Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 lipca 2004 r. w sprawie urlopów żołnierzy niezawodowych

Nr 162 — 11476 — Poz. 1670

1700

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ

z dnia 2 lipca 2004 r.

w sprawie urlopów żotnierzy niezawodowych

Na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospołlitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z późn. zm.!)) zarządza się, co następuje:

§ 1. Rozporządzenie określa wymiar i zasady udzielania urlopów żołnierzom w czynnej stużbie wojskowej, którzy:

1) odbywają: a) zasadniczą służbę wojskową, b) nadterminową zasadniczą służbę wojskową, c) przeszkolenie wojskowe, d) okresową służbę wojskową, e) ćwiczenia wojskowe;

2) pełnią tę służbę w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

8 2. W czasie odbywania czynnej stużby wojskowej udziela się urlopów:

1) w drodze wyróżnienia;

2) z tytułu honorowego krwiodawstwa; 3) okolicznościowego;

4) zdrowotnego;

5) w celu odwiedzenia rodziny;

6) wypoczynkowego.

8 3. 1. Urlopu w drodze wyróżnienia udziela się żotnierzom, o których mowa w 81.

2. Urlopu, o którym mowa w ust. 1, udziela się na zasadach i w wymiarze określonych w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o dyscyplinie wojskowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 370 i Nr 240, poz. 2052 oraz z 2003 r. Nr 179, poz. 1750) oraz w § 15pkt2i§ 16 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 września 2002 r. w sprawie wyróżniania żołnierzy (Dz. U. Nr 162, poz. 1341).

8 4. 1. Urlopu z tytułu honorowego krwiodawstwa udziela się żotnierzom, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. aib.

, Nr 113, poz. 984 i 985, Nr 156, poz. 1301, Nr 166,

, Nr 199, poz. 1673 i Nr 200, poz. 1679 i 1687, z 2003 r. Nr 45, poz. 391, Nr 90, poz. 844, Nr 96, poz. 874, Nr 139, poz. 1326, Nr 179, poz. 1750, Nr 210, poz. 2036 i Nr 223, poz. 2217 oraz z 2004 r. Nr 116, poz. 1203.

2. Urlopu, o którym mowa w ust. 1, udziela się żołnierzowi w wymiarze jednego dnia kalendarzowego za każde oddane 200 ml krwi.

3. Urlopu, o którym mowa w ust. 1, można udzielić żołnierzowi tącznie z innym urlopem.

8 5. 1. Urlopu okolicznościowego udziela się żotnierzom, o których mowa w 8 1.

2. Urlopu, o którym mowa w ust. 1, udziela się żołnierzowi na jego udokumentowany wniosek w przypadku:

1) zgonu i pogrzebu lub ciężkiej choroby najbliższe-

2 3 4

— — —

go członka rodziny, za którego uważa się małżonka, dziecko, ojca, matkę, opiekuna prawnego, siostrę, brata, babkę lub dziadka żołnierza, a także ojca, matkę lub opiekuna prawnego małżonka żołnierza;

ślubu żołnierza; urodzenia się dziecka żotnierza;

o którym mowa w art. 70 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Urlopu, o którym mowa w ust. 1, można udzielić żołnierzowi również w przypadkach uzasadnionych szczególnie ważnymi względami:

1) rodzinnymi;

2) osobistymi;

3) klęski żywiołowej, która dotknęta jego rodzinę;

4) związanymi z pracami sezonowymi w prowadzonym osobiście lub wraz ze współmałżonkiem gospodarstwie rolnym.

4. Urlopu okolicznościowego w przypadkach,

o których mowa:

1) w ust. 2 pkt 1—3 i ust. 3 pkt 1—3, udziela się w wy-

2

3

—

—

miarze od dwóch do pięciu dni kalendarzowych;

w ust. 2 pkt 4, udziela się żołnierzowi, po przedstawieniu przez tego żołnierza zaświadczenia państwowej komisji wyborczej o rozpoczęciu i prowadzeniu przez niego własnej kampanii wyborczej. Urlopu tego nie udziela się żotnierzom, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. c i e oraz pkt 2;

w ust. 3 pkt 4, udziela się wyłącznie żołnierzom odbywającym zasadniczą służbę wojskową w łącznym wymiarze nie dłuższym niż czternaście dni kalendarzowych w czasie trwania tej służby.

Nr 162

§ 6. 1. Niezależnie od przypadków, o których mowa w § 5 ust. 2 i 3 pkt 1—3, żotnierzom petniącym czynną służbę wojskową w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny można udzielić dodatkowo urlopu okolicznościowego w przypadku czasowego niewykonywania przez nich zadań bojowych.

2. Urlop, o którym mowa w ust. 1, może być udzielony żołnierzowi w jednym nieprzerwanym okresie raz w roku kalendarzowym w wymiarze:

1) w korpusie szeregowych — do siedmiu dni kalendarzowych;

2) w korpusie podoficerów — do dziesięciu dni kalendarzowych;

3) w korpusie oficerów — do piętnastu dni kalendarzowych.

3. Do wymiaru urlopu, o którym mowa w ust. 1, wlicza się kolejne dni kalendarzowe, w tym niedziele i święta oraz dni dodatkowo wolne od służby.

4. Do wymiaru urlopu, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się czasu niezbędnego na przejazd do miejsca pobytu na urlopie i z powrotem do miejsca stacjonowania jednostki wojskowej żołnierza.

8 7. 1. Urlopu zdrowotnego udziela się żotnierzom:

1) o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a — w wymiarze do 1 miesiąca;

2) o których mowa w § 1 pkt1 lit. b i pkt 2 — w wymiarze do 3 miesięcy.

2. Urlop, o którym mowa w ust. 1, może być udzielony żotnierzowi w jednym nieprzerwanym okresie.

3. Do wymiaru urlopu, o którym mowa w ust. 1, wlicza się kolejne dni kalendarzowe, w tym niedziele i święta oraz dni dodatkowo wolne od służby.

4. Urlop zdrowotny o łącznym maksymalnym wymiarze może być udzielany żotnierzom, o których mowaw § 1 pkt 1 lit. a, jeden raz w okresie odbywania zasadniczej służby wojskowej, a żołnierzom, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. b, jeden raz w danym roku odbywania nadterminowej zasadniczej służby wojskowej.

5. Podstawą udzielenia żotnierzowi urlopu zdrowotnego jest orzeczenie w tej sprawie wojskowej komisji lekarskiej.

8 8. 1. Urlopu w celu odwiedzenia rodziny udziela się żotnierzom, o których mowa w § 1 pkt 1, z wyjątkiem żotnierzy odbywających przeszkolenie wojskowe studentów szkół wyższych.

2. Urlopu, o którym mowa w ust. 1, udziela się wyłącznie żotnierzom żonatym.

3. Urlopu, o którym mowa w ust. 1, udziela się w wymiarze trzech dni kalendarzowych za każdy miesiąc odbywania czynnej służby wojskowej. W przypadku żołnierzy odbywających ćwiczenia wojskowe urlopu tego udziela się za każde trzydzieści dni odbywania tych ćwiczeń.

4. Urlop, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje za okres, w którym żołnierz przebywał na innym urlopie, z wyjątkiem urlopów wymienionych w § 2 pkt 1 i 2.

8 9. 1. Urlopu wypoczynkowego udziela się żotnierzom, o których mowa w § 1 pkt 1 lit. a,bid.

2. Urlopu, o którym mowa w ust. 1, udziela się w jednym nieprzerwanym okresie żołnierzom:

1) odbywającym zasadniczą stużbę wojskową — raz w czasie jej odbywania w wymiarze dziesięciu dni kalendarzowych, po odbyciu co najmniej trzech miesięcy tej służby;

2

—

odbywającym nadterminową zasadniczą służbę wojskową — w wymiarze 26 dni kalendarzowych, z wyłączeniem niedziel i świąt oraz dni dodatkowo wolnych od służby, w każdym roku jej odbywania;

3

—

odbywającym okresową służbę wojskową — w wymiarze do 26 dni kalendarzowych, z wytączeniem niedziel i świąt oraz dni dodatkowo wolnych od służby, w okresie dwunastu miesięcy jej odbywania. Jeżeli okres odbywania okresowej służby wojskowej, za który należny jest urlop wypoczynkowy, jest krótszy niż dwanaście miesięcy, urlopu tego udziela się żotnierzowi proporcjonalnie do okresu odbywanej służby.

3. Na wniosek żołnierza dowódca jednostki wojskowej może udzielić urlopu wypoczynkowego w dwóch częściach.

4. Plan urlopów wypoczynkowych dla żołnierzy opracowuje się na szczeblu pododdziatu, uwzględniając w miarę możliwości ich wnioski. Plan urlopów podaje się do wiadomości żołnierzy.

5. W przypadkach uzasadnionych potrzebami służbowymi lub na wniosek żołnierza, urlopu wypoczynkowego można udzielić w innym terminie niż określony w planie urlopów.

6. Zotnierzowi, który w czasie przebywania na urlopie wypoczynkowym nie mógł korzystać z tego urlopu z powodu choroby trwającej co najmniej trzy dni, dowódca jednostki wojskowej udziela ponownie urlopu wypoczynkowego bezpośrednio po powrocie do jednostki lub w okresie późniejszym na czas równy liczbie dni, w czasie których żołnierz pozostawał chory.

7. Podstawą ponownego udzielenia żołnierzowi urlopu wypoczynkowego jest zaświadczenie lekarskie.

8 10. 1. Urlopów, o których mowa w § 2, udziela dowódca jednostki, w której żołnierz odbywa czynną służbę wojskową, z zastrzeżeniem § 3 ust. 2.

2. Fakt udzielenia żołnierzowi urlopu stwierdza się w rozkazie dowódcy jednostki wojskowej.

3. W rozkazie, o którym mowa w ust. 2, podaje się rodzaj urlopu, jego wymiar, termin rozpoczęcia i zakończenia oraz miejsce przebywania żołnierza na urlopie i sposób jego powiadamiania w razie potrzeby odwołania tego żołnierza z urlopu.

Nr 162

4. Odwołanie żotnierza z urlopu, o którym mowa w $ G ust. 1 i § 9 ust. 1, stwierdza się rozkazem dowódcy jednostki wojskowej.

5. Odwołanie żołnierza z urlopu następuje za pomocą pisemnego zawiadomienia lub przez uprawnionego żotnierza (pracownika), przez dowódcę (komendanta) garnizonu (dowódcę jednostki wojskowej), właściwego dla miejsca przebywania żołnierza w czasie urlopu, telefonicznie lub w każdy inny możliwy i dostępny sposób.

6. Żołnierz odwołany z urlopu obowiązany jest niezwłocznie stawić się w miejscu pełnienia służby.

7. Żołnierzowi, o którym mowa w ust. 4, odwołanemu z urlopu, przysługuje ponownie ten urlop w petnym wymiarze, jeżeli żołnierz przebywał na nim nie więcej niż trzy dni kalendarzowe. W pozostałych przypadkach przysługuje urlop w wymiarze niewykorzystanym.

8. Żołnierzowi odwołanemu z urlopu udziela się ponownie tego urlopu po ustaniu przyczyny, dla której został on z niego odwołany.

§ 11. 1. Żołnierzom, o których mowa w § 1, przebywającym na urlopie, urlop ten może być przedłużony w razie:

1) zachorowania żołnierza;

2) zgonu i pogrzebu lub ciężkiej choroby najbliższego członka rodziny, za którego uważa się małżonka, dziecko, ojca, matkę, opiekuna prawnego, siostrę, brata, babkę lub dziadka żołnierza, a także ojca, matkę lub opiekuna prawnego małżonka żołnierza;

3 4

—

klęski żywiołowej, która dotknęła jego rodzinę;

—

powstania innych ważnych przyczyn uniemożliwiających powrót do jednostki wojskowej.

2. O przedłużeniu urlopu w sytuacjach określonych w ust. 1 decyduje dowódca garnizonu, a w garnizonach, w których są etatowi komendanci garnizonu

Poz. 1670 i 1701

— komendant garnizonu, w którym żołnierz przebywa na urlopie.

3. Dowódca lub komendant garnizonu wskazany w ust. 2 zawiadamia niezwłocznie dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz odbywa czynną służbę wojskową, o przedłużeniu urlopu temu żołnierzowi.

8 12. Urlopy udzielane żołnierzom, o których mowa w § 1, pełniącym służbę poza granicami państwa określają przepisy § 5 ust. 1 pkt2i3,8 7i§ 8 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lutego 2002 r. w sprawie szczegółowych uprawnień i obowiązków żołnierzy niezawodowych pełniących służbę poza granicami państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 150 oraz z 2003 r. Nr 223, poz. 2223).

§ 13. Żołnierzom odbywającym czynną stużbę wojskową w dniu wejścia w życie rozporządzenia przystugują urlopy na dotychczasowych zasadach, o ile są one dla nich korzystniejsze.

8 14. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”

Minister Obrony Narodowej: J. Szmajdziński

2) Niniejsze rozporządzenie byto poprzedzone:

1) rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 czerwca 1992 r. w sprawie zasadniczej służby wojskowej i nadterminowej zasadniczej służby wojskowej oraz przeszkolenia wojskowego (Dz. U. Nr 56, poz. 277, z 1994 r. Nr 9, poz. 34, z 1995 r. Nr 42, poz. 218 i Nr 100,

, z 1998 r. Nr 67, poz. 438, z 1999 r. Nr 92,

oraz z 2002 r. Nr 208, poz. 1771, które traci moc w zakresie uregulowanym niniejszym rozporządzeniem, rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 maja 2003 r. w sprawie urlopów żotnierzy odbywających przeszkolenie wojskowe (Dz. U. Nr 103, poz. 957), które traci moc — z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 17 ustawy z dnia 29 października 2003 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr210, poz. 2036 oraz z 2004 r. Nr 116, poz. 1203).

2

—

1701

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ

z dnia 5 lipca 2004 r.

w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego, jakim powinny odpowiadać wojskowe podziemne zbiorniki do magazynowania paliw płynnych

Na podstawie art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122,

, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 oraz z 2004 r. Nr 96,

) zarządza się, co następuje: