Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 września 2002 r. w sprawie ogólnych zezwoleń dewizowych.

Zezwala się na:

1) przekazywanie przez rezydentów do krajów BIT, za pośrednictwem uprawnionych banków, krajowych lub zagranicznych środków płatniczych, z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerzenie działalności gospodarczej w tych krajach;

2

—

zbywanie w kraju przez nierezydentów z krajów

trzecich:

a) papierów wartościowych, z wyjątkiem papierów wartościowych dłużnych o terminie wykupu krótszym niż rok,

b) jednostek uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania;

3

—

zbywanie w kraju przez nierezydentów z krajów trzecich, w ramach likwidacji mienia, dokonywanej w związku ze zmianą statusu dewizowego — papie-

4

—

rów wartościowych, jednostek uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania, wierzytelności i innych praw, których wykonywanie wiąże się z dokonywaniem rozliczeń pieniężnych, nabytych przez nich przed uzyskaniem statusu nierezydenta;

nabywanie w kraju przez nierezydentów z krajów

trzecich:

a) papierów wartościowych, z wyjątkiem papierów wartościowych dłużnych o terminie wykupu krótszym niż rok,

b) jednostek uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania,

c) praw majątkowych będących przedmiotem obrotu na Giełdzie Papierów Wartościowych S.A. w Warszawie, Polskiej Giełdzie Finansowej S.A. w Warszawie, Centralnej Tabeli Ofert S.A. w Warszawie oraz na giełdach towarowych działających na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 2000 r. o gietdach towarowych (Dz. U. Nr 103, poz. 1099);

5) nabywanie przez rezydentów w krajach BIT:

a) nieruchomości położonych w krajach BIT oraz praw na takich nieruchomościach na potrzeby działalności gospodarczej, podejmowanej lub prowadzonej w tych krajach,

b) udziałów i akcji w spółkach mających siedzibę w krajach BIT, a także obejmowanie udziałów i akcji w takich spółkach,

c) jednostek uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania, mających siedzibę w krajach BIT,

d) dłużnych papierów wartościowych o rocznym lub dłuższym terminie wykupu, wyemitowanych bądź wystawionych przez nierezydentów z krajów BIT;

6) nabywanie przez rezydentów, do własnego użytku,

nieruchomości położonych w krajach trzecich, o ile ich cena nie przekracza w każdym przypadku równowartości 50 000 euro;

7) nabywanie przez znajdujące się w krajach trzecich

polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne polskie przedstawicielstwa korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub konsularnych własności i innych praw na nieruchomościach położonych w tych krajach;

8) nabywanie przez rezydentów w czasie pobytu

w krajach trzecich walut obcych, będących prawnym środkiem płatniczym w tych krajach, za krajowe lub zagraniczne środki płatnicze wywiezione z kraju lub uzyskane za granicą z tytułów niezwiązanych z działalnością gospodarczą;

9) zbywanie przez rezydentów w krajach trzecich:

Nr 154

a) papierów wartościowych, z wyjątkiem papierów wartościowych dłużnych o terminie wykupu krótszym niż rok,

b) jednostek uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania,

10) otwieranie przez rezydentów rachunków w bankach i oddziałach banków mających siedzibę w krajach BIT, w związku z czynnościami, o których mowa w pkt 5 lit. b—d, oraz w krajach trzecich, w związku z czynnościami, o których mowa w pkt 9;

11) otwieranie przez polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne polskie przedstawicielstwa korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub konsularnych, znajdujące się w krajach trzecich, rachunków w bankach i oddziałach banków mających siedzibę w tych krajach;

12) zaciąganie przez spółki, mające siedzibę w kraju, od nierezydentów z krajów trzecich, posiadających w tych spółkach udziały lub akcje w ilości dającej im co najmniej 10% głosów na zgromadzeniu wspólników (akcjonariuszy), pożyczek lub kredytów o terminie spłaty ponad połowy kwoty kredytu lub kwoty pożyczki przed upływem roku od dnia zawarcia umowy;

13) udzielanie spółkom, mającym siedzibę w krajach trzecich, przez rezydentów posiadających w tych spółkach udziały lub akcje w ilości dającej im co najmniej 10% głosów na zgromadzeniu wspólników (akcjonariuszy), pożyczek lub kredytów o terminie spłaty ponad połowy kwoty kredytu lub kwoty pożyczki przed upływem roku od dnia zawarcia umowy;

14) zaciąganie przez rezydentów od nierezydentów z krajów trzecich kredytów i pożyczek o terminie spłaty ponad połowy kwoty kredytu lub kwoty pożyczki przed upływem roku od dnia zawarcia umowy, na pokrycie powstatych zgodnie z ustawą lub zezwoleniem dewizowym zobowiązań wobec nierezydentów z tych krajów;

15) udzielanie przez rezydentów nierezydentom z krajów trzecich kredytów i pożyczek o terminie spłaty ponad potowy kwoty kredytu lub kwoty pożyczki przed upływem roku od dnia zawarcia umowy, z przeznaczeniem na pokrycie powstałych zgodnie z ustawą lub zezwoleniem dewizowym zobowiązań tych nierezydentów wobec rezydentów;

16) zaciąganie przez rezydentów pożyczek lub kredytów o terminie spłaty ponad połowy kwoty kredytu lub kwoty pożyczki przed upływem roku od dnia zawarcia umowy, od będących nierezydentami z krajów trzecich członków ich rodzin, należących do I lub II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 1997 r. Nr 16, poz. 89, Nr 34, poz. 209, Nr 137, poz. 926 i Nr 139, poz. 932, z 2000 r. Nr 13, poz. 169, Nr 22, poz. 270 i Nr 120,

oraz z 2001 r. Nr 8, poz. 64);

17) udzielanie przez rezydentów nierezydentom, o których mowa w pkt 16, pożyczek lub kredytów o ter-

minie spłaty ponad połowy kwoty kredytu lub kwoty pożyczki przed upływem roku od dnia zawarcia umowy;

18) dokonywanie przez rezydentów, będących osobami fizycznymi, na rzecz nierezydentów z krajów trzecich, darowizn mających za przedmiot wartości dewizowe lub krajowe środki płatnicze, o wartości nieprzekraczającej równowartości 10 000 euro.

8 4. 1. Zezwala się rezydentom i nierezydentom na wywóz oraz wysyłanie za granicę krajowych lub zagranicznych środków płatniczych, o wartości przekraczającej łącznie równowartość 10 000 euro, wypłaconych z rachunku bankowego lub nabytych od banku za środki zgromadzone na rachunku bankowym.

2. Zezwala się nierezydentom na wywóz oraz wysyłanie za granicę krajowych lub zagranicznych środków płatniczych, o wartości przekraczającej tącznie równowartość 10 000 euro, nabytych lub wymienionych w banku za środki przywiezione przez nich uprzednio do kraju i zgłoszone zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy.

3. Wywóz oraz wysyłanie krajowych lub zagranicznych środków płatniczych, o których mowa w ust. 1i2, następuje na podstawie określonego w odrębnych przepisach zaświadczenia, wystawionego przez bank przy ich wypłacie, nabyciu lub wymianie.

85. 1. Zezwala się na wywóz za granicę wystawionych za granicą dewiz oraz podpisanych czeków podróżnych, o wartości przekraczającej tącznie równowartość 10 000 euro, jeżeli wywóz jest dokonywany przez nierezydenta, na którego nazwisko zostaty wystawione te dewizy lub przez którego zostały podpisane te czeki.

2. Zezwala się na odstąpienie od obowiązku pisemnego zgłaszania przywozu dewiz i czeków podróżnych, o których mowa w ust. 1, organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonującym kontrolę celną.

8 6. 1. Zezwala się rezydentom, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie przetwórstwa i obrotu metalami szlachetnymi, na wywóz za granicę złota dewizowego lub platyny dewizowej w związku z tą działalnością.

2. Wywóz złota dewizowego lub platyny dewizowej, o których mowa w ust. 1, następuje na podstawie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej albo odpisu lub wyciągu z rejestru przedsiębiorców, stwierdzającego prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie określonym w ust. 1.

Zezwala się nierezydentom na wywóz za granicę walut obcych uzyskanych ze sprzedaży artykułów konsumpcyjnych w środkach regularnej komunikacji międzynarodowej w czasie ich przebiegu w kraju.

8 8. Zezwala się na wywóz za granicę złotych monet emitowanych przez Narodowy Bank Polski.

Nr 154

Traci moc rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 8 stycznia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy — Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 1, poz. 2).

8 19. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 października 2002 r.

Minister Finansów: w z. W. Ciesielski

1) Minister Finansów kieruje dziatem administracji rządowej — finanse publiczne na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Finansów

(Dz. U. Nr 32, poz. 301, Nr 43, poz. 378 i Nr 93, poz. 834).

1274 ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW”

z dnia 3 września 2002 r.

w sprawie warunków technicznych i organizacyjnych prowadzenia działalności kantorowej, szczegółowego sposobu prowadzenia ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych oraz wzoru wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności kantorowej.

Na podstawie art. 17 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. — Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 141, poz. 1178) zarządza się, co następuje:

8 1. Rozporządzenie określa:

1) warunki techniczne i organizacyjne prowadzenia dziatalności kantorowej, zwanej dalej „dziatalnością”;

2) szczegółowy sposób prowadzenia ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych;

3) wzór wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności, zwanego dalej „zezwoleniem”.

8 2. 1. Wniosek o udzielenie zezwolenia, wraz z dokumentami, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. — Prawo dewizowe, zwanej dalej „ustawą”, powinien być złożony w oddziale okręgowym Narodowego Banku Polskiego, właściwym terytorialnie ze względu na miejsce, w którym ma być prowadzona działalność, zwanym dalej „właściwym oddziałem NBP”. Jeżeli działalność ma być prowadzona na obszarze województwa mazowieckiego, właściwym oddziałem NBP jest Główny Oddział Walutowo-Dewizowy Narodowego Banku Polskiego w Warszawie.

2. Wzór wniosku o udzielenie zezwolenia stanowi załącznik do rozporządzenia.

8 3. Podmiot, który podjąt na podstawie udzielonego zezwolenia działalność, obowiązany jest dostarczyć właściwemu oddziałowi NBP zaświadczenie o niekaralności osób, które mają bezpośrednio wykonywać czynności określone w zezwoleniu, za przestępstwa, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy, oraz jeden z dokumentów, o których mowa w art. 13 ust. 2 ustawy, wskazujący na fachowe przygotowanie tych