Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 stycznia 2000 r. w sprawie służby medycyny pracy w resorcie spraw wewnętrznych i administracji.

Nr 3

gółowych zasad finansowania wydatków z Funduszu Pracy oraz sposobu współpracy organów zatrudnienia z bankami i instytucjami finansującymi (Dz. U. Nr 41,

, z 1997 r. Nr 25, poz. 135 i Nr 134, poz. 890 oraz z 1998 r. Nr 37, poz. 210 i Nr 166, poz. 1245).

Poz. 41 i 42

§ 5. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 2000 r.

Minister Pracy i Polityki Społecznej: L. Komotowski

42 ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI

z dnia 7 stycznia 2000 r.

w sprawie służby medycyny pracy w resorcie spraw wewnętrznych i administracji.

Na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. Nr 96,

i z 1998 r. Nr 106, poz. 668) zarządza się, co następuje:

8 1. 1. Zadania odpowiednie do zadań stużby medycyny pracy w resorcie spraw wewnętrznych i administracji, z zastrzeżeniem ust. 2, wykonują:

1) poradnie badań profilaktycznych zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, zwanego dalej „Ministrem”, jako jednostki podstawowe,

2) poradnie medycyny pracy zakładów opieki zdrowotnej utworzonych przez Ministra.

2. Zadania odpowiednie do zadań służby medycyny pracy w zakresie orzecznictwa lekarskiego do celów określonych odrębnymi przepisami, w stosunku do kandydatów do służby, funkcjonariuszy i żołnierzy jednostek wojskowych podporządkowanych Ministrowi, wykonują komisje lekarskie podległe Ministrowi, określone w odrębnych przepisach.

8 2. Poradnia medycyny pracy, z zastrzeżeniem § 1 ust. 2, wykonuje zadania określone w ustawie z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. Nr 96, poz. 593 i z 1998 r. Nr 106, poz. 668), zwanej dalej „ustawą”, dla wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy.

8 3. 1. Lekarze, z zastrzeżeniem ust. 2, i pielęgniarki, wykonujący zadania stużby medycyny pracy, muszą spetniać dodatkowe wymagania kwalifikacyjne określone:

1) dla lekarzy w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych dla celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 332, z 1997 r. Nr 60, poz. 375 i z 1998 r. Nr 159, poz. 1057),

2) dla pielęgniarek w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Spotecznej z dnia 15 września 1997 r.

w sprawie zadań służby medycyny pracy, których wykonywanie przez pielęgniarki wymaga posiadania dodatkowych kwalifikacji, rodzaju i trybu uzyskiwania tych kwalifikacji oraz rodzajów dokumentów potwierdzających ich posiadanie (Dz. U. Nr 124, poz. 796).

2. Lekarz petniący funkcję kierownika poradni medycyny pracy musi posiadać specjalizację co najmniej w jednej z następujących dziedzin: medycyna pracy, medycyna przemysłowa, medycyna transportu.

§ 4. Kontrola poradni badań profilaktycznych dokonywana jest przez poradnie medycyny pracy na zasadach i w trybie określonych w ustawie dla kontroli przeprowadzonej przez wojewódzkie ośrodki medycyny pracy.

§ 5. 1. Kontrola stużby medycyny pracy w resorcie spraw wewnętrznych i administracji obejmuje funkcjonowanie tej służby, a także zakres i jakość udzielanych świadczeń.

2. W związku z kontrolą, o której mowa w ust. 1, osobie wykonującej czynności kontrolne przysługuje prawo:

1) przeprowadzania czynności kontrolnych, a w szczególności:

a) wizytacji pomieszczeń, w których udzielane są

świadczenia,

b) sprawdzania przestrzegania spetniania wymagań dotyczących dopuszczenia do stosowania i sposobu użytkowania, przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych, aparatury i sprzętu medycznego oraz ambulansów sanitarnych, żądania informacji i dokumentacji, w tym również dokumentacji medycznej, z zastrzeżeniem przepisu art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91,

, z 1992 r. Nr 63, poz. 315, z 1994 r. Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 138, poz. 682, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, z 1997 r. Nr 104,

, Nr 121, poz. 769 i Nr 158, poz. 1041, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, Nr 117, poz. 756 i Nr 162, poz. 1115, z 1999 r. Nr 28, poz. 255 i 256 i Nr 84, poz. 935 oraz z 2000 r. Nr 3, poz. 28),

—

c

Nr 3

d) obserwowania czynności związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w lit. c),

2) wydawania zaleceń pokontrolnych mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidtowości,

3) wydawania, w miarę potrzeby, decyzji nakazujących usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

3. Osoba wykonująca czynności kontrolne obejmujące funkcjonowanie, zakres i jakość udzielanych świadczeń powinna posiadać kwalifikacje, o których mowa w § 3 ust. 2.

Poz. 42 i 43

§ 6. W okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie rozporządzenia kierownikiem poradni medycyny pracy może być lekarz nie spełniający wymogów określonych w § 3 ust. 2.

8 7. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji: M. Biernacki

43 ROZPORZĄDZENIE MINISTRA TRANSPORTU I GOSPODARKI MORSKIEJ

z dnia 30 grudnia 1999 r.

w sprawie organizacji i szczegółowego zakresu działania specjalistycznych organów kolejowego dozoru technicznego.

Na podstawie art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 1987 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 36,

, z 1995 r. Nr 104, poz. 515, z 1996 r. Nr 106,

oraz z 1997 r. Nr 64, poz. 406, Nr 88, poz. 554 i Nr 141, poz. 943) zarządza się, co następuje:

§ 1. Specjalistycznymi organami kolejowego dozoru technicznego są:

1) Główny Inspektor Kolejowego Dozoru Technicznego, zwany dalej „Głównym Inspektorem”, podległy ministrowi właściwemu do spraw transportu,

2) okręgowi inspektorzy kolejowego dozoru technicznego, zwani dalej „okręgowymi inspektorami”, podlegli Głównemu Inspektorowi.

8 2. Głównego Inspektora powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw transportu.

83. Główny Inspektor wykonuje swoje zadania przy pomocy Gtównego Inspektoratu Kolejowego Dozoru Technicznego w Warszawie, zwanego dalej „Głównym Inspektoratem”.

8 4. 1. Główny Inspektor kieruje Głównym Inspektoratem przy pomocy zastępcy i głównego księgowego.

2. Organizację wewnętrzną oraz podział zadań w Głównym Inspektoracie i w okręgowych inspektoratach określa Gtówny Inspektor w regulaminie organizacyjnym, zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw transportu.

8 5. Okręgowi inspektorzy wykonują swoje zadania przy pomocy:

1) Okręgowego Inspektoratu Kolejowego Dozoru Technicznego w Warszawie, obejmującego swoim zakresem działania obszar województw: mazowieckiego, podlaskiego i tódzkiego,

2) Okręgowego Inspektoratu Kolejowego Dozoru Technicznego w Lublinie, obejmującego swoim zakresem działania obszar województw: lubelskiego i świętokrzyskiego,

3) Okręgowego Inspektoratu Kolejowego Dozoru Technicznego w Krakowie obejmującego swoim zakresem działania obszar województw: małopolskiego i podkarpackiego,

4) Okręgowego Inspektoratu Kolejowego Dozoru Technicznego w Katowicach, obejmującego swoim zakresem działania obszar województw: śląskiego i opolskiego,

5) Okręgowego Inspektoratu Kolejowego Dozoru Technicznego w Gdańsku, obejmującego swoim zakresem dziatania obszar województw: pomorskiego, warmińsko-mazurskiego i kujawsko-pomorskiego,

6) Okręgowego Inspektoratu Kolejowego Dozoru Technicznego we Wrocławiu, obejmującego swoim zakresem dziatania obszar województw: dolnośląskiego i lubuskiego,

7) Okręgowego Inspektoratu Kolejowego Dozoru Technicznego w Poznaniu, obejmującego swoim zakresem działania obszar województw: wielkopolskiego i zachodniopomorskiego.

8 6. Do zakresu działania Głównego Inspektora należy: