§ 1.

Rozporządzenie określa: 1) sposób i tryb postępowania: a) przy podejrzeniu klasycznego pomoru świń, zwanego dalej „chorobą”, b) przy stwierdzaniu choroby; 2) sposób i warunki określania obszaru zapowietrzonego i zagrożonego; 3) środki stosowane w celu zwalczania choroby; 4) sposób czyszczenia i odkażania; 5) warunki i sposób ponownego umieszczania świń w gospodarstwie. 8 2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają: 1) świnia — zwierzę z rodziny Suidae; 2) dzik — świnię, która nie jest utrzymywana w gospodarstwie; 3) instrukcja diagnostyczna — instrukcję określoną w decyzji 2003/422/WE z dnia 26 maja 2003 r. za- 2) Przepisy niniejszego rozporządzenia wdrażają postanowienia dyrektywy 2001/89/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie wspólnotowych środków zwalczania klasycznego pomoru świń (Dz. Urz. WE L 316 z 01.12.2001). Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszym rozporządzeniu, dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. twierdzającej podręcznik diagnostyczny dotyczący klasycznego pomoru świń (Dz. Urz. WE L 143 z 11.06.2003); 4) świnia podejrzana o chorobę lub zakażenie — świnię, u której za życia lub po śmierci występują objawy kliniczne lub zmiany patologiczne wskazujące na chorobę lub zakażenie, albo świnię, co do której powzięto podejrzenie wystąpienia choroby lub zakażenia na podstawie wyników badań laboratoryjnych przeprowadzonych zgodnie z instrukcją diagnostyczną; 5) świnia chora lub zakażona — świnię, u której za życia lub po śmierci urzędowy lekarz weterynarii stwierdzit chorobę na podstawie objawów klinicznych, zmian patologicznych lub wyników badań laboratoryjnych przeprowadzonych zgodnie z instrukcją diagnostyczną; 6) gospodarstwo kontaktowe — gospodarstwo, do którego choroba mogła zostać przeniesiona z ogniska choroby albo z gospodarstwa, w którym podejrzewa się chorobę; 7) obszar o wysokim zagęszczeniu świń — obszar o promieniu 10 km wokół gospodarstwa, w którym znajdują się świnie chore lub zakażone, podejrzane o chorobę lub zakażenie oraz w którym zagęszczenie świń jest większe niż 800 świń na km?, a ponadto gospodarstwo to jest położone w powiecie, na obszarze którego zagęszczenie świń jest wyższe niż 300 świń na km?, lub w odległości nie większej niż 20 km od granic takiego powiatu. 8 3. 1. Powiatowy lekarzy weterynarii po otrzymaniu zawiadomienia o podejrzeniu choroby w gospodarstwie podejmuje następujące czynności, mające na celu wykrycie albo wykluczenie choroby: 1) sporządza spis wszystkich świń, z podziałem na kategorie wiekowe, określając liczbę świń padtych, podejrzanych o chorobę lub zakażenie; dane w spisie uaktualnia się, uwzględniając urodzenia oraz padnięcia świń do dnia stwierdzenia albo wykluczenia choroby; Nr 231 2) przeprowadza: a) dochodzenie epizootyczne, b) kontrolę prawidłowości oznakowania świń i prowadzenia księgi rejestracji, które są określone w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt; 3) zakazuje: a) wyprowadzania świń z pomieszczeń, w których są utrzymywane, lub nakazuje utrzymywanie ich w gospodarstwie w miejscu wykluczającym kontakt z pozostałymi świniami, b) wprowadzania świń do gospodarstwa oraz może zakazać wprowadzania do gospodarstwa lub wyprowadzania z gospodarstwa innych zwierząt; 4) nakazuje: a) przeprowadzenie dezynsekcji lub deratyzacji, jeżeli to konieczne, b) stosowanie określonych środków dezynfekujących przy wejściach i wyjściach, wjazdach i wyjazdach z gospodarstwa oraz z pomieszczeń, w których są utrzymywane świnie, c) zachowanie zasad higieny niezbędnych do ograniczenia ryzyka szerzenia się choroby, w szczególności odkażanie rąk i obuwia przez osoby wchodzące do gospodarstwa lub z niego wychodzące, d) oczyszczenie i odkażenie środków transportu przed opuszczeniem przez nie gospodarstwa. 2. Powiatowy lekarz weterynarii wyraża na piśmie zgodę na: 1) przemieszczanie: a)osób do gospodarstwa oraz z gospodarstwa, w którym są utrzymywane świnie podejrzane o chorobę lub zakażenie, b) środków transportu do gospodarstwa lub z gospodarstwa, w którym są utrzymywane świnie podejrzane o chorobę lub zakażenie; 2) wynoszenie lub wywożenie z gospodarstwa zwłok świń, mięsa świń, materiału biologicznego świń, środków żywienia zwierząt, ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego oraz nawozów naturalnych w rozumieniu przepisów o nawozach i nawożeniu, które mogłyby przenieść czynnik zakaźny. 3. Niedopuszczalne jest wynoszenie lub wywożenie z gospodarstwa mięsa świń podejrzanych o chorobę lub zakażenie oraz materiału biologicznego tych świń przeznaczonego do handlu. 4. Środki, o których mowa w ust. 1—3, stosuje się do dnia wykluczenia choroby przez powiatowego lekarza weterynarii. 5. Dochodzenie epizootyczne, oprócz ustaleń, o których mowa w art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 11 mar- ca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, ma na celu ustalenie dróg przemieszczania osób, zwierząt, zwłok zwierzęcych, środków transportu, sprzętu oraz przedmiotów, które mogą przyczynić się do szerzenia się choroby. 6. Powiatowy lekarz weterynarii może zastosować środki przewidziane w § 4, jeżeli wymaga tego sytuacja epizootyczna, w szczególności gdy gospodarstwo jest położone na obszarze o wysokim zagęszczeniu świń. 8 4. 1. Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia choroby w gospodarstwie wyznacza je jako ognisko choroby oraz: 1) przeprowadza dochodzenie epizootyczne, w tym pobiera, zgodnie z instrukcją diagnostyczną, reprezentatywną ilość próbek od świń zabitych i wysyła je do badań laboratoryjnych; 2) nakazuje i nadzoruje: a) niezwłoczne zabicie wszystkich świń, b) zniszczenie: — zwłok świń, — materiału biologicznego świń, pobranego w okresie od dnia prawdopodobnego wprowadzenia czynnika zakaźnego do gospodarstwa do dnia stwierdzenia choroby w tym gospodarstwie, — mięsa świń poddanych ubojowi w okresie od dnia prawdopodobnego wprowadzenia czynnika zakaźnego do gospodarstwa do dnia stwierdzenia choroby w tym gospodarstwie, w sposób określony w. rozporządzeniu 1774/2002/WE z dnia 3 października 2002 r. wprowadzającym przepisy zdrowotne odnoszące się do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. WE L 273 z 10.10.2002), c) zniszczenie wszystkich materiałów i substancji, które mogły zostać skażone, chyba że poddano je obróbce zapewniającej zniszczenie wirusa choroby, d) zniszczenie przedmiotów jednorazowego użytku, które mogły zostać skażone, w tym wykorzystywanych przy uboju, e) czyszczenie i odkażenie, a jeżeli to konieczne także dezynsekcję, pomieszczeń, w których byty utrzymywane świnie, środków transportu używanych do transportu świń lub ich tusz oraz przedmiotów, sprzętu, ściółki, obornika i gnojowicy, które mogły być skażone; 3) wysyła próbki, pobrane zgodnie z instrukcją diagnostyczną, do badań laboratoryjnych w celu określenia serotypu wirusa choroby — w przypadku pierwotnego ogniska choroby. 2. Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c i d, przeprowadza się zgodnie z instrukcjami powiatowego lekarza weterynarii. Nr 231 8 5. 1. Powiatowy lekarz weterynarii może odstąpić od stosowania przepisów § 4 ust. 1 pkt 2 lit. ai lit. b tiret drugie, jeżeli chorobę stwierdzono w laboratorium, ogrodzie zoologicznym, rezerwacie przyrody lub na ogrodzonym obszarze, na którym są utrzymywane świnie na potrzeby prowadzenia podstawowych lub stosowanych badań naukowych lub do celów związanych z ochroną gatunków lub rzadkich ras hodowlanych. 2. Powiatowy lekarz weterynarii może, w celu umożliwienia zakończenia tuczu świń, odstąpić od stosowania środków, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 li. a, w stosunku do świń utrzymywanych w sposób wykluczający przeniesienie czynnika zakaźnego od świń chorych lub zakażonych. 3. Powiatowy lekarz weterynarii określa sposób postępowania w przypadkach, o których mowa w ust. 1i 2, oraz informuje Głównego Lekarza Weterynarii o wystąpieniu takich przypadków. 4. Główny Lekarz Weterynarii informuje Komisję Europejską o wystąpieniu przypadków, o których mowa w ust. 1i 2.