractual partner of the keeper shall be authorised to assert the rights of the other rail

transport undertakings.

Article 9

Liability for servants and other persons

The contracting parties shall be liable for their servants and other persons whose services they make use of for the performance of the contract, when these servants and other

persons are acting within the scope of their functions.

Unless the contracting parties otherwise agree, the managers of the infrastructure on which the rail transport undertakings use the vehicle as a means of transport, shall be regarded as

persons whose services the rail transport undertaking makes use of.

$$ I and 2 shall also apply in the case of subrogation in accordance with Article 8.

Article 10

Other actions

In al] cases where these Uniform Rules shall apply, an action in respect of liability, for loss of or damage to the vehicle or its accessories, on whatever grounds, may be brought against the rail transport undertaking to which the vehicle was provided for use as a means of transport only subject to the conditions and limitations laid down in these Uniform

Rules and the contract of use. $ I shall apply also in the case of subrogation in accordance with Article 8. The same shall appły to an action brought against the servants or other persons for whom

the rail transport undertaking to which the vehicle was provided for use as a means of

transport, is liable.

Nr 100 — 6311 —

§ 2

§1

§2

Uniform Rules concerning the Contract of Use of Infrastructure in International Rail Traffic (CUI - Appendix E to the Convention)

Title I

General Provisions

Article I Scope

These Uniform Rules shall apply to any contract of use of railway infrastructure for the purposes of international carriage within the meaning of the CIV Uniform Rułes and the CIM Uniform Rules. They shall apply regardless of the płace of business and the nationality of the contracting parties. These Uniform Rules shall apply even when the railway infrastructure is managed or used by States or by governmental institutions or

organisations.

Subject to Article 21, these Uniform Rules shall not apply to other legal relations, such as

in particular

a) the liability of the carrier or the manager to their servants or other persons whose

services they make use of to accomplish their tasks;

b) the liability to each other of the carrier or the manager of the one part and third parties of the other part.

Article 2

Declaration concerning liability in case of bodiły loss or damage

Any State may, at any time, declare that it will not apply to victims of accidents occuring in its territory the whole of the provisions concerning liability in case of bodiły loss or damage (death, injury or any other physical or mental harm), when the victims are nationals of, or have their usual place of residence in, that State.

A State which has made a declaration in accordance with $ I may withdraw it at any time

Nr 100 — 6312 —

by notification to the Depositary. This withdrawal shall take effect one month after the

day on which the Depositary notifies it to the Member States.

Article 3

Definitions

For the purposes of these Uniform Rules, the term

a) "railway infrastructure” means all the railway lines and fixed installations, so far as these

b) are necessary for the circulation of railway vehicles and the safety of traffic;

d) «manager" means the person who makes railway infrastructure available;

"carrier" means the person who carries persons or goods by rail in international traffic under the CIV Uniform Rules or the CIM Uniform Rules;

"auxiliary” means the servants or other persons whose services the carrier or the manager makes use of for the performance of the contract when these servants or other persons are

acting within the scope of their functions;

"third party” means any person other than the manager, the carrier and their auxiliaries;

«licence” means the authorisation, in accordance with the laws and prescriptions of the State in which the carrier has the place of business of his principal activity, to carry on the

activity of carrier by rail;

"safety certificate" means the document attesting, in accordance with the laws and prescriptions of the State in which the infrastructure being used is situated, that so far as concerns the carrier,

- the internal organisation of the undertaking as well as

Nr 100 — 6313 — Poz. 674

- _ the personnel to be employed and the vehicles to be used on the infrastructure, meet the requirements imposed in respect of safety in order to ensure a service without

danger on that infrastructure.

Article 4 Mandatory law

Unless provided otherwise in these Uniform Rules, any stipulation which, directly or indirectly, would derogate from these Uniform Rules, shall be null and void. The nullity of such a stipulation shall not involve the nullity of other provisions of the contract. Nevertheless, the parties to the contract may assume a liability greater and obligations more burdensome than those provided for in these Uniform Rules or fix a maximum amount of compensation for loss of

or damage to property.

Title II

Contract of Use

Article 5

Contents and form §1 Relations between the manager and the carrier shall be regulated in a contract of use.

§2 The contract shall regulate in particular the administrative, technical and financial

conditions of use. It shall cover at least the following matters :

a) the infrastructure to be used,

b) the extent of use,

c) the services provided by the manager, d) the services provided by the carrier, e) the personnel to be employed,

f) the vehicles to be used,

g) the financial conditions.

Nr 100 — 6314 —

§1

§2

Poz) |s2)

§4

§ 1

The contract must be concluded in writing or in an equivalent form. The absence or irregularity of a written form or equivalent form of contract or the absence of one of the matters specified in § 2 shall not affect the existence or the validity of the contract which

shall remain subject to these Uniform Rules.

Article 6

Special obligations of the carrier and the manager

The carrier must be authorised to carry on the activity of a carrier by rail. The personnel to be employed and the vehicles to be used must satisfy the safety requirements. The manager may require the carrier to prove, by the presentation ofa valid licence and safety

certificate or certified copies, or in any other manner, that these conditions are fulfilled.

The carrier must notify the manager of any event which might affect the validity of his

licence, his safety certificates or other elements of proof.

The manager may require the carrier to prove that he has taken out a sufficient liability insurance or taken equivalent measures to cover any claims, on whatever grounds, referred to in Articles 9 to 21. Each year, the carrier must prove, by an attestation in due form, that the liability insurance or the equivalent provisions still exist; he must notify the manager

of any modification relating to them before it takes effect.

The parties to the contract must inform each other of any event which might impede the

execution of the contract they have concłuded.

Article 7

Duration of the contract

The contract of use may be concluded for a limited or unlimited period.

The manager may rescind the contract forthwith when

Nr 100 — 6316 —

§1

Title III Liability

Artiele 8

Liability of the manager

The manager shall be liable

a) for bodily loss or damage (death, injury or any other physical or mental harm),

b) for loss of or damage to property (destruction of, or damage to, movable or

immovable property),

c) for pecuniary loss resulting from damages payable by the carrier under the CIV Uniform Rules and the CIM Uniform Rules,

caused to the carrier or to his auxiliaries during the use of the infrastructure and having its

origin in the infrastructure.

The manager shall be relieved of this liability

a) incaseofbodily loss or damage and pecuniary loss resulting from damages payable

by the carrier under the CIV Uniform Rules

l. if the incident giving rise to the loss or damage has been caused by circumstances not connected with the management of the infrastructure which the manager, in spite of having taken the care required in the particular circumstances of the case, could not avoid and the consequences of which he was unable to prevent,

2. totheextent that the incident giving rise to the loss or damage is due to the fault

of the person suffering the loss or damage,

L

if the incident giving rise to the loss or damage is due to the behaviour of a third party which the manager, in spite of having taken the care required in the particular circumstances of the case, could not avoid and the consequences of

which he was unable to prevent;

Nr 100 — 6317 —

§4

§ 1

82

b) in case of loss of or damage to property and pecuniary loss resulting from damages payable by the carrier under the CIM Uniform Rułes, when the loss or damage was caused by the fault of the carrier or by an order given by the carrier which is not attributable to the manager or by circumstances which the manager could not avoid

and the consequences of which he was unable to prevent. If the incident giving rise to the loss or damage is due to the behaviour ofa third party and if, in spite of that, the manager is not entirely relieved of liability in accordance with § 2, letter a), he shall be liable in full up to the limits laid down in these Uniform Rules but

without prejudice to any right of recourse against the third party.

The parties to the contract may agree whether and to what extent the manager shall be

liable for the loss or damage caused to the carrier by delay or disruption to his operations.

Article 9 Liability of the carrier

The carrier shall be liable

a) for bodiły loss or damage (death, injury or any other physical or mental harm),

b) for loss of or damage to property (destruction of or damage to movable or

immovable property),

caused to the manager or to his auxiliaries, during the use of the infrastructure, by the

means of transport used or by the persons or goods carried.

The carrier shall be relieved of this liability

a) in case of bodily loss or damage

l. if the incident giving rise to the loss or damage has been caused by

Nr 100 — 6318 —

§4

g1

SP

circumstances not connected with the operations of the carrier which he, in spite of having taken the care required in the particular circumstances of the case, could not avoid and the consequences of which he was unable to prevent,

2. tothe extent that the incident giving rise to the loss or damage is due to the fault of the person suffering the loss or damage,

3. if the incident giving rise to the loss or damage is due to the behaviour ofa third party which the carrier, in spite of having taken the care required in the particular circumstances of the case, could not avoid and the consequences of

which he was unable to prevent;

b) incaseofloss of or damage to property when the loss or damage is caused by a fault of the manager or by an order given by the manager which is not attributable to the carrier or by circumstances which the carrier could not avoid and the consequences

of which he was unable to prevent.

If the incident giving rise to the loss or damage is due to the behaviour of a third party and if, in spite of that, the carrier is not entirely relieved of liability in accordance with § 2, letter a), he shall be liable in full up to the limits laid down in these Uniform Rules but

without prejudice to any right of recourse against the third party.

The parties to the contract may agree whether and to what extent the carrier shall be liable

for the loss or damage caused to the manager by disruption to his operations.

Article 10

Concomitant causes

If causes attributable to the manager and causes attributable to the carrier contributed to the loss or damage, each party to the contract shall be liable only to the extent that the causes attributable to him under Article 8 and 9 contributed to the loss or damage. If it is impossible to assess to what extent the respective causes contributed to the loss or

damage, each party shall bear the loss or damage he has sustained.

$ I shall apply mutatis mutandis if causes attributable to the manager and causes

Nr 100 — 6320 — Poz. 674

b) compensation for financial loss, due to total or partial incapacity to work, or to increased

needs.

Article 13

Compensation for other bodily harm

National law shall determine whether and to what extent the manager or the carrier must pay

damages for bodily harm other than that provided for in Articles 1] and 12.

Article 14

Form and amount of damages in case of death and personal injury

§1 The damages provided for in Article 11 § 2 and in Article 12 letter b) must be awarded in the form of a lump sum. However, if national law permits the award of an annuity, the damages shall be awarded in that form if so requested by the injured person or by persons

entitled referred to in Article 11 § 2.

§2 The amount of damages to be awarded pursuant to $ I shall be determined in accordance with national law. However, for the purposes of these Uniform Rules, the upper limit per person shall be set at 175,000 units of account as a lump sum or as an annuity corresponding to that sum, where national law provides for an upper limit of less than that

amount.

Article 15 Loss of right to invoke the limits of liability

The limits of liability provided for in these Uniform Rules as well as the provisions of national law, which limit the compensation to a certain amount, shall not apply if it is proved that the loss or damage results from an act or omission, which the author of the loss or damage has committed either with the intent to cause such loss or damage, or recklessty and with knowledge that such

loss or damage woułd probably result.

Nr 100 — 6321 —

§1

5 2

Article 16

Conversion and interest

Where the calculation of compensation requires the conversion of sums expressed in foreign currency, conversion shałł be at the exchange rate applicable on the day and at the

place of payment of the compensation.

The person entitled may claim interest on compensation, calculated at five per cent per annum, from the day of initiation of a conciliation procedure, of seizure of the Arbitration Tribunal provided for in Title V of the Convention or from the day on which legal

proceedings were instituted.

Article 17

Liability in case of nuclear incidents

The manager and the carrier shall be relieved of liability pursuant to these Uniform Rules for loss

or damage caused by a nuclear incident when the operator of a nuclear installation or another

person who is substituted for him is liable for the loss or damage pursuant to the laws and

prescriptions of a State governing liability in the field of nuclear energy.

Article 18

Liability for auxiliaries

The manager and the carrier shall be liable for their auxiliaries.

§1

Article £9

Other actions

In all cases where these Uniform Rules shall apply, any action in respect of liability, on whatever grounds, may be brought against the manager or against the carrier only subject

to the conditions and limitations laid down in these Uniform Rules.

Nr 100 — 6322 —

§2 The same shall apply to any action brought against the auxiliaries for whom the manager

or the carrier is liable pursuani to Article 18.

Article 20

Agreements to settle

The parties to the contract may agree conditions in which they assert or renounce their rights to

compensation from the other party to the contract.

Pidle IV

Actions by Auxiliaries

Article 21

Actions against the manager or against the carrier

§1 Any action in respect of liability brought by the auxiliaries of the carrier against the manager on account of loss or damage caused by him, on whatever grounds, may be

brought onły subject to the conditions and limitations laid down in these Uniform Rules.

§2 Anyaction in respect of liability brought by the auxiliaries of the manager against the carrier on account of loss or damage caused by him, on whatever grounds, may be brought

onły subject to the conditions and limitations laid down in these Uniform Rules.

Title V

Assertion of Rights

Article 22

Conciliation procedures

The parties to the contract may agree conciliation procedures or appeal to the Arbitration

Tribunal provided for in Title V of the Convention. Article 23

Nr 100 — 6323 —

Recourse

The validity of the payment made by the carrier on the basis of the CIV Uniform Rules or the

CIM Uniform Rules may not be disputed when compensation has been determined by a court or

tribuna! and when the manager, duly served with notice of the proceedings, has been afforded the

opportunity to intervene in the proceedings.

§2

§1

§2

§3

§4

Article 24

Forum

Actions based on these Uniform Rules may be brought before the courts or tribunals of

the Member States designated by agreement between the parties to the contract.

Unless the parties to the contract otherwise agree, the competent courts or tribunals shall

be those of the Member State where the manager has his place of business.

Article 25

Limitation of actions The period of limitation for actions based on these Uniform Rules shall be three years.

The period of limitation shall run from the day when the loss or damage occurred.

]n case of death of persons. the period of limitation shall be three years from the day after

the day the death occurred, but not exceeding five years from the day after the day of the

accident.

A recourse action by a person held liable may be brought even after the expiration of the limitation period provided for in § 1, ifit is brought within the period allowed by the ław of the State where the proceedings are brought. However, the period allowed shall be not less than ninety days from the day when the person bringing the recourse action has

settled the claim or has been served with notice of the proceedings against himself.

Nr 100 — 6325 —

Uniform Rules concerning the Validation of Technical Standards and the Adoption of Uniform Technical Prescriptions applicable to Railway Material intended to be used in Internationa! Traffic

(APTU - Appendix F to the Convention)

Article 1 Scope

These Uniform Rules lay down, for railway material intended to be used in international traffic,

the procedure for the validation of technical standards and the adoption of uniform technical

prescriptions.

Article 2

Definitions

For the purposes of these Uniform Rules and its Annexes, the term

a) "Contracting State” means a Member State of the Organisation which has not made a declaration in respect of these Uniform Rules in accordance with Article 42 $ I, first

b) sentence, of the Convention;

c) «international traffic” means the circulation of railway vehicles on railway lines over the

d) territory of at least two Contracting States;

"rail transport undertaking” means a private or public undertaking which is authorised to

carry persons or goods and which ensures traction;

"infrastructure manager” means an undertaking or an authority which manages railway

infrastructure;

"railway materia!” means railway materiał intended to be used in international traffic, in

particular the railway vehicles and railway infrastructure;

Nr 100 — 6326 —

f

D

§1

"railway vehicle” means a vehicie suitable for circulation on its own wheels on railway

lines with or without traction;

"traction unit” means a railway vehicle provided with a means of traction;

"wagon" means a railway vehicle, not provided with a means of traction, which is intended

to carry goods;

"carriage" means a railway vehicle, not provided with a means of traction, which is

intended to carry passengers;

"railway infrastructure” means all the railway lines and fixed installations, so far as these

are necessary for the circulation of railway vehicles and the safety of traffic;

«technical standard” means a technical specification adopted by a recognised national or international standardisation body, according to the procedures applicable to it; atechnical specification prepared within the framework of the European Communities shall be

treated as a technical standard.

"technical prescription” means a rule, other than a technical standard, relating to the construction, operation, maintenance or relating to a procedure concerning railway

material;

"Committee of Technical Experts” means the Committee provided for in Article 13 $ I,

letter f) of the Convention.

Article 3 Aim

The validation of technical standards relating to railway material and the adoption of

uniform technical prescriptions applicable to railway materia! shall have as its aim to

Nr 100 — 6327 — Poz. 674

a) facilitate the free circulation of vehicles and the free use of other railway material in

international traffic,

b) contribute to ensuring the safety, efficiency and the availability for international

traffic, c) take account of the protection of the environment and public health.

§2 When technical standards are validated or uniform technical prescriptions are adopted,

onły those prepared at the international level shall be taken into account. §3 Tothe extent possible

a) it is appropriate to ensure interoperability of technical systems and components

necessary for international traffic;

b) technical standards and uniform technical prescriptions shall be performance related;

if appropriate, they shall include variants.

Article 4

Preparation of technical standards and prescriptions

§1 The preparation of technical standards and of uniform technical prescriptions concerning railway materiał shall be the responsibility of the bodies recognised as competent in the

matter.

§2 The standardisation of industrial products and procedures shall be the responsibility of

recognised national and international standardisation bodies.

Article 5

Validation of technical standards

§1 Anapplication for validation of a technical standard may be made by :

Nr 100 — 6328 —

§2

§1

a) any Contracting State;

b) any regionał economic integration organisation to which its Member States have transferred competence to legislate in the field of technical standards relating to

railway material;

c) any national or international standardisation body having the task of standardisation

in the railway field;

d) any representative internationa| association for whose members the existence of technical standards relating to railway material is indispensible for reasons of safety

and economy in the exercise of their activity.

The Committee of Technical Experts shall decide whether to validate a technical standard in accordance with the procedure laid down in Articles 16, 20 and 33 § 6 of the Convention. The decisions shall enter into force in accordance with Article 35 $§ 3 and 4

of the Convention.

Article 6

Adoption of uniform technical prescriptions

An application for adoption of a uniform technical prescription may be made by :

a) any Contracting State;

b) any regional economic integration organisation to which its Member States have transferred competence to legislate in the field of technical prescriptions concerning railway material;

c) any representative international association for whose members the existence of

uniform technica! prescriptions relating to railway material is indispensible for

reasons of safety and economy in the exercise of their activity.

Nr 100 — 6329 —

§2

The Committee of Technical Experts shall decide whether to adopt a uniform technical

prescription in accordance with the procedure laid down in Articles 16, 20 and 33 § 6 of

the Convention. The decisions shall enter into force in accordance with Article 35 $§ 3

and 4 of the Convention.

Article 7

Form of applications

Applications referred to in Articles 5 and 6 must be complete, coherent and reasoned. They must

be addressed to the Secretary General of the Organisation in one of its working languages.

§1

Article 8

Technical Annexes

The validated technical standards and the adopted uniform technical prescriptions shall be

included in the following Annexes to these Uniform Rules numbered as follows :

a) Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to all Railway

b) Vehicles (Annex 1);

c) Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to Traction Units (Annex 2):

d) Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to Wagons (Annex 3);

e) Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to Carriages

(Annex 4);

Technical Standards and Uniform Technica! Prescriptions relating to Infrastructure

Installations other than those specified in letter f) (Annex 5);

Nr 100 — 6330 —

52

107 LJ

§1

§2

f) Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to Safety and

Operational Control Systems (Annex 6);

g) Technical Standards and Uniform Technica! Prescriptions concerning Systems of

Information Technology (Annex 7);

h) Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to any other

Railway Material (Annex 8).

The Annexes shall form an integral part of these Uniform Rules. They shall be framed in accordance with the particularities of the track gauge, the loading gauge, the systems of

energy supply and the safety and operationa! control systems in the Contracting States.

The Annexes will contain the version as it will be adopted, after the entry into force ofthe Protocol of 3 June 1999 for the modification of the Convention, by the Committee of Technical Experts according to the same procedure as that provided for in Articles 16, 20

and 33 § 6 of the Convention for modifications of the Annexes.

Article 9

Declarations

Any Contracting State may, within a period of four months trom the day of notification of the decision of the Committee of Technical Experts by the Secretary General, make a reasoned declaration notifying him that it will not apply or will apply only partially, the validated technica! standard or the adopted uniform technical prescription, so far as it concerns the railway infrastructure situated on its territory and the traffic on that

infrastructure.

The Contracting States which have made a declaration in accordance with $ | shall not be taken into account in determining the number of States which must formulate an objection in accordance with Article 35 § 4 of the Convention, in order that a decision of

the Committee of Technical Experts should not enter into force.

Nr 100 — 6331 —

A State which has made a declaration in accordance with $ I may withdraw it at any time by notification to the Secretary General. This withdrawal shall take effect on the first day

of the second month following the notification.

Article 10 Abrogation of Technical Unity

The entry into force of the Annexes, adopted by the Committee of Technical Experts in

accordance with Article 8 § 3, in ałl the States parties to the 1938 version of the International

Convention on the Technical Unity of Railways, signed at Berne on 21 October 1882, shall

abrogate that convention.

g 1

§2

Article 11

Precedence of the Annexes

With the entry into force of the Annexes, adopted by the Committee of Technicał Experts in accordance with Article 8 § 3, the technical standards and the uniform technical prescriptions therein shall take precedence, in relations between Contracting States, over the provisions of the 1938 version of the International Convention on the Technical Unity

of Railways, signed at Beme on 21 October 1882.

With the entry into force of the Annexes, adopted by the Committee of Technical Experts in accordance with Article 8 § 3, these Uniform Rules as well as the technical standards and the uniform technical prescriptions contained in its Annexes, shałl take precedence, in

the Contracting States, over the technical provisions

a) of the Regulation governing the reciprocal use of carriages and brake vans in

international traffic (RIC),

b) of the Regułation governing the reciprocal use of wagons in international traffic (RIV).

Nr 100 — 6332 —

Annex l

Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to all Railway Vehicles

A.

Track gauge

|. Railways with standard track gauge (1435 mm) Railways with wide track gauge (Russian) (1520 mm) Railways with wide track gauge (Finnish) (1524 mm) Railways with wide track gauge (Irish) (1600 mm)

Railways with wide track gauge (Iberian) (1688 mm)

Oh BL W

Other railways Loading gauge 1. Railways with normal loading gauge on the European continent

2. Railways with normal loading gauge in Great Britain 3.

Annex 2

Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to Traction Units

A.

B.

Energy supply systems

1. - Direct current of 3000 V

2. - Direct current of 1500 V or less

3. Alternating currentof 25kV /50Hz

4. Alternating current of 15kV / 16%3 Hz

Safety and operational control systems

Nr 100 — 6333 — Poz. 674

Annex 3

Technical Standards and Uniform Technica! Prescriptions relating to Wagons

Annex 4

Technica! Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to Carriages

Annex 5 Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to Infrastructure

Installations

Annex 6 Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to Safety and

Operational Control Systems

Annex 7 Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions concerning Systems of

Information Technology

Annex 8 Technical Standards and Uniform Technical Prescriptions relating to any other Railway

Material

kk *

Asafirst step, the technical standards and the uniform technical prescriptions relating to railway material already existing and recognised at the international level, such as contained in Technical Unity, in RIV and RIC as well as in the technical leaflets of UIC, will be integrated in the abovementioned Annexes.

Nr 100 — 6334 — Poz. 674

Uniform Rules concerning the Technical Admission of Raiiway Material used in International Traffic

(ATMFEF - Appendix G to the Convention)

Article 1 Scope

These Uniform Rules lay down, for railway vehicles and other railway material, the procedure

for the admission to circulation or use in international traffic.

Article 2

Definitions For the purposes of these Uniform Rules and its Annex, the term a) "Contracting State” means a Member State of the Organisation which has not made a declaration in respect of these Uniform Rules in accordance with Article 42 $ I, first

sentence of the Convention;

b) "international traffic” means the circulation of railway vehicles on railway lines over the

territory of at least two Contracting States;

c) "rail transport undertaking” means a private or public undertaking which is authorised to

carry persons or goods and which ensures traction;

d) "infrastructure manager” means an undertaking or an authority which manages railway infrastructure; e) "keeper” means the person who, being the owner or having the right to dispose of it,

exploits a railway vehicle economically in a permanent manner as a means of transport;

Nr 100 — 6335 —

)

h) §1

k) 52

«technical admission” means the procedure carried out by the competent authority to admit

a railway vehicle to circulation or other railway material to use in international traffic; "admission of a type of construction” means the procedure, relating to a type of construction of a railway vehicle, carried out by the competent authority, by which the right is granted to deliver, by a simplified procedure, an admission to operation for

vehicles which correspond to that type of construction;

*admission to operation” means the right granted by the competent authority for each

railway vehicle to circulate in international traffic;

"railway vehicle” means a vehicle suitable for circulation on its own wheels on railway

lines with or without traction:

"other railway materia!” means any railway material intended to be used in international

traffic not being a railway vehicle;

"Committee of Technicał Experts” means the Committee provided for in Article 13 § 1,

letter f) of the Convention.

Article 3

Admission to international traffic

Each railway vehicle must, for circulation in international traffic, be admitted in

accordance with these Uniform Rules.

Technical admission shall have the aim of ascertaining whether the railway vehicles

satisfy

a) the construction prescriptions contained in the Annexes to the APTU Uniform Rules,

b) the construction and equipment prescriptions contained in the Annex to RID,

Nr 100 — 6336 —

§2

§1

82

c) the special conditions of an admission under Article 7 § 2 or §3.

$$ ł and 2 as well as the following articles shall apply mutatis mutandis to the technical admission of other railway material and of elements of construction either of vehicles or

of other railway material.

Article 4

Procedure Technical admission shall be carried out

a) either, in asingle stage, by the grant of admission to operation to a given individual

railway vehicle, b) or, in two successive stages, by the grant

l. ofadmission ofa type of construction to a given type of railway vehicle, 2. then admission to operation of individual vehicles corresponding to this type of

construction by a simplified procedure confirming that they are of this type. This provision shall not affect the application of Article 10.

Article 5 Competent authority

Technical admission of railway vehicles to circulation and of other railway material to use in international traffic shall be the task of the national or international authority competent in the matter in accordance with the laws and prescriptions in force in each Contracting

State.

The authorities referred to in $ l may transfer to bodies recognised as suitable, competence to grant technical admission on condition that the authorities shall ensure their supervision. The transfer of competence to grant technical admission to a rail

transport undertaking while others are excluded from that competence, shałl not be

Nr 100 — 6338 —

§4

5 I

§2

technicał rules and from the construction prescriptions of the Annexes to the APTU

Uniform Rules shall be allowed on condition that proof exists

a) thatat least the same level of safety as when those rules and those prescriptions are

observed,

b) and also that interoperability

remain assured.

When a Contracting State intends to admit, in accordance with § 2 or 83, a railway vehicle it shall inform the Secretary General of the Organisation without delay. He shall notify the other Contracting States of this. Within one month after the reception of the notification by the Secretary General, a Contracting State may ask for the convocation of the Committee of Technical Experts in order that it ascertains whether the conditions for the application of § 2 or § 3 are fulfilled. The Committee shall reach its decision on this within three months after the receipt, by the Secretary General, of the request for

convocation.

Article 8

Construction prescriptions applicable to other material

In order to be admitted to use in international traffic other railway material must satisfy the

construction prescriptions contained in the Annexes to the APTU Uniform Rules.

Article 7 $§ 2 to 4 shall apply mutatis mutandis.

The obligations of the Contracting States, arising for them from the European Agreement on the Main International Railway Lines (AGC) of 31 May 1985 and from the European Agreement on the Main International Combined Transport Lines and Related Installations (AGTO) of I February 1991, to which they also are Contracting Parties, shall remain

unaffected.

Nr 100 — 6339 —

51

§2

§1

§2

Article 9

Operation prescriptions

The rail transport undertakings which operate railway vehicles admitted to circulation in international traffic shall be required to comply with the prescriptions relating to the operation of a vehicle in international traffic, specified in the Annexes to the APTU

Uniform Rules.

The undertakings and administrations which manage infrastructure in the Contracting States, including operationał safety and control systems, intended and suitable for operation in international traffic, shall be required to comply with the technical prescriptions specified in the Annexes to the APTU Uniform Rules and satisfy them

permanently in respect of the construction and the management of that infrastructure.

Article 10

Technical admission The grant of technical admission (admission of a type of construction, admission to operation) shall be attached to the type of construction of a railway vehicle or to the railway vehicle. An application for technical admission may be made by : a) the manufacturer, b) arail transport undertaking, c) the keeper of the vehicle,

d) the owner of the vehicle.

The application may be made to any competent authority, referred to in Article 5, of one

of the Contracting States.

Nr 100 — 6340 —

54

§5

§6

§7

58

§9

A person who applies for an admission to operation for railway vehicies by the simplified procedure of technicał admission (Article 4 $ I, letter b)), must attach to his application the certificate of admission of a type of construction, established in accordance with Article 11 § 2, and demonstrate in an appropriate manner that the vehicles for which he is

applying for admission to operation correspond to that type of construction.

Technical admission must be granted irrespective of the quality of the applicant.

Technical admission shall be granted in principle for an unlimited period; it can be general

or limited in scope.

An admission of a type of construction may be withdrawn when safety, public health or respect for the environment are no longer assured with the circulation of railway vehicles

which have been or are to be built in conformity with that type of construction.

Admission to operation may be withdrawn

a) when the railway vehicle no longer satisfies the construction prescriptions contained in the Annexes to the APTU Uniform Rules, the special conditions of its admission under Article 7 § 2 or § 3 or the construction and equipment prescriptions contained in the Annex to RID and if the keeper does not comply with the requirement of the

competent authority to remedy the defects within the prescribed time;

b) when stipulations and conditions, resulting from a limited admission under § 5, are

not fulfilled or complied with.

Only the authority which has granted the admission of a type of construction or the

admission to operation may withdraw it.

The admission to operation shall be suspended

Nr 100 — 6341 —

§ 10

§11

§2

a) when technical checks, inspections, maintenance and servicing of the railway vehicle prescribed in the Annexes to the APTU Uniform Rules, in the special conditions of admission pursuant to Article 7 § 2 or § 3 or in the construction and

equipment prescriptions contained in the Annex to RID are not carried out;

b) ifin case of severe damage to a railway vehicle the order of the competent authority

to present the vehicle is not complied with;

c) incase of non-compliance with these Uniform Rules and prescriptions contained in

the Annexes to the APTU Uniform Rules; d) when the competent authority so decides. The admission to operation shall become void when the railway vehicle is withdrawn from

service. This withdrawal from service must be notified to the competent authority which

has granted the admission to operation.

In the absence of provisions in these Uniform Rules the procedure of technical admission shall be governed by the nationał law of the Contracting State in which an application for

technical admission is made.

Article 11

Certificates The admission of a type of construction and the admission to operation shall be evidenced by separate documents called : "Certificate of admission of a type of construction” and "Certificate of admission to operation”.

The certificate of admission of a type of construction must specify :

a) the manufacturer of the type of construction of a railway vehicle;

Nr 100 — 6342 —

§4

51

b) all the technical characteristics necessary to identify the type of construction of a

c) railway vehicle;

if appropriate, the special conditions of circulation for the type of construction ofa railway vehicle and for railway vehicles which correspond to this type of

construction.

The certificate of admission to operation must specify :

a) the keeper of the railway vehicle;

b) all the technical characteristics necessary to identify the railway vehicle; this may

c) also be done by reference to the certificate of admission of a type of construction;

d) if appropriate, the special conditions of circulation for the railway vehicle;

e) if appropriate, the period of its validity;

the servicing of a railway vehicle prescribed in the Annexes to the APTU Uniform Rules, in the special conditions of an admission under Article 7 § 2 or § 3 or in the construction and equipment prescriptions contained in the Annex to RID as well as the other technical examinations relating to elements of construction and to specified

equipment of the vehicle.

The certificates must be printed in at least two languages of which one at least must be

chosen from among the working languages of the Organisation.

Article 12

Uniform models

The Organisation shall prescribe uniform models of "Certificate of admission ofa type of

construction” and of "Certificate of admission to operation”. They shall be prepared and

adopted by the Committee of Technical Experts.

Nr 100 — 6343 —

§2

§1

§2

§ 4

Article 35 $§ 1 and 3 to 5 of the Convention shal! apply mutatis mutandis.

Article 13 Data bank

A data bank concerning railway vehicles admitted to circulation in international traffic

shall be established and updated under the responsibility of the Organisation.

The competent authorities, or if appropriate the bodies authorised by them to admit a railway vehicle to operation, shall transmit to the Organisation, without delay, the data necessary for the purposes of these Uniform Rules relating to vehicles admitted to circulation in international traffic. The Committee of Technica! Experts shall establish which are the necessary data. Only those data shall be registered in the data bank. In all cases, withdrawals from service, official immobilisations, withdrawals of admission to operation and modifications to a vehicle which derogate from the admitted type of

construction shałl be notified to the Organisation.

The data registered in the data bank shall only be considered as prima facie evidence of

the technical admission of a railway vehicle.

The registered data may be consulted by :

a) the Contracting States,

b) therail transport undertakings engaged in international traffic having their place of

business in a Contracting State,

c) the infrastructure managers having their place of business in a Contracting State on

whose infrastructure international traffic is carried out,

d) the manufacturers of railway vehicles, so far as concerns their vehicles,

e) the keepers of railway vehicles, so far as concerns their vehicles.

Nr 100 — 6344 —

§5

§1

47 >

The data to which the persons entitled referred to in § 4 have access as well as the conditions of that access shall be defined in an Annex to these Uniform Rules. This Annex shall be an integral part of these Uniform Rules. The text of this Annex shall be that decided by the Revision Committee according to the procedure referred to in Articles I6,

17 and 33 § 4 of the Convention.

Article 14

Inscriptions and signs

Railway vehicles admitted to operation must bear

a) a sign, which establishes clearly that they have been admitted to operation in

international traffic according to these Uniform Rules, and

b) the other inscriptions and signs prescribed in the Annexes to the APTU Uniform Rules.

The Committee of Technical Experts shall lay down the sign provided for in $ I, letter a) and the transitional periods during which the railway vehicles admitted to circulation in international traffic may bear inscriptions and signs derogating from those prescribed

according to § 1.

Article 35 $§ 1 and 3 to 5 of the Convention shall apply mutatis mutandis.

Article 15

Maintenance

The railway vehicles and the other railway material must be in a good state of maintenance in

such a way that their condition would not compromise in any way operational safety and would

not harm the environment and public health by their circulation or their use in international

traffic. To that end, the railway vehicles must be submitted for the servicing and the maintenance

operations prescribed in the Annexes to the APTU Uniform Rules, in the special conditions of an

admission under Article 7 § 2 or § 3 or inthe construction and equipment prescriptions contained in the Annex to RID.

Nr 100 — 6345 —

52

§4

Article 16

Accidents and severe damage

In case of accident or severe damage to railway vehicles, the infrastructure managers, if appropriate in common with the keepers and the transport undertakings concerned, shall

be required

a) totake, without delay, all necessary measures to ensure the safety of railway traffic,

respect for the environment and public health and

b) to establish the causes of the accident or the severe damage.

A vehicle shall be considered severely damaged when it cannot be repaired by a simple operation which would allow it to be joined in a train and to circulate on its own wheels

without danger for the operations.

The accidents and severe damage shalł be notified, without delay, to the authority which admitted the vehicle to circulation. That authority may require the damaged vehicle to be presented, possibly already repaired, for examination of the validity of the admission to operation which has been granted. If appropriate, the procedure concerning the grant of

admission to operation must be repeated.

The competent authorities of the Contracting States shall inform the Organisation of the causes of accidents and severe damage in international traffic. The Committee of Technical Experts may, at the request of a Contracting State, examine the causes of serious accidents in international traffic with a view possibly to developing the construction and operation prescriptions for railway vehicles and other railway material

contained in the Annexes to the APTU Uniform Rules.

Article 17

Immobilisation and rejection of vehicles

The competent authority referred to in Article 5, another rail transport undertaking or an

Nr 100 — 6347 —

Protocole

du 3 juin 1999

portant modification de la Convention relative aux transports internationaux ferroviaires (COTIF) du 9 mai1980 -

(Protocole 1999)

En application des articles 6 et 19, § 2 de la Convention relative aux transports internationaux ferroviaires, signće A Berne, le 9 mai 1980, ci-aprćs appelće "COTIF 1980", la cinquieme Assemblće gćnćrale de I'Organisation intergouvernementale pour les transports internationaux ferroviaires (OTIF) s'est tenue a Vilnius du 26 mai au 3 juin 1999.

- Convaincue de la nócessitć et de I'utilitć d'une organisation intergouvernementale qui traite dans la mesure du possible de tous les aspects du transport international ferroviaire a I ćchelon des Etats,

- considórant qu'a cet effet et compte tenu de |'application de la COTIF 1980 par 39 Etats en Europe, en Asie et en Afrique ainsi que par les entreprises ferroviaires dans ces

Etats, I'OTIF est I'Organisation la plus appropriće,

- considćrant la nócessitć de dśvelopper la COTIF 1980, notamment les Regles uniformes CIV et les Regles uniformes CIM, pour I' adapter aux besoins nouveaux des transports internationaux ferroviaires,

- considćrant que la sćcuritć lors du transport de marchandises dangereuses en trafic international ferroviaire nćcessite de transformer le RID en un rćgime de droit public, dont I'application ne dćpend plus de la conclusion d'un conirat de transport soumis aux

Regles uniformes CIM,

- considćrant que, depuis la signature de la Convention, le 9 mai 1980, les changements politiques, ćconomiques et juridiques intervenus dans un grand nombre des Etats membres impliquent d'etablir et de dćvelopper des prescriptions uniformes couvrant

d'autres domaines de droit qui sont importants pour le trafic international ferroviaire,

Nr 100 — 6348 —

considćrant que les Etats devraient prendre, en tenant compte d'intćrets publics particuliers, des mesures plus efficaces pour ćliminer les obstacles qui persistent lors du franchissement des frontieres en trafic international ferroviaire,

considćrant que dans I intćrćt des transports internationaux ferroviaires, il importe d'actualiser les conventions et les accords internationaux multilatćraux existants dans le

domaine ferroviaire et, le cas ćcheant, de les integrer dans la Convention,

I Assemblće gćnćrale a dćcidć ce qui suit :

Article premier

Nouvelle teneur de la Convention

La COTIF 1980 est modifiće selon la teneur figurant en annexe qui fait partie intćgrante du

present Protocole.

§1

§2

Article 2

Dópositaire provisoire Les fonctions du Gouvernement dćpositaire, próvues aux articles 22 a 26 de la COTIF 1980, sont assumćes par I'OTIF, comme Dśpositaire provisoire, des I'ouverture 4 la sinature du prósent Protocole et jusqu'a la date de son entrće en vigueur.

Le Dćpositaire provisoire avise les Etats membres :

a) des signatures du present Protocole, et du dćpót des instruments de ratification,

d'acceptation, d'approbation ou d'adhćsion,

b) de la date 4 laquelle le prósent Protocole entre en vigueur en application de son

article 4,

et assume les autres fonctions de Dćpositaire telles qu'elles sont ćnoncćes dans la Partie VII de la Convention de Vienne du 23 mai 1969 sur le droit des traites.

Nr 100 — 6349 —

§1

52

§4

§1

§2

Article 3 Signature. Ratification. Acceptation. Approbation. Adhćsion

Le prćsent Protocole demeure ouvert a la signature des Etats membres jusqu'au 31 dćcembre 1999. Cette signature s'effectue A Berne, aupres du Dópositaire provisoire.

Conformement a larticle 20, $ I de la COTIF 1980, le prósent Protocole est soumis a ratification, acceptation ou approbation. Les instruments de ratification, d'acceptation

ou d'approbation sont dćposćs le plus tót possible aupres du Dćpositaire provisoire.

Les Etats membres qui n'ont pas signć le prósent Protocole dans le dćlai próvu au $ I, ainsi que les Etats dont la demande d'adhćsion 4 la COTIF 1980 a ćtć admise de plein droit conformement a son article 23, § 2, peuvent, avant |'entrće en vigueur du prósent Protocole, y adhćrer en dćposant un instrument d'adhćsion aupres du Depositaire provi-

Soire.

L'adhćsion d'un Etat 4 la COTIF 1980 conformćment 4 son article 23, dont la demande a cte faite apres I ouverture a la signature du prósent Protocole mais avant son entrće en vigueur, vaut tant pour la COTIF 1980 que pour la Convention dans la teneur de

|”Annexe au present Protocole.

Article 4

Entrće en vigueur

Le prćsent Protocole entre en vigueur le premier jour du troisićme mois suivant celui au cours duquel le Dćpositaire provisoire aura notifić aux Etats membres le dćpót de I'instrument par lequel sont remplies les conditions de I'article 20, § 2 de la COTIF 1980. Sont considórćs comme Etats membres au sens de cet article 20, § 2 les Etats, qui, au moment de la dócision de la cinquieme Assemblće gćnćrale, ćtaient des Etais membres et qui Fćtaient encore au moment ou les conditions pour I'entree en vigueur du present

Protocole sont satisfaites.

Toutefois, | article 3 s applique des | ouverture 4 la signature du present Protocole.

Nr 100 — 6350 — Poz. 674

Article 5

Dćclarations et rćserves

Les dóclarations et rćserves, próvues a I article 42, $ | de la Convention dans la teneur de I Annexe au present Protocole, peuvent €tre faites ou ćmises A tout moment, meme avant 'entrće en vigueur du prósent Protocole. Elles prennent effet au moment de I'entrće en vigueur du prćsent Protocole.

Article 6

Dispositions transitoires

§1 Au plus tard six mois apres I'entrće en vigueur du present Protocole, le Secrćtaire gćnćral de I OTIF convoque I Assemblće gćnćrale afin :

a) de dćsigner les membres du Comitć administratif pour la prochaine pćriode (article 14, § 2, lettre b) de la COTIF dans la teneur de | Annexe au prćsent Protocole) et, le cas ćchćant, de dćcider de la fin du mandat du Comitć administratif en fonction,

b) de fixer, par pćriode de six ans, le montant maximal que peuvent atteindre les dćpenses de I Organisation durant chaque pćriode budgćtaire (article 14, § 2, lettre e) de la COTIF dans la teneur de I Annexe au prćsent Protocole), et

c) . de procćder, le cas ćchćant, a I'ćlection du Secrćtaire gćnćral (article 14, § 2, lettre c) de la COTIF dans la teneur de I' Annexe au present Protocole).

§2 Au plus tard trois mois apres I'entrće en vigueur du present Protocole, le Secretajre

gćnćral de | OTIF convoque la Commission d'experts techniques.

(22) 0)

Apres I”entrće en vigueur du present Protocole, le mandat du Comitć administratif, determinć conformement a Iarticle 6, § 2, lettre b) de la COTIF 1980, prend fin 4 la date fixće par I Assemblee gćnćrale, laquelle doit coincider avec le dćbut du mandat des membres et membres supplćants du Comitć administratif dćsignćs par elle (article 14,

§ 2, lettre b) de la COTIF dans la teneur de I Annexe au prćsent Protocole).

Nr 100 — 6351 —

§4

§6

§ 7

Le mandat du Directeur gćnćral de 1 Office central, en fonction au moment de |'entrće en vigueur du present Protocole, prend fin a lexpiration de la póriode pour laquelle il a ćtć nommć conformóment a article 7, § 2, lettre d) de la COTIF 1980. A partir du moment de Ientrće en vigueur du prósent Protocole, il exerce les fonctions de Secrćtaire gćnćral.

Meme apres I'entrće en vigueur du present Protocole, les dispositions pertinentes des

articles 6, 7 et 11 de la COTIF 1980 restent applicables en ce qui concerne :

a) la vćrification des comptes et I'approbation des comptes annuels de I Organisation,

b) la fixation des contributions dćfinitives des Etats membres aux dćpenses de

| Organisation,

c) © le paiement des contributions,

d) le montant maximal que peuvent atteindre les depenses de I'Organisation au cours d'une póriode quinquennale, fixć avant |'entrće en vigueur du present Protocole.

Les lettres a) a c) se rćferent A I'annće au cours de laquelle le prćsent Protocole entre en

vigueur ainsi qu'a celle qui prócede cette annće.

Les contributions definitives des Etats membres, dues pour I'annće au cours de laquelle le prósent Protocole entre en vigueur, sont calculćes sur la base de |'article Il, $ I de la COTIF 1980.

Sur demande de I'Etat membre dont la contribution calculće en vertu de I'article 26 de la Convention dans la teneur de | Annexe au present Protocole est supćrieure 4 celle due pour I'annće 1999, I' Assemblće gćnćrale peut fixer la contribution de cet Etat pour les trois annćes qui suivent I'annće de I'entrće en vigueur du prćsent Protocole, en tenant compte des principes suivants :

a) - la base de fixation de la contribution transitoire est la contribution minimale visće a Varticle 26, § 3 susvisć ou la contribution due pour I'annće 1999 si celle-ci est

supćrieure A la contribution minimale;

Nr 100 — 6352 — Poz. 674

b) - la contribution est adaptće progressivement en trois ćtapes au maximum pour arriver au montant de la contribution dćfinitive calculće en vertu de l'article 26 sus-

VISĆ.

Cette disposition ne s'applique pas aux Etats membres qui sont redevables de la contribution minimale qui, en tout ćtat de cause, reste due.

§8 Les contrats de transport des voyageurs ou des marchandises en trafic international entre les Etats membres, conclus en vertu des Regles uniformes CIV 1980 ou des Regles uniformes CIM 1980, restent soumis aux Regles uniformes en vigueur au moment

de la conclusion du contrat móme apres |'entrće en vigueur du prćsent Protocole.

§9 Les dispositions contraignantes des Regles uniformes CUV et des Regles uniformes CUI s'appliquent aux contrats conclus avant |'entrće en vigueur du present Protocole

un an apres son entrće en vigueur.

Article 7 Textes du Protocole

§1 Le prćsent Protocole est conclu et signć en langues francaise, allemande et anglaise. En

cas de divergence, seul le texte francais fait fol.

§2 Sur proposition de 1” un des Etats membres concernćs, Organisation publie des traductions officielles du prósent Protocole dans d'autres langues, dans la mesure ou I une de ces langues est une langue officielle sur le territoire d'au moins deux Etats membres. Ces traductions sont ćlaboróes en coopóration avec les services compótents des Etats

membres concernćs.

En foi de quoi, les plćnipotentiaires soussignes dQment autorisćs par leurs Gouvernements

respectifs ont signć le prósent Protocole.

Fait A Vilnius, le 3 juin 1999, en un seul exemplaire original dans chacune des langues francaise, allemande et anglaise; ces exemplaires restent dćposćs dans les archives de !OTIF. Des

copies certifićes conformes en seront remises 4 chacun des Etats membres.

Nr 100 — 6353 —

§1

§3

§ 4

§5

§6

Convention relative aux transports internationaux ferroviaires

(COTIF)

du 9 mai 1980

dans la teneur du Protocole de modification du 3 juin 1999

Titre premier

Gćnćralitćs

Article premier

Organisation intergouvernementale

Les Parties a la presente Convention constituent, en tant qu Etats membres, I'Organisation intergouvernementale pour les transports internationaux ferroviaires (OTIF), ciapres appelće "I'Organisation".

Le siege de Organisation esta Bee. E'Assemblće gźnćrale peut dćcider de le fixer a”

un autre endroit situć dans l un des Etats membres.

L'Organisation a la personnalitć juridique. Elle a notamment la capacitć de contracter,

d'acqućrir et d'alićner des biens immobiliers et mobiliers ainsi que d'ester en justice.

L'Organisation, les membres de son personnel, les experts auxquels elle fait appel et les reprósentants des Etats membres jouissent des privileges et immunitćs necessaires pour remplir leur mission, dans les conditions dćfinies au Protocole sur les privileges et

immunitćs de | Organisation, annexć 4 la Convention.

Les relations entre I' Organisation et I'Etat du siege sont rćglćes dans un accord de siege.

Les langues de travail de I'Organisation sont le francais, I'allemand et Ianglais.

L'Assemblóe gćnćrale peut introduire d'autres langues de travail.

Nr 100 — 6354 —

Article 2 But de I' Organisation

§1 L'Organisation a pour but de favoriser, d' amćliorer et de faciliter, A tout point de vue, le

trafic international ferroviaire, notamment

a) en ćtablissant des rćgimes de droit uniforme dans les domaines juridiques suivants :

b) 1. contrat concernant le transport de voyageurs et de marchandises en trafic international ferroviaire direct, y compris des transports complementaires

d) utilisant d autres moyens de transport et faisant | objet d'un seul contrat:

e) 2. contrat concernant |'utilisation de vćhicules en tant que moyen de transport en trafic international ferroviaire;

3. _ contrat concernant | utilisation de I' infrastructure en trafic international ferroviaire;

4. - transport de marchandises dangereuses en trafic international ferroviaire;

en contribuant, en tenant compte des intćrćts publics particuliers, a la suppression, dans les meilleurs dćlais, des entraves au franchissement des frontićres en trafic international ferroviaire, pour autant que les causes de ces entraves relćvent

de la compćtence des Etats;

en contribuant 4 Iinteropórabilitć et a I harmonisation technique dans le secteur ferroviaire par la validation de normes techniques et |'adoption de prescriptions

techniques uniformes;

en ćtablissant une procćdure uniforme pour I'admission technique de matćriel

ferroviaire destinć A Etre utilisć en trafic international;

en veillant 4 | application de toutes les regles et recommandations arrEtćes au sein

de I Organisation;

en dćveloppant les rćgimes de droit uniforme, regles et procćdures visćs aux lettres a) a e) compte tenu des ćvolutions juridique, ćconomique et technique.

Nr 100 — 6355 —

§2

§1

XM |)

§1

L'Organisation peut a) dans le cadre des buts visćs au $ I ćlaborer d'autres regimes de droit uniforme;

b) constituer un cadre dans lequel les Etats membres peuvent ćlaborer d'autres conventions internationales ayant pour but de favoriser, d'amćliorer et de faciliter

le trafic international ferroviaire.

Article 3

Coopćration internationale

Les Etats membres s'engagent 4 concentrer, en principe, leur coopóration internationale dans le domaine ferroviaire au sein de I'Organisation pour autant qu'il existe une cohćrence avec les taches qui lui sont attribućes conformóment aux articles 2 et 4. Pour atteindre cet objectif les Etats membres prendront toutes les mesures nócessaires et utiles pour que soient adaptćs les conventions et les accords internationaux multilatćraux dont ils sont parties contractantes, pour autant que ces conventions et accords concernent la coopćration internationale dans le domaine ferroviaire et transferent, a d'autres organisations intergouvernementales ou non-gouvernementales, des compśtences qui se recoupent avec les taches attribućes a I Organisation.

Les obligations rćsultant du § 1 pour les Etats membres, qui sont ćgalement Membres des Communautćs europćennes ou Etats parties a I' Accord sur "Espace ćconomique europćen, ne prćvalent pas sur leurs obligations en tant que Membres des Communautćs europćennes ou Etats parties a | Accord sur |' Espace ćconomique europćen.

Article 4

Reprise et transfert d'attributions

Sur dćcision de IAssemblće gćnćrale, I' Organisation est autorisće A reprendre, en conformitć avec les buts dćfinis a article 2, les attributions, ressources et obligations qui lui seraient transfćerćes par d'autres organisations intergouvernementales en vertu

d'accords conclus avec ces organisations.

Nr 100 — 6356 —

52

§1

§2

L Organisation peut, sur dćcision de | Assemblće gćnćrale, transtćrer a d autres organisations intergouvernementales des attributions, ressources et obligations en vertu

d'accords conclus avec ces organisations.

L'Organisation peut, avec I'approbation du Comitć administratif, prendre en charge des fonctions administratives ayant un lien avec ses buts et qui lui sont confićes par un Etat membre. Les dćpenses de I'Organisation affectćes a ces fonctions sont 4 la charge de

"Etat membre concernć.

Article 5

Obligations particulieres des Etats membres

Les Etats membres conviennent d'adopter toutes mesures approprićes afin de faciliter et d'accćlćrer le trafic international ferroviaire. A cet effet, chaque Etat membre

s'engage, dans la mesure du possible, a :

a) - ćliminer toute procćdure inutile,

b) _ simplifier et normaliser les formalitćs encore exigćes,

c) _ simplifier les contróles frontaliers.

Afin de faciliter et d'amćliorer le trafic international ferroviaire, les Etats membres conviennent de próter leur concours pour rechercher la plus grande uniformitć possible dans les reglements, standards. procćdures et mćthodes d' organisation relatifs aux vehicules ferroviaires, au personnel ferroviaire, a I infrastructure ferroviaire et aux services

auxiliaires.

Les Etats membres conviennent de faciliter la conclusion d'accords entre gestionnaires

d' infrastructure visant A optimiser le trafic international ferroviaire.

Nr 100 — 6357 —

Article 6

Regles uniformes

Le trafic international ferroviaire et | admission de materiel ferroviaire a I utilisation en

trafic international sont regis, pour autant que des dćclarations ou rćserves n'aient pas

śtć faites ou ćmises conformćment a I'article 42, $ I, premiere phrase, par :

a) les "Regles uniformes concernant le contrat de transport international ferroviaire

b) des voyageurs (CIV)”, formant I'Appendice A 4 la Convention,

d) les "Regles uniformes concernant le contrat de transport international ferroviaire

2) des marchandises (CIM)", formant I'Appendice B a la Convention,

h) le "Reglement concernant le transport international ferroviaire des marchandises

dangereuses (RID)", formant I'Appendice C a la Convention,

les "Regles uniformes concernant les contrats d'utilisation de vćhicules en trafic

international ferroviaire (CUV)", formant I'Appendice D 4 la Convention,

les "Regles uniformes concernant le contrat d'utilisation de I'infrastructure en trafic international ferroviaire (CUI)", formant I Appendice E 4 la Convention,

les "Regles uniformes concernant la validation de normes techniques et I'adoption de prescriptions techniques uniformes applicables au matćriel ferroviaire destinć a Etre utilisć en trafic international (APTU)", formant I' Appendice

F a la Convention,

les "Regles uniformes concernant I” admission technique de matćriel ferroviaire

utilisć en trafic international (ATMF)", formant | Appendice G 4 la Convention,

d'autres rógimes de droit uniforme ćlaborćs par I'Organisation en vertu de

”article 2, § 2, lettre a) formant ćgalement des Appendices 4 la Convention.

Les Regles uniformes, le Reglement et les rćgimes ćnumćrćs au $ I y compris leurs

Annexes, font partie integrante de la Convention.

Nr 100 — 6358 —

Article 7

Definition de la notion 'Convention''

Dans les dispositions qui suivent, I'expression "Convention" couvre la Convention proprement dite, le Protocole visć a I'article premier, § 4, et les Appendices visćs a I'article 6, y

compris leurs Annexes.

§2

§3

§1

§2

Titre II

Dispositions communes

Article 8

Droit national

Dans I interprćtation et |' application de la Convention, il sera tenu compte de son caractere de droit international et de la nćcessitć de promouvoir | uniformitć.

A defaut de stipulations dans la Convention, le droit national est applicable.

On entend par droit national le droit de I?Etat ol I'ayant droit fait valoir ses droits, y

compris les regles relatives aux conflits de lois.

Article 9

Unitć de compte

L'unitć de compte próvue par les Appendices est le Droit de tirage spćcial tel que dćfini

par le Fonds Monćtaire International.

La valeur, en Droit de tirage spćcial, de la monnaie nationale d'un Etat membre qui est aussi Membre du Fonds Monćtaire International est calculće selon la methode appliquće par le Fonds Monćtaire International pour ses propres općrations et transactions.

La valeur, en Droit de tirage spócial, de la monnaie nationale dun Etat membre qui

n'est pas Membre du Fonds Monćtaire International est calculóe de la fagon dćterminće

Nr 100 — 6359 —

§4

§ 5

§6

§1

par cet Etat. Ce calcul doit exprimer en monnaie nationale une valeur rćelle aussi proche que possible de celle qui rćsulterait de I'application du § 2.

Pour un Etat Membre qui n'est pas Membre du Fonds Moncćtaire International, dont la legislation ne permet pas d'appliquer le § 2 ou le § 3, lunitć de compte prevue par les Appendices est considćrće comme ćtant ćgale 4 trois francs or. Le franc or est defini par 10/31 de gramme d'or au titre de 0,900. La conversion du franc or doit exprimer en monnaie nationale une valeur rćelle aussi proche que possible de celle qui rćsulterait de

I'application du § 2.

Les Etats, dans les trois mois qui suivent la mise en vigueur de la Convention et chaque fois qu'un changement se produit dans leur mćthode de calcul ou dans la valeur de leur monnaie nationale par rapport a Funitć de compte, communiquent au Secrćtaire gćnćral leur móthode de calcul conformćment au § 3 ou les rćsultats de la conversion conformóment au § 4. Ce dernier notifie ces informations aux autres Etats membres.

Un montant exprimć en unitós de compte est converti dans la monnaie nationale de IPEtat du tribunal saisi. La conversion est effectuće conformóment a la valeur de la monnaie correspondante le jour de la decision judiciaire ou le jour convenu par les parties.

Article 10

Dispositions complćmentaires

Deux ou plusieurs Etats membres ou deux ou plusieurs transporteurs peuvent convenir de dispositions complómentaires pour I'exćcution des Regles uniformes CIV et des Regles uniformes CIM sans toutefois pouvoir dćroger 4 ces Regles uniformes.

Les dispositions complćmentaires visćes au § 1 sont mises en vigueur et publićes dans les formes próvues par les lois et preseriptions de chaque Etat. Les dispositions complómentaires des Etats et leur mise en vigueur sont communiqućes au Secrćtaire gćnćral de I Organisation. II notifie ces informations aux autres Etats membres.

Nr 100 — 6360 —

La caution a fournir pour assurer le paiement des dćpens ne peut ćtre exigće a I occasion des

actions judiciaires fondćes sur les Regles uniformes CIV, les Regles uniformes CIM, les Re-

Article 11

Caution judiciaire

gles uniformes CUV ou les Regles uniformes CUT.

§1

§2

UM |)

Article 12

Exćcution de jugements. Saisies

Lorsque les jugements prononcćs en vertu des dispositions de la Convention, contradictoirement ou par dćfaut, par le juge compśtent, sont devenus exćcutoires d'apres les lois appliqućes par ce juge, ils acquićrent force exćcutoire dans chacun des autres Etats membres apres I'accomplissement des formalitćs prescrites dans I'Etat ou I'execution doit avoir lieu. La revision du fond de I'affaire n'est pas admise. Ces dispositions

s'appliquent ćgalement aux transactions judiciaires.

Le $ | ne s'applique ni aux jugements qui ne sont exćcutoires que provisoirement, ni aux condamnations A des dommages-intćrćts qui seraient prononcćes, en sus des dćpens, contre un demandeur en raison du rejet de sa demande.

Les creances nćes d'un transport soumis aux Regles uniformes CIV ou aux Regles uniformes CIM, au profit d'une entreprise de transport sur une autre entreprise de transport qui ne releve pas du meme Etat membre, ne peuvent Etre saisies qu'en vertu d'un jugement rendu par I'autoritć judiciaire de I'Etat membre dont releve I'entreprise titulaire des

crćances A Saisir.

Les crćances nóes d'un contrat soumis aux Regles uniformes CUV ou aux Regles uniformes CUI ne peuvent €tre saisies qu'en vertu d'un jugement rendu par |”autoritć judiciaire de I Etat membre dont releve |'entreprise titulaire des crćances a saisir.

Les vćhicules ferroviaires ne peuvent ćtre saisis, sur un territoire autre que celui de ['Etat membre dans lequel le dćtenteur a son siege social, qu'en vertu d'un jugement

rendu par I'autoritć judiciaire de cet Etat. Le terme "dćtenteur" dćsigne celui qui ex-

Nr 100 — 6361 —

§1

§2

§4

ploite śconomiquement, de manićre durable, un vehicule ferroviaire en tant que moyen

de transport, qu'il en soit proprićtaire ou qu'il en ait le droit de disposition.

Titre III

Structure et fonctionnement

Article 13

Organes

Le fonctionnement de I Organisation est assurć par les organes ci-apres :

a) b) c) d)

e) D 9)

I' Assemblće gónćrale,

le Comitć administratif,

la Commission de rćvision,

la Commission d'experts pour le transport des marchandises dangereuses (Commission d' experts du RID),

la Commission de la facilitation ferroviaire,

la Commission d'experts techniques,

le Secrćtaire gćnćral.

L' Assemblće gónćrale peut dócider la crćation A titre temporaire d'autres commissions

pour des taches spćcifiques.

Lors de la determination du quorum 4 I Assemblće gćnćrale et aux Commissions visćes

au § 1, lettres c) a f), les Etats membres qui n'ont pas le droit de vote (article 14, § 5,

article 26, § 7 ou article 40, § 4) ne sont pas pris en compte.

La presidence a I Assemblće gćnćrale, la prósidence au Comitć administratif ainsi que

la fonction de Secrćtaire gćnćral doivent, en principe, Etre attribuees A des ressortissants

d'Etats membres diffćrents.

Nr 100 — 6362 —

§1

Article 14

Assemblće góćnćrale

L'Assemblće gónćrale se compose de tous les Etats membres.

L'Assemblće gćnćrale :

a) ćtablit son reglement intćrieur;

b) dćsigne les membres du Comitć administratif ainsi qu' un membre supplćant pour chacun d'eux et ćlit I Etat membre qui en assurera la Prćsidence (article 15, $$ I 43);

c) ćlit le Secrćtaire gćnćral (article 21, § 2);

d) ćmet des directives concernant I'activitć du Comitć administratif et du Secrćtaire

e) gćnćral;

h) fixe, par pćriode de six ans, le montant maximal que peuvent atteindre les dćpenses de I Organisation durant chaque pćriode budgćtaire (article 25); a defaut, elle ćmet, pour une pćriode ne pouvant excćder six ans, des directives relatives a la

limitation de ces dćpenses;

dćcide si le siege de I Organisation est fixć A un autre endroit (article premier,

8 2);

decide de I introduction d autres langues de travail (article premier, § 6);

decide de la reprise d'autres attributions par I Organisation (article 4, § 1) ainsi que du transfert d'attributions de I”Organisation A une autre organisation intergouvernementale (article 4, § 2);

dócide, le cas ćchćant, la creation a titre temporaire d' autres commissions pour

des taches spćcifiques (article 13, § 2);

Nr 100 — 6363 —

§4

§5

J) examine si Iattitude d'un Etat doit €tre considćrće comme une dćnonciation tacite (article 26, § 7);

k) dćcide de confier | exćcution de la vćrification des comptes a un autre Etat membre que I'Etat de siege (article 27, § 1);

n dćcide des propositions tendant a modifier la Convention (article 33, $§ 2 et 3);

m) dćcide des demandes d'adhćsion qui lui sont soumises (article 37, § 4);

n) dćcide des conditions d'adhćsion d'une organisation rćgionale d'intćgration ćconomique (article 38, § 1);

o) dćcide des demandes d association qui lui sont soumises (article 39, § 1);

p) dócide de la dissolution de I”Organisation et du transfert ćventuel de ses attributions A une autre organisation intergouvernementale (article 43);

q) . dćcide des autres questions inscrites A I'ordre du jour.

Le Secrćtaire gónćral: convoque I'Assemblće gćnćrale une fois tous les trois ans ou a la demande soit d'un tiers des Etats membres soit du Comitć administratif, ainsi que dans les cas visćs a I'article 33, $§ 2 et 3 et a Iarticle 37, § 4. Il adresse aux Etats membres le projet de I'ordre du jour, au plus tard trois mois avant I'ouverture de la session, dans

les conditions dćfinies par le reglement intćrieur visć au § 2, lettre a).

A IAssemblće gćnćrale, le quorum (article 13, § 3) est atteint lorsque la majoritć des Etats membres y sont reprćsentćs. Un Etat membre peut se faire reprćsenter par un autre Etat membre; toutefois, un Etat ne peut representer plus d'un autre Etat.

En cas de vote de I Assemblće gćnćrale concernant des modifications des Appendices a la Convention. les Etats membres qui ont fait, conformement a Iarticle 42, $ I, premiere phrase, une dćclaration a I Appendice concernć n'ont pas le droit de vote.

Nr 100 — 6364 —

§6

§ 7

§1

§2

§3

L'Assemblće gćnćrale prend ses dćcisions 4 la majoritć des Etats membres reprćsentćs lors du vote sauf dans les cas du § 2, lettres e), f), g), h), 1) et p) ainsi que dans le cas de article 34, § 6, pour lesquels la majoritć des deux tiers est requise. Toutefois, dans le cas du § 2, lettre |) une majoritć des deux tiers n'est requise que lorsqu'il s'agit des propositions tendant a modifier la Convention proprement dite, a "exception des articles 9

et 27, $§ 24 10, ainsi que le Protocole visć a I article premier, § 4.

Sur invitation du Secrótaire gćnćral, lancće en accord avec la majoritć des Etats membres,

a) des Etats non membres de I Organisation,

b) des organisations et associations internationales, compćtentes pour des questions concernant les activitćs de I Organisation ou s'occupant de problemes inscrits a

I'ordre du jour,

euvent participer, avec voix consultative, aux sessions de | Assemblće gćnćrale. P

Article 15

Comitć administratif

Le Comitć administratif se compose d'un tiers des Etats membres.

Les membres du Comitć et un membre supplćant pour chacun d'eux ainsi que [Etat membre qui próside sont dćsignćs pour trois ans. La composition du Comite est determinće pour chaque pćriode, en tenant compte notamment d'une ćquitable rćpartition gćographique. Un membre supplćant qui est devenu membre du Comitć au cours d'une

póriode, doit Etre dćsignć comme membre du Comitć pour la póriode qui suit.

En cas de vacance, de suspension du droit de vote d'un membre ou en cas d' absence d'un membre lors de deux sessions consćcutives du Comitć, sans qu'il se fasse reprćsenter par un autre membre conformóment au § 6, le membre suppleant dćsigne par

|” Assemblće gónćrale exerce les fonctions de celui-ci pour le reste de la póriode.

Nr 100 — 6365 —

§4 Abstraction faite du cas visć au § 3, aucun Etat membre ne peut faire partie du Comitć

LOD

pendant plus de deux pćriodes consćcutives et entieres.

Le Comitć

a) . ćtablit son reglement intćrieur;

b) conclut I'accord de siege;

c) ćtablit le statut du personnel de I' Organisation;

d) nomme, en tenant compte de la compćtence des candidats et dune ćquitable rópartition góographique, les hauts fonctionnaires de I Organisation;

e) © ćtablit un reglement concernant les finances et la comptabilitć de "Organisation;

f) approuve le programme de travail, le budget, le rapport de gestion et les comptes de I' Organisation;

g) fixe, sur la base des comptes approuvćs, les contributions dćfinitives dues par les Etats membres conformóment a I'article 26 pour les deux annćes civiles ćcoulees, ainsi que le montant de |'avance de trćsorerie dl par les Etats membres conformement a l'article 26, § 5 pour I'annće en cours et pour I'annće civile suivante;

h) - determine les attributions de I Organisation qui concernent tous les Etats membres ou seulement quelques-uns des Etats membres ainsi que les dćpenses 4 supporter, en consćquence, par ces Etats membres (article 26, § 4);

i) / fixe le montant des rćmunćrations spćcifiques (article 26, § 11):

j) donne des directives spóciales concernant la vćrification des comptes (article 27, § 1);

k) approuve la prise en charge de fonctions administratives par I" Organisation (article 4, § 3) et fixe les contributions spócifiques dues par | Etat membre concerne;

Nr 100 — 6366 —

§ 7

§ 8

59

m) P)

q) communique aux Etats membres le rapport de gestion, le relevć des comptes ainsi

r) que ses dćcisions et recommandations:

ćtablit et communique aux Etats membres, en vue de I'Assemblće gćnćrale chargće de dćterminer sa composition, au plus tard deux mois avant I'ouverture de la session, un rapport sur son activitć ainsi que des propositions relatives A son renouvellement (article 14, § 2, lettre b)); contróle la gestion du Secrćtaire gćnćral;

veille a la bonne application, par le Secrćtaire gćnćral, de la Convention ainsi qu'a l'exćcution, par le Secrćtaire gćnćral, des dćcisions prises par les autres organes; A cet effet, le Comitć peut prendre toutes les mesures propres a amćliorer

I' application de la Convention et des dćcisions precitćes; donne des avis motivćs sur les questions qui peuvent intćresser I'activitć de I'Organisation et qui lui sont soumises par un Etat membre ou par le Secretaire gćnćral;

tranche les diffórends entre un Etat membre et le Secrćtaire gćnćral au regard de

sa fonction comme dćpositaire (article 36, § 2);

dóćcide de demandes de suspension de la qualitć de membre (article 40).

Au Comite, le quorum est atteint lorsque deux tiers de ses membres y sont reprćsentćs.

Un membre peut se faire reprćsenter par un autre membre; toutefois, un membre ne

peut reprćsenter plus d'un autre membre.

Le Comitć prend ses dćcisions 4 la majoritć des membres reprćsentćs lors du vote.

Sauf dócision contraire, le Comitć se róunit au siege de I'Organisation. Les procesverbaux des sessions sont envoyćs a tous les Etats membres.

Le prósident du Comitć :

Nr 100 — 6367 —

§1

§2

URN =

a) - convoque le Comitć au moins une fois par an ainsi qu'a la demande soit de quatre

de ses membres, soit du Secrćtaire gćnćral; b) adresse aux membres du Comitć le projet de | ordre du jour;

c) traite, dans les limites et conditions dćfinies au reglement intćrieur du Comitć,

des questions urgentes soulevćes dans |'intervalle des sessions;: d) signe l'accord de siege prćvu au § 5, lettre b).

Le Comitć peut, dans les limites de ses propres compćtences, charger le prósident

d'exćcuter certaines taches spócifiques.

Article 16

Commissions

Les Commissions visćes 4 l article 13, § 1, lettres c) a f) et § 2 se composent en principe de tous les Etats membres. Lorsque la Commission de rćvision. la Commission d'experts du RID ou la Commission d'experts techniques dćliberent et dćcident, dans le cadre de leurs compćtences, des modifications des Appendices a la Convention, les Etats membres qui ont fait, conformóment 4 |'article 42, § 1, premiere phrase, une dćclaration portant sur les Appendices concernćs ne sont pas membres de la Commission

y relative.

Le Secrćtaire gćnćral convoque les Commissions soit de sa propre initiative, soit A la demande de cinq Etats membres, soit a la demande du Comitć administratif. Le Secrćtaire gónćral adresse le projet d'ordre du jour aux Etats membres au plus tard deux mois

avant I'ouverture de la session.

Un Etat membre peut se faire reprćsenter par un autre Etat membre; toutefois, un Etat

ne peut reprćsenter plus de deux autres Etats.

Chaque Etat membre reprósentć a droit A une voix. Une proposition est adoptće si le

nombre de voix positives est :

Nr 100 — 6368 —

§5

§6

§ 7

§ 8

89

a) , au moins ćgal au tiers du nombre des Etats membres reprćsentćs lors du vote et b) supćrieur au nombre des voix nćgatives.

Sur invitation du Secrćtaire gćnćral, lancće en accord avec la majoritć des Etats membres, a) des Etats non membres de I' Organisation,

b) des Etats membres qui ne sont cependant pas membres des Commissions concernćes,

c) des organisations et associations internationales, compcetentes pour des questions concernant les activitćs de I Organisation ou s'occupant de problemes inscrits a

Iordre du jour, peuvent participer, avec voix consultative, aux sessions des Commissions.

Les Commissions ćlisent pour chaque session ou pour une pćriode dćterminće un prćsident et un ou plusieurs vice-prósidents.

Les dćlibćrations ont lieu dans les langues de travail. Les exposćs faits en sćance dans 'une des langues de travail sont traduits en substance dans les autres langues de travail,

les propositions et les dócisions sont traduites intćgralement.

Les proces-verbaux rćsument les dćlibćrations. Les propositions et les dćcisions sont reproduites intćegralement. En ce qui concerne les dćcisions, seul le texte francais fait

foi. Les proces-verbaux sont transmis 4 tous les Etats membres.

Les Commissions peuvent crćer des groupes de travail chargćs de traiter des questions

dćterminćes.

§ 10 Les Commissions se dotent d'un reglement intćrieur.

Nr 100 — 6369 —

52

§2

Article 17

Commission de rćvision

La Commission de róvision :

a) dćcide, conformóment a I'article 33, § 4, des propositions tendant a modifier la

Convention;

b) - examine les propositions A soumettre pour dścision, conformćment A article 33,

§ 2, a I Assemblće gćnćrale.

A la Commission de rćvision, le quorum (article 13, § 3) est atteint lorsque la majoritć

des Etats membres y sont reprósentćs.

Article 18

Commission d'experts du RID

La Commission d'experts du RID dćcide, conformóment a I'article 33, § 5, des propositions tendant a modifier la Convention.

A la Commission d'experts du RID, le quorum (article 13, § 3) est atteint lorsqu'un tiers

des Etats membres y sont reprósentćs.

Article 19

Commission de la facilitation ferroviaire

La Commission de la facilitation ferroviaire :

a) se prononce sur toutes les questions visant a faciliter le franchissement des frontieres en trafic international ferroviaire;

b) recommande des standards, des mćthodes, des procćdures et des pratiques relatifs

a la facilitation ferroviaire.

A la Commission de la facilitation ferroviaire, le quorum (article 13, § 3) est atteint

lorsqu un tiers des Etats membres y sont reprćsentćs.

Nr 100 — 6370 —

§1

Article 20

Commission d'experts techniques

La Commission d'experts techniques

a) dćcide, conformóment a I'article 5 des Regles uniformes APTU. de la validation d'une norme technique relative au matćriel ferroviaire destinć a Etre utilisć en trafic international;

d) decide, conformóment a I'article 6 des Regles uniformes APTU, de I'adoption d'une prescription technique uniforme relative a la construction, a I'exploitation, a la maintenance ou 4 une procćdure concernant le matćriel ferroviaire destinć a

Etre utilisć en trafic international;

veille a I'application des normes techniques et des prescriptions techniques uniformes relatives au matćriel ferroviaire destinć a Etre utilisć en trafic international ferroviaire et examine leur dśveloppement en vue de leur validation ou adoption conformóment aux procćdures prćvues aux articles 5 et 6 des Regles uniformes

APTU:

dćcide, conformćment a I'article 33, § 6, des propositions tendant a modifier la

Convention;

traite de toutes les autres affaires qui lui sont attribućes conformćment aux Regles

uniformes APTU et aux Regles uniformes ATMF.

A la Commission d'experts techniques, le quorum (article 13, § 3) est atteint lorsque la

moitić des Etats membres au sens de l'article 16, $ l y sont reprćsentćs. Lors de la

prise de dćcisions concernant des dispositions des Annexes des Regles uniformes AP-

TU, les Etats membres qui ont formulć une objection, conformćment a Iarticle 35, § 4,

a Iegard des dispositions concernćes ou ont fait une dćclaration, conformement a

Iarticle 9, $ I des Regles uniformes APTU, n'ont pas le droit de vote.

La Commission d'experts techniques peut, soit valider des normes techniques ou adopter des prescriptions techniques uniformes, soit refuser de les valider ou de les adopter:

elle ne peut en aucun cas les modifier.

Nr 100 — 6371 —

§1

Article 21

Secrćtaire gćnćral

Le Secrćtaire góćnćral assume les fonctions de secrćtariat de | Organisation.

Le Secrćtaire gćnćral est ćlu par I Assemblee gćnćrale pour une pćriode de trois ans,

renouvelable au maximum deux fois.

Le Secrćtaire gćnćral doit notamment :

a) assumer les fonctions de dćpositaire (article 36);

b) reprósenter | Organisation vers | extćrieur;

2) communiquer les dćcisions prises par | Assemblće gćnćrale et par les Commissions aux Etats membres (article 34, § 1; article 35, § 1);

h) exćcuter les taches qui lui sont confićes par les autres organes de I Organisation;

instruire les propositions des Etats membres tendant 4 modifier la Convention en

ayant recours, le cas ćchćant, A I'assistance d'experts;

convoquer | Assemblee gćnćrale et les Commissions (article 14, § 3; article 16,

§ 2);

adresser, en temps opportun, aux Etats membres les documents nócessaires aux

sessions des divers organes; ćlaborer le programme de travail, le projet de budget et le rapport de gestion de I Organisation et les soumettre pour approbation au Comitć administratif (article

25);

gćrer les finances de I'"Organisation dans le cadre du budget approuvć;

Nr 100 — 6373 —

Article 22

Personnel de I Organisation

Les droits et les obligations du personnel de I Organisation sont fixćs par le statut du personnel ćtabli par le Comitć administratif conformćment 4 I'article 15, § 5, lettre c).

§1

51

§2

Article 23 Bulletin

L'Organisation ćdite un bulletin qui contient les communications officielles ainsi que

celles nócessaires et utiles en vue de I application de la Convention.

Les communications incombant au Secrćtaire gćnćral en vertu de la Convention peuvent, le cas ćchćant, ćtre effectućes sous forme d'une publication dans le bulletin.

Article 24

Listes des lignes

Les lignes maritimes et de navigation intćrieure visćes aux articles premiers des Regles uniformes CIV et des Regles uniformes CIM, sur lesquelles s'effectuent des transports, faisant Iobjet d'un seul contrat de transport, en sus d'un transport ferroviaire, sont inscrites sur deux listes :

a) laliste des lignes maritimes et de navigation intćrieure CIV,

b) laliste des lignes maritimes et de navigation intćrieure CIM.

Les lignes ferroviaires d'un Etat membre ayant ćmis une rćserve conformóment 4 article premier, § 6 des Regles uniformes CIV ou conformóment a I'article premier, § 6 des Regles uniformes CIM sont inscrites sur deux listes conformćment 4 cette rć-

SETVve .

a) laliste des lignes ferroviaires CIV,

b) laliste des lignes ferroviaires CIM.

Les Etats membres adressent au Secrćtaire gónćral leurs communications concernant

Iinscription ou la radiation de lignes visćes aux $$ I et 2. Les lignes maritimes et de

Nr 100 — 6374 —

§4

§5

§1

52

§3

navigation intćrieure visćes au § 1, dans la mesure ou elles relient des Etats membres, ne sont inscrites qu'apres accord de ces Etats; pour la radiation d'une telle ligne, la

communication d'un seul de ces Etats suffit.

Le Secrćtaire gćnćral notifie I'inscription ou la radiation d'une ligne 4 tous les Etats

membres.

Les transports sur les lignes maritimes et de navigation intćrieure visćes au $ I et les transports sur les lignes ferroviaires visćes au § 2 sont soumis aux dispositions de la Convention a l'expiration d'un mois a compter de la date de la notification de I'inscription par le Secrćtaire gćnćral. Une telle ligne cesse d'Etre soumise aux dispositions de la Convention a I'expiration de trois mois A compter de la date de la notification de la radiation par le Secrćtaire gćnćral, sauf en ce qui concerne les transports en

cours, qui doivent 6tre achevćs. Titre IV Finances

Artiele 25

Programme de travail. Budget. Comptes. Rapport de gestion

Le programme de travail, le budget et les comptes de "Organisation couvrent une pćriode de deux annćes civiles. L Organisation ćdite, au moins tous les deux ans, un rapport de gestion.

Le montant des dćpenses de I” Organisation est arretć, pour chaque pćriode budgctaire,

par le Comitć administratif, sur proposition du Secrćtaire gćnćral.

Nr 100 — 6375 —

§2

§3

§4

Article 26

Financement des dćpenses

Sous rćserve des $§ 2 44, les dćpenses de I'Organisation, non couvertes par d'autres recettes, sont supportćes par les Etats membres pour deux cinquiemes sur la base de la clef de rćpartition des contributions du systeme des Nations Unies, et pour trois cinquiemes proportionnellement A la longueur totale des infrastructures ferroviaires ainsi que des lignes maritimes et de navigation intćrieure inscrites conformóment a Iarticle 24, § 1. Toutefois, les lignes maritimes et de navigation intćrieure ne sont comptćes

que pour la moitić de leurs longueurs.

Lorsqu'un Etat membre a ćmis une rćserve conformćment 4 |'article premier. § 6 des Regles uniformes CIV ou conformćment a l'article premier, § 6 des Regles uniformes

CIM, la formule de contribution visće au § 1 s'applique comme suit :

a) au lieu de la longueur totale des infrastructures ferroviaires sur le territoire de cet Etat membre n'est prise en compte que la longueur des lignes ferroviaires inscrltes conformćment a article 24, § 2;

b) la part de la contribution selon le systeme des Nations Unies est calculće au prorata de la longueur des lignes inscrites conformóment a I'article 24, $$ I et 2 par rapport A la longueur totale des infrastructures ferroviaires sur le territoire de cet Etat membre et celle des lignes inscrites conformćment a I'article 24, § 1; elle ne

peut en aucun cas ćtre infćrieure a 0,01 pour cent.

Chaque Etat membre supporte au moins 0,25 pour cent et au plus 15 pour cent des

contributions. Le Comitć administratif dćtermine les attributions de | Organisation qui concernent : a) tous les Etats membres d'une maniere ćgale et les dćpenses qui sont supportćes

par tous les Etats membres selon la formule visće au $ I;

b) seulement quelques-uns des Etats membres et les dćpenses qui sont supportćes

par ces Etats membres selon la mćme formule.

Nr 100 — 6376 —

§6

§ 7

58

§9

510

Le § 3 s'applique par analogie. Ces dispositions ne portent pas atteinte a I article 4, § 3.

Les contributions des Etats membres aux dćpenses de [Organisation sont dues, sous forme d'avance de trćsorerie payable en deux acomptes au plus tard jusqu'au 31 octobre de chacune des deux annćes que couvre le budget. L'avance de trćsorerie est

fixće sur la base des contributions des deux annćes precćdentes dćfinitivement dues.

Lors de I'envoi aux Etats membres du rapport de gestion et du relevć des comptes, le Secrćtaire gćnćral communique le montant dćfinitif de la contribution des deux annćes civiles ćcoulćes ainsi que le montant pour I'avance de trćsorerie pour les deux annćes

civiles a venir.

Apres le 31 dócembre de I'annće de la communication du Secrćtaire gćnćral conformćment au § 6, les sommes dues pour les deux annćes civiles ćcoulćes portent intćrćt 4 raison de cinq pour cent I'an. Si, un an apres cette date, un Etat membre n'a pas payć sa part contributive, son droit de vote est suspendu jusqu'4 ce qu'il ait satisfait a I'obligation de paiement. A I'expiration d'un dćlai supplćmentaire de deux ans, I Assemblee gćnćrale examine si I'attitude de cet Etat doit Etre considćrće comme une dćnonciation

tacite de la Convention, en fixant, le cas ćchćant, la date d'effet.

Les contributions ćchues restent dues dans les cas de dćnonciation en vertu du § 7 ou de I'article 41 ainsi que dans les cas de suspension du droit de vote visć a I'article 40, § 4, lettre b).

Les montants non recouvrćs sont couverts par des ressources de | Organisation.

L'Etat membre qui a dćnoncć la Convention peut devenir a nouveau Etat membre par

adhćsion, sous róserve qu'il ait payć les sommes dont il est dćbiteur.

L'Organisation pergoit une rćmunćration pour couvrir les frais particuliers resultant des activitćs próvues A I'article 21, § 3, lettres j) a I). Dans les cas prćvus a Iarticle 21. § 3, lettres j) et k), cette rćmunćration est fixće par le Comitć administratif, sur proposition du Secrótaire gćnćral; dans le cas prćvu a Iarticle 21, § 3, lettre I), article 31, § 3 est

applicable.

Nr 100 — 6377 —

§1

UN 8)

§3

§4

Article 27

Verification des comptes

Sauf dćcision contraire de I Assemblće gćnćrale prise en vertu de l'article 14, § 2, lettre k), la vćrification des comptes est effectuće par I'Etat de siege selon les regles du present article et, sous rćserve de toutes directives spćciales du Comitć administratif, en conformitć avec le reglement concernant les finances et la comptabilite de

Organisation (article 15, § 5, lettre e)).

Le Vćrificateur vćrifie les comptes de I Organisation, y compris tous les fonds fiduciaires et comptes spćciaux, comme il le juge nćcessaire pour s'assurer : a) que les ćtats financiers sont conformes aux livres et ćcritures de I'Organisation;

b) que les općrations financieres dont les ćtats rendent compte ont ćtć menćes en conformitć avec les regles et les reglements, les dispositions budgćtaires et les autres directives de I'Organisation;

c) que les valeurs et le numćraire dćposćs en banque ou en caisse ont ćtć soit vćrifićs grace a des certificats directement recus des dćpositaires, soit effectivement

comptćs;

d) que les contróles intćrieurs, y compris la vćrification intćrieure des comptes, sont

adćquats;

e) que tous les ćlćments de l'actif et du passif ainsi que tous les excćdents et dćficits

ont ćtć comptabilisćs selon des procćdures qu'il juge satisfaisantes.

Le Vćrificateur est seul compćtent pour accepter en tout ou en partie les attestations et justifications fournies par le Secrćtaire gćnćral. S'il le juge opportun, il peut procćder a I'examen et a la vćrification detaillće de toute piece comptable relative soit aux općrations financieres, soit aux fournitures et au matćriel.

Le Vćrificateur a librement acces, a tout moment, a tous les livres, ćcritures, documents

comptables et autres informations dont il estime avoir besoin.

Nr 100 — 6378 —

§5

§6

§ 7

Le Vćrificateur n'est pas compćtent pour rejeter telle ou telle rubrique des comptes, mais il attire immćdiatement |'attention du Secrćtaire gćnćral sur toute općration dont

la regularitć ou I'opportunitć lui parait discutable, pour que ce dernier prenne les mesures voulues.

Le Vćrificateur presente et signe une attestation sur les ćtats financiers dans les termes suivants : "J'ai examinć les ćtats financiers de I Organisation pour la póriode budgćtaire qui s'est terminće le 31 dócembre … . L'examen a comportć une analyse gćnćrale des methodes comptables et le contróle des pieces comptables et d'autres justificatifs que

J'ai jugć nćcessaire dans la circonstance." Cette attestation indique, selon le cas, que a) les ćtats financiers refletent de facon satisfaisante la situation financiere a la date d'expiration de la periode considćrće ainsi que les rćsultats des općrations menćes p

durant la pćriode qui s'est achevće a cette date;

b) les ćtats financiers ont ćtć ćtablis conformement aux principes comptables

mentionnćs;

c) les principes financiers ont ćtć appliqućs selon des modalitćs qui concordaient

avec celles adoptćes pendant la póriode budgćtaire prócćdente:

d) les općrations financićres ont ćić menćes en conformitć avec les regles et les reglements, les dispositions budgćtaires et les autres directives de I'Organisation. Dans son rapport sur les općrations financićres, le Verificateur mentionne : a) - la nature et I'ćtendue de la vćrification a laquelle il a procćde;

b) les ślements qui ont un lien avec le caractćre complet ou I'exactitude des comptes,

y compris le cas ćchćant :

|. les informations necessaires A interpretation et a I'apprćciation correctes des comptes;

2. toute somme qui aurait dń Etre pergue mais qui n'a pas ćtć passće en compte;

Nr 100 — 6379 —

d) toute somme qui a fait l'objet d'un engagement de dćpense regulier ou conditionnel et qui n'a pas etć comptabilisće ou dont il n'a pas ćtć tenu compte dans les ćtats financiers;

les dćpenses a I'appui desquelles il n'est pas produit de pieces justificatives suffisantes;

la tenue des livres de comptes en bonne et due forme; il y a lieu de relever les cas ou la presentation matćrielle des ćtats financiers s'ćcarte des principes

comptables gćnćralement reconnus et constamment appliqućs;

les autres questions sur lesquelles il y a lieu d'appeler I'attention du Comitć administratif, par exemple :

LI

les cas de fraude ou de prósomption de fraude;

le gaspillage ou I'utilisation irrćguliere de fonds ou d'autres avoirs de I'Organisation (quand bien móme les comptes relatifs A I'općration effectuće seraient en regle);

les dćpenses risquant d'entrainer ultćrieurement des frais considćrables pour I Organisation;

tout vice, gónćral ou particulier, du systeme de contróle des recettes et des depenses ou des fournitures et du matćriel;

les dćpenses non conformes aux intentions du Comitć administratif, compte tenu des virements dliment autorisćs a I'intćrieur du budget;

les depassements de crćdits, compte tenu des modifications rćsultant de virements diment autorisćs 4 l'intćrieur du budget;

les dćpenses non conformes aux autorisations qui les rćgissent:

Iexactitude ou Iinexactitude des comptes relatifs aux fournitures et au matćriel,

ćtablie d'apres Iinventaire et ' examen des livres.

En outre, le rapport peut faire ćtat d'općrations qui ont etć comptabilisćes au cours

d'une póriode budgćtaire antćrieure et au sujet desquelles de nouvelles informations ont

ćtć obtenues ou d'općrations qui doivent €tre faites au cours dune pćriode budgćtaire

ultórieure et au sujet desquelles il semble souhaitable d'informer le Comite administrauf par avance.

Nr 100 — 6380 —

§8

§9

§10

§2

Le Vćrificateur ne doit en aucun cas faire figurer des critiques dans son rapport sans

donner próalablement au Secrćtaire gćnćral la possibilitć de s'expliquer.

Le Vórificateur communique au Comitć administratif et au Secretaire gćnćral les constatations faites lors de la vćrification. Il peut, en outre, presenter tout commentaire qu'il

juge approprić au sujet du rapport financier du Secrćtaire gćnćral.

Dans la mesure ou le Vćrificateur a procćdć a une vćrification sommaire ou n'a pas obtenu de justifications suffisantes, il doit le mentionner dans son attestation et Son rapport, en prócisant les raisons de ses observations ainsi que les consequences qui en

rósultent pour la situation financiere et les općrations financićres comptabilisćes.

Titre V Arbitrage

Article 28

Competence

Les litiges entre Etats membres, nćs de I'interprćtation ou de I'application de la Convention ainsi que les litiges entre Etats membres et Organisation, nćs de I'interpretation ou de Iapplication du Protocole sur les privileges et immunitćs peuvent. A la demande d'une des parties, ćtre soumis 4 un tribunal arbitral. Les parties dćterminent librement

la composition du tribunal arbitra et la procćdure arbitrale.

Les autres litiges nćs de I interpretation ou de I' application de la Convention et des autres conventions ćlaborćes par | Organisation conformćment a article 2, § 2, sils n'ont pas ćtć rćglćs A I'amiable ou soumis A la dócision des tribunaux ordinaires, peuvent, par accord entre les parties intćressćes, 6tre soumis 4 un tribunal arbitral. Les articles 29 a

32 s'appliquent pour la composition du tribunal arbitral et la procedure arbitrale.

Chaque Etat peut. lorsqu'il adresse une demande d'adhćsion a la Convention. se reserver le droit de ne pas appliquer tout ou partie des $$ I et 2.

Nr 100 — 6381 — Poz. 674

§4 L'Etat qui a ćmis une rćserve en vertu du § 3 peut y renoncer, a tout moment, en informant le dćpositaire. Cette renonciation prend effet un mois apres la date a laquelle le

dćpositaire en donne connaissance aux Etats membres.

Article 29

Compromis. Greffe Les parties concluent un compromis spćcifiant en particulier : a) lobjet du diffćrend, b) - la composition du tribunal et les dćlais convenus pour la nomination du ou des arbitres, c) - le lieu convenu comme siege du tribunal.

Le compromis doit €tre communiquć au Secrćtaire gćnćral qui assume les fonctions de

greffe.

Article 30 Arbitres

§1 Une liste d'arbitres est ćtablie et tenue A jour par le Secrćtaire gćnćral. Chaque Etat

membre peut faire inscrire sur la liste d'arbitres deux de ses ressortissants.

§2 Le tribunal arbitral se compose d'un, de trois ou de cinq arbitres, conformećment au compromis. Les arbitres sont choisis parmi les personnes figurant sur la liste visće au § 1. Toutefois, si le compromis próvoit cinq arbitres, chacune des parties peut choisir un arbitre en dehors de la liste. Si le compromis prćvoit un arbitre unique, celui-ci est choisi d'un commun accord par les parties. Si le compromis próvoit trois ou cinq arbitres, chacune des parties choisit un ou deux arbitres, selon le cas; ceux-ci dćsignent d'un commun accord le troisieme ou le cinquieme arbitre, qui próside le tribunal arbitral. En cas de dćsaccord entre les parties sur la dćsignation de I'arbitre unique ou entre les arbitres choisis sur celle du troisieme ou du cinquieme arbitre, cette dćsignation est

faite par le Secrćtaire gónćral.

Nr 100 — 6383 —

§1

§2

§1

82

§3

§ 4

Article 32

Prescription. Force exćcutoire

La mise en oeuvre de la procćdure arbitrale a, quant a I'interruption de la prescription,

le meme effet que celui próvu par le droit matćriel applicable pour I'introduction de

I'action devant le juge ordinaire.

La sentence du tribunal arbitral acquiert force exćcutoire dans chacun des Etats membres apres I accomplissement des formalitćs prescrites dans I'Etat ou l'exćcution doit

avoir lieu. La róvision du fond de I'affaire n'est pas admise.

Titre VI

Modification de la Convention

Article 33

Compótence

Le Secrćtaire gónćral porte immediatement A la connaissance des Etats membres les propositions tendant A modifier la Convention qui lui ont ćtć adressćes par les Etats

membres ou qu il a lui-móme ćlaborćes.

L'Assemblće gónćrale dćcide des propositions tendant A modifier la Convention pour

autant que les $§ 4 4 6 ne próvoient pas une autre compćtence.

Saisie d'une proposition de modification, I'Assemblće gćnćrale peut dćcider, A la majoritć, próvue A I'article 14, § 6, qu'une telle proposition prćsente un caractere d'ćtroite connexitć avec une ou plusieurs dispositions des Appendices a la Convention. Dans ce cas ainsi que dans les cas visćs aux $§ 4 4 6, deuxiemes phrases, I Assemblće gćnćrale est ćegalement habilitće A dćcider de la modification de cette ou de ces dispositions des

Appendices.

Sous rćserve des dćcisions de I Assemblće gćnćrale prises selon le § 3, premiere phrase,

la Commission de róvision dćcide des propositions tendant A modifier les

a) articles 9et27, $§2A10;

Nr 100 — 6384 —

§5

§6

b) Regles uniformes CIV, a I'exception des articles I”, 2, 5,6, 16, 264 39,41 4 53 et 56 a 60;

c) _ Regles uniformes CIM, a I'exception des articles 1”, 5, 6, $$ I et 2, des articles 8, 12, 13, § 2, des articles 14, 15, $§ 2 et 3, de I'article 19, $§ 6 et 7, ainsi que des articles 23 4 27, 30433,36441et444 48;

d) Regles uniformes CUV, a I'exception des articles I”, 4, $et 74 12;

e) Regles uniformes CUI, a I' exception des articles 17,2,4,8415,17419,21,234

25;

f” Regles uniformes APTU, a I'exception des articles I”, 3 et 9a I] ainsi que des

Annexes de ces Regles uniformes; g) Regles uniformes ATMF, a I'exception des articles 1”, 3 et 9.

Lorsque des propositions de modification sont soumises 4 la Commission de rćvision conformement aux lettres a) A g), un tiers des Etats reprósentćs dans la Commission

peut exiger que ces propositions soient soumises 4 I' Assemblće gćnćrale pour decision.

La Commission d'experts du RID dócide des propositions tendant A modifier le Reglement concernant le transport international ferroviaire des marchandises dangereuses (RID). Lorsque de telles propositions sont soumises 4 la Commission d'experts du RID, un tiers des Etats reprćsentćs dans la Commission peut exiger que ces propositions soient soumises a | Assemblćee gćnćrale pour dćcision.

La Commission d'experts techniques dćcide des propositions tendant A modifier les Annexes des Regles uniformes APTU. Lorsque de telles propositions sont soumises a la Commission d'experts techniques, un tiers des Etats reprćsentćs dans la Commission

peut exiger que ces propositions soient soumises 4 I” Assemblee gćnćrale pour dćcision.

Nr 100 — 6385 —

Log —

UM |)

§3

§4

55

§6

§ 7

Article 34

Dćcisions de I! Assemblee gćnćrale

Les modifications de la Convention dćcidćes par | Assemblće gćnćrale sont notifićes

par le Secrćtaire gćnćral aux Etats membres.

Les modifications de la Convention proprement dite, dćcidćes par | Assemblće gćnćrale, entrent en vigueur, douze mois apres leur approbation par les deux tiers des Etats membres, pour tous les Etats membres a I'exception de ceux qui, avant leur entrće en vigueur, ont fait une dćclaration aux termes de laquelle ils n'approuvent pas lesdites

modifications.

Les modifications des Appendices a la Convention, dćcidćes par | Assemblće gćnćrale, entrent en vigueur, douze mois aprćs leur approbation par la moitić des Etats n'ayant pas fait une dóclaration conformćment a I'article 42, § 1, premiere phrase, pour tous les Etats membres 4 I' exception de ceux qui, avant leur entrće en vigueur, ont fait une dćclaration aux termes de laquelle ils n'approuvent pas lesdites modifications et de ceux

qui ont fait une dćclaration conformćment a I article 42, $ I, premiere phrase.

Les Etats membres adressent, au Secrótaire gćnćral, leurs notifications concernant I'approbation des modifications de la Convention dćcidćes par I Assemblće gćnćrale ainsi que leurs dćclarations aux termes desquelles ils n' approuvent pas ces modifications. Le

Secrćtaire gćnćral en informe les autres Etats membres.

Le dćlai visć aux $§ 2 et 3 court A compter du jour de la notification du Secrćtaire gćnćral que les conditions pour I'entrće en vigueur des modifications sont remplies.

L'Assemblće gćnćrale peut spścifier, au moment de | adoption d'une modification que celle-ci est d'une portće telle que tout Etat membre qui aura fait une dćclaration visće au § 2 ou au § 3 et qui n'aura pas approuvć la modification dans le dćlai de dix-huit mois a dater de son entrće en vigueur cessera, 4 |'expiration de ce dćlai, d'Etre Etat

membre de I Organisation.

Lorsque les dćcisions de I” Assemblće gćnćrale concernent les Appendices A la Convention, I'application de 1”Appendice concernć est suspendue, dans son integralitć, des

l'entróće en vigueur des dćcisions, pour le trafic avec et entre les Etats membres qui se

Nr 100 — 6386 —

§1

UD N

§4

sont opposćs, conformóćment au § 3, aux dócisions dans les dćlais impartis. Le Secrćtaire gćnćral notifie aux Etats membres cette suspension; elle prend fin a l'expiration d'un mois a compter de la date a laquelle le Secrćtaire gćnćral a notifić aux autres Etats

membres la levće de |'opposition.

Article 35

Dócisions des Commissions

Les modifications de la Convention, dćcidćes par les Commissions, sont notifićes par le

Secrćtaire gćnćral aux Etats membres.

Les modifications de la Convention elle-meme, dćcidćes par la Commission de rćvision, entrent en vigueur pour tous les Etats membres le premier jour du douzieme mois suivant celui au cours duquel le Secrćtaire gćnćral les a notifiśes aux Etats membres. Les Etats membres peuvent formuler une objection dans les quatre mois 4 compter de la date de la notification. En cas d'objection d'un quart des Etats membres, la modification n'entre pas en vigueur. Si un Etat membre formule une objection contre une dćcision de la Commission de rśvision dans le dćlai de quatre mois et qu'il dćnonce la Convention, la dćnonciation prend effet a la date próvue pour I'entrće en vigueur de

cette dćcision.

Les modifications des Appendices A la Convention, dćcidćes par ła Commission de rćvision, entrent en vigueur pour tous les Etats membres, le premier jour du douzieme mois suivant celui au cours duquel le Secretaire gónćral les a notifićes aux Etats membres. Les modifications dćcidćes par la Commission d'experts du RID ou par la Commission d'experts techniques entrent en vigueur pour tous les Etats membres le premier jour du sixieme mois suivant celui au cours duquel le Secrćtaire gćnćral les a notifićes

aux Etats membres.

Les Etats membres peuvent formuler une objection dans un dćlai de quatre mois a compter du jour de la notification visće au § 3. En cas d'objection formulće par un quart des Etats membres, la modification n'entre pas en vigueur. Dans les Etats membres qui ont formulć une objection contre une dścision dans les dćlais impartis, | application de | Appendice concernć est suspendue, dans son intćgralitć, pour le trafic avec et entre les Etats membres a compter du moment ol les dćcisions prennent effet. Toutefois, en cas d'objection contre la validation d'une norme technique ou contre

Nr 100 — 6387 —

§5

§6

§1

I adoption d'une prescription technique uniforme, seules celles-ci sont suspendues en ce qui concerne le trafic avec et entre les Etats membres a compter du moment ou les

dćcisions prennent effet; il en est de móćme en cas d'objection partielle.

Le Secrćtaire gćnćral informe les Etats membres des suspensions visćes au § 4; les suspensions sont levćes a l'expiration d'un dćlai d'un mois 4 compter du jour ou le Secrćtaire gćnćral a notifić aux autres Etats membres le retrait d'une telle objection.

Pour la dćtermination du nombre d'objections próvues aux $§ 2 et 4, ne sont pas prisen

compte les Etats membres qui : a) n'ont pas le droit de vote (article 14, § 5, article 26, § 7 ou article 40, § 4);

b) ne sont pas membres de la Commission concernće (article 16, § 1, deuxieme

phrase);

c) ont fait une dćclaration conformóment a I'article 9, $ I des Regles uniformes

APTU.

Titre VII

Dispositions finales

Article 36

Depositaire

Le Secrćtaire gćnćral est le dćpositaire de la prósente Convention. Ses fonctions en tant que depositaire sont celles qui sont ćnoncćes dans la Partie VII de la Convention de

Vienne du 23 mai 1969 sur le droit des traitćs.

Lorsqu une divergence apparait entre un Etat membre et le dćpositaire au sujet de I'accomplissement des fonctions de ce dernier, le dćpositaire ou I" Etat membre concernć doit porter la question a I attention des autres Etats membres ou, le cas ćcheant, la

soumettre A la dćcision du Comitć administratif.

Nr 100 — 6388 —

§1

§2

§4

§5

§1

§2

§3

Article 37

Adhćsion a la Convention

L'adhćsion 4 la Convention est ouverte A chaque Etat sur le territoire duquel est exploitće une infrastructure ferroviaire.

Un Etat qui dćsire adhćrer A la Convention adresse une demande au dćpositaire. Le

dćpositaire la communique aux Etats membres.

ILLa demande est admise de plein droit trois mois apres la communication visće au § 2, sauf opposition formulće aupres du dópositaire par cinq Etats membres. Le depositaire en avise sans dćlai I Etat demandeur ainsi que les Etats membres. L'adhćsion prend effet le premier jour du troisieme mois suivant cet avis.

En cas d'opposition d'au moins cinq Etats membres dans le dćlai prevu au § 3, la demande d'adhćsion est soumise a I Assemblće gćnćrale qui en dćcide.

Sous róserve de I'article 42, toute adhćsion A la Convention ne peut concerner que la

Convention dans sa version en vigueur au moment de la prise d'effet de | adhćsion.

Article 38

Adhćsion d'organisations rćgionales d'intćgration ćconomique

L'adhćsion a la Convention est ouverte aux organisations rćgionales d'intćgration ćconomique ayant compćtence pour adopter leur legislation qui est obligatoire pour leurs membres, dans les matićres couvertes par cette Convention et dont un ou plusieurs Etats membres sont membres. Les conditions de cette adhćsion sont dćfinies dans un

accord conclu entre 1” Organisation et I' organisation regionale.

L organisation rćgionale peut exercer les droits dont disposent ses membres en vertu de la Convention dans la mesure od ils couvrent des matićres relevant de sa compćtence. Ceci vaut de mćme pour les obligations incombant aux Etats membres en vertu

de la Convention, abstraction faite des obligations financieres visćes 4 Iarticle 26.

En vue de l'exercice du droit de vote et du droit d'objection próvu a I'article 35, $§ 2 et 4, Forganisation regionale dispose d'un nombre de voix ćgal A celui de ses membres

qui sont ćgalement Etats membres de I”Organisation. Ces derniers ne peuvent exercer

Nr 100 — 6389 —

§4

§1

§2

§1

§2

Poz) LI

leurs droits, notamment de vote, que dans la mesure admise au § 2. L'organisation rćgionale ne dispose pas de droit de vote en ce qui concerne le Titre IV. Pour mettre fin a la qualitć de membre, I'article 41 s'applique par analogie.

Article 39

Membres associćs

Tout Etat sur le territoire duquel est exploitće une infrastructure ferroviaire peut devenir membre associć de | Organisation. L'article 37, $§ 245 s'applique par analogie.

Un membre associć peut participer aux travaux des organes mentionnćs a I'article 13, § 1, lettres a) et c) a f) uniquement avec voix consultative. Un membre associć ne peut pas ćtre dćsignć comme membre du Comitć administratif. Il contribue aux depenses de

I Organisation avec 0,25 pour cent des contributions (article 26, § 3). Pour mettre fin A la qualitć de membre associć, I article 41 s'applique par analogie.

Article 40

Suspension de la qualitć de membre

Un Etat membre peut demander, sans dćnoncer la Convention, une suspension de sa qualitć de membre de I Organisation, lorsque plus aucun trafic international ferroviaire

nest effectuć sur son territoire pour des raisons non imputables 4 cet Etat membre.

Le Comitć administratif dćcide d'une demande de suspension de la qualitć de membre. La demande doit ćtre formulće aupres du Secrćtaire gónćral au plus tard trois mois

avant une session du Comitć.

La suspension de la qualitć de membre entre en vigueur le premier jour du mois suivant le jour de la notification du Secrćtaire gćnćral aux Etats membres de la dćcision du Comitć administratif. La suspension de la qualitć de membre prend fin avec la notification par Etat membre de la reprise du trafic international ferroviaire sur son territoire.

Le Secrćtaire gćnćral le notifie, sans dćlai, aux autres Etats membres.

§4 La suspension de la qualitć de membre a pour consćquence :

Nr 100 — 6390 — Poz. 674

a) d'exonćrer I'Etat membre de son obligation de contribuer au financement des

dćpenses de I Organisation; b) - de suspendre le droit de vote dans les organes de I Organisation;

c) de suspendre le droit d'objection en vertu de I'article 34, $§ 2 et 3, et de | article 35, $§2et4.

Article 41

Dćnonciation de la Convention §1 La Convention peut, a tout moment, ćtre dćnoncće.

§2 Tout Etat membre qui desire procćder 4 une dćnonciation en avise le depositaire. La

dćnonciation prend effet le 31 dścembre de |'annće suivante.

Article 42

Dóclarations et rćserves A la Convention

$|1 Chaque Etat membre peut dćclarer, 4 tout moment, qu'il n'appliquera pas dans leur integralitć certains Appendices A la Convention. En outre, des reserves ainsi que des dóclarations de ne pas appliquer certaines dispositions de la Convention proprement dite ou de ses Appendices ne sont admises que si de telles reserves et declarations sont

expressćment próvues par les dispositions elles-mćmes.

§2 Les rćserves ou les dćclarations sont adressćes au dćpositaire. Elles prennent effet au moment ol la Convention entre en vigueur pour I'Etat concernć. Toute dćclaration faite apres cette entrće en vigueur prend effet le 31 dćcembre de I'annće qui suit cette

declaration. Le dćpositaire en informe les Etats membres.

Article 43

Dissolution de I Organisation

§1 L'Assemblee gćnćrale peut dścider de la dissolution de I Organisation et du transfert ćventuel de ses attributions A une autre organisation intergouvernementale en fixant, le

cas ćchćant, les conditions de ce transfert avec cette organisation.

Nr 100 — 6392 — Poz. 674

Protocole sur les privileges et immunitćs de I Organisation intergouvernementale pour les transports internationaux ferroviaires

(OTIF)

Article premier

Immunitć de juridiction, d'exćcution et de saisie

§1 Dans le cadre de ses activites officielles, | Organisation bćnćficie de I' immunitć de

juridiction et d'exćcution sauf :

a) dans la mesure ou I Organisation aurait expressćment renoncć 4 une telle immunitć dans un cas particulier; b) en casd”action civile intentće par un tiers;

c) en cas de demande reconventionnelle directement liće A une procćdure entamće a

titre principal par I Organisation;

d) en cas de saisie, ordonnće par dćcision judiciaire, sur les traitements, salaires et

autres ćmoluments dus par I Organisation 4 un membre de son personnel.

§2 Les avoirs et les autres biens de I Organisation, quel que soit le lieu ou ils se trouvent, bćnćficient de I immunitć a l'ćgard de toute forme de rćquisition, confiscation, sćquestre et autre forme de saisie ou de contrainte, sauf dans la mesure ou le nćcessitent temporairement la próvention des accidents mettant en cause des vćhicules automoteurs appartenant a | Organisation ou circulant pour son compte et les enqućtes auxquelles

peuvent donner lieu lesdits accidents.

Article 2

Protection contre Iexpropriation

Si une expropriation est nćcessaire A des fins d'utilitć publique, toutes dispositions approprićes doivent Gtre prises afin d'empćcher que I'expropriation ne constitue un obstacle a Fexercice des activitćs de I Organisation et une indemnitć prćalable, prompte et adćquate

doit Etre versće.

Nr 100 — 6393 —

52

§1

§2

Article 3

Exonćration d'impóts

Chaque Etat membre exonćre des impóts directs I Organisation, ses biens et revenus, pour I”exercice de ses activitćs officielles. Lorsque des achats ou services d'un montant important qui sont strictement nócessaires pour l'exercice des activitćs officielles de I”Organisation sont effectućs ou utilisćs par I Organisation et lorsque le prix de ces achats ou services comprend des taxes ou droits, des dispositions approprićes sont prises par les Etats membres, chaque fois qu'il est possible, en vue de I'exonćration des

taxes ou droits de cette nature ou en vue du remboursement de leur montant.

Aucune exonćration n'est accordće en ce qui concerne les impóts et taxes qui ne constituent que la simple rćmunćration de services rendus.

Les biens acquis conformćment au § 1 ne peuvent €tre vendus ni cćdćs, ni utilisćs autrement qu' aux conditions fixćes par | Etat membre qui a accordć les exonćrations.

Article 4

Exonćration de droits et taxes

"Les produits importćs ou exportćs par | Organisation et strictement nócessaires pour

l exercice de ses activitós officielles, sont exonćrćs de tous droits et taxes peręus a

| importation ou a I'exportation. Aucune exonśration n'est accordće, au titre de cet article, en ce qui concerne les achats et importations de biens ou la fourniture de services destinćs aux besoins propres des

membres du personnel de I Organisation.

L'article 3, § 3 s'applique, par analogie, aux biens importćs conformćment au § 1.

Nr 100 — 6394 — Poz. 674

Article 5

Activitćs officielles

Les activitćs officielles de 1 Organisation visćes par le prćsent Protocole sont les activitćs

repondant aux buts dćfinis a Iarticle 2 de la Convention.

Article 6

Transactions monetaires

L Organisation peut recevoir et dśtenir tous fonds, devises, numćraires ou valeurs mobilieres. Elle peut en disposer librement pour tous usages próvus par la Convention et avoir des comptes en n' importe quelle monnaie dans la mesure nćcessaire pour faire face 4 ses engagements.

Article 7

Communications

Pour ses communications officielles et le transfert de tous ses documents, | Organisation bćnćficie d'un traitement non moins favorable que celui accordć par chaque Etat membre aux

autres organisations internationales comparables.

Article 8

Privileges et immunitćs des reprćsentants des Etats

Les reprćsentants des Etats membres jouissent, dans I'exercice de leurs fonctions et pour la durće de leurs voyages de services, des privileges et immunitćs suivants sur le territoire de

chaque Etat membre :

a) immunitć de juridiction, móme apres la fin de leur mission, pour les actes, y compris Jeurs paroles et ćcrits, accomplis par eux dans I'exercice de leurs fonctions; cette immunitć ne joue cependant pas en cas de dommages rćsultant d'un accident causć par un vćhicule automoteur ou tout autre moyen de transport appartenant a un reprćesentant d'un Etat ou conduit par lui ou en cas d'infraction A la reglementation de la circulation

relative A ce moyen de transport;

b) immunitć d'arrestation et de dćtention próventive, sauf en cas de flagrant dćlit;

Nr 100 — 6395 —

c) immunitć de saisie de leurs bagages personnels, sauf en cas de flagrant delit; inviolabilitć de tous leurs papiers et documents officiels;

d) exemption pour eux-mómes et pour leurs conjoints de toute mesure limitant I'entrće et

de toutes formalitćs d enregistrement des ćtrangers;

mćmes facilitós en ce qui concerne les reglementations monćtaires ou de change que celles accordćes aux reprćsentants de Gouvernements ćtrangers en mission officielle

temporaire.

Article 9

Privileges et immunitćs des membres du personnel de I Organisation

Les membres du personnel de I Organisation jouissent, dans | exercice de leurs fonctions, des

privileges et immunitćs suivants sur le territoire de chaque Etat membre :

a) immunitć de juridiction pour les actes, y compris leurs paroles et ćcrits, accomplis dans I'exercice de leurs fonctions et dans les limites de leurs attributions; cette immunitć ne joue cependant pas en cas de dommages rćsultant d'un accident causć par un vćhicule automoteur ou tout autre moyen de transport appartenant A un membre du personnel de I Organisation ou conduit par lui ou en cas d'infraction a la reglementation de la circulation relative 4 ce moyen de transport; les membres du personnel continuent de bćnćficier de cette immunitć mćme apres avoir cessć d'ćtre au service de | Organisation; inviolabilitć de tous leurs papiers et documents officiels;

b) mómes exceptions aux dispositions limitant | immigration et reglant |'enregistrement des ćtrangers que celles gćnćralement accordćes aux membres du personnel des organisations internationales; les membres de leur famille faisant partie de leur mćnage jouissent des memes facilitćs;

d) exonćration de 1 impót national sur le revenu, sous rćserve de I introduction, au profit de 1”Organisation, d'une imposition interne des traitements, salaires et autres ćmoluments versćs par I Organisation; cependant, les Etats membres ont la possibilitć de tenir compte de ces traitements, salaires et ćmoluments pour le calcul du montant de

Nr 100 — 6396 —

I'impót 4 percevoir sur les revenus d'autres sources; les Etats membres ne sont pas tenus d'appliquer cette exonćration fiscale aux indemnitćs et pensions de retraite et rentes de survie versćes par | Organisation aux anciens membres de son personnel ou a

leurs ayants droit;

en ce qui concerne les rćglementations de change, mEmes privileges que ceux gćnćralement accordćs aux membres du personnel des organisations internationales;

en pćriode de crise internationale, mćmes facilitćs de rapatriement pour eux et les membres de leur famille faisant partie de leur mćnage que celles gćnćralement accordćes aux membres du personnel des organisations internationales.

Article 10

Privileges et immunitćs des experts

Les experts auxquels I"Organisation fait appel, lorsqu ils exercent des fonctions aupres de

I'Orsganisation ou accomplissent des missions pour cette derniere, y compris durant les voyap y

ges effectućs dans l'exercice de ces fonctions ou au cours de ces missions, jouissent des privileges et immunitćs suivants, dans la mesure ol ceux-ci leur sont nócessaires pour |'exercice

de leurs fonctions :

a) immunitć de juridiction pour les actes, y compris leurs paroles et ćcrits, accomplis par eux dans l'exercice de leurs fonctions; cette immunitć ne joue cependant pas en cas de dommages rćsultant d'un accident causć par un vćhicule automoteur ou tout autre moyen de transport appartenant 4 un expert ou conduit par lui ou en cas d'infraction 4 la reglementation de la circulation relative 4 ce moyen de transport; les experts continuent de bćnćficier de cette immunitć móme apres la cessation de leurs fonctions aupres de I Organisation;

b) inviolabilitć de tous leurs papiers et documents officiels;

d) facilitćs de change nćcessaires au transfert de leur rćmunćration;

mómes facilitćs, en ce qui concerne leurs bagages personnels, que celles accordćes aux

agents des Gouvernements ćtrangers en mission officielle temporaire.

Nr 100 — 6397 —

§1

§2

§1

§2

Article 11

But des privileges et immunitćs accordćs

Les privileges et immunitćs próvus par le present Protocole sont institućs uniquement afin d'assurer, en toutes circonstances, le libre fonctionnement de I Organisation et la complete indćpendance des personnes auxquelles ils sont accordćs. Les autoritćs compótentes levent toute immunitć dans tous les caś ou son maintien est susceptible d'entraver I'action de la justice et ou elle peut Etre levće sans porter atteinte 4 la rćalisation de I objectif pour lequel elle a ćtć accordće.

Les autoritćs compćtentes aux fins du $ I sont:

a) les Etats membres, pour leurs reprćsentants;

b) le Comitć administratif pour le Secrćtaire gćnćral:

c) le Secrćtaire gćnćral pour les autres agents de |'Organisation ainsi que pour les

experts auxquels | Organisation fait appel.

Article 12

Prćvention d'abus

Aucune des dispositions du prósent Protocole ne peut mettre en cause le droit que possede chaque Etat membre de prendre toutes les prócautions utiles dans I'intćrćt de sa

sćcuritć publique.

L Organisation coopóre en tout temps avec les autoritćs compćtentes des Etats membres en vue de faciliter une bonne administration de la justice, d'assurer le respect des lois et prescriptions des Etats membres concernćs et d'empćcher tout abus auquel pourraient donner lieu les privileges et immunitćs prćvus dans le present Protocole.

Nr 100 — 6399 —

51

§2

§4

§5

Regles uniformes concernant le contrat de transport international ferroviaire des voyageurs

(CTY - Appendice A a la Convention)

Titre premier

Gćnćralitćs

Article premier

Champ d'application

Les prósentes Regles uniformes s'appliquent 4 tout contrat de transport ferroviaire de voyageurs a titre onćreux ou gratuit, lorsque le lieu de dćpart et de destination sont situćs dans deux Etats membres diffćrents. Il en est ainsi quels que soient le domicile ou

le siege et la nationalitć des parties au contrat de transport.

Lorsqu'un transport international faisant I'objet d'un contrat unique inclut, en complćment au transport transfrontalier ferroviaire, un transport par route ou par voie de navigation intćrieure en trafic intćrieur d'un Etat membre, les presentes Regles uniformes

s appliquent.

Lorsqu'un transport international faisant I'objet dun contrat unique inclut, en complement au transport ferroviaire, un transport maritime ou un transport transfrontalier par voie de navigation intćrieure, les prósentes Regles uniformes s'appliquent si le transport maritime ou le transport par voie de navigation intćrieure est effectuć sur des lignes inscrites sur la liste des lignes próvue A I'article 24, $ I de la Convention.

Les prósentes Regles uniformes s'appliquent ćgalement. en ce qui concerne la responsabilitć du transporteur en cas de mort et de blessures de voyageurs. aux personnes qui accompagnent un envoi dont le transport est effectuć conformćment aux

Regles uniformes CIM.

Les prćsentes Regles uniformes ne s'appliquent pas aux transports effectućs entre gares

situćes sur le territoire d'Etats limitrophes, lorsque |'infrastructure de ces gares est gć-

Nr 100 — 6400 —

§6

§7

rće par un ou plusieurs gestionnaires d infrastructure relevant d'un seul et móme de ces

Etats.

Chaque Etat, Partie 4 une convention concernant le transport international ferroviaire direct de voyageurs et de nature comparable aux prćsentes Regles uniformes, peut, lorsqu il adresse une demande d'adhćsion 4 la Convention, dćclarer qu'il n'appliquera ces Regles uniformes qu aux transports effectućs sur une partie de | infrastructure ferroviaire situće sur son territoire. Cette partie de I infrastructure ferroviaire doit Etre dćfinie prćcisćment et €tre reliće a I" infrastructure ferroviaire d'un Etat membre. Lorsqu'un Etat a fait la dćclaration susvisće, ces Regles uniformes ne s'appliquent qu'a la

condition :

a) que le lieu de dćpart ou de destination ainsi que |'itinćraire próvus dans le contrat

de transport soient situćs sur | infrastructure dćsignće ou

b) que I'infrastructure dćsignće relie l'infrastructure de deux Etats membres et qu'elle a ćtć próvue dans le contrat de transport comme itinćraire pour un transport de transit.

L'Etat qui a fait une dćclaration conformćment au § 6 peut y renoncer a tout moment en informant le dćpositaire. Cette renonciation prend effet un mois aprćs la date A laquelle le dćpositaire en avise les Etats membres. La declaration devient sans eftet, lorsque la

convention visće au § 6, premiere phrase, cesse d'ćtre en vigueur pour cet Etat.

Article 2

Dćcłaration relative A la responsabilitć en cas de mort et de blessures de voyageurs

§1

§2

Chaque Etat peut, a tout moment, dćclarer qu'il n'appliquera pas aux voyageurs, victimes d'accidents survenus sur son territoire, I'ensemble des dispositions relatives a la responsabilitć du transporteur en cas de mort et de blessures de voyageurs. lorsque ceux-ci sont ses ressortissants ou des personnes ayant leur rćsidence habituelle dans cet

Etat.

L'Etat qui a fait une dóclaration conformćment au $ I peut y renoncer 4 tout moment en informant le dćpositaire. Cette renonciation prend effet un mois apres la date 4 laquelle

le dćpositaire en donne connaissance aux Etats membres.

Nr 100 — 6401 —

Article 3

Dófinitions

Aux fins des prćsentes Regles uniformes, le terme :

a) §1

b) §2

d) §3

"transporteur" dósigne le transporteur contractuel, avec lequel le voyageur a conclu le contrat de transport en vertu de ces Regles uniformes, ou un transporteur subsćquent,

qui est responsable sur la base de ce contrat;

"transporteur substituć” dćsigne un transporteur, qui n'a pas conclu le contrat de transport avec le voyageur, mais a qui le transporteur visć a la lettre a) a confić, en tout ou

en partie, | exćcution du transport ferroviaire;

"Conditions gónćrales de transport” dćsigne les conditions du transporteur sous forme de conditions gónćrales ou de tarifs lćgalement en vigueur dans chaque Etat membre et qui sont devenues, par la conclusion du contrat de transport, partie intćgrante de celuici;

"vćhicule” dósigne un vćhicule automobile ou une remorque transportćs a l'occasion

d'un transport de voyageurs.

Article 4

Dćrogations

Les Etats membres peuvent conclure des accords qui prćvoient des dćrogations aux prósentes Regles uniformes pour les transports effectućs exclusivement entre deux gares situćes de part et d' autre de la frontićre, lorsqu'il n*y a pas d'autre gare entre elles.

Pour les transports effectućs entre deux Etats membres, transitant par un Etat non membre, les Etats concernćs peuvent conclure des accords qui dćrogent aux prćsentes REgles uniformes.

Sous rćserve d'autres dispositions de droit international public, deux ou plusieurs Etats membres peuvent fixer entre eux les conditions sous lesquelles les transporteurs sont soumis a l'obligation de transporter des voyageurs, des bagages, des animaux et des

vchicules en trafic entre ces Etats.

Nr 100 — 6402 —

§4 Les accords visćs aux $§ 1 4 3 de meme que leur mise en vigueur sont communiqućs a

I' Organisation intergouvernementale pour les transports internationaux ferroviaires. Le

Secrćtaire gćnćral de | Organisation en informe les Etats membres et les entreprises intćressćeS.

Article 5

Droit contraignant

Sauf clause contraire dans les prósentes Regles uniformes, est nulle et de nul effet toute stipulation qui, directement ou indirectement, dćrogerait 4 ces Regles uniformes. La nullitć de

telles stipulations n'entraine pas la nullitć des autres dispositions du contrat de transport. Nonobstant cela, un transporteur peut assumer une responsabilitć et des obligations plus lourdes

que celles qui sont próvues par les prósentes Regles uniformes.

§ 1

§2

Titre II

Conclusion et exćcution du contrat de transport

Article 6

Contrat de transport

Par le contrat de transport, le transporteur s'engage A transporter le voyageur ainsi que, le cas ćchćant, des bagages et des vEhicules au lieu de destination et a livrer les bagages et les vćhicules au lieu de destination.

Le contrat de transport doit Etre constatć par un ou plusieurs titres de transport remis au voyageur. Toutefois, sans prójudice de I'article 9, "absence, Iirregularitć ou la perte du titre de transport n'affecte ni I'existence ni la validitć du contrat qui reste soumis aux

prósentes Regles uniformes.

Le titre de transport fait foi, jusqu'a preuve du contraire, de la conclusion et du contenu

du contrat de transport.

Nr 100 — 6403 — Poz. 674

Article 7

Titre de transport

§1 Les Conditions gćnćrales de transport determinent la forme et le contenu des titres de

transport ainsi que la langue et les caracteres dans lesquels ils doivent €tre imprimćs et

remplis. §2 Doivent au moins €tre inscrits sur le titre de transport : a) . le transporteur ou les transporteurs;

b) indication que le transport est soumis, nonobstant toute clause contraire, aux

próćsentes Regles uniformes; cela peut se faire par le sigle CIV;

c) toute autre indication nócessaire pour prouver la conclusion et le contenu du contrat de transport et permettant au voyageur de faire valoir les droits resultant

de ce contrat.

§3 - Le voyageur doit s'assurer, a la rćception du titre de transport, que celui-ci a ćtć ćtabli

selon ses indications.

§4 Le titre de transport est cessible s'il nest pas nominatif et si le voyage n a pas commencć.

§5 Letitre de transport peut tre ćtabli sous forme d'enregistrement ćlectronique des donnćes, qui peuvent ćtre transformćes en signes d'ćcriture lisibles. Les procćdćs employćs pour I”enregistrement et le traitement des donnćes doivent ćtre ćquivalents du point de vue fonctionnel, notamment en ce qui concerne la force probante du titre de

transport reprósentć par ces donnćes.

Nr 100 — 6404 —

§1

82

Article 8

Paiement et remboursement du prix de transport

Sauf convention contraire entre le voyageur et le transporteur, le prix de transport est

payable a I'avance.

Les Conditions gćnćrales de transport dćterminent dans quelles conditions un remboursement du prix de transport a lieu.

Article 9

Droit au transport. Exclusion du transport Des le commencement du voyage, le voyageur doit ćtre muni d'un titre de transport valable et doit le prósenter lors du contróle des titres de transport. Les Conditions

gćnćrales de transport peuvent prćvoir :

a) qu'un voyageur qui ne prósente pas un titre de transport valable doit payer, outre

le prix de transport, une surtaxe;

b) qu'un voyageur qui refuse le paiement immćdiat du prix de transport ou de la surtaxe peut Etre exclu du transport; c) si et dans quelles conditions un remboursement de la surtaxe a lieu.

Les Conditions gćnćrales de transport peuvent prćvoir que sont exclus du transport ou

peuvent tre exclus du transport en cours de route, les voyageurs qui :

a) prćsentent un danger pour la sćcuritć et le bon fonctionnement de I'exploitation

ou pour la sćcuritć des autres voyageurs, b) incommodent de maniere intolćrable les autres voyageurs,

et que ces personnes n'ont droit au remboursement ni du prix de transport ni du prix

qu'elles ont payć pour le transport de leurs bagages.

Nr 100 — 6405 —

Le voyageur doit se conformer aux formalitćs exigćes par les douanes ou par d'autres autori-

Article 10

Accomplissement des formalitćs administratives

tćs administratives.

Le transporteur doit, s'il y a lieu, certifier sur le titre de transport que le train a ćtć supprimć

Article 11

Suppression et retard d'un train. Correspondance manquće

ou la correspondance manquće.

Lo2

ooż)

LJ)

Titre III

Transport de colis A main, d' animaux, de bagages et de vćhicules

Chapitre I

Dispositions communes

Article 12

Objets et animaux admis

Le voyageur peut prendre avec lui des objets faciles a porter (colis 4 main) ainsi que des animaux vivants, conformóment aux Conditions gćnćrales de transport. Par ailleurs, le voyageur peut prendre avec lui des objets encombrants conformćment aux dispositions particulićres, contenues dans les Conditions gćnćrales de transport. Sont exclus du transport, les objets ou animaux de nature 4 góner ou a incommoder les voyageurs ou A causer un dommage.

Le voyageur peut expćdier, en tant que bagages, des objets et des animaux conformement aux Conditions gćnćrales de transport.

Le transporteur peut admettre le transport de vćhicules a |'occasion d'un transport de voyageurs conformćment aux dispositions particulieres, contenues dans les Conditions

gćnćrales de transport.

Nr 100 — 6406 —

§4

§1

§2

Le transport de marchandises dangereuses en tant que colis A main, bagages ainsi que dans ou sur des vćhicules qui, conformóment 4 ce Titre sont transportćes par rail, doit €tre conforme au Reglement concernant le transport international ferroviaire des marchandises dangereuses (RID).

Article 13

Verification

Le transporteur a le droit, en cas de prósomption grave de non respect des conditions de transport, de vćrifier si les objets (colis A main, bagages, vćhicules y compris leur chargement) et animaux transportćs rćpondent aux conditions de transport lorsque les lois et prescriptions de I'Etat ou la vćrification doit avoir lieu ne I'interdisent pas. Le voyageur doit tre invitć a assister A la vćrification. S'il ne se prćsente pas ou s'il ne peut

Etre atteint, le transporteur doit faire appel a deux tćmoins indćpendants.

Lorsqu'il est constatć que les conditions de transport n'ont pas ćtć respectćes. le transporteur peut exiger du voyageur le paliement des frais occasionnćs par la vćrification.

Article 14

Accomplissement des formalitćs administratives

Le voyageur doit se conformer aux formalitćs exigćes par les douanes ou par d'autres autorites administratives lors du transport, a Ioccasion de son transport, d'objets (colis a main,

bagages, vćhicules y compris leur chargement) et d'animaux. II doit assister A la visite de ces

objets, sauf exception próvue par les lois et prescriptions de chaque Etat.

Chapitre II

Colis A main et animaux

Article 15

Surveillance

La surveillance des colis A main et des animaux, qu'il prend avec lui, incombe au voyageur.

Nr 100 — 6407 —

§1

§2

§ 4

§1

52

Chapitre III

Bagages

Article 16

Expćdition des bagages

Les obligations contractuelles relatives a I'acheminement des bagages doivent €tre

constatćes par un bulletin de bagages remis au voyageur.

Sans prójudice de I'article 22, l'absence, I'irrćgularitć ou la perte du bulletin de bagages n'affecte ni l'existence ni la validitć des conventions concernant I'acheminement des

bagages, qui restent soumis aux prósentes Regles uniformes.

Le bulletin de bagages fait foi, jusqu'a preuve du contraire, de I'enregistrement des bagages et des conditions de leur transport.

Jusqu'a preuve du contraire, il est prósumć que lors de la prise en charge par le transporteur, les bagages ćtaient en bon ćtat apparent et que le nombre et la masse des colis

correspondaient aux mentions portćes sur le bulletin de bagages.

Article 17

Bulletin de bagages Les Conditions gónćrales de transport dćterminent la forme et le contenu du bulletin de bagages ainsi que la langue et les caractćres dans lesquels il doit Etre imprime et rempli. L'article 7, § 5 s'applique par analogie. Doivent au moins ćtre inscrits sur le bulletin de bagages :

a) - le transporteur ou les transporteurs;

b) Tindication que le transport est soumis, nonobstant toute clause contraire, aux

prósentes Regles uniformes; cela peut se faire par le sigle CTV;

Nr 100 — 6408 —

51

§2

§3

c) toute autre indication nćcessaire pour prouver les obligations contractuelles relatives a I'acheminement des bagages et permettant au voyageur de faire valoir les

droits rćsultant du contrat de transport.

Le voyageur doit s assurer, A la reception du bulletin de bagages, que celui-ci a ćtć ćmis

selon ses indications.

Article 18

Enregistrement et transport

Sauf exception próvue par les Conditions gónćrales de transport, | enregistrement des bagages n'a lieu que sur la presentation d'un titre de transport valable au moins jusqu'au lieu de destination des bagages. Par ailleurs, I'enregistrement s'effectue d'apres

les prescriptions en vigueur au lieu d'expćdition.

Lorsque les Conditions gćnćrales de transport prćvoient que des bagages peuvent ćtre admis au transport sans presentation d'un titre de transport, les dispositions des presentes Regles uniformes fixant les droits et obligations du voyageur relatifs a ses bagages

s'appliquent par analogie a I'expćditeur de bagages.

Le transporteur peut acheminer les bagages avec un autre train ou un autre moyen de

transport et par un autre itinćraire que ceux empruntćs par le voyageur.

Article 19

Paiement du prix pour le transport des bagages

Sauf convention contraire entre le voyageur et le transporteur. le prix pour le transport des

bagages est payable lors de I'enregistrement.

Article 20

Marquage des bagages

Le voyageur doit indiquer sur chaque colis en un endroit bien visible et d'une manićre suffisamment fixe et claire :

a) son nom et son adresse,

Nr 100 — 6409 —

b) §1

§2

le lieu de destination.

Article 21 Droit de disposer des bagages

Si les circonstances le permettent et les prescriptions des douanes ou d'autres autoritćs administratives ne s'y opposent pas, le voyageur peut demander la restitution des bagages au lieu d'expćdition, contre remise du bulletin de bagages et, lorsque cela est

prevu par les Conditions gónćrales de transport, sur presentation du titre de transport.

Les Conditions gćnćrales de transport peuvent próvoir d autres dispositions concernant le droit de disposer des bagages, notamment des modifications du lieu de destination et

les ćventuelles consćquences financićres A supporter par le voyageur.

Article 22

Livraison

La livraison des bagages a lieu contre remise du bulletin de bagages et, le cas ćcheant, contre paiement des frais qui grevent I'envoi. Le transporteur a le droit, sans y ćtre tenu, de vćrifier si le dćtenteur du bulletin a qualitć pour prendre livraison.

Sont assimilćs A la livraison au detenteur du bulletin de bagages, lorsqu'ils sont effectućs conformóment aux prescriptions en vigueur au lieu de destination :

a) la remise des bagages aux autoritćs de douane ou d'octroi dans leurs locaux d'expćdition ou dans leurs entrepóts, lorsque ceux-ci ne se trouvent pas SOUS la garde

du transporteur; b) le fait de confier des animaux vivants a un tiers.

Le detenteur du bulletin de bagages peut demander la livraison des bagages au lieu de destination aussitót que s'est ćcoulć le temps convenu ainsi que, le cas ćchćant, le temps nócessaire pour les općrations effectućes par les douanes ou par d'autres autoritćs administratives.

Nr 100 — 6410 —

§4 A defaut de remise du bulletin de bagages, le transporteur n'est tenu de livrer les baga-

§5

§6

§ 7

58

ges qu'a celui qui justifie de son droit; si cette justification sembłe insuffisante, le

transporteur peut exiger une caution.

Les bagages sont livrćs au lieu de destination pour lequel ils ont ćtć enregistrćs.

Le dćtenteur du bulletin de bagages auquel les bagages ne sont pas livrćs peut exiger la constatation, sur le bulletin de bagages, du jour et de I'heure auxquels il a demandć la

livraison conformóment au § 3.

L'ayant droit peut refuser la rćception des bagages, si le transporteur ne donne pas suite a sa demande de procćder a la vćrification des bagages en vue de constater un dommage allćguć.

Par ailleurs, la livraison des bagages est effectuće conformóment aux prescriptions en

vigueur au lieu de destination.

Chapitre IV

Vehicules

Article 23

Conditions de transport

Les dispositions particulieres pour le transport des vćhicules, contenues dans les Conditions

gćnćrales de transport, dćterminent notamment les conditions d' admission au transport,

d”enregistrement, de chargement et de transport, de dćchargement et de livraison, ainsi que

les obligations du voyageur.

Nr 100 — 6411 —

§1

§2

§3

§4

Article 24

Bulletin de transport

Les obligations contractuelles relatives au transport de vćhicules doivent Etre constatćes

par un bulletin de transport remis au voyageur. Le bulletin de transport peut Etre intćgrć dans le titre de transport du voyageur.

Les dispositions particulieres pour le transport de vćhicules contenues dans les Conditions gćnćrales de transport dćterminent la forme et le contenu du bulletin de transport ainsi que la langue et les caracteres dans lesquels il doit ćtre imprimć et rempli.

L'article 7, § 5 s applique par analogie. Doivent au moins €tre inscrits sur le bulletin de transport : a) - le transporteur ou les transporteurs;

b) Findication que le transport est soumis, nonobstant toute clause contraire, aux

prósentes Regles uniformes; cela peut se faire par le sigle CIV;

c) toute autre indication nócessaire pour prouver les obligations contractuelles relatives aux transports des vćhicules et permettant au voyageur de faire valoir les

droits resultant du contrat de transport. Le voyageur doit s'assurer, a la róception du bulletin de transport, que celui-ci a ćtć ćmis selon ses indications.

Article 25 Droit applicable

Sous róserve des dispositions du prćsent Chapitre, les dispositions du Chapitre II] relatives au

transport des bagages s'appliquent aux vehicules.

Nr 100 — 6412 —

§1

Titre IV

Responsabilitć du transporteur

Chapitre I

Responsabilitć en cas de mort et de blessures de voyageurs

Article 26

Fondement de la responsabilitć

Le transporteur est responsable du dommage rćsultant de la mort, des blessures ou de toute autre atteinte a I'intćgritć physique ou psychique du voyageur causć par un accident en relation avec I'exploitation ferroviaire survenu pendant que le voyageur sćjourne dans les vćhicules ferroviaires, quil y entre ou qu'il en sort quelle que soit

PF infrastructure ferroviaire utilisće.

Le transporteur est dćchargć de cette responsabilite :

a) si laccident a ćtć causć par des circonstances extćrieures A I'exploitation ferroviaire que le transporteur, en dćpit de la diligence requise d'apres les particularitćs de 'espece, ne pouvait pas ćviter et aux consćquences desquelles il ne pouvait pas

obvier;

b) dans la mesure ou I'accident est dl a une faute du voyageur;

c) si Iaccident est di au comportement dun tiers que le transporteur, en dćpit de la diligence requise d'aprćs les particułaritćs de l'espece, ne pouvait pas ćviter et aux consćquences duquel il ne pouvait pas obvier; une autre entreprise utilisant la meme infrastructure ferroviaire n'est pas considćrće comme un tiers; le droit de

recours n' est pas affectć.

Si accident est di au comportement d'un tiers et si, en dćpit de cela, le transporteur n'est pas entierement dćchargć de sa responsabilitć conformćment au § 2, lettre c), il rćpond pour le tout dans les limites des prósentes Regles uniformes et sans prejudice de

son recours ćventuel contre le tiers.

Nr 100 — 6413 —

§4 Les prósentes Regles uniformes n'affectent pas la responsabilitć qui peut incomber au

$

l

>

transporteur pour les cas non próvus au § 1.

Lorsqu'un transport faisant l'objet d'un contrat de transport unique est effectuć par des transporteurs subsćquents, est responsable, en cas de mort et de blessures de voyageurs, le transporteur A qui incombait, selon le contrat de transport, la prestation de service de transport au cours de laquelle I'accident s'est produit. Lorsque cette prestation n'a pas ćtć rćalisće par le transporteur, mais par un transporteur substituć, les deux transporteurs sont responsables solidairement, conformóment aux prćsentes Regles uniformes.

Article 27

Dommages-intćrćts en cas de mort En cas de mort du voyageur, les dommages-intćrEts comprennent :

a) les frais nćcessaires consćcutifs au dćces, notamment ceux du transport du corps

et des obsćques;

b) si la mort n'est pas survenue immćdiatement, les dommages-intćrćts prćvus a I'article 28.

Si, par la mort du voyageur, des personnes envers lesquelles il avait ou aurait eu a 'avenir une obligation alimentaire, en vertu de la loi, sont privćes de leur soutien, il y a ćgalement lieu de les indemniser de cette perte. L'action en dommages-intćrćts des personnes dont le voyageur assumait I'entretien sans y €tre tenu par la loi reste soumise au

droit national.

Article 28

Dommages-intćrćts en cas de blessures

En cas de blessures ou de toute autre atteinte a I'intćgritć physique ou psychique du voyageur,

les dommages-intćrćts comprennent :

a) les frais nócessaires, notamment ceux de traitement et de transport;

Nr 100 — 6414 —

b) la reparation du prejudice causć, soit par I'incapacitć de travail totale ou partielle, soit

par Iaccroissement des besoins.

Article 29

Rćparation d'autres prćjudices corporels

Le droit national dćtermine si, et dans quelle mesure, le transporteur doit verser des dommages-intćrEts pour des prójudices corporels autres que ceux próvus aux articles 27 et 28.

§1

g1

2

Article 30

Forme et montant des dommages-intćrets en cas de mort et de blessures

Les dommages-intćrets prevus a | article 27, § 2 eta Farticle 28, lettre b) doivent ćtre alloućs sous forme de capital. Toutefois, si le droit national permet |'allocation d'une rente, ils sont alloućs sous cette forme lorsque le voyageur lćsć ou les ayants droit visćs

a Varticle 27, § 2, le demandent.

Le montant des dommages-intćrets A allouer en vertu du § 1 est dćterminć selon le droit national. Toutefois, pour I'application des prćsentes Regles uniformes, il est fixć une limite maximale de 175 000 unitćs de compte en capital ou en rente annuelle correspondant 4 ce capital, pour chaque voyageur, dans le cas ou le droit national prćvoit une

limite maximale d'un montant infórieur.

Article 31

Autres moyens de transport

Sous rćserve du § 2, les dispositions relatives a la responsabilitć en cas de mort et de blessures de voyageurs ne s appliquent pas aux dommages survenus pendant le transport qui, conformóment au contrat de transport, n'ćtait pas un transport ferroviaire.

Toutefois, lorsque les vćhicules ferroviaires sont transportćs par ferry-boat, les dispositions relatives A la responsabilitć en cas de mort et de blessures de voyageurs s'appliquent aux dommages visćs a article 26, $ I et a "article 33, § 1, causćs par un accident en relation avec I'exploitation ferroviaire survenu pendant que le voyageur sćjourne dans ledit vćhicule, qu'il y entre ou qu'il en sorte.

Nr 100 — 6415 — Poz. 674

§3 Lorsque, par suite de circonstances exceptionnelles, I'exploitation ferroviaire est provisoirement interrompue et que les voyageurs sont transportćs par un autre moyen de

transport, le transporteur est responsable en vertu des prćsentes Regles uniformes.

Chapitre II

Responsabilitć en cas d' inobservation de I'horaire

Article 32

Responsabilitć en cas de suppression, retard ou correspondance manquee

§1 Le transporteur est responsable envers le voyageur du dommage rćsultant du fait qu'en raison de la suppression, du retard ou du manquement d'une correspondance, le voyage ne peut se poursuivre le meme jour, ou que sa poursuite n'est pas raisonnablement exigible le mćme jour 4 cause des circonstances donnćes. Les dommages-intćrćts comprennent les frais raisonnables d'hebergement ainsi que les frais raisonnables occasionnćs par | avertissement des personnes attendant le voyageur.

§2 _ Le transporteur est dóchargć de cette responsabilitć, lorsque la suppression, le retard ou

le manquement d'une correspondance sont imputables a |'une des causes suivantes :

a) des circonstances extćrieures a I'exploitation ferroviaire que le transporteur. en dćpit de la diligence requise d'apres les particularitćs de I'espece, ne pouvait pas

ćviter et aux consćquences desquelles il ne pouvait pas obvier, b) une faute du voyageur ou

c) le comportement d'un tiers que le transporteur, en dćpit de la diligence requise d'apres les particularitćs de l*espece, ne pouvait pas ćviter et aux consćquences duquel il ne pouvait pas obvier; une autre entreprise utilisant la meme infrastructure ferroviaire n'est pas considćrće comme un tiers; le droit de recours n'est pas

affecte.

§3 Le droit national determine, si et dans quelle mesure, le transporteur doit verser des dommages-intćrEts pour des prójudices autres que ceux próvus au $ |. Cette disposition

ne porte pas atteinte a I article 44.

Nr 100 — 6417 —

Article 35

Exonćration de responsabilitć

Le transporteur n'est pas responsable, a I'ćgard du voyageur, du dommage rćsultant du fait

que le voyageur ne se conforme pas aux prescriptions des douanes ou d'autres autoritćs administratives.

§1

§2

§3

Section 2

Bagages

Article 36

Fondement de la responsabilitć

Le transporteur est responsable du dommage rćsultant de la perte totale ou partielle et de I'avarie des bagages survenues 4 partir de la prise en charge par le transporteur jusqu'a la livraison ainsi que du retard a la livraison.

Le transporteur est dćchargć de cette responsabilitć dans la mesure ou la perte, I'avarie ou le retard A la livraison a eu pour cause une faute du voyageur, un ordre de celui-ci ne rćsultant pas d'une faute du transporteur, un vice propre des bagages ou des circonstances que le transporteur ne pouvait pas ćviter et aux consćquences desquelles il ne

pouvait pas obvier.

Le transporteur est dćchargć de cette responsabilitć dans la mesure ou la perte ou I'avarie rósulte des risques particuliers inhćrents A un ou plusieurs des faits ci-apres : a) absence ou dćfectuositć de l'emballage; b) nature spćciale des bagages;

c) expćdition comme bagages d'objets exclus du transport.

Nr 100 — 6418 —

§1

§2

Article 37

Charge de la preuve

La preuve que la perte, I'avarie ou le retard a la livraison, a eu pour cause un des faits

próvus a I'article 36, § 2, incombe au transporteur.

Lorsque le transporteur ćtablit que la perte ou I'avarie a pu rćsulter, ćtant donnć les circonstances de fait, d'un ou de plusieurs des risques particuliers prćvus 4a I'article 36, §3,ily a prćsomption quelle en rćsulte. L'ayant droit conserve toutefois le droit de

prouver que le dommage n'a pas eu pour cause, totalement ou partiellement, I'un de ces

risques.

Article 38

Transporteurs subsćquents

Lorsqu'un transport faisant I'objet d'un contrat de transport unique est effectuć par plusieurs

transporteurs subsćquents, chaque transporteur, prenant en charge les bagages avec le bulletin

de bagages ou le vćhicule avec le bulletin de transport, participe, quant a I'acheminement des

bagages ou au transport des vćhicules, au contrat de transport conformćment aux stipulations

du bulletin de bagages ou du bulletin de transport et assume les obligations qui en dćcoulent.

Dans ce cas, chaque transporteur rópond de I'exćcution du transport sur le parcours total

jusqu'a la livraison.

g1

Article 39

Transporteur substituć

Lorsque le transporteur a confić, en tout ou en partie, I'exćcution du transport a un transporteur substituć, que ce soit ou non dans I'exercice d'une faculte qui lui est reconnue dans le contrat de transport, le transporteur n'en demeure pas moins responsable de la totalitć du transport.

Toutes les dispositions des prósentes Regles uniformes rćgissant la responsabilitć du transporteur s'appliquent ćgalement 4 la responsabilitć du transporteur substituć pour le transport effectuć par ses soins. Les articles 48 et 52 s appliquent lorsqu une action est intentće contre les agents et toutes autres personnes au service desquelles le

transporteur substituć recourt pour I'exćcution du transport.

Nr 100 — 6419 —

41M LI

§4

§5

§6

§1

82

§3

Toute convention particuliere par laquelle le transporteur assume des obligations qui ne lui incombent pas en vertu des presentes Regles uniformes, ou renonce 4 des droits qui lui sont confćrćs par ces Regles uniformes, est sans effet a I ćgard du transporteur substituć qui ne l'a pas acceptće expressćment et par ćcrit. Que le transporteur substituć ait ou non acceptć cette convention, le transporteur reste nćeanmoins lić par les obligations ou les renonciations qui rćsultent de ladite convention particuliere.

Lorsque et pour autant que le transporteur et le transporteur substituć sont responsables,

leur responsabilitć est solidaire.

Le montant total de I indemnitć dń par le transporteur, le transporteur substituć ainsi que leurs agents et les autres personnes au service desquelles ils recourent pour |'exćcution du transport, n'excede pas les limites próvues aux prósentes Regles uniformes.

Le prósent article ne porte pas atteinte aux droits de recours pouvant exister entre le

transporteur et le transporteur substituć.

Article 40

Prćsomption de perte

L'ayant droit peut, sans avoir 4 fournir d'autres preuves, considćrer un colis comme perdu quand il n'a pas ćtć livrć ou tenu 4 sa disposition dans les quatorze jours qui suivent la demande de livraison presentće conformóment a I'article 22, § 3.

Si un colis reputć perdu est retrouvć au cours de I'annće qui suit la demande de livraison, le transporteur doit aviser I'ayant droit, lorsque son adresse est connue ou peut €tre

dćcouverte.

Dans les trente jours qui suivent la róception de I'avis visć au § 2. I'ayant droit peut exiger que le colis lui soit livrć. Dans ce cas, il doit payer les frais affćrents au transport du colis depuis le lieu d'expćdition jusqu'a celui ou a lieu la lvraison et restituer Iindemnitć recue, dćduction faite, le cas ćchćant, des frais qui auraient ćtć compris dans cette indemnitć. Nóanmoins, il conserve ses droits 4 indemnitć pour retard a la livraison prevus a I'article 43.

Nr 100 — 6420 —

§4

§2

§ 1

Si le colis retrouvć n'a pas ćtć rćclamć dans le dćlai próvu au § 3 ou si le colis est retrouvć plus d'un an apres la demande de livraison, le transporteur en dispose conformóment aux lois et prescriptions en vigueur au lieu ol se trouve le colis.

Article 41

Indemnitć en cas de perte

En cas de perte totale ou partielle des bagages, le transporteur doit payer, 4 I'exclusion

de tous autres dommages-intćrets :

a) si le montant du dommage est prouvć, une indemnitć ćgale a ce montant sans qu'elle excede toutefois 80 unitćs de compte par kilogramme manquant de masse

brute ou I 200 unitćs de compte par colis;

b) si le montant du dommage n'est pas prouvć, une indemnitć forfaitaire de 20 unitćs de compte par kilogramme manquant de masse brute ou de 300 unites de compte

par colis.

Le mode d'indemnisation, par kilogramme manquant ou par colis, est dćterminć dans

les Conditions gónćrales de transport. Le transporteur doit restituer, en outre, le prix pour le transport des bagages et les autres sommes dćboursćes en relation avec le transport du colis perdu ainsi que les droits

de douane et les droits d' accise dćja acquittćs.

Article 42

Indemnitć en cas d'avarie

En cas d'avarie des bagages, le transporteur doit payer, a IFexclusion de tous autres

dommages-intćrEts, une indemnitć ćquivalente A la dćprćciation des bagages.

L'indemnitć n'excede pas :

a) si la totalitć des bagages est dćprćciće par I'avarie, le montant qu'elle aurait atteint

en cas de perte totale;

Nr 100 — 6421 —

§ 1

§2

§4

b) si une partie seulement des bagages est dćpróciće par I'avarie, le montant qu'elle

aurait atteint en cas de perte de la partie dćprćciće.

Article 43

Indemnitć en cas de retard a la livraison

En cas de retard a la livraison des bagages, le transporteur doit payer, par pćriode indivisible de vingt-quatre heures 4 compter de la demande de livraison, mais avec un

maximum de quatorze jours :

a) si I'ayant droit prouve quun dommage, y compris une avarie, en est rósultć, une indemnitć ćgale au montant du dommage jusqu'a un maximum de 0,80 unitć de compte par kilogramme de masse brute des bagages ou de 14 unitćs de compte

par colis, livrćs en retard;

b) si I'ayant droit ne prouve pas quun dommage en est rćsultć, une indemnitć forfaltaire de 0,14 unitć de compte par kilogramme de masse brute des bagages ou de

2,80 unitćs de compte par colis, livrćs en retard.

Le mode d'indemnisation, par kilogramme ou par colis, est dćterminć dans les Conditions gćnćrales de transport.

En cas de perte totale des bagages, I'indemnitć prćvue au $ | ne se cumule pas avec

celle prevue a article 41.

En cas de perte partielle des bagages, |indemnitć próvue au $ | est payće pour la partie

non perdue.

En cas d'avarie des bagages ne rćsultant pas du retard a la livraison, Iindemnitć prćvue

au $ | se cumule, s'il y a lieu, avec celle prevue a I'article 42. En aucun cas, le cumul de l'indemnitć próvue au § 1 avec celles próvues aux articles 41 et 42 ne donne lieu au paiement d'une indemnitć excćdant celle qui serait due en cas de

perte totale des bagages.

Section 3

Nr 100 — 6422 —

§1

Vćhicules

Article 44

Indemnitć en cas de retard

En cas de retard dans le chargement pour une cause imputable au transporteur ou de retard a la livraison dun vchicule, le transporteur doit payer, lorsque I'ayant droit prouve qu'un dommage en est rćsultć, une indemnitć dont le montant n'excćde pas le

prix du transport.

Si Iayant droit renonce au contrat de transport, en cas de retard dans le chargement pour une cause imputable au transporteur, le prix du transport est remboursć a I'ayant droit. En outre, celui-ci peut róclamer, lorsqu'il prouve qu'un dommage est rćsultć de ce

retard, une indemnitć dont le montant n'excede pas le prix du transport.

Article 45

Indemnitć en cas de perte

En cas de perte totale ou partielle d'un vćhicule, I'indemnitć 4 payer a Iayant droit pour le

dommage prouvć est calculće d'apres la vałeur usuelle du vehicule. Elle n'excede pas

8 000 unitós de compte. Une remorque avec ou sans chargement est considćrće comme un

vćhicule indćpendant.

51

Article 46

Responsabilitć en ce qui concerne d'autres objets Pp

En ce qui concerne les objets laissćs dans le vćhicule ou se trouvant dans des coffres (p.ex. coffres A bagages ou a skis), solidement arrimćs au vćhicule, le transporteur n'est responsable que du dommage causć par sa faute. L'indemnitć totale a payer

n'excćde pas 1 400 unitćs de compte.

En ce qui concerne les objets arrimćs A I'extćrieur du vehicule y compris les coffres vises au $ I, le transporteur n'est responsable que s'il est prouve que le dommage rćsulte d'un acte ou d'une omission que le transporteur a commis, soit avec | intention de provoquer un tel dommage, soit tćmćrairement et avec conscience qu'un tel dommage

en rćsultera probablement.

Nr 100 — 6423 —

Sous rćserve des dispositions de la presente Section. les dispositions de la Section 2 relatives

Article 47 Droit applicable

a la responsabilitć pour les bagages s appliquent aux vćhicules.

Chapitre IV

Dispositions communes

Article 48

Dóchćance du droit d'invoquer les limites de responsabilitć

Les limites de responsabilitć próvues aux prósentes Regles uniformes ainsi que les dispositions du droit national qui limitent les indemnitćs a un montant dćterminć, ne s'appliquent

pas, S'il est prouvć que le dommage rćsulte d'un acte ou d'une omission que le transporteur a

commis. soit avec l'intention de provoquer un tel dommage, soit tćmćrairement et avec conse)

cience qu'un tel dommage en rćsultera probablement.

§1

Article 49

Conversion et intćrets

Lorsque le calcul de Iindemnitć implique la conversion des sommes exprimees en unitćs monćtaires ćtrangćres, celle-ci est faite d'apres le cours aux jour et lieu du paiement

de Iindemnitć.

L'ayant droit peut demander des intćrćts de I'indemnite, calcules a raison de cinq pour cent I'an, a partir du jour de la rćclamation próvue 4 I'article 55 ou, s'il n'y a pas eu de

rćclamation, du jour de la demande en justice.

Toutefois, pour les indemnitćs dues en vertu des articles 27 et 28, les intćrćts ne courent que du jour od les faits qui ont servi A la determination du montant de I'indemnitć se sont produits, si ce jour est postćrieur A celui de la rćclamation ou de la demande en

justice.

Nr 100 — 6424 — Poz. 674

§4 En ce qui concerne les bagages, les intćrEts ne sont dus que si lindemnite excede

16 unitćs de compte par bulletin de bagages.

§5 En ce qui concerne les bagages, si I'ayant droit ne remet pas au transporteur, dans un dćlai convenable qui lui est fixć, les pieces justificatives nćcessaires pour la liquidation definitive de la rćclamation, les intćrćts ne courent pas entre I'expiration du dólai fixć et

la remise effective de ces pieces.

Article 50

Responsabilitć en cas d'accident nuclćaire

Le transporteur est dćchargć de la responsabilitć qui lui incombe en vertu des prósentes Regles uniformes lorsque le dommage a ćtć causć par un accident nuclćaire et qu'en application des lois et prescriptions d'un Etat rćglant la responsabilitć dans le domaine de I'ćnergie nuclćaire, I'exploitant d'une installation nuclćaire ou une autre personne qui lui est substituće est

responsable de ce dommage.

Article 51

Personnes dont rćpond le transporteur

Le transporteur est responsable de ses agents et des autres personnes au service desquelles il recourt pour l'exćcution du transport lorsque ces agents ou ces autres personnes agissent dans I'exercice de leurs fonctions. Les gestionnaires de l'infrastructure ferroviaire sur laquelle est effectuć le transport sont considćrćs comme des personnes au service desquelles le transporteur recourt pour I'exćcution du transport.

Article 52

Autres actions

§1 Dans tous les cas ol les prósentes Regles uniformes s'appliquent, toute action en responsabilitć, a quelque titre que ce soit, ne peut ćtre exercće contre le transporteur que

dans les conditions et limitations de ces Regles uniformes.

§2 Il en est de meme pour toute action exercće contre les agents et les autres personnes

dont le transporteur rćpond en vertu de I'article 51.

Nr 100 — 6425 — Poz. 674

Titre V

Responsabilitć du voyageur

Article 53

Principes particuliers de responsabilitć Le voyageur est responsable envers le transporteur pour tout dommage : a) rćsultant du non respect de ses obligations en vertu

l. desarticles 10, 14 et 20,

2. des dispositions particulieres pour le transport des vćhicules, contenues dans les Conditions gćnćrales de transport, ou

3. du Reglement concernant le transport international ferroviaire des marchandises dangereuses (RID),

ou

b) - causć par les objets ou les animaux qu'il prend avec lui,

4 moins qu'il ne prouve que le dommage a ćtć causć par des circonstances qu il ne pouvait pas ćviter et aux consćquences desquelles il ne pouvait pas obvier. en dópit du fait qu'il a fait preuve de la diligence exigóe d'un voyageur consciencieux. Cette disposition n'affecte pas la

responsabilitć qui peut incomber au transporteur en vertu des articles 26 et 33, § 1.

Titre VI

Exercice des droits

Article 54

Constatation de perte partielle ou d'avarie

§1 Lorsqu'une perte partielle ou une avarie d'un objet transportć sous la garde du transporteur (bagages, vEhicules) est dćcouverte ou prósumće par le transporteur ou que l'ayant droit en allegue I'existence, le transporteur doit dresser sans dćlai et, si possible, en prćsence de I'ayant droit, un procćs-verbal constatant, suivant la nature du dommąage, |'ćtat

Nr 100 — 6426 —

§2

§ 1

§2

§3

51

de Iobjet, et, autant que possible, I'importance du dommage, sa cause et le moment ou

il s'est produit. Une copie du proces-verbal de constatation doit Etre remise gratuitement a I'avant droit.

Lorsque I'ayant droit n'accepte pas les constatations du proces-verbal. il peut demander que l'ćtat des bagages ou du vćhicule ainsi que la cause et le montant du dommage soient constatćs par un expert nommć par les parties au contrat de transport ou par voie judiciaire. La procedure est soumise aux lois et prescriptions de I'Etat ou la constatation a lieu.

Article 55

Róćclamations

Les rćclamations relatives a la responsabilitć du transporteur en cas de mort et de blessures de voyageurs doivent ćtre adressćes par ćcrit au transporteur contre qui I'action judiciaire peut ćtre exercće. Dans le cas d'un transport faisant I'objet d'un contrat unique et effectuć par des transporteurs subsćquents, les rćclamations peuvent ćgalement €tre adressćes au premier ou au dernier transporteur ainsi qu'au transporteur ayant dans I'Etat de domicile ou de rćsidence habituelle du voyageur son siege principal ou la succursale ou I ćtablissement qui a conclu le coritrat de transport.

Les autres rćclamations relatives au contrat de transport doivent Etre adressćes par ćcrit

au transporteur dćsignć a I'article 56, $§ 2 et 3.

Les pićces que I'ayant droit juge utile de joindre a la rćclamation doivent €tre presentćes soit en originaux, soit en copies, le cas ćchćant, diment certifićes conformes si le transporteur le demande. Lors du reglement de la rćclamation, le transporteur peut exiger la restitution du titre de transport, du bulletin de bagages et du bulletin de transport.

Article 56

Transporteurs qui peuvent Etre actionnćs

L'action judiciaire fondće sur la responsabilitć du transporteur en cas de mort et de blessures de voyageurs ne peut ćtre exercće que contre un transporteur responsable au

sens de l'article 26, § 5.

Nr 100 — 6427 —

§2 Sous rćserve du § 4, les autres actions judiciaires des voyageurs fondćes sur le contrat

§4

§6

§ 7

§1

de transport peuvent Etre exercćes uniquement contre le premier ou le dernier transporteur ou contre celui qui exćcutait la partie du transport au cours de laquelle s'est produit le fait gćnćrateur de l'action.

Lorsque, dans le cas de transports exćcutćs par des transporteurs subsćquents, le transporteur devant livrer le bagage ou le vćhicule est inscrit avec son consentement sur le bulletin de bagages ou sur le bulletin de transport. celui-ci peut ćtre actionnć

conformćment au § 2, mćme s'il n'a pas regu le bagage ou le vćhicule.

L'action judiciaire en restitution d'une somme payće en vertu du contrat de transport peut ćtre exercće contre le transporteur qui a pergu cette somme ou contre celui au profit duquel elle a ćtć percue.

L'action judiciaire peut 6tre exercće contre un transporteur autre que ceux visćs aux $§ 2 et 4, lorsqu'elle est prósentće comme demande reconventionnelle ou comme exception dans I'instance relative a une demande principale fondće sur le mćme contrat

de transport.

Dans la mesure od les prósentes Regles uniformes s'appliquent au transporteur substituć, celui-ci peut ćgalement Etre actionnć.

Si le demandeur a le choix entre plusieurs transporteurs, son droit d'option s'eteint des que I'action judiciaire est intentće contre I'un d'eux; cela vaut ćgalement si le demandeur a le choix entre un ou plusieurs transporteurs et un transporteur substituć.

Article 57 For

Les actions judiciaires fondćes sur les prósentes Regles uniformes peuvent €tre intentćes devant les juridictions des Etats membres dćsignćes d'un commun accord par les parties ou devant la juridiction de Etat membre sur le territoire duquel le dćfendeur a son domicile ou sa rćsidence habituelle, son siege principal ou la succursale ou etablissement qui a conclu le contrat de transport. D'autres juridictions ne peuvent

Etre saisies.

Nr 100 — 6428 —

§2

§1

M7 NN

§1

Lorsqu une action fondće sur les prósentes Regles uniformes est en instance devant une juridiction compćtente aux termes du $ l, ou lorsque dans un tel litige un jugement a ćtć prononcć par une telle juridiction, il ne peut €tre intentć aucune nouvelle action pour la móme cause entre les mómes parties A moins que la dćcision de la juridiction devant laquelle la premiere action a ćtć intentće ne soit pas susceptible d'ćtre exćcutće

dans I Etat ou la nouvelle action est intentće.

Article 58

Extinction de l'action en cas de mort et de blessures

Toute action de l'ayant droit fondće sur la responsabilitć du transporteur en cas de mort ou de blessures de voyageurs est ćteinte S'il ne signale pas I'accident survenu au voyageur, dans les douze mois 4 compter de la connaissance du dommage, 4 I'un des transporteurs auxquels une rćclamation peut Etre prćsentće selon I'article 55, § 1. Lorsque I'ayant droit signale verbalement I'accident au transporteur, celui-ci doit lui dćlivrer une

attestation de cet avis verbal. Toutefois, I'action n'est pas ćteinte si :

a) dans le dćlai próvu au $ I, I'ayant droit a prósentć une rćclamation aupres de I'un

des transporteurs dćsignćs a I'article 55, $ I;

b) dans le dćlai próvu au $ I, le transporteur responsable a eu connaissance, par une

autre voie, de I' accident survenu au voyageur;

c) laccident n'a pas €tć signalć ou a ćtć signalć tardivement, a la suite de circonstances qui ne sont pas imputables A I'ayant droit; d) Iayant droit prouve que I'accident a eu pour cause une faute du transporteur.

Article 59

Extinction de I'action nće du transport des bagages

L'acceptation des bagages par I'ayant droit ćteint toute action contre le transporteur,

nóe du contrat de transport, en cas de perte partielle, d'avarie ou de retard A la livraison.

Nr 100 — 6429 — Poz. 674

§2 Toutefois, I'action n'est pas ćteinte : a) en cas de perte partielle ou d'avarie, si

I. la perte ou I'avarie a ćtć constatće conformćment a I'article 54 avant la róception des bagages par I'ayant droit;

NW

la constatation qui aurait dń Etre faite conformćment a Iarticle 54 n'a ćtć

omise que par la faute du transporteur;

b) en cas de dommage non apparent dont I'existence est constatće apres | acceptation

des bagages par l'ayant droit, si celui-ci

l. demande la constatation conformćment a I'article 54 immćdiatement apres la dćcouverte du dommage et au plus tard dans les trois jours qui suivent la reception des bagages, et

2. prouve, en outre, que le dommage s'est produit entre la prise en charge par le

transporteur et la livraison;

c) en cas de retard 4 la livraison, si I'ayant droit a, dans les vingt et un jours, fait valoir ses droits aupres de I'un des transporteurs dćsignćs a I'article 56, § 3: d) si l'ayant droit prouve que le dommage a pour cause une faute du transporteur.

Article 60

Prescription

§1 Les actions en dommages-intćrćts fondćes sur la responsabilitć du transporteur en cas

de mort et de blessures de voyageurs sont prescrites : a) — pour le voyageur, par trois ans 4 compter du lendemain de I'accident; b) pour les autres ayants droit, par trois ans 4 compter du lendemain du decćs du

voyageur, sans que ce dćlai puisse toutefois dćpasser cinq ans 4 compter du lendemain de I'accident.

Nr 100 — 6430 —

§ 2

§4

86

Les autres actions nćes du contrat de transport sont prescrites par un an. Toutefois, la prescription est de deux ans s'il s'agit d'une action en raison d'un dommage rćsultant d'un acte ou d'une omission commis soit avec I'intention de provoquer un tel dommage.

soit tómerairement et avec conscience qu'un tel dommage en rćsultera probablement. La prescription próvue au § 2 court pour I'action :

a) en indemnitć pour perte totale : du quatorzićme jour qui suit I'expiration du dćlai

prevu a l'article 22, § 3;

b) en indemnitć pour perte partielle, avarie ou retard A la livraison : du jour ou la

livraison a eu lieu;

c) dans tous les autres cas concernant le transport des voyageurs : du jour de I'expiration de la validitć du titre de transport.

Le jour indiquć comme point de dćpart de la prescription n'est jamais compris dans le

dćlal.

En cas de reclamation ćcrite conformćment A Iarticle 55 avec les pieces justificatives nćcessaires, la prescription est suspendue jusqu'au jour ol le transporteur rejette la reclamation par ćcrit et restitue les pieces qui y sont jointes. En cas d'acceptation partielle de la róclamation, la prescription reprend son cours pour la partie de la rćclamation qui reste litigieuse. La preuve de la rćception de la rćclamation ou de la róponse et celle de la restitution des pieces sont A la charge de la partie qui invoque ce fait. Les rćclamations ultćrieures ayant le meme objet ne suspendent pas la prescription.

L'action prescrite ne peut plus 6tre exercće, mćme Sous forme d'une demande reconventionnelle ou d'une exception.

Par ailleurs, la suspension et Vinterruption de la prescription sont reglćes par le droit

national.

Nr 100 — 6431 —

§1

§1

Titre VII

Rapports des transporteurs entre eux

Article 61

Partage du prix de transport

Tout transporteur doit payer aux transporteurs intćressćs la part qui leur revient sur un prix de transport qu'il a encaissć ou qu'il aurait dń encaisser. Les modalitćs de paiement

sont fixćes par convention entre les transporteurs.

L'article 6, § 3, Farticle 16, § 3 et I'article 25 s'appliquent ćgalement aux relations entre les transporteurs subsćquents.

Article 62

Droit de recours

Le transporteur qui a payć une indemnitć en vertu des prósentes Regles uniformes, a un droit de recours contre les transporteurs ayant participć au transport conformóćment aux

dispositions sutvantes : a) le transporteur qui a causć le dommage en est seul responsable;

b) lorsque le dommage a ćtć causć par plusieurs transporteurs, chacun d'eux rćpond du dommage qu'il a causć; si la distinction est impossible, I'indemnitć est rćpartie

entre eux conformóment a la lettre c);

c) s'il ne peut Etre prouvć lequel des transporteurs a causć le dommage, I'indemnitć est rćpartie entre tous les transporteurs ayant participć au transport, a I'exception de ceux qui prouvent que le dommage n'a pas ćtć causć par eux; la rćpartition est faite proportionnellement a la part du prix de transport qui revient A chacun des

transporteurs.

§2 Dans le cas d'insolvabilitć de I'un de ces transporteurs, la part lui incombant et non

payće par lui est rćpartie entre tous les autres transporteurs ayant participć au transport,

proportionnellement A la part du prix de transport qui revient 4 chacun d'eux.

Nr 100 — 6432 —

Article 63

Procćdure de recours

UM —

Le bien-fondć du paiement effectuć par le transporteur exergant un recours en vertu de I'article 62 ne peut €tre contestć par le transporteur contre lequel le recours est exercć, lorsque I'indemnitć a ćtć fixće judiciairement et que ce dernier transporteur, diment assignć, a ćtć mis A meme d'intervenir au procćs. Le juge, saisi de l'action principale, fixe

les dćlais impartis pour la signification de I'assignation et pour I'intervention.

§2 Le transporteur qui exerce son recours doit former sa demande dans une seule et mćme instance contre tous les transporteurs avec lesquels il n'a pas transigć, sous peine de

perdre son recours contre ceux qu'il n'aurait pas assignćs. §3 Le juge doit statuer par un seul et mćme jugement sur tous les recours dont il est saisi. §4 Le transporteur qui dćsire faire valoir son droit de recours peut saisir les juridictions de

I”Etat sur le territoire duquel un des transporteurs participant au transport a son siege

principal ou la succursale ou I'ćtablissement qui a conclu le contrat de transport.

UN wn

Lorsque I'action doit €tre intentće contre plusieurs transporteurs, le transporteur qui exerce le droit de recours peut choisir entre les juridictions compćtentes selon le § 4,

celle devant laquelle il introduira son recours.

§6 Des recours ne peuvent pas ćtre introduits dans I' instance relative A la demande en indemnitć exercće par | ayant droit au contrat de transport.

Article 64

Accords au sujet des recours

Les transporteurs sont libres de convenir entre eux de dispositions dćrogeant aux articles 61

et 62.

Nr 100 — 6433 —

§1

§2

§3

§4

Regles uniformes concernant le contrat de transport international ferroviaire des marchandises

(CIM - Appendice B a la Convention)

Titre premier

Gćnćralitćs

Article premier

Champ d'application

Les prćsentes Regles uniformes s'appliquent 4 tout contrat de transport ferroviaire de marchandises a titre onćreux, lorsque le lieu de la prise en charge de la marchandise et le lieu prćvu pour la livraison sont situćs dans deux Etats membres diffćrents. Il en est

ainsi quels que soient le siege et la nationalitć des parties au contrat de transport.

Les prćsentes Regles uniformes s'appliquent ćgalement aux contrats de transport ferroviaire de marchandises a titre onćreux, lorsque le lieu de la prise en charge de la marchandise et le lieu prevu pour la livraison sont situćs dans deux Etats differents dont [”'un au moins est un Etat membre et lorsque les parties au contrat conviennent que le

contrat est soumis A ces Regles uniformes.

Lorsqu un transport international faisant |'objet d'un contrat unique inclut, en complćment au transport transfrontalier ferroviaire, un transport par route ou par vole de navigation intćrieure en trafic intćrieur d'un Etat membre, les prósentes Regles uniformes

s appliquent.

Lorsqu un transport international faisant Iobjet d'un contrat unique inclut, en complement au transport ferroviaire, un transport maritime ou un transport transfrontalier par voie de navigation intćrieure, les prósentes Regles uniformes s appliquent si le transport maritime ou le transport par voie de navigation intćrieure est effectuć sur des lignes inscrites sur la liste des lignes próvue a I'article 24, $ I de Ja Convention.

Nr 100 — 6434 —

§5

§6

§ 7

Les prćsentes Regles uniformes ne s appliquent pas aux transports effectućs entre gares situćes sur le territoire d'Etats limitrophes, lorsque I infrastructure de ces gares est gćrće par un ou plusieurs gestionnaires d infrastructure relevant d'un seul et meme de ces

Etats.

Chaque Etat, Partie a une convention concernant le transport international ferroviaire direct de marchandises et de nature comparable aux prósentes Regles uniformes, peut, lorsqu'il adresse une demande d' adhćsion 4 la Convention, dćclarer qu'il n'appliquera ces Regles uniformes qu'aux transports effectućs sur une partie de |'infrastructure ferroviaire situće sur son territoire. Cette partie de | infrastructure ferroviaire doit Etre dćfinie precisćment et Etre reliće a I" infrastructure ferroviaire d'un Etat membre. Lorsqu'un Etat a fait la dćclaration susvisće, ces Regles uniformes ne s'appliquent qu'a la

condition :

a) que le lieu de la prise en charge de la marchandise ou le lieu pour la livraison ainsi que Titinćraire próvus dans le contrat de transport Soient situćs Sur

| infrastructure dćsignće ou

b) que |infrastructure dćsignće relie I'infrastructure de deux Etats membres et quelle a śtć próvue dans le contrat de transport comme itinćraire pour un transport de transit.

L'Etat qui a fait une dćclaration conformćment au § 6, peut y renoncer a tout moment en informant le dópositaire. Cette renonciation prend effet un mois apres la date a laquelle le dćpositaire en avise les Etats membres. La dćclaration devient sans effet. lorsque la convention visće au § 6, premićre phrase, cesse d'Etre en vigueur pour cet Etat.

Article 2

Prescriptions de droit public

Les transports auxquels s'appliquent les prósentes Regles uniformes restent soumis aux prescriptions de droit public, notamment aux prescriptions relatives au transport des marchandises dangereuses ainsi qu' aux prescriptions du droit douanier et a celles relatives 4 la protection des animaux.

Nr 100 — 6435 — Poz. 674

Article 3

Definitions

Aux fins des prćsentes Regles uniformes, le terme :

a) "transporteur" dćsigne le transporteur contractuel, avec lequel I'expćditeur a conclu le contrat de transport en vertu de ces Regles uniformes, ou un transporteur subsćquent.

qui est responsable sur la base de ce contrat:;

b) "transporteur substituć” dćsigne un transporteur, qui n'a pas conclu le contrat de transport avec I'expćditeur, mais 4 qui le transporteur visć a la lettre a) a confić, en tout ou

en partie, |'exćcution du transport ferroviaire;

c) "Conditions gćnćrales de transport” dćsigne les conditions du transporteur sous forme de conditions gónćrales ou de tarifs lćgalement en vigueur dans chaque Etat membre et qui sont devenues, par la conclusion du contrat de transport, partie integrante de celuici;

d) "unitć de transport intermodal" dćsigne les conteneurs, caisses mobiles, semi-remorques

ou autres unitós de chargement similaires utilisćes en transport intermodal.

Article 4

Dćrogations

§1 Les Etats membres peuvent conclure des accords qui próvoient des dćrogations aux presentes Regles uniformes pour les transports effectućs exclusivement entre deux gares situćes de part et d'autre de la frontiere, lorsqu'il n*y a pas d'autre gare entre elles.

UM o

Pour les transports effectućs entre deux Etats membres, transitant par un Etat non membre, les Etats concernćs peuvent conclure des accords qui dćrogent aux presentes Regles uniformes.

§3 Les accords visćs aux $$ | et 2 de mćme que leur mise en vigueur sont communiqućs a I” Organisation intergouvernementale pour les transports internationaux ferroviaires. Le Secrćtaire gćnćral de | Organisation en informe les Etats membres et les entreprises intćressćeS.

Nr 100 — 6436 —

Article 5

Droit contraignant

Sauf clause contraire dans les prćsentes Regles uniformes, est nulle et de nul effet toute stipulation qui, directement ou indirectement, dćrogerait A ces Regles uniformes. La nullitć de

telles stipulations n'entraine pas la nullitć des autres dispositions du contrat de transport. Nonobstant cela, un transporteur peut assumer une responsabilitć et des obligations plus lourdes

que celles qui sont prevues par les presentes Regles uniformes.

§1

§4

Titre II

Conclusion et exćcution du contrat de transport

Article 6

Contrat de transport

Par le contrat de transport, le transporteur s'engage a transporter la marchandise 4 titre

onćreux au lieu de destination et a I'y remettre au destinataire.

Le contrat de transport doit ćtre constatć par une lettre de voiture selon un modele uniforme. Toutefois, | absence, I irrćgularitć ou la perte de la lettre de voiture n'affectent

ni I'existence ni la validitć du contrat qui reste soumis aux prćsentes Regles uniformes.

La lettre de voiture est signće par I expćditeur et le transporteur. La signature peut ćtre

remplacće par un timbre, une indication de la machine comptable ou toute autre mode

approprić.

Le transporteur doit certifier sur le duplicata de la lettre de voiture de maniere appropriće la prise en charge de la marchandise et doit remettre le duplicata a I'expćditeur.

Nr 100 — 6437 —

§5

§6

§ 7

58

§9

§1

La lettre de voiture n'a pas la valeur d'un connaissement.

Une lettre de voiture doit €tre ćtablie pour chaque envoi. Sauf convention contraire entre l'expćditeur et le transporteur, une meme lettre de voiture ne peut concerner que

le chargement d'un seul wagon.

En cas d'un transport empruntant le territoire douanier de la Communautć europćenne ou le territoire, sur lequel est appliquće la procćdure de transit commun, chaque envoi

doit Etre accompagnć d'une lettre de voiture rćpondant aux exigences de |'article 7.

Les associations internationales des transporteurs ćtablissent les modeles uniformes de lettre de voiture en accord avec les associations internationales de la clientele et les organismes compćtents en matićre douanićre dans les Etats membres ainsi qu'avec toute organisation intergouvernementale d'intćgration ćconomique rćgionale ayant compćtence pour sa propre lćgislation douaniere.

La lettre de voiture, y compris son duplicata, peut ćtre ćtablie sous forme d'enregistrement ćlectronique des donnćes, qui peuvent Etre transformćes en signes d'ćcriture lisibles. Les procedćs employćs pour I'enregistrement et le traitement des donnćes doivent 6tre ćquivalents du point de vue fonctionnel, notamment en ce qui concerne la

force probante de la lettre de voiture reprćsentće par ces donnćes.

Article 7

Teneur de la lettre de voiture La lettre de voiture doit contenir les indications suivantes : a) lelieu et la date de son ćtablissement; b) lenometl'adresse de I'expćditeur; c) lenom et I'adresse du transporteur qui a conclu le contrat de transport:

d) le nom et I'adresse de celui auquel la marchandise est remise effectivement s'il

n'est pas le transporteur visć 4 la lettre c);

Nr 100 — 6438 —

e) U

h) k)

0) P)

le lieu et la date de la prise en charge de la marchandise;

le lieu de livraison;

le nom et l'adresse du destinataire;

la dćnomination de la nature de la marchandise et du mode d'emballage, et, pour les marchandises dangereuses, la dćnomination próvue par le Reglement concernant le transport international ferroviaire des marchandises dangereuses (RID);

le nombre de colis et les signes et numćros particuliers nócessaires a | identification des envois de detail;

le numóro du wagon, dans le cas de transport par wagons complets;

le numóro du vćhicule ferroviaire roulant sur ses propres roues, s'il est remis au

transport en tant que marchandise;

en outre, dans le cas d'unitćs de transport intermodal, la catćgorie, le numćro ou

d'autres caractćristiques nócessaires A leur identification;

la masse brute de la marchandise ou la quantitć de la marchandise exprimće sous

d'autres formes;

une ćnumóration detaillee des documents requis par les douanes ou d'autres autoritós administratives, joints 4 la lettre de voiture ou tenus a la disposition du transporteur aupres d'une autoritć diment dćsignće ou aupres d'un organe dćsignć

dans le contrat;

les frais affćrents au transport (prix de transport, frais accessoires, drolts de douane et autres frais survenant 4 partir de la conclusion du contrat jusqu'a la livraison), dans la mesure ol ils doivent ćtre payćs par le destinataire ou toute autre

indication que les frais sont dus par le destinataire;

I indication que le transport est soumis, nonobstant toute clause contraire, aux

prćsentes Regles uniformes.

Nr 100 — 6439 —

§2 Le cas ćchćant, la lettre de voiture doit contenir, en outre, les indications suivantes :

§1

a) en cas de transport par des transporteurs subsćquents, le transporteur devant livrer

la marchandise, alors que celui-ci a donnć son consentement a I inscription sur la

lettre de voiture;

b) les frais que I'expćditeur prend a sa charge:

c) le montant du remboursement A percevoir lors de la livraison de la marchandise;

d) la valeur dćclarće de la marchandise et le montant reprćsentant | intćret spócial a

la livraison;

e) le dćlai convenu dans lequel le transport doit ćtre effectuć;

f) Pitinćraire convenu;

g) une liste des documents non citćs au $ I, lettre n) remis au transporteur;

h) - les inseriptions de I'expćditeur concernant le nombre et la designation des sceaux

qu'il a apposćs sur le wagon.

Les parties au contrat de transport peuvent porter sur la lettre de voiture toute autre

indication qu elles jugent utile.

Article 8

Responsabilitć pour les inscriptions portćes sur la lettre de voiture

L'expćditeur rćpond de tous les frais et dommages supportćs par le transporteur du

fait :

a) d'inscriptions par I'expćditeur, sur la lettre de voiture, de mentions irregulieres, inexactes, incompletes ou portćes ailleurs qu'a la place rćservće a chacune d'elles

ou

b) de I omission par l'expćditeur d inscriptions prescrites par le RID.

Nr 100 — 6441 —

§1

§ 2

§1

Article 11

Verification

Le transporteur a le droit de vćrifier, A tout moment, si les conditions de transport ont ćtć respectćes et si l'envoi rćpond aux inscriptions portćes sur la lettre de voiture par l expćditeur. Lorsque la vćrification porte sur le contenu de |'envoi, celle-ci se fait dans la mesure du possible en prósence de |'ayant droit; dans les cas ol cela n'est pas possible, le transporteur fait appel 4 deux tćmoins indćpendants, a defaut d'autres dispositions dans les lois et prescriptions de I'Etat ou la vćrification a lieu.

Si I envoi ne rćpond pas aux inscriptions portćes sur la lettre de voiture ou si les dispositions relatives au transport des marchandises admises sous condition n'ont pas €tć respectćes, le rćsultat de la vćrification doit Etre mentionnć sur le feuillet de la lettre de voiture qui accompagne la marchandise, et, si le transporteur dćtient encore le duplicata de la lettre de voiture, ćgalement sur celui-ci. Dans ce cas, les frais occasionnćs par

la vćrification grevent la marchandise, A moins qu ils n'aient ćtć payćs immćdiatement.

Lorsque l'expćditeur effectue le chargement, il a le droit d'exiger la vćrification par le transporteur de Etat de la marchandise et de son emballage ainsi que de I'exactitude des ćnonciations de la lettre de voiture concernant le nombre de colis, leurs marques et |eurs numćóros ainsi que la masse brute ou la quantitć autrement indiquće. Le transporteur n'est obligć de procćder A la vćrification que s'il a les moyens approprićs pour le faire. Le transporteur peut róclamer le paiement des frais de verification. Le rćsultat

des vórifications est consignć sur la lettre de voiture.

Article 12

Force probante de la lettre de voiture

La lettre de voiture fait foi, jusqu'a preuve du contraire, de la conclusion et des conditions du contrat de transport et de la prise en charge de la marchandise par le transporteur.

Lorsque le transporteur a effectuć le chargement, la lettre de voiture fait foi, jusqu a preuve du contraire, de |'ćtat de la marchandise et de son emballage indiquć sur la lettre de voiture, ou A dćfaut de telles indications, du bon ćtat apparent au moment de la

prise en charge par le transporteur et de I'exactitude des ćnonciations de la lettre de

Nr 100 — 6442 —

§4

§1

§2

voiture concernant le nombre de colis, leurs marques et leurs numćros ainsi que la

masse brute ou la quantitć autrement indiquće.

Lorsque I'expćditeur a effectuć le chargement, la lettre de voiture fait foi, jusqu'a preuve du contraire, de I'ćtat de la marchandise et de son emballage indiquć sur la lettre de voiture ou 4 dćfaut de telles indications du bon ćtat apparent et de I”exactitude des mentions ćnoncćes au § 2 uniquement dans le cas ou le transporteur les a vćrifićes

et a inscrit le rćsultat concordant de sa vćrification sur la lettre de voiture.

Cependant, la lettre de voiture ne fait pas foi dans le cas ol elle comporte une róserve motivće. Une rćserve peut ćtre motivće notamment par le fait que le transporteur n'a pas les moyens approprićs de vćrifier si |'envoi rćpond aux inscriptions portćes sur la

lettre de voiture.

Article 13

Chargement et dćchargement de la marchandise

L'expćditeur et le transporteur conviennent A qui incombe le chargement et le dćchargement de la marchandise. A dćfaut d'une telle convention, le chargement et le dćchargement incombent au transporteur pour les colis alors que pour les wagons complets, le chargement incombe a l'expćditeur et le dćchargement, apres la livraison, au destinataire.

L'expćditeur est responsable de toutes les consćquences d'un chargement dćfectueux effectuć par lui et doit notamment reparer le dommage subi de ce fait par le transporteur. La preuve du chargement dćfectueux incombe au transporteur.

Article 14 Emballage

L'expćditeur est responsable envers le transporteur de tous les dommages et des frais qui

auraient pour origine l'absence ou la dćfectuositć de I emballage de la marchandise, 4 moins

que, la dćfectuositć ćtant apparente ou connue du transporteur au moment de la prise en

charge, le transporteur n'ait pas fait de reserves A son sujet.

Nr 100 — 6443 —

§ 1

§2

§4

Article 15

Accomplissement des formalites administratives

En vue de I'accomplissement des formalitćs, exigćes par les douanes ou par d'autres autoritós administratives, avant la livraison de la marchandise, I'expćditeur doit joindre a la lettre de voiture ou mettre 4 la disposition du transporteur les documents nćcessaires et lui fournir tous les renseignements voulus.

Le transporteur n'est pas tenu d'examiner si ces documents et renseignements sont exacts ou suffisants. L'expćditeur est responsable envers le transporteur de tous les dommages qui pourraient rćsulter de l'absence, de |'insuffisance ou de |'irrćgularitć de

ces documents et renseignements, sauf en cas de faute du transporteur.

Le transporteur est responsable des consćquences de la perte ou de I'utilisation irrćguliere des documents mentionnćs sur la lettre de voiture et qui accompagnent celle-ci ou qui lui ont ćtć confićs, A moins que la perte ou le dommage occasionnć par |'utilisation irreguliere de ces documents a eu pour cause des circonstances que le transporteur ne pouvait pas ćviter et aux consćquences desquelles il ne pouvait pas obvier. Toutefois,

|'ćventuelle indemnitć n'excede pas celle próvue en cas de perte de la marchandise.

L'expćditeur, par une inscription portće sur la lettre de voiture, ou le destinataire qui

donne un ordre conformećment a I'article 18, § 3, peut demander :

a) d'assister lui-móme a I accomplissement des formalitćs exigćes par les douanes ou par d'autres autoritćs administratives ou de s'y faire reprćsenter par un mandataire, pour fournir tous les renseignements et formuler toutes les observations utiles;

b) d'accomplir lui-móme les formalitćs exigćes par les douanes ou par d autres autoritós administratives ou de les faire accomplir par un mandataire, dans la mesure

ol les lois et prescriptions de I'Etat ou elles seffectuent le permettent:;

c) de procćder au paiement des droits de douane et autres frais, lorsque lui-mćme ou son mandataire assiste a | accomplissement des formalitćs exigćes par les douanes ou par d'autres autoritćs administratives ou les accomplit, dans la mesure ou les

lois et prescriptions de I'Etat od elles s'effectuent le permettent.

Nr 100 — 6444 —

§5

§6

§ 7

§8

§1

Dans ces cas, ni l'expćditeur, ni le destinataire qui a le droit de disposition, ni leur mandataire ne peuvent prendre possession de la marchandise.

Si, pour I'accomplissement des formalitćs exigćes par les douanes ou par d'autres autoritós administratives, I'expćditeur a dćsignć un lieu ou les prescriptions en vigueur ne permettent pas de les accomplir, ou bien s'il a prescrit, pour ces formalitćs, tout autre mode de procćder qui ne peut pas Etre exćcutć, le transporteur općre de la fagon qui lui parait ćtre la plus favorable aux intćrets de I'ayant droit, et fait connaitre 4 I'expćditeur

les mesures prises.

Si I'expćditeur a pris en charge le paiement des droits de douane, le transporteur peut accomplir les formalitćs douanieres 4 son choix, soit en cours de route, soit au lieu de

destination.

Toutefois, le transporteur peut procćder conformóment au § 5 si le destinataire n'a pas retirć la lettre de voiture dans le dćlai prćvu par les prescriptions en vigueur au lieu de

destination.

L'expćditeur doit se conformer aux prescriptions des douanes ou d'autres autoritćs administratives au sujet de |'emballage et du baichage des marchandises. Si I'expćditeur n*a pas emballć ou bachć les marchandises conformćment 4 ces prescriptions, le transporteur peut y pourvoir; les frais en rćsultant grevent la marchandise.

Article 16

Dólais de livraison

L'expćditeur et le transporteur conviennent du dćlai de livraison. A dćfaut d'une

convention, ce dćlai ne peut ćtre supćrieur 4 celui rćsultant des $§ 2 44. Sous róserve des $§ 3 et 4, les dćlais maxima de livraison sont les suivants : a) pour les wagons complets

- _ dćlai d'expćdition 12 heures,

- _ dólai de transport, par fraction indivisible de 400 km 24 heures;

b) - pour les envois de detail

Nr 100 — 6445 —

§ 4

§1

- _ dólai d'expćdition 24 heures,

- _ dćlai de transport, par fraction indivisible de 200 km 24 heures.

Les distances se rapportent a I'itinćraire convenu, a defaut, a | itinćraire le plus court

possible.

Le transporteur peut fixer des dćlais supplćmentaires d'une durće dćterminće dans les

cas sulvants :

a) envois empruntant - des lignes dont I'ćcartement des rails est different. - la mer ou une voie de navigation intćrieure,

- une route Sil n'existe pas de liaison ferroviaire;

b) circonstances extraordinaires entrainant un dćveloppement anormal du trafic ou

des difficultćs anormales d'exploitation.

La duróe des dćlais supplómentaires doit figurer dans les Conditions gćnćrales de transport.

Le dćlai de livraison commence 4 courir apres la prise en charge de la marchandise; il est prolongć de la durće du sćjour occasionnć sans faute de la part du transporteur. Le

dólai de livraison est suspendu les dimanches et jours fćrićs lćgaux.

Article 17

Livraison

Le transporteur doit remettre la lettre de voiture et livrer la marchandise au destinataire, au lieu de livraison próvu, contre dćcharge et paiement des crćances rćsultant du

contrat de transport.

Sont assimilćs a la livraison au destinataire, lorsqu'ils sont effectućs conformóment aux

prescriptions en vigueur au lieu de livraison :

Nr 100 — 6446 —

§ 4

85

§6

§1

a) la remise de la marchandise aux autoritćs de douane ou d'octroi dans leurs locaux d'expćdition ou dans leurs entrepóts, lorsque ceux-ci ne se trouvent pas sous la

garde du transporteur;

b) l'entreposage aupres du transporteur de la marchandise ou son dćpót chez un commissionnaire-expćditeur ou dans un entrepót public.

Apres I'arrivće de la marchandise au lieu de livraison, le destinataire peut demander au transporteur de lui remettre la lettre de voiture et de lui livrer la marchandise. Si la perte de la marchandise est constatće ou si la marchandise n'est pas arrivće A I'expiration du dćlai próvu a I'article 29, $ I, le destinataire peut faire valoir en son propre nom, a l'encontre du transporteur, les droits qui rćsultent pour lui du contrat de transport.

L'ayant droit peut refuser I'acceptation de la marchandise, meme apres reception de la lettre de voiture et paiement des crćances rćsultant du contrat de transport, tant qu'il n'a pas ćtć procćdć aux vćrifications qu'il a requises en vue de constater un dommage allćguć.

Pour le surplus, la livraison de la marchandise est effectuće conformćment aux prescriptions en vigueur au lieu de livraison. Si la marchandise a ćtć livrće sans encaissement prćalable d'un remboursement grevant la marchandise, le transporteur est tenu d'indemniser I'expćditeur 4 concurrence du

montant du remboursement, sauf son recours contre le destinataire.

Article 18

Droit de disposer de la marchandise

L'expćditeur a le droit de disposer de la marchandise et de modifier, par des ordres ultćrieurs, le contrat de transport. Il peut notamment demander au transporteur :

a) _ d'arrćter le transport de la marchandise;

b) d'ajourner la livraison de la marchandise;

Nr 100 — 6447 —

§2

§3

§4

c) de livrer la marchandise A un destinataire diffćrent de celui inscrit sur la lettre de

d) voiture;

de livrer la marchandise a un lieu diffćrent de celui inscrit sur la lettre de voiture.

Le droit pour 'expćditeur, mćme en possession du duplicata de la lettre de voiture, de

modifier le contrat de transport s'ćteint dans les cas ou le destinataire :

a) a retirć la lettre de voiture;

b) a acceptć la marchandise;

d) a fait valoir ses droits conformćment a I' article 17, § 3;

est autorisć, conformóćment au § 3, A donner des ordres; a partir de ce moment, le

transporteur doit se conformer aux ordres et aux instructions du destinataire.

Le droit de modifier le contrat de transport appartient au destinataire des I'ćtablissement

de la lettre de voiture, sauf mention contraire inscrite sur cette lettre par I expćditeur.

Le droit pour le destinataire de modifier le contrat de transport sćteint lorsqu 'il :

a) a retirć la lettre de voiture;

b) a acceptć la marchandise;

d) a fait valoir ses droits conformóment a I'article 17, § 3;

a prescrit conformćment au § 5 de livrer la marchandise 4 un tiers et lorsque celui-ci a fait valoir ses droits conformćment a I'article 17, § 3.

Si le destinataire a prescrit de livrer la marchandise a un tiers, celui-ci n'est pas autorisć

a modifier le contrat de transport.

Nr 100 — 6448 —

§1

§2

§4

55

§6

§ 7

Article 19 Exercice du droit de disposition Lorsque I'expćditeur ou, dans le cas de I'article 18, § 3, le destinataire, veut modifier. par des ordres ultćrieurs, le contrat de transport, celui-ci doit presenter au transporteur

le duplicata de la lettre de voiture sur lequel doivent €tre portćes les modifications.

L'expćditeur, ou dans le cas de I'article 18, § 3, le destinataire, doit dćdommager le transporteur des frais et du prćejudice qu'entraine I'exćcution des modifications ultórieureS.

L'exćcution des modifications ultćrieures doit €tre possible, licite et raisonnablement exigible au moment ou les ordres parviennent a celui qui doit les exćcuter et elle ne doit notamment ni entraver l'exploitation normale de I'entreprise du transporteur, ni

porter prćejudice aux expćditeurs ou destinataires d'autres envois. Les modifications ultćrieures ne doivent pas avoir pour effet de diviser I'envoi.

Lorsque, en raison des conditions próvues au § 3, le transporteur ne peut exćcuter les

ordres qu'il regoit, il doit en aviser immćdiatement celui dont ćmanent les ordres.

En cas de faute du transporteur, celui-ci est responsable des consćquences de I'inexćcution ou de l'exćcution dćfectueuse d'une modification ultćrieure. Toutefois, Ićventuelle

indemnitć n'excede pas celle próvue en cas de perte de la marchandise.

Le transporteur, qui donne suite aux modifications ultćrieures demandćes par l'expćditeur sans exiger la prósentation du duplicata de la lettre de voiture, est responsable du dommage en rćsultant envers le destinataire si le duplicata de la lettre de voiture a ćtć transmis a ce dernier. Toutefois, I'ćventuelle indemnitć n'excede pas celle próvue en

cas de perte de ła marchandise.

Nr 100 — 6449 —

§1

§2

§2

§3

§4

Article 20

Empechements au transport

En cas d'empćchement au transport, le transporteur dćcide s'il est prefćrable de transporter d'office la marchandise en modifiant I'itinćraire ou s'il convient, dans |'intóret de I'ayant droit, de lui demander des instructions en lui fournissant toutes les informations

utiles dont il dispose.

Si la continuation du transport n'est pas possible, le transporteur demande des instructions a celui qui a le droit de disposer de la marchandise. Si le transporteur ne peut obtenir des instructions en temps utile, il doit prendre les mesures qui lui paraissent les

plus favorables aux intćrets de celui qui a le droit de disposer'de la marchandise.

Article 21

Empćechements 4 la livraison

En cas d'empćchement a la livraison, le transporteur doit próvenir sans dćlai l'expćditeur et lui demander des instructions, sauf si par une inscription sur la lettre de voiture I'expćditeur a demandć que la marchandise lui soit renvoyće d'office s il survient un

empćchement a la livraison.

Lorsque I'empechement a la livraison cesse avant que les instructions de I'expćditeur soient parvenues au transporteur, la marchandise est livrće au destinataire. L'expćditeur

doit en Etre avisć sans dćlai.

En cas de refus de la marchandise par le destinataire, l'expćditeur a le droit de donner

des instructions, mćme sil ne peut produire le duplicata de la lettre de voiture.

Lorsque I'empćchement 4 la livraison intervient apres que le destinataire a modifić le contrat de transport conformćment a larticle 18, $§ 3 45, le transporteur doit aviser ce

destinataire.

Nr 100 — 6450 —

§1

Poz)

UN

RB)

L)

Article 22

Consćquences des empćchements au transport et A ła livraison Le transporteur a droit au remboursement des frais que lui cause : a) sa demande d'instructions, b) l'exćcution des instructions recgues, c) le fait que les instructions demandćes ne lui parviennent pas ou pas a temps,

d) le fait qu'il a pris une dćcision conformóment a article 20, $ I. sans avoir demandć des instructions,

4 moins que ces frais ne soient la consćquence de sa faute. Il peut notamment percevoir le prix de transport applicable par I'itinćraire empruntć et dispose des dćlais correspondants a ce dernier.

Dans les cas visćs A I'article 20, § 2 et a article 21, $ I, le transporteur peut dćcharger immódiatement la marchandise aux frais de l'ayant droit. Apres ce dćchargement, le transport est róputć termine. Le transporteur assume alors la garde de la marchandise pour le compte de I'ayant droit. I! peut toutefois confier la marchandise 4 un tiers et n'est alors responsable que du choix judicieux de ce tiers. La marchandise reste grevće

des crćances rćsultant du contrat de transport et de tous autres frais.

Le transporteur peut faire procćder 4 la vente de la marchandise sans attendre d'instructions de I'ayant droit lorsque la nature pćrissable ou I'ćtat de la marchandise le justifie ou lorsque les frais de garde sont disproportionnćs par rapport A la valeur de la marchandise. Dans les autres cas, il peut ćgalement faire procćder a la vente lorsque, dans un delai raisonnable, il n'a pas regu de I'ayant droit des instructions contraires dont

I'exćcution puisse ćquitablement ćtre exigće.

Si la marchandise a ćtć vendue, le produit de la vente, dćduction faite des frais grevant la marchandise, doit ćtre mis 4 la disposition de I'ayant droit. Si le produit est infćrieur

4 ces frais, I'expćditeur doit payer la diffćrence.

Nr 100 — 6451 —

§6

§1

52

UM |S2)

La fagon de procćder en cas de vente est dćterminće par les lois et les prescriptions en

vigueur au lieu ol se trouve la marchandise, ou par les usages de ce lieu.

Si, en cas d'empćchement au transport ou 4 la livraison, I'expćditeur ne donne pas d' instructions en temps utile et si I' empóchement au transport ou a la livraison ne peut 6tre supprimć conformćment aux $§ 2 et 3, le transporteur peut renvoyer la marchandise 4 I'expóditeur ou, si justifić, la dćtruire, aux frais de ce dernier.

Titre III

Responsabilitć

Article 23

Fondement de la responsabilitć

Le transporteur est responsable du dommage rćsultant de la perte totale ou partielle et de I'avarie de la marchandise survenues A partir de la prise en charge de la marchandise jusqu'4 la livraison, ainsi que du dommage rćsultant du dćpassement du dćlai de livraison, quelle que soit I infrastructure ferroviaire utilisće.

Le transporteur est dćchargć de cette responsabilitć dans la mesure ou la perte, l'avarie ou le dćpassement du dćlai de livraison a eu pour cause une faute de I'ayant droit, un ordre de celui-ci ne rósultant pas d'une faute du transporteur, un vice propre de la marchandise (deterioration intćrieure, dćchet de route, etc.) ou des circonstances que le transporteur ne pouvait pas ćviter et aux consćquences desquelles il ne pouvait pas obvier.

Le transporteur est dćchargć de cette responsabilitć dans la mesure ou la perte ou I'avarie resulte des risques particuliers inhćrents 4 un ou plusieurs des faits ci-aprćs :

a) transport effectuć en wagon dćcouvert en vertu des Conditions gćnćrales de transport ou lorsque cela a ćtć expressćment convenu et inscrit sur la lettre de volture; sous rćserve des dommages subis par les marchandises A la suite d' influences atmosphćriques, les marchandises chargćes en unitćs de transport intermodal et dans des vćhicules routiers fermćs acheminćs par des wagons ne sont pas considćróes comme ćtant transportćes en wagon dćcouvert; si, pour le transport des mar-

Nr 100 — 6452 —

b) chandises en wagons dócouverts, | expćditeur utilise des baches, le transporteur

d) assume la mćme responsabilitć que celle qui lui incombe pour le transport en wagons dócouverts non bachćs, meme s'il s'agit des marchandises qui, selon les Conditions gćnćrales de transport, ne sont pas transportćes en wagons dćcouverts;

9) absence ou defectuositć de I'emballage pour les marchandises exposćes par leur nature A des pertes ou des avaries quand elles ne sont pas emballćes ou sont mal

emballćes;

chargement des marchandises par l'expćditeur ou dćchargement par le destinataire;

nature de certaines marchandises exposćes, par des causes inhórentes a celle-ci mćme, a la perte totale ou partielle ou a I'avarie notamment par bris, rouille, dćtćrioration intórieure et spontanće, dessiccation, dćperdition;

dćsignation ou numćrotation irrćguliere, inexacte ou incomplete de colis;

transport d'animaux vivants;

transport qui, en vertu des dispositions applicables ou de conventions entre ['expóditeur et le transporteur et indiqućes sur la lettre de voiture, doit Etre effectuć sous escorte, si la perte ou l'avarie rćsulte d'un risque que I'escorte avait pour but

d'ćviter.

Article 24

Responsabilitć en cas de transport de vćhicules ferroviaires en tant que marchandise

§1

Dans le cas de transport de vchicules ferroviaires roulant sur leurs propres roues et remis au transport en tant que marchandise, le transporteur repond du dommage rćsultant

de la perte ou de I'avarie du vćhicule ou de ses pieces survenue 4 partir de la prise en

charge jusqu'a la livraison ainsi que du dommage rćsultant du dćpassement du dćlai de

livraison, A moins qu'il ne prouve que le dommage ne rćsulte pas de sa faute.

Nr 100 — 6453 — Poz. 674

§2 Le transporteur ne rćpond pas du dommage rćsultant de la perte des accessoires qui ne sont pas inscrits sur les deux cótćs du vćhicule ou non mentionnćs sur ['inventaire qui

Faccompagne.

Article 25

Charge de la preuve

§1 La preuve que la perte, I'avarie ou le dćpassement du dćlai de livraison a eu pour cause

un des faits prćvus a I'article 23, § 2 incombe au transporteur.

§2 Lorsque le transporteur ćtablit que la perte ou I'avarie a pu rćsulter, ćtant donnć les circonstances de fait, d'un ou de plusieurs des risques particuliers prevus a I'article 23, §3, ily a prósomption qu'elle en rćsulte. L'ayant droit conserve toutefois le droit de prouver que le dommage n'a pas eu pour cause, totalement ou partiellement, I'un de ces

risques.

§3 La prósomption selon le § 2 n'est pas applicable dans le cas próvu a I'article 23. § 3,

lettre a) s'il y a perte d'une importance anormale ou perte de colis.

Article 26

Transporteurs subsćquents

Lorsqu'un transport faisant I'objet d'un contrat de transport unique est effectuć par plusieurs transporteurs subsćquents, chaque transporteur prenant en charge la marchandise avec la lettre de voiture participe au contrat de transport conformćment aux stipulations de la lettre de voiture et assume les obligations qui en dćcoulent. Dans ce cas, chaque transporteur rćpond

de 1'exćcution du transport sur le parcours total jusqu'/4 la livraison.

Article 27

Transporteur substituć

§1 Lorsque le transporteur a confić, en tout ou en partie, I'exćcution du transport 4 un transporteur substituć, que ce soit ou non dans l'exercice d'une facultć qui lui est reconnue dans le contrat de transport, le transporteur n'en demeure pas moins responsable de

la totalitć du transport.

Nr 100 — 6454 —

§3

54

§5

§6

§2

Toutes les dispositions des prćsentes Regles uniformes rćgissant la responsabilitć du transporteur s'appliquent ćgalement a la responsabilitć du transporteur substituć pour le transport effectuć par ses soins. Les articles 36 et 41 s'appliquent lorsqu'une action est intentće contre les agents et toutes autres personnes au service desquelles le transporteur substituć recourt pour |'exćcution du transport.

Toute convention particulićre par laquelle le transporteur assume des obligations qui ne lui incombent pas en vertu des prósentes Regles uniformes ou renonce a des droits qui lui sont confćrćs par ces Regles uniformes est sans effet a I'ćgard du transporteur substituć qui ne |'a pas acceptće expressćment et par ćcrit. Que le transporteur substituć ait ou non acceptć cette convention, le transporteur reste nćanmoins lić par les obligations

ou les renonciations qui rćsultent de ladite convention particuliere.

Lorsque et pour autant que le transporteur et le transporteur substituć sont responsables,

leur responsabilitć est solidaire.

Le montant total de I" indemnitć dń par le transporteur, le transporteur substituć ainsi que leurs agents et les autres personnes au service desquelles ils recourent pour Fexćcution du transport, n'excede pas les limites próvues aux prósentes Regles uniformes.

Le prćsent article ne porte pas atteinte aux droits de recours pouvant exister entre le

transporteur et le transporteur substituć.

Article 28

Prćsomption de dommage en cas de rćexpćdition

Lorsqu'un envoi expćdić conformóment aux prósentes Regles uniformes a fait I'objet d'une rćexpćdition soumise 4 ces mćmes Regles et qu'une perte partielle ou une avarie est constatće apres cette rćexpćdition, il y a prćsomption qu'elle s'est produite sous J' empire du dernier contrat de transport, si I'envoi est restć sous la garde du transporteur

et a ćtć rćexpćdić tel qu'il est arrivć au lieu de rćexpćdition.

Cette presomption est ćegalement applicable lorsque le contrat de transport antćrieur a la

reexpćdition n'Etait pas soumis aux prósentes Regles uniformes, si celles-ci avaient ćtć

Nr 100 — 6455 —

L

§1

UN

UMP

| 8)

LI

applicables en cas d'expćdition directe entre le premier lieu d'expćdition et le dernier

lieu de destination.

Cette presomption est en outre applicable lorsque le contrat de transport antćrieur A la rćexpćdition ćtait soumis 4 une convention concernant le transport international ferroviaire direct de marchandises et de nature comparable aux prćsentes Regles uniformes, et lorsque cette convention contient une móme prćsomption de droit en faveur des envois expćdićs conformóment 4 ces Regles uniformes.

Article 29

Prćsomption de perte de la marchandise

L'ayant droit peut, sans avoir A fournir d'autres preuves, considórer la marchandise comme perdue quand elle n'a pas ćtć livrće au destinataire ou tenue A sa disposition

dans les trente jours qui suivent l'expiration des dćlais de livraison.

L'ayant droit, en recevant le paiement de I'indemnitć pour la marchandise perdue, peut demander par ćcrit a ćtre avisć sans dćlai dans le cas ol la marchandise est retrouvće au cours de l'annće qui suit le paiement de I'indemnitć. Le transporteur donne acte par

ćcrit de cette demande.

Dans les trente jours qui suivent la rćception de I'avis visć au § 2, I'ayant droit peut exiger que la marchandise lui soit livrće contre paiement des crćances resultant du contrat de transport et contre restitution de I'indemnitć recue, dćduction faite, le cas ćchćant, des frais qui auraient ćtć compris dans cette indemnitć. Neanmoins, il conserve ses

droits a indemnitć pour dćpassement du dćlai de livraison prćvu aux articles 33 et 35.

A defaut soit de la demande visće au § 2, soit d'instructions donnćes dans le dćlai próvu au § 3, ou encore si la marchandise est retrouvće plus d'un an aprćs le paiement de I'indemnitć, le transporteur en dispose conformóment aux lois et prescriptions en vigueur

au lieu ou se trouve la marchandise.

Nr 100 — 6456 —

§1

§4

§ 1

Article 30

Indemnitć en cas de perte

En cas de perte totale ou partielle de la marchandise, le transporteur doit payer. a l'exclusion de tous autres dommages-intćrćts, une indemnitć calculće d'apres le cours 4 la bourse, a dćfaut d'apres le prix courant sur le marchć et, a dćfaut de I'un et de |'autre, d'apres la valeur usuelle des marchandises de mćmes nature et qualitć, aux jour et lieu

ol la marchandise a ćtć prise en charge.

L'indemnitć n'excede pas 17 unitćs de compte par kilogramme manquant de masse

brute.

En cas de perte d'un vćhicule ferroviaire, roulant sur ses propres roues et remis au transport en tant que marchandise, ou d'une unitć de transport intermodal, ou de leurs pieces, | indemnitć est limitće, 4 I'exclusion de tous autres dommages-intćrćts, 4 la valeur usuelle du vćhicule ou de Iunitć de transport intermodal ou de leurs pieces, aux jour et lieu de la perte. S'il est impossible de constater le jour ou le lieu de la perte,

Findemnitć est limitće a la valeur usuelle aux jour et lieu de la prise en charge.

Le transporteur doit restituer, en outre, le prix de transport, les droits de douane acquittćs et les autres sommes dćboursćes en relation avec le transport de la marchandise perdue, a l'exception des droits d'accises portant sur des marchandises circulant en

suspension de tels droits.

Article 31

Responsabilitć en cas de dćchet de route

En ce qui concerne les marchandises qui, en raison de leur nature, subissent gćnćralement un dćchet de route par le seul fait du transport, le transporteur ne rćpond que de la partie du dechet qui dćpasse, quel que soit le parcours effectuć, les tolćrances

ci-dessous :

a) deux pour cent de la masse pour les marchandises liquides ou remises au transport

a etat humide;

b) un pour cent de la masse pour les marchandises seches.

Nr 100 — 6457 —

§3

§4

11M m

§1

52

§ 4

La restriction de responsabilitć próvue au $ | ne peut ćtre invoquće sil est prouvć, ćtant donnć les circonstances de fait, que la perte ne rćsulte pas des causes qui justifient la

tolerance.

Dans le cas ou plusieurs colis sont transportćs avec une seule lettre de voiture, le dćchet de route est calculć pour chaque colis lorsque sa masse au dćpart est indiquće sćparćment sur la lettre de voiture ou peut Etre constatće d'une autre maniere.

En cas de perte totale de la marchandise ou en cas de perte de colis, il n'est fait aucune

dćduction rćsultant du dćchet de route pour le calcul de I'indemnitć.

Cet article ne dćroge pas aux articles 23 et 25.

Article 32

Indemnitć en cas d'avarie

En cas d'avarie de la marchandise, le transporteur doit payer, a l'exclusion de tous autres dommages-intćrets, une indemnitć ćquivalente 4 la dćpróciation de la marchandise. Son montant est calculć en appliquant a la valeur de la marchandise dćfinie conformement a I'article 30, le pourcentage de dćpróciation constatć au lieu de destination.

L'indemnitć n'excede pas :

a) le montant qu'elle aurait atteint en cas de perte totale, si la totalitć de I'envoi est

dćprćciće par I'avarie:

b) le montant qu'elle aurait atteint en cas de perte de la partie dćpróciće, si une partie

seulement de I'envoi est dćpróciće par l'avarie.

En cas d'avarie d'un vćhicule ferroviaire, roulant sur ses propres roues et remis au transport en tant que marchandise, ou d'une unitć de transport intermodal, ou de leurs pieces, I indemnite est limitće, 4 I exclusion de tous autres dommages-intćrćts, au colt

de la remise en ćtat. L'indemnitć n'excede pas le montant dii en cas de perte.

Le transporteur doit restituer, en outre, dans la proportion dćterminće au $ I, les frais

próvus a I'article 30, § 4.

Nr 100 — 6459 — Poz. 674

Article 34

Dóćdommagement en cas de dćclaration de valeur

L'expćditeur et le transporteur peuvent convenir que ]'expćditeur dćclare, sur la lettre de voiture, une valeur de la marchandise excćdant la limite prćvue a I'article 30, § 2. Dans ce cas, le

montant dćclarć se substitue a cette limite.

Article 35

Dćdommagement en cas de dćclaration d'intćret A la livraison

L'expćditeur et le transporteur peuvent convenir que I'expćditeur inscrive, sur la lettre de voiture, le montant en chiffres d'un intórćt spścial a la livraison, pour le cas de perte ou d'avarie et pour celui du dćpassement du dćólai de livraison. En cas de dćclaration d'intćret a la livraison, il peut ćtre demandć outre les indemnitćs prćvues aux articles 30, 32 et 33, la

rćparation du dommage supplćmentaire prouvć jusqu'a concurrence du montant dóclarć.

Article 36

Dechćance du droit d'invoquer les limites de responsabilitć

Les limites de responsabilitć prevues a article 15, § 3, a Particle 19, $§ 6 et 7 et aux articles 30, 32 a 35 ne s'appliquent pas, sil est prouvć que le dommage rćsulte d'un acte ou d'une omission que le transporteur a commis, soit avec I'intention de provoquer un tel dommage,

soit tśćmórairement et avec conscience qu'un tel dommage en rćsultera probablement.

Article 37

Conversion et intćrets

§1 Lorsque le calcul de I'indemnitć implique la conversion des sommes exprimćes en unitćs monćtaires ćtrangeres, celle-ci est faite d'apres le cours aux jour et lieu du paiement

de Iindemnitć.

§2 L'ayant droit peut demander des intćrćts de I'indemnitć, calculćs a raison de cinq pour cent I'an, A partir du jour de la rćclamation prćvue 4 I'article 43 ou, s'il n'y a pas eu de

reclamation, du jour de la demande en justice.

Nr 100 — 6460 —

|o2)

o

Si l'ayant droit ne remet pas au transporteur, dans un dćlai convenable qui lui est fixć, les pieces justificatives nćcessaires pour la liquidation dćfinitive de la rćclamation, les

intćrEts ne courent pas entre l'expiration du delai fixć et la remise effective de ces pieces.

Article 38

Responsabilitć en trafic fer-mer

Dans les transports fer-mer empruntant les lignes maritimes visćes 4 I'article 24, $ I de la Convention, chaque Etat membre peut, en demandant que la mention utile soit portće sur la liste des lignes soumises aux prósentes Regles uniformes, ajouter I'ensemble des

causes d'exonćration ci-apres mentionnćes 4 celles prćvues a I'article 23 :

a) incendie, A condition que le transporteur fasse la preuve qu'il n'a pas ćtć causć par son fait ou sa faute, par ceux du capitaine, des marins, du pilote ou de ses prćpo-

SES; b) sauvetage ou tentative de sauvetage de vies ou de biens en mer;

c) chargement de la marchandise sur le pont du navire, A condition quelle ait ćtć chargće sur le pont avec le consentement de I'expćditeur donnć sur la lettre de

voiture et qu'elle ne soit pas sur wagon; d) pórils, dangers ou accidents de la mer ou d'autres eaux navigables.

Le transporteur ne peut se prćvaloir des causes d'exonćration visćes au $ I que s'il fait la preuve que la perte, I'avarie ou le dćpassement du dćlai de livraison est survenu sur le parcours maritime, depuis le chargement de la marchandise 4 bord du navire jusquw'a

son dćchargement du navire.

Lorsque le transporteur se próvaut des causes d'exonćration visćes au $ I, il reste nćanmoins responsable si l'ayant droit fait la preuve que la perte, I'avarie ou le depassement du dólai de livraison est dl A une faute du transporteur, du capitaine. des marins, du pilote ou des preposćs du transporteur.

Nr 100 — 6461 — Poz. 674

118

§4 Lorsqu'un mćme parcours maritime est desservi par plusieurs entreprises inscrites sur la liste des lignes conformćment a I'article 24, $ I de la Convention, le rćgime de responsabilitć applicable a ce parcours doit Etre le meme pour toutes ces entreprises. En outre, lorsque ces entreprises ont ćtć inscrites sur la liste a la demande de plusieurs Etats membres l'adoption de ce rćgime doit au prćalable faire I'objet d'un accord entre ces

Etats.

§5 Les mesures prises en conformitć des $§ 1 et 4 sont communiqućes au Secretaire gćnćral. Elles entrent en vigueur, au plus tót, a I'expiration d'un dćlai de trente jours a partir du jour auquel le Secrćtaire gónćral les notifie aux autres Etats membres. Les envois

en cours de route ne sont pas affectćs par lesdites mesures.

Article 39

Responsabilitć en cas d'accident nucleaire

Le transporteur est dćchargć de la responsabilitć qui lui incombe en vertu des prćsentes Regles uniformes lorsque le dommage a ćtć causć par un accident nuclćaire et qu'en application des lois et prescriptions d'un Etat rćglant la responsabilitć dans le domaine de I'ćnergie nuclćaire, I'exploitant d'une installation nuclćaire ou une autre personne qui lui est substituće est

responsable de ce dommage.

Article 40

Personnes dont rćpond le transporteur

Le transporteur est responsable de ses agents et des autres personnes au service desquelles il recourt pour I'exćcution du transport lorsque ces agents ou ces autres personnes agissent dans l exercice de leurs fonctions. Les gestionnaires de | infrastructure ferroviaire sur laquelle est effectuć le transport sont considćrćs comme des personnes au service desquelles le transporteur recourt pour I'exćcution du transport.

Nr 100 — 6462 —

§ 1

§2

§1

52

Article 41

Autres actions

Dans tous les cas ou les prćsentes Regles uniformes s'appliquent. toute action en responsabilitć, a quelque titre que ce soit, ne peut Etre exercće contre le transporteur que

dans les conditions et limitations de ces Regles uniformes.

Il en est de móme pour toute action exercće contre les agents et les autres personnes

dont le transporteur rćpond en vertu de I'article 40.

Titre IV

Exercice des droits

Article 42

Proces-verbal de constatation

Lorsqu'une perte partielle ou une avarie est dćcouverte ou prćsumće par le transporteur ou que I'ayant droit en allegue I'existence, le transporteur doit dresser sans dćlai et, si possible, en presence de I'ayant droit un procćs-verbal constatant, suivant la nature du dommage, Ićtat de la marchandise, sa masse et, autant que possible, I'importance du

dommage, sa cause et le moment od il s'est produit. Une copie du procćs-verbal de constatation doit Etre remise gratuitemeni a Iayant droit.

Lorsque |'ayant droit n'accepte pas les constatations du procćs-verbal, il peut demander que I'ćtat et la masse de la marchandise ainsi que la cause et le montant du dommage soient constatós par un expert nommć par les parties au contrat de transport ou par voie judiciaire. La procćdure est soumise aux lois et prescriptions de I'Etat ou la constatation a lieu.

Nr 100 — 6463 —

§2

§4

§5

§6

§1

Article 43

Rćclamations

Les róclamations relatives au contrat de transport doivent ćtre adressćes par ćcrit au

transporteur contre qui I'action judiciaire peut Etre exercće.

Le droit de prósenter une rćclamation appartient aux personnes qui ont le droit d'actionner le transporteur.

L'expćditeur, pour prósenter la rćclamation, doit produire le duplicata de la lettre de voiture. A defaut, il doit produire I'autorisation du destinataire ou apporter la preuve

que celui-ci a refusć la marchandise.

Le destinataire, pour prósenter la rćclamation, doit produire la lettre de voiture si elle

lui a ćtć remise.

La lettre de voiture, le duplicata et les autres pieces que I'ayant droit juge utile de joindre A la róclamation doivent ćtre prósentćs soit en originaux, soit en copies, le cas

ćchćant, dliment certifićes conformes si le transporteur le demande. Lors du reglement de la rćclamation, le transporteur peut exiger la presentation en original de la lettre de voiture, du duplicata ou du bulletin de remboursement en vue dy

porter la constatation du reglement.

Article 44

Personnes qui peuvent actionner le transporteur

Sous rćserve des $§ 3 et 4, les actions judiciaires fondćes sur le contrat de transport

appartiennent :

a) al'expćditeur jusqu'au moment ol le destinataire a

—

retirć la lettre de voiture,

to

acceptć la marchandise ou fait valoir les droits qui lui appartiennent en vertu de I'article 17, § 3 ou de I'article 18, § 3;

|sZ)

Nr 100 — 6464 —

§2

§4

§5

§6

§ 1

§2

b) au destinataire A partir du moment ou il a

l. retirć la lettre de voiture, 2. acceptć la marchandise ou 3. fait valoir les droits qui lui appartiennent en vertu de lI'article 17, § 3 ou de

I'article 18, § 3.

Le droit du destinataire d'exercer une action judiciaire est ćteint des que la personne dćsignće par le destinataire conformćment a I'article 18, § 5 a retirć la lettre de voiture, acceptć la marchandise ou fait valoir les droits qui lui appartiennent en vertu de I'article 17, §3.

L'action judiciaire en restitution d'une somme payće en vertu du contrat de transport

n'appartient qu'a celui qui a effectuć le paiement.

L'action judiciaire relative aux remboursements n'appartient qu'a l'expćditeur.

L'expćditeur, pour exercer les actions judiciaires, doit produire le duplicata de la lettre de voiture. A dćfaut, il doit produire I'autorisation du destinataire ou apporter la preuve que celui-ci a refusć la marchandise. Au besoin, l'expćditeur doit prouver I'absence ou

la perte de la lettre de voiture.

Le destinataire, pour exercer les actions judiciaires, doit produire la lettre de voiture si

elle lui a ćtć remise.

Article 45

Transporteurs qui peuvent ćtre actionnćs

Les actions judiciaires fondćes sur le contrat de transport peuvent ćtre exercćes, SOus rćserve des $§ 3 et 4, uniquement contre le premier ou le dernier transporteur ou contre celui qui exćcutait la partie du transport au cours de laquelle s'est produit le fait gćnćrateur de I'action.

Lorsque, dans le cas de transports exćcutćs par des transporteurs subsćquents, le transporteur devant livrer la marchandise est inscrit avec son consentement sur la lettre de

Nr 100 — 6465 —

§4

§5

§6

§ 7

§1

voiture, celui-ci peut ćtre actionnć conformement au $ I, mćme S'il n'a recu ni la marchandise, ni la lettre de voiture.

L'action judiciaire en restitution d'une somme payće en vertu du contrat de transport peut ćtre exercće contre le transporteur qui a peręu cette somme ou contre celui au profit duquel elle a ćtć percue.

L'action judiciaire relative aux remboursements peut ćtre exercće uniquement contre le

transporteur qui a pris en charge la marchandise au lieu d'expćdition.

L'action judiciaire peut ćtre exercće contre un transporteur autre que ceux visćs aux $§ 1 44, lorsqu'elle est prósentće comme demande reconventionnelle ou comme exception dans I'instance relative A une demande principale fondće sur le móćme contrat de

transport.

Dans la mesure ou les prósentes Regles uniformes s'appliquent au transporteur substituć. celui-ci peut ćgalement ćtre actionnć.

Si le demandeur a le choix entre plusieurs transporteurs, son droit d'option s'ćteint des que I'action judiciaire est intentće contre I'un d'eux; cela vaut ćgalement si le demandeur a le choix entre un ou plusieurs transporteurs et un transporteur substituć.

Article 46 For

Les actions judiciaires fondćes sur les prósentes Regles uniformes peuvent tre intentees devant les juridictions des Etats membres dćsignćes d'un commun accord par les

parties ou devant la juridiction de I”Etat sur le territoire duquel :

a) le defendeur a son domicile ou sa residence habituelle, son siege principal ou la

succursale ou l'agence qui a conclu le contrat de transport, ou

b) le lieu de la prise en charge de la marchandise ou celui próvu pour la livraison est

situć.

D'autres juridictions ne peuvent €tre saisies.

Nr 100 — 6466 —