Ustawa z dnia 25 czerwca 1997 r. o wykorzystaniu wpływów z prywatyzacji części mienia Skarbu Państwa na cele związane z reformą systemu ubezpieczeń społecznych.

Ustawa określa zasady i sposób wykorzystania wpływów z prywatyzacji części mienia Skarbu Państwa wydzielonego na cele związane z finansowaniem reformy systemu ubezpieczeń społecznych.

1. Wpływy z prywatyzacji niektórych przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa oraz zbycia akcji lub udziałów spółek należących do Skarbu Państwa przeznacza się na finansowanie reformy systemu ubezpieczeń społecznych.

2. Rada Ministrów ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu Państwa, których wpływy przeznacza się na cel określony w art. 1, z zastrzeżeniem art. 6-8.

3. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, Rada Ministrów ustala również wykaz spółek z udziałem Skarbu Państwa, których akcje lub udziały należące do Skarbu Państwa będą zbyte w celu, o którym mowa w art. 1.

1. Z wykazu, o którym mowa w art. 2 ust. 2 i 3, przedsiębiorstwo państwowe lub spółka podlega wyłączeniu, z mocy prawa, w przypadku postawienia w stan likwidacji lub upadłości.

2. Jeżeli przedsiębiorstwa państwowe lub spółki wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 2 i 3, ulegną zmianom organizacyjno-prawnym, polegającym w szczególności na ich połączeniu lub podziale, podmioty powstałe w wyniku wprowadzonych zmian podlegają przepisom ustawy.

Ustawa budżetowa określa łączne wpływy, o których mowa w art. 2 ust. 1.

Wpływy, o których mowa w art. 4, stanowią przychody budżetu państwa przeznaczone na finansowanie reformy systemu ubezpieczeń społecznych.

Przepisy o zbywaniu akcji za obligacje prywatyzacyjne nie naruszają przepisów ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent (Dz. U. Nr 30, poz. 164).

Ustawa nie narusza uprawnień do nieodpłatnego nabywania akcji, określonych w odrębnych przepisach.

Ustawa nie narusza rezerw mienia Skarbu Państwa przeznaczonych na cele reprywatyzacji, określonych w odrębnych przepisach.

1. Obligacje prywatyzacyjne, zwane dalej „obligacjami”, są skarbowym papierem wartościowym na okaziciela, służącym do zapłaty za zbywane przez Skarb Państwa akcje na warunkach określonych w ustawie i rozporządzeniu o emisji obligacji.

2. Skarb Państwa nie może odmówić przyjęcia zapłaty obligacjami za akcje przeznaczone do zbywania za obligacje.

3. Zapłata obligacjami za akcje zbywane przez Skarb Państwa może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 3 miesięcy od daty emisji obligacji.

1. Emisja obligacji może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy w danym roku budżetowym przychody budżetu państwa z wpływów, o których mowa w art. 2 ust. 1, są niższe niż kwota wydatków budżetu państwa na cele związane z finansowaniem reformy systemu ubezpieczeń społecznych.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Minister Finansów jest upoważniony do dokonania, w drodze rozporządzenia, określenia kwoty emisji obligacji prywatyzacyjnych lub zwiększenia kwoty emisji innych skarbowych papierów wartościowych.

1. Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Skarbu Państwa określi, w drodze rozporządzenia, warunki emisji obligacji, o których mowa w art. 9, a w szczególności: wartość nominalną obligacji, łączną kwotę, na jaką są emitowane obligacje, wysokość i sposób ich oprocentowania, warunki i terminy wykupu, sposób ustalenia ceny emisyjnej oraz tryb sprzedaży obligacji. W rozporządzeniu emitent określa również spółki, których akcje będą zbywane za obligacje, sposób zapłaty obligacjami za akcje oraz termin, w którym Skarb Państwa udostępni akcje określone w rozporządzeniu.

2. Rozporządzenie o emisji obligacji może przewidywać, że zapłata za obligacje może być dokonana przez zaliczenie na poczet ceny wierzytelności posiadacza obligacji poprzednich emisji, na warunkach określonych w tym rozporządzeniu.

Obligacje mogą być nabywane przez krajowe i zagraniczne osoby fizyczne i prawne oraz spółki nie posiadające osobowości prawnej.

1. Obligacje podlegają, z mocy prawa, umorzeniu z chwilą dokonania zapłaty za akcje zbywane przez Skarb Państwa lub z chwilą wykupu.

2. O umorzeniu obligacji, którymi dokonano zapłaty za akcje, zbywający akcje w imieniu Skarbu Państwa zawiadamia Ministra Finansów.

Roszczenie o wykup obligacji ulega przedawnieniu po upływie 10 lat od dnia, w którym przypada termin ich wykupu.

Do komercjalizacji i prywatyzacji podmiotów wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 3-20 i 31a-38 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 32, poz. 184 i Nr 98, poz. 603), zwanej dalej „ustawą o komercjalizacji”, o ile niniejsza ustawa nie stanowi inaczej.

Akcje spółek, o których mowa w art. 2, w tym akcje spółek powstałych w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstw państwowych znajdujących się w wykazie, nie mogą służyć celowi określonemu w art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy o komercjalizacji.

W ustawie z dnia 8 sierpnia 1996 r. o urzędzie Ministra Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 493 i Nr 156, poz. 775) w art. 10 ust. 4 otrzymuje brzmienie:

4. Wpływy z prywatyzacji, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 1, stanowią przychody budżetu państwa.

W ustawie z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 118, poz. 561 i Nr 156, poz. 775 oraz z 1997 r. Nr 32, poz. 184 i Nr 98, poz. 603) art. 56 otrzymuje brzmienie:

Art. 56. W każdej ze spółek powstałych w wyniku komercjalizacji co najmniej 10% wszystkich akcji oferowanych do zbywania w trybie oferty ogłoszonej publicznie przeznacza się na cele związane z reformą ubezpieczeń społecznych.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie przepisów, o których mowa w art. 2 ust. 2 niniejszej ustawy, dyrektorzy przedsiębiorstw państwowych wymienionych w tych przepisach są obowiązani przekazać Ministrowi Skarbu Państwa dokumenty niezbędne do dokonania komercjalizacji.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 17, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1998 r.