Orzecznik
Wróć do aktu
PRZEPIS

Art. 22.

Ustawa z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin · DU 2003 poz. 1300

Treść w tym tekście

1. Wyłączne prawo obejmuje również:

1) materiał ze zbioru oraz produkty wytworzone bezpośrednio z tego materiału, jeżeli hodowca nie miał możliwości wykonywania wyłącznego prawa w odniesieniu do materiału siewnego odmiany chronionej;

2) materiał siewny roślin ozdobnych i sadowniczych, jeżeli jest on ponownie używany w celach zarobkowych jako:

a) materiał rozmnożeniowy do produkcji roślin ozdobnych albo

b) kwiat cięty, albo

c) materiał siewny drzew, krzewów i bylin;

3) odmiany:

a) pochodne, odkryte lub wytworzone z chronionej odmiany macierzystej niebędącej odmianą pochodną,

b) które nie różnią się wyraźnie od odmiany chronionej,

c) w przypadku których wytworzenie materiału siewnego wymaga powtarzalnego używania odmiany chronionej wyłącznym prawem.

2. Odmianę uznaje się za pochodną od odmiany macierzystej, jeżeli jest ona odrębna od odmiany macierzystej oraz jeżeli:

1) pochodzi z odmiany macierzystej lub z innej odmiany pochodnej od tej samej odmiany macierzystej i zachowuje właściwości wynikające z genotypu lub kombinacji genotypów odmiany macierzystej;

2) jej właściwości są zgodne z istotnymi właściwościami odmiany macierzystej wynikającymi z jej genotypu bądź kombinacji genotypów, z wyjątkiem różnic, które wynikają ze stosowania metod hodowlanych polegających na:

a) selekcji naturalnych bądź indukowanych mutantów,

b) selekcji nowych form w odmianach macierzystych,

c) stosowaniu krzyżowań wstecznych,

d) inżynierii genetycznej.

3. Przepisów ust. 1 i art. 21 nie stosuje się do materiału siewnego i materiału ze zbioru przeznaczonego:

1) na własne niezarobkowe potrzeby;

2) do celów doświadczalnych;

3) do tworzenia nowych odmian, z wyjątkiem odmian, o których mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli odmiany te są wykorzystywane w celach zarobkowych.

Wersje

  1. Brzmienie w najnowszym tekście — od Dz.U. 2016 poz. 843 (ogł. 14 czerwca 2016) do Dz.U. 2021 poz. 213 (ogł. 1 lutego 2021)

    1. Wyłączne prawo obejmuje również:

    1) materiał ze zbioru lub produkty wytworzone bezpośrednio z tego materiału, jeżeli hodowca nie miał możliwości wykonywania wyłącznego prawa w odniesieniu do materiału siewnego odmiany chronionej;

    2) materiał siewny roślin ozdobnych i sadowniczych, jeżeli jest on ponownie używany w celach zarobkowych jako:

    a) materiał rozmnożeniowy do produkcji roślin ozdobnych albo

    b) kwiat cięty, albo

    c) materiał siewny drzew, krzewów i bylin;

    3) odmiany:

    a) pochodne, odkryte lub wytworzone z chronionej odmiany macierzystej niebędącej odmianą pochodną,

    b) które nie różnią się wyraźnie od odmiany chronionej,

    c) w przypadku których wytworzenie materiału siewnego wymaga powtarzalnego używania odmiany chronionej wyłącznym prawem.

    2. Odmianę uznaje się za pochodną od odmiany macierzystej, jeżeli jest ona odrębna od odmiany macierzystej oraz jeżeli:

    1) pochodzi z odmiany macierzystej lub z innej odmiany pochodnej od tej samej odmiany macierzystej i zachowuje właściwości wynikające z genotypu lub kombinacji genotypów odmiany macierzystej;

    2) jej właściwości są zgodne z istotnymi właściwościami odmiany macierzystej wynikającymi z jej genotypu bądź kombinacji genotypów, z wyjątkiem różnic, które wynikają ze stosowania metod hodowlanych polegających na:

    a) selekcji naturalnych bądź indukowanych mutantów,

    b) selekcji nowych form w odmianach macierzystych,

    c) stosowaniu krzyżowań wstecznych,

    d) inżynierii genetycznej.

    3. Przepisów ust. 1 i art. 21 nie stosuje się do materiału siewnego i materiału ze zbioru przeznaczonego:

    1) na własne niezarobkowe potrzeby;

    2) do celów doświadczalnych;

    3) do tworzenia nowych odmian, z wyjątkiem odmian, o których mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli odmiany te są wykorzystywane w celach zarobkowych.

  2. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2003 poz. 1300 (ogł. 6 sierpnia 2003) ten tekst

    1. Wyłączne prawo obejmuje również:

    1) materiał ze zbioru oraz produkty wytworzone bezpośrednio z tego materiału, jeżeli hodowca nie miał możliwości wykonywania wyłącznego prawa w odniesieniu do materiału siewnego odmiany chronionej;

    2) materiał siewny roślin ozdobnych i sadowniczych, jeżeli jest on ponownie używany w celach zarobkowych jako:

    a) materiał rozmnożeniowy do produkcji roślin ozdobnych albo

    b) kwiat cięty, albo

    c) materiał siewny drzew, krzewów i bylin;

    3) odmiany:

    a) pochodne, odkryte lub wytworzone z chronionej odmiany macierzystej niebędącej odmianą pochodną,

    b) które nie różnią się wyraźnie od odmiany chronionej,

    c) w przypadku których wytworzenie materiału siewnego wymaga powtarzalnego używania odmiany chronionej wyłącznym prawem.

    2. Odmianę uznaje się za pochodną od odmiany macierzystej, jeżeli jest ona odrębna od odmiany macierzystej oraz jeżeli:

    1) pochodzi z odmiany macierzystej lub z innej odmiany pochodnej od tej samej odmiany macierzystej i zachowuje właściwości wynikające z genotypu lub kombinacji genotypów odmiany macierzystej;

    2) jej właściwości są zgodne z istotnymi właściwościami odmiany macierzystej wynikającymi z jej genotypu bądź kombinacji genotypów, z wyjątkiem różnic, które wynikają ze stosowania metod hodowlanych polegających na:

    a) selekcji naturalnych bądź indukowanych mutantów,

    b) selekcji nowych form w odmianach macierzystych,

    c) stosowaniu krzyżowań wstecznych,

    d) inżynierii genetycznej.

    3. Przepisów ust. 1 i art. 21 nie stosuje się do materiału siewnego i materiału ze zbioru przeznaczonego:

    1) na własne niezarobkowe potrzeby;

    2) do celów doświadczalnych;

    3) do tworzenia nowych odmian, z wyjątkiem odmian, o których mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli odmiany te są wykorzystywane w celach zarobkowych.

Źródła: przepis występuje w 4 z 4 tekstów tego aktu w bazie. Polecenia zmian są przypisywane do przepisu automatycznie z tekstu nowelizacji — polecenie, którego nie dało się jednoznacznie przypisać, nie jest tu pokazywane.

Orzeczenia

W bazie nie ma orzeczeń, których podstawa prawna wskazuje ten przepis.