Orzecznik
Wróć do aktu
PRZEPIS

Art. 90.

Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo ochrony środowiska · DU 2006 poz. 902

Treść w tym tekście

1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomu substancji w powietrzu na podstawie pomiarów:

1) w aglomeracjach o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy;

2) w innych strefach:

a) w których poziom substancji w powietrzu jest wyższy od górnego progu oszacowania, a nie przekracza poziomu dopuszczalnego,

b) w których poziom substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny.

2. W przypadkach innych niż wskazane w ust. 1 wojewódzki inspektor ochrony środowiska może dokonać oceny poziomu substancji w powietrzu na podstawie kombinacji pomiarów i metod modelowania albo samodzielnego stosowania modelowania lub innych technik szacowania.

3. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, sposoby, metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu, górne i dolne progi oszacowania dla substancji o ustalonych poziomach dopuszczalnych oraz metodyki referencyjne modelowania jakości powietrza.

4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe w zależności od podziału na strefy, o których mowa w ust. 1 i art. 88 ust. 2;

2) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji przy prowadzeniu pomiarów z uwagi na:

a) ochronę zdrowia ludzi,

b) ochronę roślin,

c) oddziaływanie transportu;

3) minimalna liczba stałych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów:

a) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych w sposób niezorganizowany lub z małych instalacji,

b) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych z dużych instalacji,

c) poziomów substancji w powietrzu ze względu na ochronę roślin;

4) sposób wyboru punktów pomiarowych;

5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza może być dokonywana w oparciu o kombinacje metod pomiarowych i modelowania oraz wyłącznie w oparciu o metody modelowania lub inne metody szacowania w zależności od podziału na strefy, o których mowa w ust. 1 i art. 88 ust. 2;

6) metodyki referencyjne.

5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:

1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;

2) sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania.

Przypis w tekście jednolitym: Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

Wersje

Zmiany z nowelizacji — dosłownie (data wejścia w życie według API Sejmu)

  1. w życie od 29 lutego 2020 · Dz.U. 2020 poz. 284

    1) użyte w art. 17 w ust. 2 w pkt 1, w art. 18 w ust. 3, w art. 73a we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 80a w ust. 2 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 86 w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 86a w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia i w ust. 3, w art. 86b we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 86c, w art. 86d, w art. 87 w ust. 3, w art. 88 w ust. 8 i 10, w art. 90 w ust. 3 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 91 w ust. 2b, 2c, 4 i 10, w art. 91c, w art. 92a w ust. 1 i 3-6, w art. 92b w ust. 2, w art. 94 w ust. 1h i 2, w ust. 2a we wprowadzeniu do wyliczenia i w ust. 3, w art. 101a w ust. 5 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 101c w ust. 12, w art. 101p w ust. 3, w art. 112b, w art. 113 w ust. 1, w art. 116 w ust. 2, w art. 117b w ust. 2, w art. 118 w ust. 13, w art. 118a w ust. 6, w art. 119a w ust. 12, w art. 120 w ust. 3 w pkt 3 i w ust. 6, w art. 120a w ust. 2 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 122 w ust. 2 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 122a w ust. 3, w art. 123 w ust. 3, w art. 140 w ust. 3, w art. 145 w pkt 8 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 145a, w art. 146 w ust. 3 we wprowadzeniu do wyliczenia i w pkt 5 w lit. i we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 146c w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 146e, w art. 146f w ust. 1, 6 i 8, w art. 146g w pkt 3 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 146ga, w art. 146h we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 146i, w art. 148 w ust. 1, w art. 149 w ust. 2 we wprowadzeniu do wyliczenia i w ust. 4 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 152 w ust. 9, w art. 153 w ust. 1, w art. 160 w ust. 3, w art. 163 w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia oraz w ust. 6 i 8, w art. 167 w ust. 3, w art. 168a w ust. 4, w art. 169 w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia i w ust. 3 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 170 w ust. 1 i 3, w art. 176 w ust. 1, w art. 177 w ust. 2, w art. 187 w ust. 5 i 6, w art. 201 w ust. 2 i 3, w art. 206, w art. 209 w ust. 1, w art. 210 w ust. 4, w art. 211 w ust. 12, w art. 212, w art. 213 w ust. 1 i 7, w art. 215 w ust. 3, w art. 220 w ust. 2, w art. 221 w ust. 3, w art. 222 w ust. 2 i 5, w art. 236b w ust. 5, w art. 242 w ust. 1, w art. 253 w ust. 3, w art. 260 w ust. 3, w art. 270, w art. 271 w ust. 1, w art. 271a w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 271b, w art. 271c, w art. 286 w ust. 6 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 291 w ust. 2, w art. 306 w ust. 1, w art. 321h w ust. 3, w art. 376 w pkt 4, w art. 377a, w art. 387-391, w art. 393 w ust. 1, w art. 400a w ust. 1 w pkt 37a i w ust. 2, w art. 400d w ust. 2 we wprowadzeniu do wyliczenia, w ust. 3 i 5-8, w art. 400f w ust. 2 w pkt 7 i w ust. 7 i 8, w art. 400h w ust. 1 w pkt 7 i w ust. 2 w pkt 1, w art. 400i w ust. 2 i 10, w art. 400k w ust. 2 w pkt 4 we wprowadzeniu do wyliczenia i w pkt 5 oraz w ust. 7, w art. 400o, w art. 400p, w art. 400q w ust. 5, w art. 400r w ust. 2, w art. 401c w ust. 1 i 11, w art. 404 w ust. 2, w art. 410d, w art. 410e w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia, w art. 411 w ust. 6 i 6a oraz w art. 411a w ust. 3, 5 i 6, w różnym przypadku, wyrazy „minister właściwy do spraw środowiska” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „minister właściwy do spraw klimatu”;

  2. w życie od 1 stycznia 2019 · Dz.U. 2018 poz. 1479

    3) w art. 90 uchyla się ust. 6;

  3. w życie od 1 stycznia 2019 · Dz.U. 2018 poz. 1479

    2) użyte w art. 88 w ust. 2, w art. 89, w art. 90 w ust. 1 i 1a, w art. 92 w ust. 1 i 1c, w art. 94 w ust. 1b i 1c, w art. 115a w ust. 1 i w ust. 4 pkt 4, w art. 117 w ust. 5, w art. 120, w art. 120a w ust. 1, w art. 122a w ust. 2, w art. 123 w ust. 2, w art. 124 w ust. 1, w art. 177 w ust. 1 i 2 i w art. 225 w ust. 1 w różnym przypadku wyrazy „wojewódzki inspektor ochrony środowiska” zastępuje się użytymi w odpowiednim przypadku wyrazami „Główny Inspektor Ochrony Środowiska”;

  4. w życie od 26 stycznia 2018 · Dz.U. 2018 poz. 88

    2) w art. 90: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu w strefach na podstawie wyników pomiarów lub innych metod oceny jakości powietrza, w tym modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu.”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. W przypadku dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu z wykorzystaniem metod modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu wojewódzki inspektor ochrony środowiska posługuje się wynikami modelowania i analizami, o których mowa w art. 88 ust. 6 pkt 1 i 2.”, c) w ust. 4: - pkt 1-3 otrzymują brzmienie: „1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz wskaźnikowe; 2) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych oraz wymagania dotyczące reprezentatywności stanowisk pomiarowych; 3) minimalna liczba stałych stanowisk pomiarowych z uwzględnieniem źródeł emisji;”, - pkt 5 otrzymuje brzmienie: „5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza: a) powinna być dokonywana metodami pomiarowymi, b) może być dokonywana: - przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu, - metodami modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu lub innymi metodami szacowania;”, - pkt 7 otrzymuje brzmienie: „7) wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny jakości powietrza, w tym modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu, oraz dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych, w tym jej zakres;”, d) w ust. 5: - uchyla się pkt 2, - pkt 3 otrzymuje brzmienie: „3) zakres i cel prowadzenia pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w szczególności zakres prowadzenia analiz składu chemicznego pyłu.”, e) w ust. 6 pkt 3 otrzymuje brzmienie: „3) sprawuje nadzór nad koordynacją na terenie kraju udziału w programach zapewnienia jakości organizowanych przez Komisję Europejską.”;

  5. w życie od 28 maja 2012 · Dz.U. 2012 poz. 460

    6) w art. 90: a) w ust. 4: - pkt 7 otrzymuje brzmienie: „7) wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny oraz zakresu dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych;”, - dodaje się pkt 8 w brzmieniu: „8) kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w powietrzu w trakcie ich agregacji i obliczania parametrów statystycznych dla substancji w powietrzu.”, b) w ust. 5 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu: „3) zakres pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w szczególności zakres prowadzenia analiz składu chemicznego pyłu.”;

  6. w życie od 19 sierpnia 2007 · Dz.U. 2007 poz. 587

    36) w art. 90: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu na podstawie pomiarów lub innych metod oceny.”, b) uchyla się ust. 2, c) ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza w strefach, określi, w drodze rozporządzenia: 1) metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu; 2) górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu.”, d) w ust. 4: - pkt 1-3 otrzymują brzmienie: „1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe; 2) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji; 3) minimalna liczba stałych punktów pomiarowych;”, - uchyla się pkt 4, - pkt 5 otrzymuje brzmienie: „5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza: a) powinna być dokonywana metodami pomiarowymi, b) może być dokonywana: - przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania, - metodami modelowania lub innymi metodami szacowania;”, - w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu: „7) wymagania dotyczące jakości pomiarów i zakresu dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych.”, e) dodaje się ust. 6 w brzmieniu: „6. Główny Inspektor Ochrony Środowiska: 1) sprawuje nadzór nad ustalaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sposobu oceny jakości powietrza, o której mowa w art. 88, oraz dokonywaniem oceny jakości powietrza i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, w tym zatwierdza sieci pomiarowe i inne metody oceny w ramach wojewódzkich programów monitoringu środowiska; 2) koordynuje działania w zakresie zapewnienia jakości pomiarów i oceny jakości powietrza poprzez wskazanie procedur jakości, w tym zapewnienie spójności pomiarowej przy udziale laboratoriów wzorcujących; 3) koordynuje na terenie kraju udział w programach zapewnienia jakości organizowanych przez Komisję Europejską.”;

  1. Brzmienie w najnowszym tekście — w Dz.U. 2025 poz. 647 (ogł. 19 maja 2025)

    1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu w strefach na podstawie wyników pomiarów lub innych metod oceny jakości powietrza, w tym modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu. 1a. W przypadku dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu z wykorzystaniem metod modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu Główny Inspektor Ochrony Środowiska posługuje się wynikami modelowania i analizami, o których mowa w art. 88 ust. 6 pkt 1 i 2. 2. (uchylony) 13) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 14) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2024 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1853), która weszła w życie z dniem 31 grudnia 2024 r. 3. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza w strefach, określi, w drodze rozporządzenia: 1) metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu; 2) górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu. 4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną: 1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz wskaźnikowe; 2) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych oraz wymagania dotyczące reprezentatywności stanowisk pomiarowych; 3) minimalna liczba stałych stanowisk pomiarowych z uwzględnieniem źródeł emisji; 4) (uchylony) 5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza: a) powinna być dokonywana metodami pomiarowymi, b) może być dokonywana: – przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu, – metodami modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu lub innymi metodami szacowania; 6) metodyki referencyjne; 7) wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny jakości powietrza, w tym modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu, oraz dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych, w tym jej zakres; 8) kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w powietrzu w trakcie ich agregacji i obliczania parametrów statystycznych dla substancji w powietrzu. 5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone: 1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania; 2) (uchylony) 3) zakres i cel prowadzenia pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w szczególności zakres prowadzenia analiz składu chemicznego pyłu. 6. (uchylony)

  2. Wcześniejsze brzmienie — od Dz.U. 2020 poz. 1219 (ogł. 9 lipca 2020) do Dz.U. 2024 poz. 54 (ogł. 16 stycznia 2024)

    1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu w strefach na podstawie wyników pomiarów lub innych metod oceny jakości powietrza, w tym modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu.

    1a. W przypadku dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu z wykorzystaniem metod modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu Główny Inspektor Ochrony Środowiska posługuje się wynikami modelowania i analizami, o których mowa w art. 88 ust. 6 pkt 1 i 2.

    2. (uchylony)

    3. Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza w strefach, określi, w drodze rozporządzenia:

    1) metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu;

    2) górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu.

    4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

    1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz wskaźnikowe;

    2) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych oraz wymagania dotyczące reprezentatywności stanowisk pomiarowych;

    3) minimalna liczba stałych stanowisk pomiarowych z uwzględnieniem źródeł emisji;

    4) (uchylony)

    5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza:

    a) powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,

    b) może być dokonywana:

    przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu,

    metodami modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu lub innymi metodami szacowania;

    6) metodyki referencyjne;

    7) wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny jakości powietrza, w tym modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu, oraz dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych, w tym jej zakres;

    8) kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w powietrzu w trakcie ich agregacji i obliczania parametrów statystycznych dla substancji w powietrzu.

    5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:

    1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;

    2) (uchylony)

    3) zakres i cel prowadzenia pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w szczególności zakres prowadzenia analiz składu chemicznego pyłu.

    6. (uchylony)

  3. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2019 poz. 1396 (ogł. 29 lipca 2019)

    1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu w strefach na podstawie wyników pomiarów lub innych metod oceny jakości powietrza, w tym modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu.

    1a. W przypadku dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu z wykorzystaniem metod modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu Główny Inspektor Ochrony Środowiska posługuje się wynikami modelowania i analizami, o których mowa w art. 88 ust. 6 pkt 1 i 2.

    2. (uchylony)

    3. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza w strefach, określi, w drodze rozporządzenia:

    1) metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu;

    2) górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu.

    4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

    1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz wskaźnikowe;

    2) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych oraz wymagania dotyczące reprezentatywności stanowisk pomiarowych;

    3) minimalna liczba stałych stanowisk pomiarowych z uwzględnieniem źródeł emisji;

    4) (uchylony)

    5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza:

    a) powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,

    b) może być dokonywana:

    przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu,

    metodami modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu lub innymi metodami szacowania;

    6) metodyki referencyjne;

    7) wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny jakości powietrza, w tym modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu, oraz dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych, w tym jej zakres;

    8) kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w powietrzu w trakcie ich agregacji i obliczania parametrów statystycznych dla substancji w powietrzu.

    5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:

    1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;

    2) (uchylony)

    3) zakres i cel prowadzenia pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w szczególności zakres prowadzenia analiz składu chemicznego pyłu.

    6. (uchylony)

    Przypis w tekście jednolitym: Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

    Przypis w tekście jednolitym: Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

    Przypis w tekście jednolitym: Przez art. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.

  4. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2018 poz. 799 (ogł. 27 kwietnia 2018)

    1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu w strefach na podstawie wyników pomiarów lub innych metod oceny jakości powietrza, w tym modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu.

    1a. W przypadku dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu z wykorzystaniem metod modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu wojewódzki inspektor ochrony środowiska posługuje się wynikami modelowania i analizami, o których mowa w art. 88 ust. 6 pkt 1 i 2.

    2. (uchylony)

    3. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza w strefach, określi, w drodze rozporządzenia:

    1) metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu;

    2) górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu.

    4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

    1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz wskaźnikowe;

    2) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych oraz wymagania dotyczące reprezentatywności stanowisk pomiarowych;

    3) minimalna liczba stałych stanowisk pomiarowych z uwzględnieniem źródeł emisji;

    4) (uchylony)

    5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza:

    a) powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,

    b) może być dokonywana:

    przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu,

    metodami modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu lub innymi metodami szacowania;

    6) metodyki referencyjne;

    7) wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny jakości powietrza, w tym modelowania matematycznego transportu i przemian substancji w powietrzu, oraz dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych, w tym jej zakres;

    8) kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w powietrzu w trakcie ich agregacji i obliczania parametrów statystycznych dla substancji w powietrzu.

    5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:

    1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;

    2) (uchylony)

    3) zakres i cel prowadzenia pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w szczególności zakres prowadzenia analiz składu chemicznego pyłu.

    6. Główny Inspektor Ochrony Środowiska:

    1) sprawuje nadzór nad ustalaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sposobu oceny jakości powietrza, o której mowa w art. 88, oraz dokonywaniem oceny jakości powietrza i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, w tym zatwierdza sieci pomiarowe i inne metody oceny w ramach wojewódzkich programów monitoringu środowiska;

    2) koordynuje działania w zakresie zapewnienia jakości pomiarów i oceny jakości powietrza poprzez wskazanie procedur jakości, w tym zapewnienie spójności pomiarowej przy udziale laboratoriów wzorcujących;

    3) sprawuje nadzór nad koordynacją na terenie kraju udziału w programach zapewnienia jakości organizowanych przez Komisję Europejską.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 12.

    Przypis w tekście jednolitym: Dodany przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 12.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 12.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 12.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 12.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. c tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 12.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. c tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 12.

    Przypis w tekście jednolitym: Przez art. 2 pkt 2 lit. d tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 12.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. d tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 12.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 12.

  5. Wcześniejsze brzmienie — od Dz.U. 2013 poz. 1232 (ogł. 23 października 2013) do Dz.U. 2017 poz. 519 (ogł. 13 marca 2017)

    1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu na podstawie pomiarów lub innych metod oceny.

    2. (uchylony)

    3. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza w strefach, określi, w drodze rozporządzenia:

    1) metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu;

    2) górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu.

    4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

    1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe;

    2) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji;

    3) minimalna liczba stałych punktów pomiarowych;

    4) (uchylony)

    5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza:

    a) powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,

    b) może być dokonywana:

    przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania,

    metodami modelowania lub innymi metodami szacowania;

    6) metodyki referencyjne;

    7) wymagania dotyczące jakości pomiarów i innych metod oceny oraz zakresu dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych;

    8) kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w powietrzu w trakcie ich agregacji i obliczania parametrów statystycznych dla substancji w powietrzu.

    5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:

    1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;

    2) sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania;

    3) zakres pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w szczególności zakres prowadzenia analiz składu chemicznego pyłu.

    6. Główny Inspektor Ochrony Środowiska:

    1) sprawuje nadzór nad ustalaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sposobu oceny jakości powietrza, o której mowa w art. 88, oraz dokonywaniem oceny jakości powietrza i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, w tym zatwierdza sieci pomiarowe i inne metody oceny w ramach wojewódzkich programów monitoringu środowiska;

    2) koordynuje działania w zakresie zapewnienia jakości pomiarów i oceny jakości powietrza poprzez wskazanie procedur jakości, w tym zapewnienie spójności pomiarowej przy udziale laboratoriów wzorcujących;

    3) koordynuje na terenie kraju udział w programach zapewnienia jakości organizowanych przez Komisję Europejską.

  6. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2008 poz. 150 (ogł. 15 lutego 2008)

    1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomów substancji w powietrzu na podstawie pomiarów lub innych metod oceny.

    2. (uchylony).

    3. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza w strefach, określi, w drodze rozporządzenia:

    1) metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu;

    2) górne i dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w powietrzu.

    4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

    1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe;

    2) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji;

    3) minimalna liczba stałych punktów pomiarowych;

    4) (uchylony);

    5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza:

    a) powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,

    b) może być dokonywana:

    przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i metod modelowania,

    metodami modelowania lub innymi metodami szacowania;

    6) metodyki referencyjne;

    7) wymagania dotyczące jakości pomiarów i zakresu dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów pomiarowych.

    5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:

    1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;

    2) sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania.

    6. Główny Inspektor Ochrony Środowiska:

    1) sprawuje nadzór nad ustalaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sposobu oceny jakości powietrza, o której mowa w art. 88, oraz dokonywaniem oceny jakości powietrza i klasyfikacji stref, o których mowa w art. 89 ust. 1, w tym zatwierdza sieci pomiarowe i inne metody oceny w ramach wojewódzkich programów monitoringu środowiska;

    2) koordynuje działania w zakresie zapewnienia jakości pomiarów i oceny jakości powietrza poprzez wskazanie procedur jakości, w tym zapewnienie spójności pomiarowej przy udziale laboratoriów wzorcujących;

    3) koordynuje na terenie kraju udział w programach zapewnienia jakości organizowanych przez Komisję Europejską.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

    Przypis w tekście jednolitym: Przez art. 1 pkt 36 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

    Przypis w tekście jednolitym: Przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

    Przypis w tekście jednolitym: Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. d tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

    Przypis w tekście jednolitym: Dodany przez art. 1 pkt 36 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

  7. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2006 poz. 902 (ogł. 19 lipca 2006) ten tekst

    1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska dokonuje oceny poziomu substancji w powietrzu na podstawie pomiarów:

    1) w aglomeracjach o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy;

    2) w innych strefach:

    a) w których poziom substancji w powietrzu jest wyższy od górnego progu oszacowania, a nie przekracza poziomu dopuszczalnego,

    b) w których poziom substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny.

    2. W przypadkach innych niż wskazane w ust. 1 wojewódzki inspektor ochrony środowiska może dokonać oceny poziomu substancji w powietrzu na podstawie kombinacji pomiarów i metod modelowania albo samodzielnego stosowania modelowania lub innych technik szacowania.

    3. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, sposoby, metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu, górne i dolne progi oszacowania dla substancji o ustalonych poziomach dopuszczalnych oraz metodyki referencyjne modelowania jakości powietrza.

    4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

    1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe w zależności od podziału na strefy, o których mowa w ust. 1 i art. 88 ust. 2;

    2) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji przy prowadzeniu pomiarów z uwagi na:

    a) ochronę zdrowia ludzi,

    b) ochronę roślin,

    c) oddziaływanie transportu;

    3) minimalna liczba stałych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów:

    a) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych w sposób niezorganizowany lub z małych instalacji,

    b) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych z dużych instalacji,

    c) poziomów substancji w powietrzu ze względu na ochronę roślin;

    4) sposób wyboru punktów pomiarowych;

    5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza może być dokonywana w oparciu o kombinacje metod pomiarowych i modelowania oraz wyłącznie w oparciu o metody modelowania lub inne metody szacowania w zależności od podziału na strefy, o których mowa w ust. 1 i art. 88 ust. 2;

    6) metodyki referencyjne.

    5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:

    1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;

    2) sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania.

    Przypis w tekście jednolitym: Zdanie wstępne w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

    Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5.

  8. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2001 poz. 627 (ogł. 20 czerwca 2001)

    1. Wojewoda dokonuje oceny poziomu substancji w powietrzu na podstawie pomiarów:

    1) w aglomeracjach o liczbie mieszkańców większej niż 250 tysięcy,

    2) w innych strefach:

    a) w których poziom substancji w powietrzu jest wyższy od górnego progu oszacowania, a nie przekracza poziomu dopuszczalnego,

    b) w których poziom substancji w powietrzu przekracza poziom dopuszczalny.

    2. W przypadkach innych niż wskazane w ust. 1 pkt 1 i 2 wojewoda może dokonać oceny poziomu substancji w powietrzu na podstawie kombinacji pomiarów i metod modelowania albo samodzielnego stosowania modelowania lub innych technik szacowania.

    3. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, sposoby, metody i zakres dokonywania oceny poziomów substancji w powietrzu, górne i dolne progi oszacowania dla substancji o ustalonych poziomach dopuszczalnych oraz metodyki referencyjne modelowania jakości powietrza.

    4. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, ustalone zostaną:

    1) zakresy wymaganych pomiarów, z podziałem na pomiary ciągłe oraz okresowe w zależności od podziału na strefy, o których mowa w ust. 1 i art. 88 ust. 2,

    2) kryteria lokalizacji punktów poboru próbek substancji przy prowadzeniu pomiarów z uwagi na:

    a) ochronę zdrowia ludzi,

    b) ochronę roślin,

    c) oddziaływanie transportu,

    3) minimalna liczba stałych punktów pomiarowych przy prowadzeniu pomiarów:

    a) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych w sposób niezorganizowany lub z małych instalacji,

    b) poziomów substancji w powietrzu wprowadzanych z dużych instalacji,

    c) poziomów substancji w powietrzu ze względu na ochronę roślin,

    4) sposób wyboru punktów pomiarowych,

    5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza może być dokonywana w oparciu o kombinacje metod pomiarowych i modelowania oraz wyłącznie w oparciu o metody modelowania lub inne metody szacowania w zależności od podziału na strefy, o których mowa w ust. 1 i art. 88 ust. 2,

    6) metodyki referencyjne.

    5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, mogą zostać ustalone:

    1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania,

    2) sposób określania częstości przekraczania progów oszacowania.

Źródła: przepis występuje w 13 z 13 tekstów tego aktu w bazie. Polecenia zmian są przypisywane do przepisu automatycznie z tekstu nowelizacji — polecenie, którego nie dało się jednoznacznie przypisać, nie jest tu pokazywane.

Orzeczenia

W bazie nie ma orzeczeń, których podstawa prawna wskazuje ten przepis.