Art. 206.

1. Brzmienie w najnowszym tekście — od Dz.U. 2020 poz. 1219 (ogł. 9 lipca 2020) do Dz.U. 2025 poz. 647 (ogł. 19 maja 2025)

   Minister właściwy do spraw klimatu gromadzi informacje o najlepszych dostępnych technikach, konkluzjach BAT i dokumentach referencyjnych BAT oraz rozpowszechnia je na potrzeby organów właściwych do wydawania pozwoleń i zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska.

2. Wcześniejsze brzmienie — od Dz.U. 2016 poz. 672 (ogł. 16 maja 2016) do Dz.U. 2019 poz. 1396 (ogł. 29 lipca 2019)

   Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje o najlepszych dostępnych technikach, konkluzjach BAT i dokumentach referencyjnych BAT oraz rozpowszechnia je na potrzeby organów właściwych do wydawania pozwoleń i zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska.

3. Wcześniejsze brzmienie — od Dz.U. 2006 poz. 902 (ogł. 19 lipca 2006) do Dz.U. 2013 poz. 1232 (ogł. 23 października 2013)

   1. Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje o najlepszych dostępnych technikach oraz rozpowszechnia je na potrzeby organów właściwych do wydawania pozwoleń oraz zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska.

   2. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitego podejścia do wydawania zintegrowanych pozwoleń na obszarze całego kraju, może określić, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania wynikające z najlepszych dostępnych technik, jakie muszą spełniać instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 2, w tym:

   1) graniczne wielkości emisyjne;

   2) w uzasadnionych przypadkach wzajemne, wariantowe relacje pomiędzy granicznymi wielkościami emisyjnymi dotyczącymi wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, odprowadzania ścieków, wytwarzania odpadów oraz emitowania hałasu;

   3) progi tolerancji dla uzasadnionych odstępstw od ustalonych granicznych wielkości emisyjnych oraz czas ich stosowania;

   4) wymagania dotyczące energochłonności i materiałochłonności;

   5) inne niezbędne wymagania techniczne.

   3. Przez próg tolerancji rozumie się ustaloną na podstawie ust. 2 pkt 3 wartość, o którą do wskazanego czasu mogą być przekraczane graniczne wielkości emisyjne.

   4. Przy ustalaniu granicznych wielkości emisyjnych w zakresie:

   1) wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

   2) wytwarzania odpadów,

   3) emitowania hałasu

   stosuje się odpowiednio przepisy art. 145 ust. 2 i 3.

   5. Graniczne wielkości emisji w razie odprowadzania ścieków mogą być określone odpowiednio jako:

   1) masa substancji w ściekach przypadająca na jednostkę masy wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu;

   2) stężenie substancji w ściekach;

   3) masa substancji w ściekach wprowadzana w określonym czasie;

   4) temperatura ścieków.

   Przepisy art. 145 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

   6. (uchylony).

4. Wcześniejsze brzmienie — w Dz.U. 2001 poz. 627 (ogł. 20 czerwca 2001) ten tekst

   1. Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje o najlepszych dostępnych technikach oraz koordynuje przepływ tych informacji na potrzeby organów właściwych do wydawania pozwoleń oraz zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska.

   2. Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, uwzględniając potrzebę zapewnienia jednolitego podejścia do wydawania zintegrowanych pozwoleń na obszarze całego kraju, może określić, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania wynikające z najlepszej dostępnej techniki, jakie muszą spełniać instalacje, o których mowa w art. 201 ust. 2, w tym:

   1) graniczne wielkości emisyjne,

   2) w uzasadnionych przypadkach wzajemne, wariantowe relacje pomiędzy granicznymi wielkościami emisyjnymi dotyczącymi wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, odprowadzania ścieków, wytwarzania odpadów i emitowania hałasu oraz pól elektromagnetycznych,

   3) progi tolerancji dla uzasadnionych odstępstw od ustalonych granicznych wielkości emisyjnych oraz czas ich stosowania,

   4) wymagania dotyczące energochłonności i materiałochłonności,

   5) inne niezbędne wymagania techniczne.

   3. Przez próg tolerancji rozumie się ustaloną na podstawie ust. 2 pkt 3 wartość, o którą do wskazanego czasu mogą być przekraczane graniczne wielkości emisyjne.

   4. Przy ustalaniu granicznych wielkości emisyjnych w zakresie:

   1) wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,

   2) wytwarzania odpadów,

   3) emitowania hałasu

   stosuje się odpowiednio przepisy art. 145 ust. 2 i 3.

   5. Graniczne wielkości emisji w razie odprowadzania ścieków mogą być określone odpowiednio jako:

   1) masa substancji w ściekach przypadająca na jednostkę masy wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu,

   2) stężenie substancji w ściekach,

   3) masa substancji w ściekach wprowadzana w określonym czasie,

   4) temperatura ścieków.

   Przepisy art. 145 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

   6. Graniczne wielkości emisji w razie wytwarzania pól elektromagnetycznych mogą być określone jako:

   1) napięcia znamionowe linii i stacji elektroenergetycznych,

   2) maksymalna równoważna moc promieniowana izotropowo dla instalacji emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz: radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych.

   Przepisy art. 145 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Źródła: przepis występuje w 13 z 13 tekstów tego aktu w bazie. Polecenia zmian są przypisywane do przepisu automatycznie z tekstu nowelizacji — polecenie, którego nie dało się jednoznacznie przypisać, nie jest tu pokazywane.