Art. 2.

1. Brzmienie w najnowszym tekście — od Dz.U. 2016 poz. 1222 (ogł. 12 sierpnia 2016) do Dz.U. 2019 poz. 1326 (ogł. 17 lipca 2019)

   1. Tłumaczem przysięgłym może być osoba fizyczna, która:

   1) ma obywatelstwo polskie albo obywatelstwo jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, obywatelstwo Konfederacji Szwajcarskiej albo obywatelstwo innego państwa, jeżeli na podstawie i zasadach określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej przysługuje jej prawo podjęcia zatrudnienia lub samozatrudnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub, na zasadach wzajemności, obywatelstwo innego państwa;

   2) zna język polski;

   3) ma pełną zdolność do czynności prawnych;

   4) nie była karana za przestępstwo umyślne, przestępstwo skarbowe lub za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu obrotu gospodarczego;

   5) ukończyła studia wyższe;

   6) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin z umiejętności tłumaczenia z języka polskiego na język obcy oraz z języka obcego na język polski, zwany dalej „egzaminem na tłumacza przysięgłego”.

   2. Znajomość języka polskiego potwierdza zdanie egzaminu na tłumacza przysięgłego.

   3. Minister Sprawiedliwości może, w drodze decyzji, zwolnić kandydata na tłumacza przysięgłego z wymogu posiadania wykształcenia określonego w ust. 1 pkt 5, w szczególności gdy liczba tłumaczy przysięgłych określonego języka jest niewystarczająca dla ochrony interesu społecznego i potrzeb wymiaru sprawiedliwości. Zwolnienie następuje na wniosek kandydata na tłumacza przysięgłego złożony nie później niż 30 dni przed datą egzaminu.

2. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2015 poz. 487 (ogł. 7 kwietnia 2015)

   1. Tłumaczem przysięgłym może być osoba fizyczna, która:

   1) ma obywatelstwo polskie albo obywatelstwo jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Konfederacji Szwajcarskiej lub, na zasadach wzajemności, obywatelstwo innego państwa;

   2) zna język polski;

   3) ma pełną zdolność do czynności prawnych;

   4) nie była karana za przestępstwo umyślne, przestępstwo skarbowe lub za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu obrotu gospodarczego;

   5) ukończyła wyższe studia i uzyskała tytuł magistra lub równorzędny w państwie, o którym mowa w pkt 1;

   6) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin z umiejętności tłumaczenia z języka polskiego na język obcy oraz z języka obcego na język polski, zwany dalej „egzaminem na tłumacza przysięgłego”.

   2. Znajomość języka polskiego potwierdza zdanie egzaminu na tłumacza przysięgłego.

   Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 67 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 106, poz. 622), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

   Przypis w tekście jednolitym: W brzmieniu ustalonym przez art. 67 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1.

3. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2004 poz. 2702 (ogł. 27 grudnia 2004) ten tekst

   1. Tłumaczem przysięgłym może być osoba fizyczna, która:

   1) ma obywatelstwo polskie albo obywatelstwo jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub, na zasadach wzajemności, obywatelstwo innego państwa;

   2) zna język polski;

   3) ma pełną zdolność do czynności prawnych;

   4) nie była karana za przestępstwo umyślne, przestępstwo skarbowe lub za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu obrotu gospodarczego;

   5) ukończyła magisterskie studia wyższe na kierunku filologia lub ukończyła magisterskie studia wyższe na innym kierunku i studia podyplomowe w zakresie tłumaczenia, odpowiednie dla danego języka;

   6) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin z umiejętności tłumaczenia z języka polskiego na język obcy oraz z języka obcego na język polski, zwany dalej „egzaminem na tłumacza przysięgłego”.

   2. Znajomość języka polskiego potwierdza zdanie egzaminu na tłumacza przysięgłego.

Źródła: przepis występuje w 5 z 5 tekstów tego aktu w bazie. Polecenia zmian są przypisywane do przepisu automatycznie z tekstu nowelizacji — polecenie, którego nie dało się jednoznacznie przypisać, nie jest tu pokazywane.