Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad etykietowania i wydawania etykiet urzędowych oraz rodzajów opakowań materiału siewnego.

Nr 77

5) odnotowanie z aktualną datą i potwierdzenie podpisem w dzienniku konserwacji wyników przeglądu i dokonywanych czynności,

6) bezzwłoczne powiadomienie eksploatującego przenośnik o usterkach, które spowodowały konieczność wyłączenia przenośnika z eksploatacji, i dokonanie odpowiedniego wpisu do dziennika konserwacji.

2. W uzasadnionych przypadkach organ właściwej

jednostki dozoru technicznego może określić krótsze terminy przeglądów, o których mowa w ust. 1.

Rozdział 9

Przepisy przejściowe i końcowe

8 47. Dla przenośników eksploatowanych przed wejściem w życie rozporządzenia organ właściwej jednostki dozoru technicznego może uprościć i ograniczyć wymagany przepisami rozporządzenia zakres badań oraz dokumentacji.

§ 48. 1. Przenośniki, dla których eksploatujący:

1) posiada dokumentację dostarczoną przez wytwórcę, o której mowa w § 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 4i 5, powinny być zgłoszone do badań odbiorczych,

2

—

nie posiada dokumentacji dostarczonej przez wytwórcę lub jest ona niekompletna, ale na przenośniku jest umieszczona tabliczka fabryczna umożliwiająca jego identyfikację, powinna być wykonana dokumentacja w formie uproszczonej,

3

—

nie posiada dokumentacji wytwórcy oraz żadnych elementów identyfikacyjnych, eksploatujący przenośnik powinien złożyć pisemne oświadczenie zawierające co najmniej:

a) sposób nabycia przenośnika,

Poz. 827 i 828

b) liczbę lat eksploatacji (rok budowy),

c) stwierdzenie, że przenośnik ma oryginalną konstrukcję fabryczną,

d) stwierdzenie, że w przenośniku nie dokonano wymiany podstawowych części i elementów nośnych.

2. Dokumentacja uproszczona, o której mowa w ust. 1 pkt 2, powinna zawierać co najmniej:

1) skrócony opis techniczny przenośnika z nazwą wytwórcy, numerem fabrycznym i rokiem budowy,

2) szkic przenośnika lub jego zdjęcie,

3) schemat zasilania, uproszczony schemat elektryczny, rodzaje zabezpieczeń i rodzaje przewodów,

4) schemat elektryczny i pneumatyczny,

5) protokoły pomiarów rezystancji oraz skuteczności ochrony przeciwporażeniowej,

6) obliczenia stateczności oraz stabilności urządzeń,

7) atesty na tańcuchy nośne,

8) atesty materiałowe na inne elementy nośne,

9) obliczenia wytrzymałościowe elementów nośnych.

3. Dla przenośników, o których mowa w ust. 1 pkt 3,

organ właściwej jednostki dozoru technicznego ustala w zależności od stwierdzonego ich stanu technicznego indywidualny zakres dokumentacji i badań odbiorczych oraz badań materiałowych, wytrzymałościowych i specjalistycznych.

8 49. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Gospodarki: J. Steinhoff

828 ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI

z dnia 12 lipca 2001 r.

w sprawie szczegółowych zasad etykietowania i wydawania etykiet urzędowych oraz rodzajów opakowań materiału siewnego.

Na podstawie art. 62 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o nasiennictwie (Dz. U. z 2001 r. Nr 53, poz. 563 i Nr 76, poz. 811) zarządza się, co następuje:

Rozdział 1 Przepisy ogólne

8 1. Rozporządzenie określa:

1) szczegółowe zasady etykietowania materiału siewnego i wydawania etykiet urzędowych oraz treść informacji zamieszczanych na etykietach,

2) rodzaje opakowań materiału siewnego, z uwzględnieniem opakowań małych, jako kryterium etykietowania kwalifikowanego materiatu siewnego przez przedsiębiorców,

3) zasady i sposoby zabezpieczania opakowań. Rozdział 2

Etykietowanie materiału siewnego

8 2. Etykiety urzędowe i etykiety przedsiębiorcy są dokumentami identyfikującymi materiał siewny.

Nr 77

8 3. Etykiety urzędowe są drukami ścisłego zarachowania.

§ 4. Etykiety urzędowe wydaje właściwy ze względu na miejsce położenia plantacji lub siedzibę przedsiębiorcy wojewódzki inspektor Inspekcji Nasiennej, na pisemny wniosek przedsiębiorcy, w terminie 7 dni roboczych od dnia wpływu wniosku.

8 5. Etykiety urzędowe, z zastrzeżeniem § 6, mają kształt prostokąta o wymiarach nie mniejszych niż 110 x 67 mm.

8 6. Etykiety dla materiału szkółkarskiego mają kształt prostokąta o wymiarach nie mniejszych niż 50 cm2.

8 7. 1. Ustala się następujące kolory etykiet dla poszczególnych kategorii materiału siewnego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3:

1) przedbazowego — biaty z fioletowym przekątnym paskiem,

2) bazowego — biały,

3) kwalifikowanego I rozmnożenia — niebieski, 4) kwalifikowanego II rozmnożenia — czerwony, 5) handlowego — brązowy,

6) mieszanek

7) standardowego

— zielony, — ciemnożółty.

2. Etykiety urzędowe dla materiału szkółkarskiego są koloru białego, a dla materiału szkótkarskiego o statusie „wolny od wirusów” koloru pomarańczowego.

3. Etykiety przedsiębiorcy dla materiału szkótkarskiego są koloru zielonego.

8 8. Materiał siewny jest etykietowany w sposób trwały.

8 9. Informacje na temat otrzymanych i wykorzystanych etykiet przedsiębiorca udostępnia organom Inspekcji Nasiennej.

8 10. Na etykietach urzędowych, z wyłączeniem etykiet dla materiału szkótkarskiego, umieszcza się następujące informacje:

1) dla materiału siewnego kwalifikowanego urzędowo:

a) oznaczenie kraju produkcji tego materiału z podaniem jego pełnej nazwy lub skrótu,

b) nazwę urzędu przeprowadzającego kwalifikację,

c) kolejny numer etykiety,

d) numer identyfikacyjny przedsiębiorcy nadany przez Inspekcję Nasienną oraz jego imię, nazwisko i adres zamieszkania albo nazwę i adres siedziby,

e) numer partii materiału siewnego,

f) miesiąc i rok zabezpieczenia opakowania lub pobrania próbki do oceny,

g) nazwę gatunku w języku polskim i po łacinie,

h) nazwę zwyczajową lub botaniczną lub typ użytkowy materiału siewnego, o ile występują,

— 57/76 —

i) nazwę odmiany,

j) wyraz „mieszaniec” oraz symbol F, poza nazwą odmiany w przypadku odmian mieszańcowych, nazwę albo kod składnika mieszańca, w przypadku jego składników, oraz wyrazy „składnik Ro” albo „składnik Rm”,

|) kategorię materiału siewnego,

m) deklarowaną masę albo liczbę nasion lub jednostek siewnych,

rodzaj dodatku oraz stosunek masy ktębków lub masy nasion do masy całkowitej, jeżeli podana jest masa i stosowane są granulowane pestycydy, substancje otoczkujące lub inne dodatki w formie stałej,

wyraz „jednokiełkowe” — w przypadku nasion jednokietkowych,

wyrazy „przeznaczone do siewu punktowego” — w przypadku nasion przeznaczonych do siewu punktowego,

wyrazy „oceniane powtórnie” z podaniem miesiąca i roku badania, o ile przeprowadzono badanie powtórne zdolności kiełkowania,

k

—-

—-

n

—-

o

—-

p

—

q

2) dla mieszanek nasion roślin uprawnych: a) kategorię materiału siewnego mieszanki, wyrażoną za pomocą wyrazu „kwalifikowany”, b) typ użytkowania mieszanki, c) skład gatunkowy i odmianowy mieszanki w procentach oraz informacje, o których mowa w pkt 1 lit. a)—7), m) oraz q), 3) dla sadzeniaków ziemniaka: a) stopień kwalifikacji, b) kalibraż podany w milimetrach, c) informacje o stosowanych podczas przechowywania środkach chemicznych

oraz informacje, o których mowa w pkt 1 lit. a)—g) oraz lit. i), l), m).

8 11. 1. Na etykietach przedsiębiorcy umieszcza się następujące informacje:

1) dla materiału siewnego kwalifikowanego, standardowego i handlowego:

a) oznaczenie kategorii materiału siewnego za pomocą liter: — K albo K1 albo K2 — dla materiału kwalifikowanego, — ST — dla materiału standardowego, — Ho — dla materiału handlowego z określeniem jego odmiany, — H — dla materiału handlowego bez określenia odmiany, b) imię, nazwisko i adres zamieszkania albo nazwę i adres siedziby przedsiębiorcy,

c) numer identyfikacyjny przedsiębiorcy nadany przez Inspekcję Nasienną,

d) kolejny numer etykiety, e) numer partii, f) nazwę gatunku,

Nr 77 — 5777 — Poz. 828

g) nazwę odmiany napisaną literami alfabetu tacińskiego,

h) deklarowaną masę albo liczbę nasion,

i) rodzaj dodatku oraz stosunek masy ktębków lub masy nasion do masy całkowitej, jeżeli podana jest masa i stosowane są granulowane pestycydy, substancje otoczkujące lub inne dodatki w formie stałej,

2) dla materiału siewnego mieszanek roślin rolniczych:

a) wyrazy „mieszanka handlowa”,

b) przeznaczenie (kierunek użytkowania),

c) skład gatunkowy i odmianowy podany w procentach

oraz informacje, o których mowa w pkt 1 lit. b)—d)

oraz g),

3) dla cebuli dymki:

a) numer identyfikacyjny przedsiębiorcy nadany przez Inspekcję Nasienną lub jego imię, nazwisko i adres zamieszkania albo nazwę i adres jego siedziby,

b) numer partii,

c) nazwę odmiany,

d) masę netto,

e) wielkość cebulek,

4) dla sadzeniaków ziemniaka umieszcza się odpowiednio dane określone w § 10 pkt 3.

2. Na małych opakowaniach umieszcza się odpowiednio dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1—3 z wyłączeniem pkt 1 lit. c). W przypadku materiału siewnego roślin warzywnych i ozdobnych dodatkowo wpisuje się termin przydatności do siewu.

8 12. 1. Na etykietach urzędowych przeznaczonych dla materiału szkótkarskiego, z wyłączeniem nasion, umieszcza się następujące informacje:

1) imię, nazwisko i adres zamieszkania albo nazwę i adres siedziby przedsiębiorcy oraz jego numer identyfikacyjny nadany przez Inspekcję Nasienną,

2) nazwę gatunku,

3) nazwę odmiany,

4) nazwę podkładki lub wstawki,

5) kategorię materiału szkótkarskiego,

6) status zdrowotności albo stopień kwalifikacji,

7) ilość, wiek oraz formę materiału szkótkarskiego,

8) znak Inspekcji Nasiennej,

9) nazwę wojewódzkiego inspektoratu, który wykonał ocenę,

10) rok dokonania oceny,

11) kolejny numer etykiety.

2. W przypadku etykiety przedsiębiorcy dla materiatu szkótkarskiego, z wyłączeniem nasion, ust. 1 pkt 1—5i 7 stosuje się odpowiednio.

3. Na odwrotnej stronie etykiety, o której mowa w ust. 2, przedsiębiorca może umieszczać opis odmiany oraz sposób jej uprawy.

4. Na etykietach dla nasion materiału szkótkarskiego umieszcza się:

1) masę netto,

2) rok zbioru albo żywotność nasion wyrażoną w procentach,

3) datę zamknięcia opakowania

oraz informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1—3,5 i 6 oraz 8—11, dla etykiet urzędowych, a dla etykiet przedsiębiorcy informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1—3 oraz 5 i 6.

8 13. W materiale szkótkarskim etykietowaniu podlegają:

1) pojedyncze rośliny lub ich części,

2) wiązki,

3) pojemniki wielokomorowe,

4) kartony,

5) worki,

6) palety.

8 14. 1. Informacje na etykietach urzędowych umieszcza się, z zastrzeżeniem ust. 2, przy użyciu techniki drukarskiej lub innej o podobnym charakterze.

2. Dla materiału siewnego zrazów drzew i krzewów owocowych informacje, o których mowa w § 12 ust. 1 pkt 2, 3, 6, 7 i 10, mogą być wpisywane pismem odręcznym.

Rozdział 3

Rodzaje opakowań materiału siewnego

8 15. Rozróżnia się następujące rodzaje opakowań:

1) w zależności od masy materiału siewnego: a) małe, b) pozostałe, 2) ze względu na sposób zamykania opakowania: a) samozamykające się, b) plombowane, c) zszywane, d) zawiązywane, e) hermetyczne.

8 16. 1. Mate opakowania są to opakowania, w których masa netto materiału siewnego nie przekracza dla:

1) roślin rolniczych: a) nasion buraków: — jednokietkowych do siewu punktowego (1 jednostka siewna — 100 tys. szt. nasion) — 2,5 kg, — wielokiełkowych — 10,0 kg, b) nasion roślin pastewnych:

— mieszanek nieprzeznaczonych do produkcji roślin pastewnych (opakowania typu A) — 2,0 kg,

Nr 77

— nasion kwalifikowanych, handlowych lub mieszanek pastewnych przeznaczonych do produkcji roślin pastewnych (opakowania typu B) — 10,0 kg, 2) sadzeniaków ziemniaka — 10,0 kg, 3) nasion roślin warzywnych: a) strączkowych — 5,0 kg, b) cebuli, trybuli, szparaga, buraka liściowego, buraka ćwikłowego, rzepy jadalnej, arbuza, dyni olbrzymiej, dyni zwyczajnej, marchwi jadalnej, szpinaku, skorzonery, salsefii, roszponki, rzodkiewki — 0,5 kg, c) innych warzyw — 0,1 kg, 4) materiału szkótkarskiego: a) jabłoni i gruszy — 1,0 kg, b) brzoskwini — 5,0 kg, c) pozostałych nasion drzew owocowych — 2,0 kg.

2. Do masy netto materiału siewnego roślin rolniczych nie wlicza się masy granulatów pestycydów, substancji otoczkujących lub innych statych dodatków.

8 17. 1. Każdy rodzaj opakowania materiału siewnego:

1) ma wytrzymałość odpowiednią do masy zapakowanego materiału siewnego,

2) zapewnia utrzymanie jakości materiału siewnego zgodnej z wymaganiami określonymi odrębnymi przepisami, a ponadto

3) zabezpiecza przed kontaktem z zastosowanymi pestycydami — w przypadku materiału siewnego zaprawionego,

4) chroni otoczkę materiału siewnego — w przypadku materiału siewnego otoczkowanego.

2. Opakowanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jest opakowaniem jednorazowym.

8 18. Zamknięcie opakowania materiału siewnego jest zabezpieczane przez Inspekcję Nasienną albo przedsiębiorcę.

Poz. 828 i 829

8 19. 1. Wyróżnia się następujące sposoby zabezpieczania zamknięcia opakowań materiału siewnego:

1) plombowanie,

2) banderolowanie,

3) pieczętowanie,

4) etykietowanie przy użyciu etykiety samoprzylepnej. 2. W przypadku opakowań zszytych maszynowo

etykieta urzędowa albo etykieta przedsiębiorcy jest przeszywana szwem zamykającym opakowanie.

3. Opakowania papierowe lub z tworzyw sztucznych, nieposiadające otworów innych niż otwory do napełniania, zabezpiecza się przez ich samozamykanie.

8 20. Opakowania zawiązywane, z wyłączeniem opakowań materiału szkółkarskiego, zabezpiecza się jednym ze sposobów, o których mowa w § 19 ust. 1 pkt 1,2i4.

8 21. Każdy rodzaj opakowania zabezpiecza się ponownie, gdy zachodzi konieczność jego otwarcia.

8 22. 1. Przy zabezpieczaniu, o którym mowa w§ 19, na etykiecie wpisuje się datę zabezpieczenia oraz nazwę urzędu albo przedsiębiorcy odpowiedzialnego za to zabezpieczenie.

2. Przepis ust. 1 ma zastosowanie w przypadku ponownego zabezpieczania materiału siewnego.

Rozdział 4

Przepisy przejściowe i końcowe 8 23. Etykiety założone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zachowują ważność, w przypadku:

1) materiału szkółkarskiego — do dnia 30 czerwca 2002 r.,

2) materiału siewnego innego niż szkółkarski — do dnia 31 grudnia 2002 r.

8 24. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi: A. Balazs

829 ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI

z dnia 12 lipca 2001 r.

w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania konkursu dla kandydatów na aplikantów notarialnych.

Na podstawie art. 71 § 4 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. — Prawo o notariacie (Dz. U. Nr 22, poz. 91, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1999 r. Nr 101, poz. 1178,

z 2000 r. Nr 48, poz. 551, Nr 94, poz. 1037, Nr 116,

i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 63,

) zarządza się, co następuje: