Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków, trybu i sposobu postępowania w przypadku użycia broni palnej bojowej przez strażników gminnych (miejskich)

8 2. 1. Strażnicy, przed użyciem broni palnej bojowej, są obowiązani: 1) po okrzyku „STÓJ — STRAŻ GMINNA (MIEJSKA)” wezwać osobę do zachowania zgodnego z prawem, a w szczególności do natychmiastowego porzucenia broni lub niebezpiecznego narzędzia, odstąpienia od bezprawnych działań lub użycia przemocy; 2)w razie niepodporządkowania się wezwaniom określonym w pkt 1 zagrozić użyciem broni palnej bojowej okrzykiem „STOÓJ — BO STRZELAM”; 3) oddać strzał ostrzegawczy w kierunku niezagrażającym życiu lub zdrowiu strażnika lub innej osoby, gdy wezwania określone w pkt 1 i 2 okażą się bezskuteczne. 2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy wszelka zwłoka groziłaby bezpośrednim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia strażnika lub innej osoby. 3. Użycie broni palnej bojowej w sytuacji, o której mowa w ust. 2, musi być poprzedzone okrzykiem „STRAZ GMINNA (MIEJSKA)”. 4. Podczas wykonywania zadań, o których mowa w art. 11 pkt 5 i 9 ustawy, z bronią palną bojową strażnik jest obowiązany posiadać przy sobie legitymację służbową, legitymację osoby dopuszczonej do posiadania broni oraz świadectwo broni. 8 3. Broni palnej bojowej nie używa się w stosunku do kobiet o widocznej ciąży, osób, których wygląd wskazuje na wiek do 13 lat, osób w podeszłym wieku oraz o widocznej niepetnosprawności. 8 4. 1. Jeżeli wskutek użycia broni palnej bojowej nastąpito zranienie osoby, strażnik jest obowiązany, z zachowaniem bezpieczeństwa własnego i innych osób oraz bez zbędnej zwłoki, udzielić jej pierwszej pomocy, a następnie spowodować zapewnienie pomocy lekarskiej. 2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oraz gdy w wyniku użycia broni palnej bojowej nastąpiła śmierć osoby lub szkoda w mieniu, strażnik jest obowiązany do: 1) zabezpieczenia śladów na miejscu zdarzenia i niedopuszczania na to miejsce osób postronnych; 2) w miarę możliwości, ustalenia świadków zdarzenia; 3) powiadomienia Policji oraz komendanta straży gminnej (miejskiej) lub swojego bezpośredniego przełożonego. 8 5. 1. O każdym przypadku użycia broni palnej bojowej, jej utraty lub oddania strzału ostrzegawczego strażnik jest obowiązany niezwłocznie powiadomić najbliższą jednostkę Policji oraz komendanta straży gminnej (miejskiej) lub swojego bezpośredniego przełożonego. 2. O każdym przypadku użycia broni palnej bojowej lub podjęcia czynności określonych w § 2 strażnik jest obowiązany sporządzić notatkę, która powinna w szczególności zawierać: Nr 215 1) imię i nazwisko strażnika, numer znaku identyfikacyjnego, numer świadectwa broni, z której oddano strzał, oraz numer legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni; 2) datę, godzinę i miejsce użycia broni palnej bojowej; 3) okoliczności poprzedzające użycie broni palnej bojowej, w tym szczegółowe powody użycia broni palnej bojowej oraz opis postępowania poprzedzającego użycie broni; 4) skutki użycia broni palnej bojowej; 5) zakres ewentualnego udzielenia pierwszej pomocy; 6) dane osobowe ustalonych świadków zdarzenia; 7)w miarę możliwości, dane osoby, wobec której użyto broni palnej bojowej; 8) inne okoliczności zdarzenia, w tym nazwisko lekarza, któremu przekazano osobę poszkodowaną; 9) podpis strażnika. Poz. 2185 i 2186 8 6. Do obowiązków komendanta straży gminnej (miejskiej) należy: 1) zabezpieczenie broni; 2) zbadanie, czy użycie broni palnej bojowej nastąpito zgodnie z obowiązującymi przepisami; 3) niezwłoczne powiadomienie o każdym przypadku użycia broni palnej bojowej lub podjęcia czynności określonych w § 2 wójta, burmistrza (prezydenta miasta), a jeżeli w wyniku użycia broni palnej bojowej nastąpiła śmierć lub zranienie osoby — również właściwego miejscowo prokuratora. 8 7. Traci moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu postępowania przy użyciu broni palnej krótkiej przez strażników gminnych (Dz. U. Nr 90, poz. 571). 8 8. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Prezes Rady Ministrów: M. Belka 2186 ROZPORZĄDZENIE MINISTRA POLITYKI SPOŁECZNEJ” z dnia 15 września 2004 r. w sprawie zwrotu kosztów przystosowania stanowisk pracy, adaptacji pomieszczeń i urządzeń do potrzeb osób niepełnosprawnych oraz kosztów zatrudnienia pracownika pomagającego pracownikowi niepetnosprawnemu Na podstawie art. 26 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123,, z późn. zm.?)) zarządza się, co następuje: 2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1082, z 1998 r. Nr 99, poz. 628, Nr 106,, Nr 137, poz. 887, Nr 156, poz. 1019 i Nr 162, poz. 1118 i 1126, z 1999 r. Nr 49, poz. 486, Nr 90,, Nr 95, poz. 1101 i Nr 111, poz. 1280, z 2000 r. Nr 48, poz. 550 i Nr 119, poz. 1249, z 2001 r. Nr 39,, Nr 100, poz. 1080, Nr 125, poz. 1368, Nr 129, i Nr 154, poz. 1792 i 1800, z 2002 r. Nr 169,, Nr 200, poz. 1679 i 1683 i Nr 241, poz. 2074, z 2003 r. Nr 7, poz. 79, Nr 90, poz. 844, Nr 223, poz. 2217 i Nr 228, poz. 2262 oraz z 2004 r. Nr 96, poz. 959 i Nr 99, 8 1. Rozporządzenie określa: 1) tryb i sposób postępowania w sprawach dotyczących zwrotu ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepetnosprawnych, zwanego dalej „Funduszem”, kosztów: a) poniesionych przez pracodawców w związku z przystosowaniem tworzonych lub istniejących stanowisk pracy, stosownie do potrzeb osób niepełnosprawnych wynikających z ich niepełnosprawności, zwanym dalej „przystosowaniem stanowiska”, w tym kosztów rozpoznania przez służby medycyny pracy tych potrzeb, b) adaptacji pomieszczeń zakładu pracy do potrzeb osób niepetnosprawnych, w tym kosztów rozpoznania przez służby medycyny pracy potrzeb w tym zakresie, c) adaptacji lub nabycia urządzeń ułatwiających osobie niepetnosprawnej funkcjonowanie w za-